kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

3ήμερο μνήμης & αγώνα για το σύντροφο Κ. Ξυμητήρη & την υπόθεση των Αμπελοκήπων

Τριήμερο μνήμης και αγώνα για τον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων

Έναν χρόνο μετά την έκρηξη στην οδό Αρκαδίας στις 31/10/2024, που είχε ως τραγική συνέπεια την απώλεια του ένοπλου αγωνιστή και αγαπημένου μας συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη, αλλά και την προφυλάκιση των συντρόφων/ισσών μας, τιμούμε την μνήμη του και αγωνιζόμαστε για την απελευθέρωση όσων βρίσκονται έγκλειστες/οι στα κελιά της δημοκρατίας.

Στόχος μας να μετατρέψουμε τον Οκτώβρη σε μήνα επαναστατικής μνήμης και δράσης παίρνοντας θέση στο πλάι του συντρόφου μας που έδωσε την ίδια του τη ζωή για τον αγώνα και την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και της αδικίας που το ίδιο αναπαράγει. Το κάλεσμα των συντροφισσών Μαριάννας Μανουρά και Δήμητρας Ζαραφέτα για να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη του και να υπερασπιστούμε τις επιλογές του ας γίνει το έναυσμα για δημιουργία νέων πεδίων αγώνα καθώς και να ενισχύσουμε όσα υπάρχουν ήδη.

Σε μια συνθήκη που ο ταξικός και κοινωνικός πόλεμος μαίνεται σε όλα τα μέτωπα, που οι γδάρτες των ζώων μας, μας δολοφονούν καθημερινά σε χώρους εργασίας, δημόσια Μέσα μεταφοράς, αστυνομικά τμήματα και σύνορα, την στιγμή που εξελίσσεται μια διαρκής γενοκτονία κατά του αγωνιζόμενου Παλαιστινιακού λαού, οφείλουμε να πάρουμε θέση και να διαλέξουμε την πλευρά της Ιστορίας με την οποία θέλουμε να σταθούμε.

Την Πέμπτη 30/10 στις 18:00, στο Πάντειο πανεπιστήμιο θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση με θεματική την Επαναστατική μνήμη και την παρουσίαση βιβλίου με περιπτώσεις αγωνιστών/στριών που έπεσαν μαχόμενοι με αντίστοιχο τρόπο. Στην εκδήλωση θα συμμετέχουν σύντροφοι/ισσες από το εξωτερικό με παρόμοιες εμπειρίες.

Την Παρασκευή 31/10 στις 18:30 καλούμε σε Πανελλαδική πορεία στο κέντρο της Αθήνας στη μνήμη του ένοπλου αγωνιστή Κυριάκου Ξυμητήρη και κατά των διώξεων και των προφυλακίσεων συντροφιών που έχουν συμβεί με αφορμή την έκρηξη στους Αμπελόκηπους.

Την Κυριακή 02/11 (σε ώρα που θα ανακοινωθεί αργότερα) θα συνδιοργανωθεί μαζί με την οικογένεια και τους κοντινούς του, το πολιτικό μνημόσυνο του συντρόφου στο νεκροταφείο Αμαρουσίου.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ - ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΩΝ ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΜΑΝΟΥΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΑ ΖΑΡΑΦΕΤΑ, ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΙ ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ Α.Κ.

ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΕΝΟΠΛΟΥΣ ΑΝΤΑΡΤΕΣ

Συνέλευση Αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1637845/

Nationwide call for a demo of Remembrance and Struggle, on Friday, October 31, 18:30, at Propilaia

We make a nationwide call for a demo of Remembrance and Struggle, on Friday, October 31, 18:30, at Propilaia.

THOSE WHO ARE LOST IN THE FIRE OF THE STRUGGLE NEVER DIE

With anger and determination, we commemorate our comrade Kyriakos Xymitiris and stand by our imprisoned comrades.

"These are actions that are as important as they are invisible, each one like the other, rising and falling, entering into this darkness and slowly changing the world from the inside out, from the bottom up. Society barely suspects this underground digging, which, while it does not bother it on the surface, on its bark, it alters its guts. The results are proportional to the underground tunnels. From these persistent diggings comes the future." - V. Hugo

On October 31st, 2024, a day that will forever remain etched in the hearts of every combatant, following an explosion in an apartment in Ambelokipi, the anarchist and armed combatant Kyriakos Xymitiris fell in the struggle for social and class liberation, while his anarchist comrade Marianna Manoura, who was also in the apartment, sustained multiple injuries and is being treated in the intensive care unit of "Evangelismos" General Hospital, while being constantly guarded by the police. Just one day after undergoing her second consecutive operation, and while being hospitalized for 15 days at "Evangelismos" Hospital, she was transferred to Korydallos women's prison, where she was vindictively denied access to the medical care she needed to improve her serious health condition.

The usual "witch hunting" follows, along with attempts by the mass media to shape public opinion. Once again, the media snitches, rushing to serve the state, with direct reports dictated by the "anti"-terrorist unit and the Ministry of Public Order, from the very beginning try to create a climate of fear through false news, presenting political combatants as "dangerous to society," attempting to depoliticize their actions and demean their content. Against this backdrop of state propaganda, judicial arbitrariness, and media scaremongering, the explosion that took the life of our comrade Kyriakos was immediately turned into a political tool, with the media and the state constructing a narrative of terrorism, invoking Article 187A to criminalize comradely and friendly relationships.

With supposedly irrefutable evidence, anarchist comrade Dimitra Z. and comrade Dimitris were arrested and detained, although their only connection to the events was their relationship to the apartment where the explosion took place. At the same time, and in the broader political climate of those days, comrade Nikos Romanos was arrested on November 18, whose involvement in the case is based on a finding with no legal procedural value (a fingerprint on a completely legal mobile object, a bag). However, this was enough to start a media propaganda campaign about allegedly irrefutable evidence that "ties up the case" of Ampelokipoi, in the hope of opening a new cycle of prosecutions. A few days later, on November 26, the infamous bag led the "clever" police officers of the "anti-terrorism" unit to yet another arrest and detention, that of A.K.

We, however, do not forget and will not stop saying that the terrorists were, are, and will always be the states and the capitalists. They are the ones who systematically degrade our lives and prioritize profit at our expense. They participate directly and indirectly in wars and haave repeatedly taken a position in favor of the genocide and the massacre of Gaza, the displacement of Palestinians by the Israeli state, and the bloody Western interests in the Middle East. These are the ones who systematically cover up the state-capitalist crime in Tempi and slander the relatives of the victims who are fighting for justice. It is them that are trying to deny their responsibilities in a deafening way and criticize those who are fighting and returning a part of violence to the oppressors of our lives. Those who murder people every day in hospitals and labor camps, calling the murders "accidents," who impose 13-hour shifts of uninsured and intensified work. Them who systematically arm the cops and murder immigrants in police stations, concentration camps, and at the borders. Them who, through the plundering of social goods and austerity, oppress and crush the lower social classes. Who suppress, crush, torture, and imprison anyone who stands up and collectively resists capitalist brutality. Who whitewash rapists and murderers of women and condone the daily class and social violence experienced by the exploited sections of society at the hands of the state and capital and at the same time call on us to join their war cries.

Comrade Kyriakos is a shining example of a combatant who, in these objectively difficult circumstances, made tough choices, chose difficult paths with many risks and serious consequences, and saw them through. He fought to the end, using all means at his disposal to combat the world of power, the state, the capital, racism, and patriarchy. He chose to fight on the side of the oppressed and the rebelled for a better world, for a world of solidarity, equality, and freedom. This is how he met his end, where he consciously and consistently chose to be, in the struggle. His loss leaves a huge void in those who were close to him, but also in the struggle itself, which he marked both with his attitude and his words. It also leaves a void in society itself, since he, contrary to the general retreat, never stopped feeling, never chose to close his eyes to the violence of the state and capital. Kyriakos was constantly involved for years in solidarity projects for prisoners, the anti-war and internationalist movement, actions in defense of the Exarchia neighborhood, struggles within universities, the defense of liberated squat spaces, and every social and class struggle. He was devoted to these causes, always willing to discover their most insurgent prospects. He did not simply defend the multifaceted struggle for social liberation in theory, but was its truest embodiment. He fell fighting, holding the thread of revolutionary history alongside so many other combatants, until the next hands take a hold of it, until the next barricades are erected, new texts written, other weapons raised, until this unjust and rotten world is finally destroyed.

Because revolutionary counter-violence is a necessary tool in the struggle against capitalist dystopia. It is the collective defense of social groups fighting against state-repressive violence, as it can act as a lever to sabotage the plans of the ruling class, to prevent nationalist imperialist wars, and to spread the revolutionary agenda. Armed struggle, as part of revolutionary counter-violence, plays a decisive role in the balance of power, in favor of the lower social classes, attempting and succeeding in returning to the state a portion of the violence it exercises against us on a daily basis. Revolutionary counter-violence and armed struggle, born precisely on the soil of irreconcilable class antagonisms, cannot but be constantly regenerated in every corner of the planet. It is an integral part of the radical movement, of the multifaceted social and class struggle, deeply rooted in our tradition of struggle, and we defend it uncompromisingly.

We stand unwaveringly alongside every comrade who faces state repression. We strengthen each other, we defend our imprisoned comrades against the tactics of the "anti-terrorist" forces, the media frenzy, and the repressive campaign of the state and capital. We promise to our comrade Kyriakos Xymitiris, alongside those who lost their lives in the struggle for social revolution, to take up the thread of the struggle that they defended with their blood, against the state, capital, patriarchy, and imperialism. In order to live, we must fight and revolt. Because no vital achievement for the exploited society can exist and effectively defended without outright confrontation with the class enemy. As Kyriakos' life proved, faith in freedom, equality, and collective action cannot be broken by prisons or death. Remembering the dead and showing solidarity with those who are persecuted are acts of continuity. In the face of repression and state terrorism, the response remains political, collective, and unwavering: THE STRUGGLE CONTINUES.

We make a nationwide call for a demo of Remembrance and Struggle, on Friday, October 31, 18:30, at Propilaia.

TRIBUTE TO THE ANARCHIST COMBATANT KYRIAKOS XYMITIRIS, WHO FELL IN THE STRUGGLE FOR SOCIAL REVOLUTION

SOLIDARITY WITH THOSE PERSECUTED FOR THE AMPELOKIPOI CASE

Solidarity Assembly for imprisoned, fugitive, and persecuted combatants

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1638176/

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΠΑΡΩΝ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΠΟΥ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

"Στον ουρανό μας ένας νεκρός ταξιδεύει.

Και κρατά ζωντανή, την αξιοπρέπεια και την επιμονή κάθε μικρής και μεγάλης μας μάχης.

Παίζεται ακόμα η έκπληξη, παίζεται ακόμα η ζωή."*

*Από Κ. Γώγου, ποιητική συλλογή Απόντες

Στις 31 Οκτωβρίου 2024 σκοτώνεται ο αναρχικός ένοπλος αγωνιστής Κυριάκος Ξυμητήρης, μετά από έκρηξη σε διαμέρισμα στους Αμπελόκηπους, στη διάρκεια επεξεργασίας εκρηκτικής ύλης, χαράσσοντας για πάντα την 31 Οκτώβρη σαν μια ημερομηνία που κουβαλάει πέρα απο ανείπωτη θλίψη, το πείσμα της μνήμης ενάντια στη λήθη, την ίδια την υπόσχεση για συνέχιση του αγώνα. Γνωρίσαμε τον Κυριάκο από την ακούραστη και επίμονη παρουσία του σε αμέτρητους αγώνες, σάρκα από τη σάρκα του κινήματος, πάντα στο πλευρό των καταπιεσμένων και των εκμεταλλευόμενων. Από τη διεκδίκηση του δρόμου στις πιο δύσκολες καταστάσεις, την αλληλεγγύη σε φυλακισμένους-ες και μετανάστριες-ες, μέχρι τους αγώνες ενάντια στον εξευγενισμό των Εξαρχείων και των γειτονιών του κέντρου, τις αντιφασιστικές συνελεύσεις, τις δράσεις και διαδικασίες ενάντια στις κρατικές δολοφονίες, τους ταξικούς και φεμινιστικούς αγώνες. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα πεδία στα οποία είχαμε την τύχη να συνδιαμορφώσουμε, να διαφωνήσουμε και να συμπράξουμε.

Από την ίδια έκρηξη, η αναρχική συντρόφισσα Μαριάννα Μανουρά, μεταφέρεται στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός με πολλαπλά τραύματα, κρατείται και προφυλακίζεται στις φυλακές Κορυδαλλού, όπου και της στερείται η αναγκαία για την ανάρρωση της, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη μέχρι σήμερα. Ακολουθεί το γνωστό «κυνήγι μαγισσών» και η προσπάθεια διαμόρφωσης εντυπώσεων από τις συντεταγμένες κρατικές δυνάμεις και τα ΜΜΕ, ενώ συλλαμβάνονται και προφυλακίζονται η αναρχική συντρόφισσα Δήμητρα Ζαραφέτα και ο σύντροφος Δημήτρης με μόνη σύνδεση τη σχέση τους με το διαμέρισμα στο οποίο έγινε η έκρηξη. Μερικές εβδομάδες αργότερα ακολουθουν οι συλλήψεις και οι προφυλακίσεις με πενιχρά στοιχεία του συντρόφου Νίκου Ρωμανού και του Α.Κ.

Το κατηγορητήριο που αντιμετωπίζουν με βάση τον αντιτρομοκρατικό νόμο 187Α oι σύντροφοι και οι συντρόφισσες που βρίσκονται προφυλακισμένες/οι για την υπόθεση των Αμπελοκήπων, περιλαμβάνει τις κατηγορίες της συγκρότησης και ένταξης σε τρομοκρατική οργάνωση, έκρηξης και προμήθειας, κατοχής και κατασκευής εκρηκτικών καθώς και τη φθορά ξένης περιουσίας, για τις φθορές που προκλήθηκαν στην πολυκατοικία, όπου ο σύντροφός Κυριάκος έχασε τη ζωή του.

Τα ΜΜΕ, σε αγαστή συνεργασία με το κράτος, έσπευσαν από την πρώτη στιγμή να σπείρουν ένα κλίμα τρομοϋστερίας, παρουσιάζοντας αγωνιζόμενους ανθρώπους ως «επικίνδυνους για το κοινωνικό σύνολο», αποπολιτικοποιώντας τη δράση τους. Απαξιώνοντας το δίκαιο της αντεπίθεσης, την πολυμορφια της αντιβίας, τις επιλογές της ένοπλης αναμέτρησης με το θάνατο που κράτος και κεφάλαιο σκορπάνε καθημερινά. Η επιλογή της κοινωνικής και ταξικής αντιβίας που αμφισβητεί έμπρακτα την αστική νομιμότητα και το κρατικό μονοπώλιο της βίας, προσανατολισμένη προς μια επαναστατική κατεύθυνση, αποτελεί διαχρονικά κομμάτι των αγώνων των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων και ως τέτοια θα την υπερασπιστούμε.

Κράτος και δικαστές δημοσίευσαν τις φωτογραφίες των συντρόφων, αποσιώπησαν το βασανισμό της συντρόφισσας Μαριάννας, με την ανακριτική διαδικασία να λαμβάνει χώρα ενώ η ίδια βρισκόταν ακόμα στο νοσοκομείο, μίλησαν για παλιές και «νέες» γεννιές τρομοκρατών, υφαίνοντας το κατασταλτικό αφήγημα που θα «δέσει» αυτήν την υπόθεση. Συντρόφια κρίθηκαν προφυλακιστέα χωρίς ουσιαστικά στοιχεία,αποτελώντας μία ακόμα από τις τόσες περιπτώσεις ποινικοποίησης της αναρχικής ταυτότητας, των συντροφικών και φιλικών σχέσεων (στην περίπτωση της Δήμητρας και του Δημήτρη) αλλά και της χρήσης μιας δεξαμενής «υπόπτων» που επί σειρά ετών οι διωκτικοί μηχανισμοί επιχειρούν να στήσουν (στην περίπτωση του Νίκου). Τα παραπάνω αποτελούν πάγιες πρακτικές των κρατικών μηχανισμών και της αντιτρομοκρατικής, η οποία πολλές φορές στο παρελθόν έχει αιχμαλωτίσει αγωνιστές και αγωνίστριες με στόχο τη διάχυση ενός κλίματος φόβου για τις μεταξύ μας συντροφικές και κοινωνικές σχέσεις, να απομονώσει διωκόμενα άτομα, να ποινικοποιήσει την αλληλεγγύη και τελικά την ίδια την έννοια του αγώνα.

Την ίδια στιγμή που η καρδιά ολου του κόσμου ματώνει στη Γάζα και τη Μέση Ανατολή και ο κόσμος της εξουσίας ανταλλάσει ανθρώπινες ζωές για γεωπολιτικά και οικονομικά ανταλλάγματα. Την ίδια στιγμή που οι καραβιές των εκτοπισμένων ξεβράζονται στις ακτές της «πολιτισμένης» Δύσης, μόνο και μόνο για να φυλακιστούν, ή δολοφονηθούν από το κράτος στα σύνορα και τα τμήματα. Την ίδια τη στιγμή που η αξιοπρέπεια και η ζωή λερώνεται στα χέρια μιας δικαιοσύνης που δεν βλέπει δολοφονημένους-ες στις ράγες των Τεμπών. Παρα μόνο ανθρώπινα λάθη.

Δε θα είναι αυτοί που σιγοντάρουν την καθημερινή ταξική και κοινωνική βία που βιώνουν τα εκμεταλλευόμενα κομμάτια της κοινωνίας, που θα μιλήσουν για τα όσα συνέβησαν στις 31/10 στους Αμπελόκηπους, τις νοηματοδοτήσεις και τις επιλογές αγώνα των συντρόφων μας. Όσο τα καθεστωτικά, το κράτος και οι μηχανιμοί του στοχοποιούν, διαπομπεύουν και κανιβαλίζουν συντρόφους και συντρόφισσες στρώνοντας το δρόμο της καταστολής, η απάντησή μας είναι μία: Θα μας βρείτε απέναντί σας.

Απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο που πνίγουν στο αίμα και τους εξαναγκασμούς τις ζωές και τα όνειρά μας.

Πλάι σε όσους και όσες, με τα μάτια ψηλά, σχεδιάζουν τις εφόδους στον ουρανό για την κοινωνική απελευθέρωση.

Καλούμε σε :

- Μικροφωνική συγκέντρωση Σάββατο 25/10, 13:00, Δημοτική Αγορά Κυψέλης

στην μνήμη του αναρχικού ένοπλου αγωνιστή και συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη και σε αλληλεγγύη με τα προφυλακισμένα συντρόφια της υπόθεσης των Αμπελοκήπων

Στηρίζουμε το:

Τριήμερο μνήμης και αγώνα για τον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων

- Πέμπτη 30/10 ,18:00, Εκδήλωση, Πάντειο

- Παρασκευή 31/10 , 18:30 Πανελλαδική πορεία Προπύλαια.

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΜΑΣ, ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΩΝ ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΜΑΝΟΥΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΑ ΖΑΡΑΦΕΤΑ, ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΙ ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ Α.Κ

αναρχικό στέκι υπόκεντρο

αραχώβης 42

ypokentro[@]espiv.net

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1638136/

Κυριάκος Ξυμητήρης Πάντα Παρών

«Γκρεμίζουμε μαζί τη σκλαβιά

Μαχόμαστε σε ράχες σε βουνά

Γράφουμε τους τοίχους στα κρυφά

Η νίκη είναι σίγουρα κοντά

Σε δέσανε τα κρατικά σκυλιά

Ξεγλίστραγες, ρυάκι, στα στενά

Θεριεύει, Απλώνει η φωτιά

Μπολιάζει στου λαού την καρδιά

Έφυγες και τράνταξ' όλ' η γη

Πέτρες μοιράζουν τα χέρια

Ψιθύρισες στην κάταχνη σιγή

Τώρα είμαι μαζί με τ' αστέρια

Υψώθηκες στον λεύτερο ουρανό

Το όνομά σου μένει ζωντανό

Κρατά το διάβα φωτεινό

Στο δύσκολο δρόμο αυτό

Το δίκιο του αγώνα μας καλεί

Ριζώνει σε όλους την οργή

Σμιλεύει τη ζωή ν' ατσαλωθεί

Ξέρουμε η μέρα μας θα 'ρθει

Είναι η σειρά μας να μιλήσουμε

Τα όπλα μας παντού αντηχούν

Τώρα οι φονιάδες θα πληρώσουν

Έχουμε δίκιο θα νικήσουμε

Τώρα οι φονιάδες θα πληρώσουν

Haklıyız kazanacağız»

Grup Yorum

31 Οκτώβρη 2024. Μεσημέρι. Οδός Αρκαδίας. Ο χρόνος έχει σταματήσει και ο αναρχικός αντάρτης Κυριάκος Ξυμητήρης, ο σύντροφος μας, θα τραυματιστεί θανάσιμα κατά τη διάρκεια επεξεργασίας εκρηκτικών υλών, περνώντας με ολόισια μάτια στην αθανασία, χαράζοντας το όνομά του για πάντα στην επαναστατική μνήμη. Δίπλα του στο διαμέρισμα θα βρίσκεται η αναρχική συντρόφισσα Μαριάννα Μ., η οποία θα τραυματιστεί σοβαρά και θα γίνει το πρώτο πρόσωπο της υπόθεσης, στο οποίο θα ασκηθεί η κρατική βία και η καταστολή με κάθε τρόπο και μέσο.

Δεν θα πούμε πολλά για την υπόθεση των Αμπελοκήπων. Έχουν γραφτεί δεκάδες κείμενα τόσο από τα διωκόμενα συντρόφια, όσο και από συλλογικότητες και πρωτοβουλίες του ανταγωνιστικού κινήματος, τα οποία απαντούν στις "υποθέσεις" και την λάσπη των μπάτσων και των εντεταλμένων ΜΜΕ. Εμείς από την μεριά μας θέλουμε να συμβάλουμε με κάθε τρόπο να απλωθεί και να θεριεύσει η επαναστατική φλόγα που άναψε εκείνη η έκρηξη, να κρατήσουμε ζωντανή την μνήμη του αγωνιστή, συντρόφου και φίλου Κυριάκου και να υπερασπιστούμε τα διωκόμενα συντρόφια μας.

Στο μέτωπο του ταξικού πολέμου, η Μαριάννα και ο Κυριάκος, ανέλαβαν τις επαναστατικές τους ευθύνες, προτάσσοντας τον αγώνα με όλα τα μέσα, φέρνοντας ξανά στον κινηματικό διάλογο την Επαναστατική Υπόθεση και το ανταγωνιστικό κίνημα ενώπιον των ευθυνών του απέναντι σε Αυτήν. Απέναντι στην αντιτρομοκρατική υστερία και το κυνήγι μαγισσών του κράτους και των μηχανισμών του, που στόχο έχουν την απανθρωποποίηση και την ηθική και πολιτική απαξία των συντρόφων μας και κατ' επέκταση της ίδιας της επαναστατική υπόθεσης, εμείς στεκόμαστε δίπλα στα συντρόφια μας με όλο μας το είναι. Γνωρίζοντας το αγωνιστικό ήθος και την ανιδιοτέλεια των συντρόφων μας καθώς και αναγνωρίζοντας την ανάγκη της επίθεσης απέναντι στην βαρβαρότητα, ξέρουμε με σιγουριά ότι όποιος και να ήταν ο πολιτικός στόχος, όποιο και να ήταν ο σκοπός τους, είχανε όλο το δίκαιο ετούτου του αιματοβαμμένου κόσμου με το μέρος τους.

Ο σύντροφος Κυριάκος, η συντρόφισσα Μαριάννα, κάθε νεκρός και νεκρή αγωνιστής και αγωνίστρια και κάθε αιχμάλωτος και αιχμάλωτη του ταξικού πολέμου, μέσα από τις επιλογές τους και τις ευθύνες που έχουν αναλάβει, είναι σάρκα από τη σάρκα μας σε ένα μονοπάτι αγώνα που βαδίζουμε πλάι πλάι. Αυτό το μονοπάτι, όσο τραχύ, δύσκολο και επικίνδυνο κι αν είναι, είναι ένα μονοπάτι γεμάτο ζωή - και μια ζωή δοσμένη στον Αγώνα είναι μια κερδισμένη ζωή. Η αφοσίωσή τους στον Αγώνα, ούσα και όντας στρατευμένα συντρόφια σε όλο το φάσμα του κοινωνικού κινήματος, μας θυμίζουν πως το να πάρεις τα ρίσκα της οργάνωσης και της επίθεσης στο εδώ και στο τώρα, δεν είναι ραδιουργίες κάποιων υπόγειων κύκλων και σκοτεινών προβοκατόρων, αλλά ο καθάριος αγώνας με όλα τα μέσα ενός αποφασισμένου και ειλικρινούς κινήματος.

Ο Κυριάκος έφυγε όπως έζησε, στρατευμένος αγωνιστής με βαθιά πίστη στην επαναστατική Υπόθεση. Βάδισε στον δρόμο της, προχώρησε μαζί της, μεγάλωσε με την σκέψη της. Οι δρόμοι νιώθουν την απουσία του και εμείς βαθύτατα την απώλεια του. Ο σύντροφος Κυριάκος, είτε τον γνωρίζαμε μέσα από τους αγώνες, είτε τον ζήσαμε στην καθημερινότητά μας, είτε τον μάθαμε μέσα από τις αφηγήσεις των συντρόφων/ισσών και φίλων του, είναι κομμάτι της ζωής όλων όσων ζουν και αγωνίζονται για την κοινωνική απελευθέρωση.

Η υπεράσπιση της επαναστατικής μνήμης δεν είναι κενά λόγια. Είναι και αυτό κομμάτι του αγώνα, είναι ο ίδιος ο αγώνας. Στην προσπάθειά του το κρατικοκαπιταλιστικό σύστημα να εδραιώσει την κυριαρχία του, επιδιώκει να διαγράψει από την λαϊκή μνήμη την επανάσταση και την εφικτότητα αυτής. Κάνει τα πάντα για να την βάλει στο μουσείο, διακηρύττοντας το τέλος της εποχής των επαναστάσεων και το τέλος την ιστορίας. Έτσι, όποια πρωτοβουλία ανοίγει τον δρόμο της επαναστατικής προοπτικής και αμφισβητεί έμπρακτα το κρατικό μονοπώλιο της βίας γίνεται στόχος για το σύστημα και τους μηχανισμούς του. Κάνουν τα πάντα να αποπολιτικοποιήσουν και να απανθρωποποιήσουν τους επαναστάτες και τις επαναστατικές πρωτοβουλίες σε μια προσπάθεια να μην βρουν ρίζωμα στον λαό και το κοινωνικό κίνημα. Όμως, ο αγώνας υπεράσπισης της επαναστατικής μνήμης είναι αγώνας ενάντια στη λήθη και οι επαναστάσεις πάντα επίκαιρες και αναγκαίες.

Η αλληλεγγύη προς τα αιχμάλωτα συντρόφια κατακλύζει τον κόσμο του αγώνα και είναι ένας από τους κύριους πυλώνες του κόσμου που κουβαλούμε μέσα μας. Η υπόσχεση για συνέχιση του αγώνα είναι η μοναδική απελευθερωτική απόφαση για κάθε αναρχικό και κάθε άνθρωπο που νιώθει την αδικία να τον κατακλύζει. Η διατήρηση της μνήμης των νεκρών συντρόφων μας και η στήριξη των επιλογών τους, αλλά και η υπεράσπιση των αιχμάλωτων συντροφιών μας είναι η πρώτη ευθύνη που έχουμε απέναντι στους ίδιους και στο δίκαιο του αγώνα.

Στηρίζουμε το τριήμερο μνήμης και αγώνα για τον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων.

• Πέμπτη 30/10 στις 18:00 στην Πάντειο: Εκδήλωση
  
  • Παρουσίαση βιβλίου με περιπτώσεις αγωνιστών/ριών που έπεσαν μαχόμενοι/ες στον αγώνα
  • Επιστολές συντρόφων και συντροφισσών από το εξωτερικό
  • Τηλεφωνική επικοινωνία με:
    
    • Τις πολιτικές κρατούμενες Μαριάννα Μανουρά και Δήμητρα Ζαραφέτα, προφυλακισμένες για την υπόθεση των Αμπελοκήπων
    • Τον πολιτικό κρατούμενο Σάββα Ξηρό
  • Συμμετοχή συντρόφου του Mauricio Morales από τη Χιλή
• Παρασκευή 31/10 στις 18:30 στα Προπύλαια: Πανελλαδική Πορεία
• Κυριακή 02/11: Πολιτικό Μνημόσυνο στο κοιμητήριο Αμαρουσίου

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΩΝ

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΓΕΡΑ ΩΣ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΔΙΩΚΟΜΕΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΡΙΣΚΟ

Κατάληψη Ευαγγελισμού

Οκτώβρης 2025

Ηράκλειο Κρήτης

Εικόνες:

Αρχεία:

2025-10-24-kyriakos-keimeno.pdf

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1638147/

Κάλεσμα στο 3μερο μνήμης & αγώνα για τον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων

από Ανοιχτή Αντισπισιστική Συνέλευση

ΚΥΡΙΑΚΟ ΖΕΙΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ

Όσα άτομα γνωρίζαμε τον Κυριάκο, μα και όσα ακόμα δεν τον γνωρίσαμε ποτέ, ξέρουμε πως αν δεν είχε χαθεί, θα ήταν εδώ δίπλα μας σε κάθε αγώνα. Θα ήταν στα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια, θα πάλευε για τα εργατικά δικαιώματα ενάντια στο 13ώρο, θα περπατούσε στις πορείες για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, θα στεκόταν στο πλευρό του Πάνου Ρούτσι αναγνωρίζοντας τον δύσκολο αγώνα της απεργίας πείνας. Θα θυμόταν με οργή όλους εκείνους και εκείνες που βρίσκονται δολοφονημένοι στον πάτο του Αιγαίου, όλους εκείνους κι εκείνες μέσα στα κελιά. Θα συμμετείχε σε παρεμβάσεις, συνελεύσεις, στον αγώνα για την υπεράσπιση των Εξαρχείων. Θα συνωμοτούσε με βάση τις αναρχικές αξίες του και με θέληση να απαντήσει στη βία που δεχόμαστε.

Ένα χρόνο πριν, στις 31 Οκτώβρη 2024 ο αναρχικός ένοπλος αγωνιστής Κυριάκος Ξυμητήρης έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια επεξεργασίας εκρηκτικών υλών σε ένα διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας στους Αμπελόκηπους. Μαζί του βρισκόταν η αναρχική συντρόφισσα Μαριάννα Μανουρά που με βαριά τραύματα από την έκρηξη, οδηγήθηκε με συνοπτικές διαδικασίες στη φυλακή. Ένα χρόνο μετά, στις 31 Οκτώβρη 2025, η επαναστατική μνήμη φωνάζει το όνομα του συντρόφου και εμείς θα βρισκόμαστε εκεί τιμώντας τον αγώνα και τις επιλογές του. Θα είμαστε εκεί, στεκόμενα αλληλέγγυα στις αναρχικές συντρόφισσες Μαριάννα και Δήμητρα, στον σύντροφο Δημήτρη, στον αναρχικό Νίκο Ρωμανό αλλά και στον Α.Κ. που βρίσκονται στη φυλακή για την ίδια υπόθεση.

Ο σύντροφος Κυριάκος ανέλαβε τις επαναστατικές του ευθύνες υπερασπιζόμενος τον αγώνα με όλα τα μέσα. Η ευθύνη για την υπεράσπιση της μνήμης του είναι δική μας υπόθεση.

Καλούμε σε όλες τις δράσεις εκείνων των ημερών,

Την Πέμπτη 30/10 στις 18:00, στο Πάντειο πανεπιστήμιο όπου θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση με θεματική την Επαναστατική μνήμη και την παρουσίαση βιβλίου με περιπτώσεις αγωνιστών/στριών που έπεσαν μαχόμενοι με αντίστοιχο τρόπο.

Την Παρασκευή 31/10, 18:30, Προπύλαια στην Πανελλαδική πορεία για τη μνήμη του ένοπλου αγωνιστή Κυριάκου Ξυμητήρη και κατά των διώξεων και των προφυλακίσεων συντροφιών που έχουν συμβεί με αφορμή την έκρηξη στους Αμπελόκηπους.

Την Κυριακή 02/11 μαζί με την οικογένεια και τους κοντινούς του, στο πολιτικό μνημόσυνο του συντρόφου στο νεκροταφείο Αμαρουσίου.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ - ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΩΝ ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΜΑΝΟΥΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΑ ΖΑΡΑΦΕΤΑ, ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΙ ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ Α.Κ.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΣΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΚΕΛΙΑ

Ανοικτή Αντισπισιστική Συνέλευση

Εικόνες:

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1638163/

Κάλεσμα στήριξης στο 3μερο μνήμης και αγώνα για τον σύντροφο Κυρίακο Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων

Στις 31 Οκτώβρη 2024, ο σύντροφος Κυριάκος Ξυμητήρης πέφτει νεκρός σε διαμέρισμα στους Αμπελόκηπους, κατα την επεξεργασία εκρηκτικών υλών.Στο ίδιο διαμέρισμα, η συντρόφισσα Μαριάννα Μανουρά, βαριά τραυματισμένη, συλλαμβάνεται και μεταφέρεται στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός, και λίγες μέρες μετα προφυλακίζεται.Το επόμενο διάστημα προφυλακίζονται 4 ακόμα άτομα: Η αναρχική συντρόφισσα Δήμητρα Ζαραφέτα, ο σύντροφος Δημήτρης, ο αναρχικός Νίκος Ρωμανός, και ο Α.Κ. Όλα τα άτομα που διώκονται για την υπόθεση των Αμπελοκήπων παραμένουν προφυλακισμένα έναν χρόνο μετά.

Από 'κείνη την καρδιά που χάθηκε στη φωτιά του αγώνα, εκατοντάδες, χιλιάδες ακόμα εμπνεύστηκαν και πάλλονται βροντοφωνάζοντας: ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Το βασίλεμα του Οκτώβρη δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδιο. Εμείς που γνωρίσαμε, και εμείς που δεν γνωρίσαμε τον Κυριάκο, κουβαλάμε τη μνήμη του σε όλες τις πτυχές των αγώνων μας, "πάντα περήφανα, πάντα εμπρός" στις μικρές και τις μεγάλες αρνήσεις μας.

ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΗ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ

Ο ΟΚΤΩΒΡΗΣ ΑΝΤΑΡΤΕΣ ΓΕΝΝΑ

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΑΘΑΝΑΤΟΣ

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΓΕΡΑ ΩΣ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ

ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΠΟΥ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

Στηρίζουμε το τριήμερο μνήμης και αγώνα για τον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων.

Πέμπτη 30/10 - 18:00 - Πάντειο πανεπιστήμιο :Έκδήλωση με θεματική την Επαναστατική μνήμη και την παρουσίαση βιβλίου με περιπτώσεις αγωνιστών/στριών που έπεσαν μαχόμενοι με αντίστοιχο τρόπο. Στην εκδήλωση θα συμμετέχουν σύντροφοι/ισσες από το εξωτερικό με παρόμοιες εμπειρίες.

Παρασκευή 31/10 - 18:30: Πανελλαδική πορεία στο κέντρο της Αθήνας στη μνήμη του ένοπλου αγωνιστή Κυριάκου Ξυμητήρη και κατά των διώξεων και των προφυλακίσεων συντροφιών που έχουν συμβεί με αφορμή την έκρηξη στους Αμπελόκηπους.

Κυριακή 02/11 - 12:00 θα συνδιοργανωθεί μαζί με την οικογένεια και τους κοντινούς του, το πολιτικό μνημόσυνο του συντρόφου στο νεκροταφείο Αμαρουσίου

Συνέλευση Κατειλημμένης Πρυτανείας

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1638184/

«η ζωή χωρίς μνήμη…»

από Αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης & ρήξης, Ρεσάλτο

«η ζωή χωρίς μνήμη…

«η ζωή χωρίς μνήμη δεν θα ήταν διόλου ζωή […], η μνήμη είναι η συνοχή μας, η λογική μας, η δράση και το συναίσθημά μας…»[']

Η Ιστορία, έρμαιο της κυρίαρχης αφήγησης, που χρησιμοποιεί, αφομοιώνει, παραχαράσσει, κρύβει και αποσιωπά όσες ιστορίες δεν την αναπαράγουν και συμβάλλουν στην ανατροπή της. Εκείνη που αποκόβει, διαχωρίζοντας τα πρόσωπα από τις συλλογικές τους ζωές, τα ηρωοποιεί ή τα λοιδορεί. Είναι αυτή η Ιστορία, έρμαιο της κυρίαρχης αφήγησης, που παγώνει τον τόπο και τον χρόνο, τσιμεντώνει και μορφοποιεί κατά το δοκούν τις συλλογικές ιστορίες προκειμένου να τις φυλακίσει μέσα σε προθήκες και μουσεία ώστε να μην μπορούν να συνεχίζονται.

Με αυτή την ύβρι ερχόμαστε αντιμέτωπα. Και σε αυτήν οφείλουμε να αντισταθούμε. Οι ιστορίες των αγώνων, των αντιστάσεων, των επαναστάσεων είναι συλλογικές. Οι απώλειες είναι συλλογικές. Είναι συνυφασμένες με τον κόσμο και τους τόπους που αντιστάθηκαν, με τις αξίες που πρέσβευαν, με τη ζωή όσων συσχετίστηκαν, συμπορεύτηκαν, συναντήθηκαν, με τη ζωή εκείνων που δυνητικά θα εμπλέκονταν. Για να μην εξαφανίζονται οι ιστορίες με τις απώλειες τους στο κυριαρχικό πηγάδι της λήθης, δεν θα αφήσουμε τη μνήμη να μετατραπεί σε «ένα παθητικό αποθετήριο γεγονότων αλλά (σε) μία ενεργή διαδικασία παραγωγής νοημάτων»[²] και δράσεων.

Η ανάγκη, η βούληση, η επιθυμία να αντισταθούμε, να καταστρέψουμε τον κόσμο συλλογικά, απελευθερώνοντας και δημιουργώντας τον ανεξούσιο, κουβαλάει ένα επιπλέον τεράστιο βάρος. Το βάρος που εντάσσει στη διεργασία αυτής της ζωής, τη διεργασία της απώλειας και του θανάτου. Το βάρος που αγωνίζεται ώστε το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον να κατανοούνται, να αντιμετωπίζονται ως αδιαχώριστα μπλεγμένα μεταξύ τους. Το βάρος να μετράμε τις νεκρές απώλειες με την ίδια προσοχή που καταμετράμε τις ζωντανές παρουσίες. Και ταυτόχρονα «το βάρος να μετράμε τους ζωντανούς με την ίδια προσοχή που καταμετράμε τους νεκρούς»[³].

για τις παλαιότερες αλλά και τις πρόσφατες απώλειες συντρόφων (κυριάκου ξυμητήρη, «xr», «ρεμπώ», «μάγκα»…)

Πλησιάζει ο πρώτος χρόνος μετά την έκρηξη στην οδό Αρκαδίας στους Αμπελόκηπους, που είχε ως συνέπεια την απώλεια του συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη και την καταστολή συντροφισσών και συντρόφων που βρίσκονται έγκλειστες/οι στα κελιά της δημοκρατίας. Ο ρόλος του κράτους και των θεσμών του, από τον Δεκέμβρη του 2024 μέχρι σήμερα, παραμένει αναλλοίωτος (04.12.24). Όπως, από πλευράς μας, αδιαπραγμάτευτη παραμένει η αλληλεγγύη στα διωκόμενα συντρόφια της υπόθεσης αυτής και η διατήρηση της μνήμης του Κυριάκου στους συλλογικούς αγώνες και τις αντιστάσεις μας ενάντια σε κάθε εξουσία.

31.10.25, στις 18:30 στα Προπύλαια, πανελλαδική πορεία μνήμης και αγώνα

στο πλαίσιο του τριήμερου μνήμης και αγώνα (συνέλευση αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες) για τον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων

Ο Κυριάκος Ξυμητήρης είναι αδιαχώριστο κομμάτι αυτής της ιστορίας πληθυντικού αριθμού για την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση

Αλληλεγγύη στα διωκόμενα συντρόφια της υπόθεσης των Αμπελόκηπων

Λευτεριά σε όσα είναι στα κελιά

Κράτος, κεφάλαιο, πατριαρχία, οι μόνοι τρομοκράτες

['] Luis Bunuel «Η τελευταία μου πνοή»

[²] Τασούλα Βερβενιώτη «Οι άμαχοι του ελληνικού εμφυλίου»

[³] Audre Lorde «Ημερολόγια καρκίνου»

[https://resalto.espivblogs.net/2025/10/27/i-z…]

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1638185/

Κάλεσμα στήριξης του τριημέρου μνήμης και αγώνα για τον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων

Κάλεσμα στήριξης του τριημέρου μνήμης και αγώνα για τον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων. Κυριάκος Ξυμητήρης ένας από εμάς… Σύντροφος για πάντα στους δρόμους της φωτιάς! Δύναμη και αλληλεγγύη στα προφυλακισμένα συντρόφια της υπόθεσης των Αμπελοκήπων. Η δικαιοσύνη είναι ταξική μπουρλότο και φωτιά σε κάθε φυλακή.

Κάλεσμα στήριξης του τριημέρου μνήμης και αγώνα για τον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων

Πέμπτη 30/10 στις 18:00, στο Πάντειο πανεπιστήμιο θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση με θεματική την Επαναστατική μνήμη και την παρουσίαση βιβλίου με περιπτώσεις αγωνιστών/στριών που έπεσαν μαχόμενοι με αντίστοιχο τρόπο. Στην εκδήλωση θα συμμετέχουν σύντροφοι/ισσες από το εξωτερικό με παρόμοιες εμπειρίες.

Παρασκευή 31/10 στις 18:30 καλούμε σε Πανελλαδική πορεία στο κέντρο της Αθήνας στη μνήμη του ένοπλου αγωνιστή Κυριάκου Ξυμητήρη και κατά των διώξεων και των προφυλακίσεων συντροφιών που έχουν συμβεί με αφορμή την έκρηξη στους Αμπελόκηπους.

Κυριακή 02/11 στις 12:00 θα συνδιοργανωθεί μαζί με την οικογένεια και τους κοντινούς του, το πολιτικό μνημόσυνο του συντρόφου στο νεκροταφείο Αμαρουσίου.

Κυριάκος Ξυμητήρης ένας από εμάς… Αλληλεγγύη στα προφυλακισμένα συντρόφια της υπόθεσης των Αμπελοκήπων!

Κάθε Οκτώβρης και ένα δάκρυ, μια ανάσα, μια υπόσχεση

Μεσημέρι στις 31 Οκτώβρη 2024 έπειτα από έκρηξη σε διαμέρισμα στην οδό Αρκαδίας στους Αμπελόκηπους πέφτει μαχόμενος στον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο, ο αναρχικός ένοπλος αγωνιστής Κυριάκος Ξυμητήρης. Στο διαμέρισμα βρίσκεται βαρύτατα τραυματισμένη η συντρόφισσα Μαριάννα Μανουρά, η οποία οδηγείται στο νοσοκομείο φρουρούμενη και εν τέλει κατηγορούμενη με πληθώρα κακουργημάτων, με βάση τον 187Α (αντιτρομοκρατικός νόμος). Τις επόμενες μέρες ο Δημήτρης παρουσιάζεται οικειοθελώς στη ΓΑΔΑ και συλλαμβάνεται, με μόνη εμπλοκή του την κατοχή κλειδιών του νοικιασμένου διαμερίσματος στους Αμπελόκηπους, που βαφτίστηκε από την αντιτρομοκρατική ως γιάφκα. Σε ένα έντονα φορτισμένο κλίμα τρομοκρατίας που εξυφάνθηκε από μπάτσους, ΜΜΕ, υπουργεία, η συντρόφισσα Δήμητρα Ζαραφέτα καθίσταται καταζητούμενη, με βάση τα σενάρια για την εμπλοκή της στην υπόθεση και συλλαμβάνεται στο αεροδρόμιο, αμέσως μετά την επιστροφή στην Ελλάδα, καθώς διέμενε μόνιμα στο εξωτερικό. Η συντρόφισσα Δήμητρα και ο Δημήτρης προφυλακίζονται, με την αστυνομία να δημοσιεύει τις φωτογραφίες τους, όπως και της συντρόφισσας Μαριάννας, ως οι συλληφθείσες τρομοκράτισσες. Το επόμενο διάστημα με πρόφαση ένα αποτύπωμα σε μία σακούλα προφυλακίζονται ο σύντροφος Νίκος Ρωμανός και ο Α.Κ..

Κυριάκος Ξυμητήρης πάντα παρών στους αγώνες για την κοινωνική επανάσταση

Ο κόσμος της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, που πετά ανθρώπους στο περιθώριο, ο κόσμος των πολέμων και των γενοκτονιών, της λεηλασίας της φύσης, δεν διορθώνεται, αλλά μονάχα καταστρέφεται, για να χτιστεί ένας ανεξούσιος κόσμος ελευθερίας και ισότητας. Και αυτό το πίστευε βαθύτατα ο σύντροφος Κυριάκος, αγωνιζόμενος σε κάθε μετερίζι αγώνα με Φαντασία-Αισιοδοξία- Ρίσκο όπως έλεγε, για την κοινωνική ανατροπή, για την απελευθέρωση. Από τις συνελεύσεις, τις αφισοκολλήσεις, τα κείμενα, τις πορείες, στις συγκρούσεις, μέχρι τον ένοπλο αγώνα, έβαλε το δικό του στίγμα σε κάθε στιγμή. Με πνεύμα μεγάλης συντροφικότητας, αλληλεγγύης, συνδιαμόρφωσης και ενότητας, προώθησε τόσο τα περιεχόμενα των αγώνων όσο και την πρακτική τους αποτύπωση στη δράση. Ένας σύντροφος που αγωνίστηκε ενάντια στον εξευγενισμό των Εξαρχείων, ενάντια στον φασισμό και πατριωτισμό, ενάντια στην πατριαρχία και κάθε είδους διαχωρισμό, ενάντια στα κράτη και κάθε εξουσία, ενάντια στις κρατικές και καπιταλιστικές δολοφονίες, τόσο εντός όσο και εκτός ελλαδικού χώρου. Δείχνοντας αλληλεγγύη σε κρατούμενους, μετανάστριες, με συνέπεια πήρε θέση στον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο με την πλευρά των από τα κάτω, δίνοντας στο τέλος και την ίδια του τη ζωή. Ο σύντροφος Κυριάκος Ξυμητήρης περνά στην ιστορία των αγωνιστών εκείνων που αφιέρωσαν τη ζωή τους στον αγώνα, που αρνήθηκαν να συμβιβαστούν σε μια ήσυχη εξατομικευμένη ζωή, που δεν υποτάχθηκαν στα κελεύσματα των κρατικών γλωσσών, που ύψωσαν το ανάστημά τους απέναντι στην υπεροπλία του κράτους και των αφεντικών.

Τα κράτη και τα αφεντικά διακηρύσσουν σε κάθε τόνο την παντοδυναμία τους, προκειμένου να διατηρήσουν το υπάρχον και στοχεύοντας στην αναπαραγωγή του, μέσω της κοινωνικής ειρήνης. Μιας ειρήνης όμως που περνά μέσα από την ισοπέδωση κοινωνικών κομματιών, των από τα κάτω. Ενός κόσμου όπου δολοφονεί στα σύνορα, στα ΑΤ, στα τρένα, στους δρόμους, κάθε τι που δεν μπορεί να ενσωματώσει, που δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει για τη διατήρηση του status quo, που χαλάει την κανονικότητά του. Απέναντι στην ολοένα και εντεινόμενη καταστολή, στους πολέμους, στην επιτήρηση, ο πολύμορφος αγώνας και η πολιτική αντιβία, η επίθεση εναντίον κάθε εξουσίας, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ταξικής αυτοάμυνας και επίθεσης. Ο αγώνας για την κοινωνική επανάσταση περνά μέσα από την αυτόβουλη συνειδητή ανάληψη δράσης από τους από τα κάτω, στον ορίζοντα της απελευθέρωσης. Αυτοί που κατέχουν τα μέσα παραγωγής και ελέγχουν τα κέντρα λήψης αποφάσεων για τις ζωές μας, δεν θα παραδώσουν οικειοθελώς την εξουσία τους, αλλά θα ανατραπούν μέσα στις φλόγες της καταστροφής τους. Τα ίδια τα εκμεταλλευόμενα και καταπιεζόμενα είναι αυτά που πιάνοντας το νήμα των αγώνων του παρελθόντος, θα καταστρέψουν τον σάπιο αυτόν κόσμο, μέσα από την ένοπλη αντιπαράθεση με το κράτος και το κεφάλαιο.

Ο δρόμος προς την κοινωνική επανάσταση, είναι δύσβατος αλλά παραμένει εκεί για να τον βαδίσουμε. Σε αυτό το μονοπάτι συναντάμε συντρόφια, χτίζουμε δεσμούς, αγωνιζόμαστε μαζί είτε και παράλληλα. Σε αυτή τη διαδρομή πολλές φορές θα δούμε συντρόφια μας έγκλειστα στις φυλακές, θα δούμε συντρόφια μας να χάνουν τη ζωή τους, θα ακούσουμε τις ιστορίες όσων αγωνίστηκαν πριν από εμάς. Η διατήρηση της ιστορικής μνήμης όλων αυτών αποτελεί κομμάτι και του δικού μας περάσματος από αυτό το μονοπάτι. Κάθε αγωνίστρια, αγωνιστής που έπεσε στον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο, αποτελεί σημείο έμπνευσης, αλλά και ζωντανό τμήμα και του δικού μας αγώνα. Η διαφύλαξη της μνήμης τους, ο τρόπος που αγωνίστηκαν και στάθηκαν στο κοινωνικό-πολιτικό γίγνεσθαι, είναι σημεία που προωθούν και ενδυναμώνουν και τη δικιά μας σκέψη και δράση. Χωρίς λογικές ηρωοποίησης είναι σημαντικό να συνεχίσουμε να θυμόμαστε τους ανθρώπους του αγώνα. Τους ανθρώπους που έδωσαν τη ζωή τους για την κοινωνική απελευθέρωση, που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι για να έρθει πιο κοντά η κοινωνική επανάσταση, για να μείνει ανοικτή η επαναστατική προοπτική. Ο σύντροφος Κυριάκος Ξυμητήρης θα μας συντροφεύει στους δρόμους της φωτιάς.

Αδιαπραγμάτευτα στο πλευρό των προφυλακισμένων συντροφιών για την υπόθεση των Αμπελοκήπων

Για μια ακόμη φορά το κράτος εκδικητικά προφυλακίζει 5 αγωνιστές για την υπόθεση των Αμπελοκήπων με βάση μια δικογραφία, που βασίστηκε στα σενάρια της αντιτρομοκρατικής, χτίζοντας ένα κατηγορητήριο περί τρομοκρατικής οργάνωσης. Έκτοτε βιώνουν τις απάνθρωπες συνθήκες εγκλεισμού, όπως και το σύνολο των κρατουμένων. Σε φυλακές με τεράστιο πρόβλημα υπερπληθυσμού, έλλειψης επαρκούς πρόσβασης σε βασική ιατρική μέριμνα και άθλιων υγειονομικών συνθηκών. Μια πάγια διαμορφωμένη κατάσταση που έχει οδηγήσει σε θανάτους εντός των κελιών. Η εκδικητική στάση του κράτους απέναντι στα συντρόφια τονίστηκε ακόμα περισσότερο με τη μεταφορά της συντρόφισσας Μαριάννας στις φυλακές Κορυδαλλού μία μέρα μετά το 2ο χειρουργείο της και την αντιμετώπιση που έλαβε η συντρόφισσα Δήμητρα όταν εμφάνισε προβλήματα υγείας. Η σύλληψή τους, η δημοσιοποίηση των φωτογραφιών τους, η ίδια η προφυλάκιση και ο κίνδυνος με βάση το κατηγορητήριο να φυλακιστούν για πολλά χρόνια αποτελεί ένα μικρό δείγμα του πως το κράτος στοχοποιεί αναρχικά συντρόφια. Η πολιτική ταυτότητα, οι φιλικές και προσωπικές σχέσεις, η στάση στους αγώνες είναι αρκετά για να βρεθούν εντός των τειχών, προκειμένου να απλωθεί ένα κλίμα φόβου που στοχεύουν να αποτρέψει την κοινωνική ανυπακοή.

Από τις 23 έως τις 25 Σεπτέμβρη τα συντρόφια καλούνται σε συμπληρωματική ανάκριση προκειμένου να κλείσει και επίσημα η δικογραφία και να οδηγηθούν στο δικαστήριο. Ένα δικαστήριο που με βάση την αυστηροποίηση του ποινικού κώδικα και κώδικα ποινικής δικονομίας κάνει πιο πιθανή την επέκταση του εγκλεισμού τους. Η δικαιοσύνη επιτελεί πολύ καλά το ρόλο της, ο οποίος είναι να καταστέλλει τις κοινωνικές αντιστάσεις από τη μία και να συγκαλύπτει τους από τα πάνω από την άλλη. Κάθε φτωχοδιάβολος με μια «αξιόποινη πράξη» βρίσκεται στη φυλακή, ενώ οι υπεύθυνοι για την καταστροφή χιλιάδων ζωών βρίσκονται στο απυρόβλητο. Δεν θα μπορούσε φυσικά να συμβαίνει κάτι διαφορετικό, η δικαστική εξουσία υπακούει και εφαρμόζει τους νόμους που επιβάλλονται για την αναπαραγωγή του κόσμου που ζούμε, πάντα προστατεύοντας όσους έχουν δύναμη και εξουσία. Έτσι την ίδια ώρα που οι μεγαλοοφειλέτες του δημοσίου ή αυτοί που κλέβουν τον κοινωνικό πλούτο γιορτάζουν τα προνόμιά τους, πατώντας πάνω στα σώματα των από τα κάτω, άνθρωποι φυλακίζονται για απαλλοτρίωση βασικών αγαθών, σπίτια πλειστηριάζονται, κοινωνικά κομμάτια μένουν χωρίς τα επαρκή για την επιβίωσή τους. Απέναντι στην κοινωνική αντίσταση χτίζουν ένα νομικό πλαίσιο τέτοιο που διευκολύνει τις φυλακίσεις και έναν αντιτρομοκρατικό νόμο τον 187Α, ο οποίος σε οδηγεί για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα στη φυλακή. Ακόμα και όταν οι κρατούμενες από τον 187Α αποφυλακιστούν, θα κληθούν να αντιμετωπίσουν ένα ακόμα είδος ομηρίας, αυτόν της οικονομικής αφαίμαξης. Μέσω της Αρχής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες το κράτος ελέγχει κάθε οικονομική δραστηριότητα του ατόμου, όπως τραπεζικούς λογαριασμούς και τη δυνατότητα ανοίγματος νέων, κατάσχει κάθε περιουσιακό τους στοιχείο, με προφανείς τις επιπτώσεις στην επιβίωσή τους εκτός των κελιών (όπως στην περίπτωση της συντρόφισσας Πόλα Ρούπα). Σε αυτό το ασφυκτικό δικαστικό και κατασταλτικό πλαίσιο η υλική, πολιτική και ηθική υπεράσπιση των συντροφιών μας, αλλά και η πυρηνική αξιακή θέση αλληλεγγύης με τα έγκλειστα του κοινωνικού και ταξικού πολέμου, είναι αναγκαία. Δεν θα αφήσουμε τα συντρόφια μας βορά στις ορέξεις του κράτους, θα σταθούμε δίπλα τους τόσο στον αγώνα για την απελευθέρωσή τους, όσο και μετά από αυτή. Μέχρι την καταστροφή κάθε κελιού, κάθε κλουβιού, μέχρι να ζούμε όλα με όρους ισοτιμίας, αλληλεγγύης και αμοιβαιότητας.

Απέναντι στην προσπάθεια κράτους και αφεντικών να απονοηματοδοτήσουν τους αγώνες μας. Να απλώσουν την προπαγάνδα που θέτει την αναρχική δράση, τον ένοπλο αγώνα και την πολυμορφία ως κάτι αντικοινωνικό και κατάλοιπο της ιστορίας που τελείωσε, να δυναμώσουμε ακόμα πιο πολύ τους αγώνες μας. Να σταθούμε η μια δίπλα στο άλλο, κρατώντας τη μνήμη του συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη ζωντανή, μη ξεχνώντας τα προφυλακισμένα συντρόφια Μαριάννα Μανουρά, Δήμητρα Ζαραφέτα, Νίκο Ρωμανό και τον Δημήτρη, τον Α.Κ.. Με πίστη στην επαναστατική Υπόθεση να αγωνιστούμε για την καταστροφή του κόσμου της εκμετάλλευσης και καταπίεσης, μέχρι την Αναρχία.

Κυριάκος Ξυμητήρης ένας από εμάς… Σύντροφος για πάντα στους δρόμους της φωτιάς!

Δύναμη και αλληλεγγύη στα προφυλακισμένα συντρόφια της υπόθεσης των Αμπελοκήπων.

Η δικαιοσύνη είναι ταξική μπουρλότο και φωτιά σε κάθε φυλακή.

Αναρχική συλλογικότητα Αcte

acte@riseup.exnet/acte.espivblogs.net

Εικόνες:

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1638182/

ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ - ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ
Ενάντια στην ιδεολογική και κατασταλτική εκστρατεία του κράτους, που στοχεύει τον αναρχικό αγώνα και τις αδιαμεσολάβητες κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις

Την 31η Οκτώβρη 2024, μετά από έκρηξη εκρηκτικού μηχανισμού σε διαμέρισμα στους Αμπελόκηπους, ο αναρχικός αγωνιστής Κυριάκος Ξυμητήρης χάνει τη ζωή του και η αναρχική αγωνίστρια Μαριάννα Μανουρά τραυματίζεται σοβαρά. Βαριά τραυματισμένη η Μαριάννα μεταφέρεται στο νοσοκομείο του Ευαγγελισμού, όπου και νοσηλεύεται φρουρούμενη, ενώ μετά τη δεύτερη επέμβαση στην οποία υποβλήθηκε και χωρίς να έχει αναρρώσει πλήρως, οδηγείται στις φυλακές Κορυδαλλού. Από τις πρώτες ώρες της μεταφοράς της στον Ευαγγελισμό τα κατασταλτικά επιτελεία, ενόσω η ίδια βρισκόταν χωρίς τις αισθήσεις της, λαμβάνουν τα αποτυπώματά της και δίνουν εντολή για λήψη δείγματος αίματος για ανάλυση DNA χωρίς τη συναίνεσή της, ενώ οι ανακριτικές αρχές προσπαθούν να της αποσπάσουν απολογία. Παρά το γεγονός ότι χρήζει νοσηλείας, μέχρι και σήμερα βρίσκεται προφυλακισμένη στον Κορυδαλλό, με τις αρμόδιες αρχές από την μια πλευρά να της στερούν την απαραίτητη ιατρική περίθαλψη και τις αναγκαίες διαγνωστικές εξετάσεις και από την άλλη να την έχουν έγκλειστη κάτω από άθλιες και ακατάλληλες συνθήκες διαβίωσης.
Τις επόμενες μέρες από την έκρηξη στους Αμπελόκηπους συλλαμβάνονται και προφυλακίζονται με απολύτως σαθρό κατηγορητήριο οι αγωνιστές/τρια Νίκος Ρωμανός, Δημήτρης Π. και Δήμητρα Ζαραφέτα και ο Α. Κ. εν μέσω ενός κλίματος τρομοϋστερίας και διακίνησης αστυνομικών σεναρίων από τα μιντιακά φερέφωνα της εξουσίας, σε συνέχεια της προσπάθειας του κράτους να κατασκευάσει ενόχους με έωλα στοιχεία και να οδηγήσει αγωνιστές στον εγκλεισμό και την εξουδετέρωσή τους από το πεδίο του κοινωνικού και ταξικού αγώνα. Τον Σεπτέμβρη του 2025 οι προφυλακισμένοι/ες αγωνιστές/τριες οδηγήθηκαν στην Ευελπίδων για τη συμπληρωματική διαδικασία στο στάδιο της ανάκρισης, με τις δικαστικές αρχές να παρατείνουν την προφυλάκισή τους.
Κατά τη διάρκεια των 6μιση χρόνων της ακροδεξιάς-νεοφιλελεύθερης διαχείρισης του κράτους από τη Νέα Δημοκρατία και παρά την ύφεση των αντιστάσεων οι αναρχικοί συνέχισαν και ενέτειναν τη συμμετοχή τους σε όλα τα μέτωπα των κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Μέσα από τη συμμέτοχή τους, αυτή, ήρθαν αντιμέτωποι με τη σκληρότερη όψη της καταστολής που επιβλήθηκε σε κάθε πεδίο αγώνα τόσο στο πλαίσιο της συνολικής και ευρύτερης κατασταλτικής επίθεσης απέναντι στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία και τα αγωνιζόμενα κομμάτια της όσο και ειδικότερα στην κατασταλτική επιχείρηση που στόχευε και συνεχίζει να στοχεύει το αναρχικό κίνημα, τόσο με υλικούς όρους στους δρόμους και τις δομές του κινήματος όσο και ιδεολογικά με τη κατασυκοφάντησή του από την κυρίαρχη προπαγάνδα. Σε αυτό το ειδικό πλαίσιο εντάσσεται και η "αντι"τρομοκρατική εκστρατεία απέναντι στον αναρχικό αγώνα και έχει ως στόχο την εγκληματοποίησή του και την αποκοινωνικοποίησή του, μέσα από το φόβο, τη λασπολογία, την απομόνωση και την αποδυνάμωσή του. Αυτή η ειδική κατασταλτική στόχευση του κράτους αφορά το αναρχικό κίνημα καθώς μέσα από αυτό, κατά κύριο λόγο, εκφράστηκαν οι εξωθεσμικές, ριζοσπαστικές και αδιαμεσολάβητες κοινωνικές αντιστάσεις κατά τη διάρκεια όλης της μεταπολιτευτικής περιόδου με κορυφαίο παράδειγμα αυτό της κοινωνικής εξέγερσης του Δεκέμβρη.
Η υπόθεση των Αμπελοκήπων, πέρα από το τραγικό συμβάν της απώλειας του αναρχικού αγωνιστή Κυριακού Ξυμητήρη, την προφυλάκιση άλλων 5 αγωνιστών και αγωνιστριών και την όξυνση της επιτήρησης και του ελέγχου πάνω στο αναρχικό κίνημα και τις δομές του, αναδεικνύει μια σειρά από πτυχές της ειδικής κατασταλτικής εκστρατείας του κράτους απέναντι στους αναρχικούς. Δεν αποτέλεσε μια κίνηση αποπροσανατολισμού τόσο της κοινωνίας όσο και των αγωνιζόμενων κομματιών της, όπως με ευκολία ισχυρίζεται η αριστερά μαζί με μια αφήγηση που θέλει τους αναρχικούς αγωνιστές όχι αποδέκτες της κρατικής καταστολής λόγω της πολιτικής τους ανάλυσης, θέσης και δράσης αλλά σαν εύκολα θύματα κυβερνητικών πολιτικών και συσχετισμών που βρίσκονται στο στόχαστρο των κατασταλτικών επιτελείων όποτε αυτό εξυπηρετεί το κυβερνητικό αφήγημα, αφαιρώντας κάθε πολιτικό πρόσημο του αναρχικού κινήματος και παρουσιάζοντάς το ως ένα αποσπασματικό, αυθόρμητο και παιδικό ξέσπασμα απέναντι στην υφιστάμενη αδικία και το οποίο δεν μπορεί να υπερασπιστεί μόνο του τον εαυτό του αλλά χρειάζεται πολιτικούς κηδεμόνες. Η κατασταλτική εκστρατεία απέναντι στο αναρχικό κίνημα είναι πάγια και διακηρυγμένη θέση του κράτους, ειδικά μετά την εξέγερση του 2008, και αυτό οφείλεται ακριβώς στο ότι οι αναρχικοί συνεχίζουν να αποτελούν το πιο ριζοσπαστικό κομμάτι των αγωνιζόμενων και μάχονται με όλες τους τις δυνάμεις όχι μόνο τον καπιταλισμό αλλά και το κράτος, χωρίς προσβάσεις, χωρίς διαμεσολαβήσεις, χωρίς εκπροσώπηση μέσα στο πολιτικό σύστημα εξουσίας και συναίνεση σε αυτό, γεγονός που καθιστά το αναρχικό κίνημα επικίνδυνο και μη ελέγξιμο. Οι προπαγανδιστικές, νομοθετικές και κατασταλτικές "αντι"τρομοκρατικές μεθοδεύσεις δεν συνιστούν μια στιγμιαία παρεκτροπή της ιεραρχημένης, καταπιεστικής και εκμεταλλευτικής δημοκρατίας του κράτους και των αφεντικών, όπως επίσης η συκοφάντηση των κοινωνικών αγώνων που δεν ενσωματώθηκαν καθεστωτικά δεν αφορά μόνο ατομικές επιλογές αγώνα ή την "εξάρθρωση" κάποιας ένοπλης οργάνωσης, αλλά στοχεύουν στην αποκήρυξη συνολικά της συλλογικής πολιτικής και κοινωνικής αντιβίας και στην εγκληματοποίηση κάθε μορφής αντίστασης που δεν διαμεσολαβείται από τους θεσμούς, μέσα από το "κυνήγι της τρομοκρατίας" και των "συγκοινωνούντων δοχείων" της.
Οι εξουσιαστές σήμερα επιχειρούν να σβήσουν τα αποτυπώματα ολόκληρων δεκαετιών σκληρών κοινωνικών και ταξικών αγώνων γιατί λειτουργούν ως κοινωνικά παραδείγματα αντίστασης που επιβιώνουν και αναπαράγονται, γιατί συνεχίζουν να εμπνέουν τις νέες γενιές και δείχνουν δρόμους αγώνα στους καταπιεσμένους στο σήμερα, γιατί κρατούν ζωντανή την προοπτική της κοινωνικής χειραφέτησης και απελευθέρωσης. Το απρόσκοπτο βάθεμα των αντικοινωνικών και βίαιων αναδιαρθρώσεων, για τον ριζικό κοινωνικό μετασχηματισμό, έχει ως προϋπόθεση τόσο το τσάκισμα συνολικά των κοινωνικών και ταξικών αγώνων όσο και ειδικά την πλήρη εξουδετέρωση του πιο συνειδητά αντισυναινετικού και ριζοσπαστικού κομματιού των αγωνιζόμενων, που θέτει ως ορίζοντα την καταστροφή του εκμεταλλευτικού και καταπιεστικού κρατικού οικοδομήματος και τη δημιουργία μιας κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.
Απέναντι στην κρατική επιχείρηση τρομοκρατίας, που επιδιώκει να στοχεύσει αγωνιστές και αγωνίστριες, απέναντι στην ποινικοποίηση των φιλικών και συντροφικών σχέσεων, στην αστυνομική αυθαιρεσία και βία, δηλώνουμε ότι οι μόνοι τρομοκράτες είναι το κράτος και το κεφάλαιο, το σύστημα εξουσίας που λεηλατεί και καταδικάζει τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία στην ανέχεια και την εξαθλίωση, που εγκαθιδρύει αστυνομικό στρατό κατοχής μέσα στις πόλεις σε κάθε πεδίο κοινωνικής δραστηριότητας, που δολοφονεί στα αστυνομικά τμήματα και μπλόκα, στα τρένα, στα νοσοκομεία με τη διάλυση του ΕΣΥ, στα χερσαία και υδάτινα σύνορα της Ευρώπης - φρούριο, στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, που επιτίθεται με σφοδρότητα στο αναρχικό κίνημα, τις δομές του και τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις που αναπτύσσονται μέσα στα σχολεία, τις σχολές, τους χώρους εργασίας και τις γειτονιές, που στηρίζει τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού και βαθαίνει την εμπλοκή του στην πολεμική μηχανή, που πριμοδοτεί τις φασιστικές συμμορίες και τον εθνικισμό, που καταστέλλει όσους και όσες αγωνίζονται για ζωή και ελευθερία και προορίζει για τους καταπιεσμένους πληβείους μόνο έναν αβίωτο κόσμο εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

Κυριάκος Ξυμητήρης πάντα παρών στους αγώνες για την κοινωνική απελευθέρωση

Λευτεριά στους/ις διωκόμενους/ες και προφυλακισμένους/ες αγωνιστές/τριες για την υπόθεση των Αμπελοκήπων

Οργάνωση και αγώνας για την Κοινωνική Επανάσταση , την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

Διαδήλωση: Παρασκευή 31 Οκτώβρη, Προπύλαια, 18.30

τοπικός συντονισμός Αθήνας | Αναρχική Πολιτική Οργάνωση - Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

πηγή : email που λάβαμε στις 29 Οκτωβρίου 16h

Στις 31 Οκτωβρίου συμπληρώνεται 1 χρόνος από την έκρηξη σε διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας στη γειτονιά των Αμπελοκήπων. Ένα χρόνο πριν, ο αναρχικός σύντροφος Κυριάκος Ξυμητήρης πέφτει νεκρός, η αναρχική συντρόφισσα Μαριάννα Μ. τραυματίζεται σοβαρά και μεταφέρεται στον Ευαγγελισμό, ενώ μετά από λίγες μόλις μέρες, χωρίς να έχει ολοκληρωθεί η νοσηλεία και η ιατρική της φροντίδα, καταλήγει στις φυλακές του Κορυδαλλού κατά παράβαση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Μέσα σε ένα κλίμα τρομοϋστερίας, λοιδορίας και στόχευσης της πολιτικής δράσης, αγωνιστών και των προσωπικών/συντροφικών/πολιτικών σχέσεων, συλλαμβάνονται και προφυλακίζονται λίγες μέρες μετά με έωλα στοιχεία ως σχετιζόμενοι με την υπόθεση, οι αναρχικοί σύντροφοι/σα Δημήτρης, Δήμητρα, Νίκος Ρωμανός και ο Α.Κ.

Τα παραπάνω δεν αποτελούν παρά μια γνωστή τακτική του κατασταλτικού μηχανισμού, ο οποίος κατασκευάζει υποθέσεις, χαλκεύει στοιχεία, ανακαλύπτει «δεξαμενές υπόπτων» και «συγκοινωνούντα δοχεία», πλάθει «τρομοκρατικά προφίλ», με σαφή σκοπό να ποινικοποιήσει την πολιτική δράση και τις σχέσεις που εμπεριέχει, να συσκοτίσει το πραγματικό ιδεολογικό της πλαίσιο, να απαξιώσει, να τρομοκρατήσει και να απενεργοποιήσει αγωνιστές. Μια τακτική, η οποία μας αφορά όλους και είναι επιτακτικό να μας βρει απέναντι, στιβαρά αλληλέγγυους να χτίζουμε πολιτικό «τείχος προστασίας».

Στις 31 Οκτώβρη κατεβαίνουμε στον δρόμο τιμώντας τη μνήμη του συντρόφου μας. Ενός συντρόφου με ανοιχτή παρουσία στο πεδίο των κοινωνικών, εργατικών, ταξικών αγώνων, της διεθνιστικής αλληλεγγύης, στις πολιτικές διαδικασίες και διεργασίες, στα κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα της εποχής μας. Η τραγική απώλεια του Κυριάκου Ξυμητήρη είναι απώλεια για τον ίδιο τον αγώνα. Είναι απώλεια ενός αγωνιστή που επέλεξε να στρατευτεί από την δική του θέση και αφετηρία στον αγώνα για μια άλλη ιδέα, ένα άλλο αφήγημα, μια πρόταση ενός κοινωνικού και ταξικού μετασχηματισμού για έναν κόσμο απαλλαγμένο από την αδικία των λίγων, βασισμένο στις ανάγκες και το συμφέρον των πολλών. Και βάσει αυτής της επιλογής δεν δίστασε να αναμετρηθεί με τις προκλήσεις και τους κινδύνους της.

Η συζήτηση για την ταξική αντιβία και τις όποιες αναβαθμισμένες μορφές πάλης είναι μια ζωντανή συζήτηση με ιστορική συνέχεια και διάρκεια εντός του κινήματος. Οι όροι, ο χρόνος, οι συνθήκες, η σύνδεση της με το υποκείμενο, τα αποτελέσματά της αποτελούν σημεία τριβής σε μια διαρκή ιδεολογική-πολιτική ζύμωση εντός και εκτός των οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων. Παρόλες τις συμφωνίες και τις διαφωνίες, τις συγκλίσεις και τις αποκλίσεις δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι η ταξική αντιβία σε όλο το φάσμα της αποτελεί δομικό στοιχείο των ιδεολογικών μας καταβολών και πυρήνας του όποιου επαναστατικού προγράμματος μας για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας, δηλαδή την χειραφέτηση και εντέλει την απελευθέρωση της τάξης μας. Και αυτό γίνεται ξεκάθαρο ως μέρος μιας κοινής παραδοχής στην οποία όλοι ανεξαιρέτως συναντιόμαστε. Ότι η ταξική αντιβία αποτελεί παράγωγο και απάντηση στη βία και τη στυγνή εκμετάλλευση που γεννά το καπιταλιστικό σύστημα για την διαιώνιση της κερδοφορίας του και των προνομίων της άρχουσας τάξης. Οπότε οι διακριτικές ή μη αποστάσεις και μια γενική, βιαστική συλλήβδην απεμπόληση και καταδίκη της, μας αφαιρούν τη δυνατότητα ουσιαστικής ζύμωσης καθώς και βασικά ιδεολογικοπολιτικά εργαλεία θολώνοντας την δυνατότητα επικοινώνησης και κοινωνικής σύνδεσης του ιδεολογικοπολιτικού μας πλαισίου λειτουργώντας ως τροχοπέδη στην δυναμικά προοπτική εξέλιξη των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων προς όφελος του αγώνα.

Γιατί μιλώντας για το φάσμα της ταξικής αντιβίας, μιλάμε για ένα πολύμορφο μωσαϊκό εκφράσεών της ως απάντηση στην βία που ασκεί το σύστημα στους εργασιακούς χώρους, στα πανεπιστήμια, στους δρόμους, στα σύνορα, στις ζωές μας συνολικά. Δηλαδή, την οργάνωση στους χώρους δουλειάς και την διεκδίκηση αξιοπρεπών συνθηκών εργασίας και μισθών αντίστοιχων με τις ανάγκες μας, την υπεράσπιση βασικών μας δικαιωμάτων, όπως το δικαίωμα στη στέγαση, το μπλοκάρισμα αντιδραστικών νομοσχεδίων στην εκπαίδευση και την εργασία, το μπλοκάρισμα πλοίων με φορτία θανάτου για την σφαγή των λαών της Μέσης Ανατολής και της Παλαιστίνης, τις μεγαλειώδης απεργίες, τον συγκλονιστικό αγώνα λόγω της συγκάλυψης του καπιταλιστικού εγκλήματος των Τεμπών. Από την υλική και μη αντιπαράθεση με τους φασίστες, την εναντίωση στην αυταρχικοποίηση της καταστολής, το γκρέμισμα των τειχών που ορθώθηκαν για να αποκλείσουν τους πρόσφυγες που δημιούργησε ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος μέχρι την απάντηση που αρμόζει στην έμφυλη βία, τις μαζικές ή μη μορφές αντιβίας στους δρόμους, το σπάσιμο των κόκκινων γραμμών για το δικαίωμα στην διαδήλωση, την μαζική ή μη ανάληψη αναβαθμισμένης ή ένοπλης δράσης.

Από τις σφιγμένες γροθιές, τις φωνές που ενώνονται για το δίκιο, τα σώματα που γίνονται μια αδιάρρηκτη αλυσίδα μπροστά στην καταπίεση, τις μηχανές των εργοστασίων που σταματούν, τις σπασμένες αλυσίδες τις αποικιοκρατίας μέχρι τη στιγμή που οι λαοί συνειδητοποιούν τη θέση τους και τον ιστορικό τους ρόλο και οπλίζονται με κάθε μέσο επιχειρώντας το γκρέμισμα των χειμερινών ανακτόρων και την έφοδο στον ουρανό.

Καταλήγοντας, δεν μπορούμε παρά να στεκόμαστε αλληλέγγυοι στην ταξική αντιβία των απανταχού καταπιεσμένων και δεν μπορούμε παρά να αποδίδουμε τιμή σε όσους έπεσαν εξυπηρετώντας έναν σκοπό μεγαλύτερο από αυτούς.

Κυριάκος Ξυμητήρης, Παρών.

Διαρκής Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση

Κάλεσμα στήριξης του τριημέρου μνήμης και αγώνα για τον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων

Κάλεσμα στήριξης του τριημέρου μνήμης και αγώνα για τον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων

Καλούμε σε στήριξη του τριημέρου που οργανώνει η Συνέλευση Αλληλεγγύης στους Φυλακισμένους, Φυγόδικους και Διωκόμενους Αγωνιστες και Αγωνίστριες.

- Πέμπτη 30/10, 18:00 στην ΑΣΟΕΕ, εκδήλωση για την Επαναστατική μνήμη και παρουσίαση του βιβλίου «Αειφανή Αστέρια: Φωτίζοντας το μονοπάτι της Αντίστασης»

- Παρασκευή 31/10, 18:30 , Προπύλαια: Πανελλαδική πορεία στο κέντρο της Αθήνας στη μνήμη του ένοπλου αγωνιστή Κυριάκου Ξυμητήρη και κατά των διώξεων και των προφυλακίσεων των συντρόφων και συντροφισσών για την υπόθεση των Αμπελοκήπων.

- Κυριακή 02/11, 12:00, πολιτικό μνημόσυνο του συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη στο νεκροταφείο Αμαρουσίου.

"Αν δεν καώ εγώ

Αν δεν καείς εσύ

Αν δεν καούμε εμείς

Πώς θα γεννούνε τα σκοτάδια λάμψη;"

Ν. Χικμέτ

Η έκρηξη στο διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας, στις 31/10/2014, είχε σαν αποτέλεσμα την απώλεια του αναρχικού αγωνιστή συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη, ενός ανθρώπου που αφιέρωσε τη ζωή του στους κοινωνικούς ταξικούς αγώνες, που επέλεξε να υψώσει το ανάστημά του, να πάρει το ρίσκο και να σηκώσει το κόστος ριζοσπαστικών επιλογών ζωής και αγώνα.

Από την έκρηξη αυτή, τραυματίστηκε βαριά η συντρόφισσα Μαριάννα Μανουρά, η οποία προφυλακίστηκε άμεσα και εκδικητικά, ενώ άνοιξε ένας κύκλος διώξεων που οδήγησε, μέσω σκευωριών και δεξαμενών υπόπτων κράτους και αντιτρομοκρατικής και μιντιακού κανιβαλισμού, στην προφυλάκιση της συντρόφισσας Δήμητρας Ζαραφέτα, των συντρόφων Δημήτρη και Νίκου Ρωμανού και του Α.Κ.

Έναν χρόνο μετά, ο αγωνιστής και σύντροφος Κυριάκος Ξυμητήρης παραμένει παρών, έχοντας αφήσει ανεξίτηλα τα χαρακτηριστικά της αφοσίωσης για την κοινωνική επανάσταση, την ενότητα στον αγώνα, παίρνοντας ρίσκο, σηκώνοντας το κόστος και πάντα με χαμόγελο. Αυτό είναι το αποτύπωμα που αφήνει σε όλους/ες/α εμάς και με αυτή την παρακαταθήκη συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ/ΣΤΙΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ/ΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ ΩΣ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ!

Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ)

Mail: sykaexpro_squaext@riseupex.net

Blog: sykaprosquat.noblogs.org

Instagram: @sykapro

Twitter: @Prosfygika

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1638210/

Κάλεσμα στο τριήμερο μνήμης και αγώνα για τον αναρχικό επαναστάτη Κ. Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων.

επικοινωνία: f.asexcaso@espexiv.net

Όσοι έζησαν στην φωτιά του αγώνα, δεν πεθαίνουν ποτέ.

Καλέσματα στο τριήμερο μνήμης και αγώνα για τον αναρχικό σύντροφο Κ. Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων.

Στις 31/10/24, μέρα που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στην καρδιά κάθε αγωνιστή/-στριας, ύστερα από έκρηξη σε διαμέρισμα στους Αμπελόκηπους, έπεσε στη μάχη για την κοινωνική και ταξική απελευθέρωση ο αναρχικός ένοπλος αγωνιστής Κυριάκος Ξυμητήρης, ενώ η αναρχική συντρόφισσα Μαριάννα Μανουρά, που επίσης βρισκόταν στο διαμέρισμα, καταλήγει πολυτραυματίας, νοσηλευόμενη και φρουρούμενη στη ΜΕΘ του ΓΝΑ «Ευαγγελισμός». Μόλις μια ημέρα μετά από τη δεύτερη κατά σειρά επέμβαση στην οποία υπεβλήθη, και ενώ παρέμενε νοσηλευόμενη για 15 ημέρες στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», μεταφέρθηκε στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, όπου εκδικητικά της στερήθηκε η πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, αναγκαία για την βελτίωση της επιβαρυμένης κατάστασης υγείας της.

Ακολουθεί το γνωστό «κυνήγι μαγισσών» και η προσπάθεια διαμόρφωσης εντυπώσεων από τα ΜΜΕ. Για μια ακόμη φορά, οι ρουφιάνοι των ΜΜΕ, σπεύδοντας να υπηρετήσουν το κράτος, με απευθείας ρεπορτάζ υπαγορευμένα από την "αντι"-τρομοκρατική υπηρεσία και το Υπουργείο ΠΡΟ.ΠΟ, από την πρώτη στιγμή να σπείρουν ένα κλίμα φόβου μέσω ψευδών ειδήσεων, παρουσιάζοντας αγωνιζόμενους ανθρώπους ως «επικίνδυνους για το κοινωνικό σύνολο», επιχειρώντας να αποπολιτικοποιήσουν τη δράση τους και να απονοηματοδοτήσουν το περιεχόμενό της. Μέσα σε αυτό το σκηνικό κρατικής προπαγάνδας, δικαστικής αυθαιρεσίας και μιντιακής τρομολαγνείας, η έκρηξη που στέρησε τη ζωή στον σύντροφο Κυριάκο μετατράπηκε άμεσα σε πολιτικό εργαλείο, με τα ΜΜΕ και το κράτος να χτίζουν ένα αφήγημα τρομοκρατίας, επιστρατεύοντας τον 187Α για την ποινικοποίηση των συντροφικών και φιλικών σχέσεων. Με δήθεν αδιάσειστα στοιχεία, συλλαμβάνονται και προφυλακίζονται η αναρχική συντρόφισσα Δήμητρα Ζ. και ο σύντροφος Δημήτρης με μόνη σύνδεση τη σχέση τους με το διαμέρισμα στο οποίο έγινε η έκρηξη. Ταυτόχρονα και μέσα στο ευρύτερο κλίμα των ημερών συνελήφθη στις 18 Νοεμβρίου και ο σύντροφος Νίκος Ρωμανός, η εμπλοκή του οποίου στην υπόθεση στηρίζεται σε ένα δίχως δικονομική αξία εύρημα (ένα δακτυλικό αποτύπωμα σε ένα καθόλα νόμιμο κινητό αντικείμενο, μία σακούλα). Αυτό ωστόσο ήταν αρκετό για να ξεκινήσει μία εκ νέου μιντιακή προπαγάνδα σχετικά με δήθεν αδιάσειστα στοιχεία, που «δένουν την υπόθεση» των Αμπελοκήπων, ευελπιστώντας να ανοίξει ένας νέος κύκλος διώξεων. Λίγες μέρες μετά, στις 26/11, η περιβόητη σακούλα οδηγεί τους αστυνόμους σαΐνηδες της «αντιτρομοκρατικής» σε μια ακόμη σύλληψη και προφυλάκιση, εκείνη του Α.Κ. (από το κείμενο της Συνέλευσης Αλληλεγγύης σε φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές-ριες)

Η αλληλεγγύη είναι σχέση η οποία δημιουργείται ως ανάγκη από την αντικειμενική πραγματικότητα στην οποία βρίσκεται η κοινωνία, και γίνεται κίνηση και δράση από το αγωνιζόμενο κομμάτι της. Ως έννοια που τίθεται κεντρικά από το αναρχικό κίνημα για πάνω από έναν αιώνα, οφείλει να δημιουργεί εκείνες τις έμπρακτες σχέσεις και κινήσεις οι οποίες συνδέονται με τις υλικές συνθήκες από τις οποίες αναδυκνείεται, ως απαραίτητο εργαλείο αγώνα για τα κοινωνικά-ταξικά κινήματα. Ξεφεύγοντας λοιπόν από το ιδεατό της πλαίσιο, η αλληλεγγύη μεταξύ των από τα κάτω, η αλληλεγγύη σε όσες/ους αντιμετωπίζουν την κρατική καταστολή, η αλληλεγγύη από το κίνημα προς την εργατική τάξη και αντίστροφα, δημιουργεί δράση, συντροφικές σχέσεις, πολιτική συγκρότηση, επαναστατική προοπτική. Δεν είναι (και δεν πρέπει να είναι) διεκπαιρεωτικής σημασίας αλλά μέσα από πολιτικές συμφωνίες και δράσεις μπορεί να συγκροτεί σχέσεις ενότητας στο εσωτερικό του αναρχικού κινήματος και της κοινωνικής βάσης, αποτελώντας την μεγάλη μας ασπίδα απέναντι στις κατασταλτικές εκστρατείες του κράτους. Η ενδυνάμωση λοιπόν των δομών και συνελεύσεων αλληλεγγύης του αναρχικού κινήματος, η έμπρακτη (πολιτική, ηθική, υλική) αλληλεγγύη σε φυλακισμένα και διωκόμενα συντρόφια, δεν αποτελεί μόνο αγώνα για την απελευθέρωση των συντρόφων/ισσών μας από φυλακές και διώξεις, αλλά διαταράσσει τις ισορροπίες ισχύος εντός της καπιταλιστικής πραγματικότητας, αποδυναμώνοντας την δυνατότητα του κράτους να εκκινεί κατασταλτικές εκστρατείες. Εκτός από σχέση λοιπόν, είναι και όπλο στα χέρια των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας. Όσο στεκόμαστε αλληλέγγυοι/ες δίπλα σε διωκόμενα και φυλακισμένα συντρόφια, τόσο νέοι αναρχικοί αγωνιστές και αγωνίστριες θα πιάνουν το νήμα του αγώνα.

Η ένοπλη αντιπαράθεση με κράτος και καπιταλισμό, αποτελεί ιστορικά κομμάτι του συνολικού αγώνα στο δρόμο για την κοινωνική επανάσταση. Ως ένα αναγκαίο εργαλείο αγώνα δεν αποτελεί μία αποκομμένη ή περιθωριακή επιλογή, αλλά συνδέεται διαλεκτικά με την επαναστατική Υπόθεση και τα υπόλοιπα μέσα που βρίσκονται στα χέρια των κινημάτων. Αναπτύσσεται λοιπόν με οξύτητα, όσο αυξάνεται ο κοινωνικός ανταγωνισμός και τα συλλογικά υποκείμενα που παίρνουν θέσεις μάχης σε αυτόν. Οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες που σηκώνουν τα όπλα, δεν βρίσκονται εκτός της κοινωνίας και των κινημάτων της , αφού οι επιλογές τους γεννιούνται από την καταπίεση των ανθρώπων και την λεηλασία της φύσης. Ο αναρχικός ένοπλος αγωνιστής και σύντροφος Κυριάκος Ξυμητήρης, είναι ένας από όσους και όσες έπεσαν μαχόμενοι, χρησιμοποιώντας εργαλεία αγώνα βαθιά ριζωμένα στις κοινωνικές-ταξικές αντιθέσεις και την αναρχική (θεωρητική και πρακτική) κινηματική παράδοση.

Υπερασπιζόμαστε την μνήμη του συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη, του αναρχικού ένοπλου αγωνιστή που βρισκόταν σε όλα τα κοινωνικά και πολιτικά πεδία του αγώνα και έπεσε μαχόμενος ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο, πατριαρχία. Στεκόμαστε αδιαπραγμάτευτα δίπλα στις φυλακισμένες συντρόφισσες/ους Μαριάννα, Δήμητρα, Δημήτρη, Νίκο, Α.Κ. Ο αγώνας για την κοινωνική επανάσταση και την αναρχία δεν κόπασε, συνεχίζεται με μεγαλύτερη ένταση.

Στηρίζουμε το τριήμερο μνήμης και αγώνα για τον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων.

• στην εκδήλωση της Πέμπτης 30/10 στις 18:00 στην Πάντειο,
• το πολιτικό μνημόσυνο την Κυριακή 02/11 το πρωί στο νεκροταφείο του Αμαρουσίου

Καλούμε/συμμετέχουμε στην πανελλαδική Πορεία μνήμης & αγώνα, την Παρασκευή 31/10 στις 18:30, στα Προπύλαια.

ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΚΥΡΙΑΚΟ ΞΥΜΗΤΗΡΗ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΜΑΧΟΜΕΝΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΕΣ/ΟΣΟΥΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

Αναρχική πρωτοβουλία αντίστασης και δράσης

"Francisco Ascaso"

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1638193/

Ο σύντροφος Κυριάκος θα είναι για πάντα στις καρδιές μας - Κάλεσμα στο τριήμερο μνήμης και αγώνα 30-31/10 και 2/11

Ο σύντροφος Κυριάκος θα είναι για πάντα στις καρδιές μας - Κάλεσμα στο τριήμερο μνήμης και αγώνα 30-31/10 και 2/11

Η μνήμη του συντρόφου Κυριάκου θα είναι για πάντα στις καρδιές μας, στους δρόμους του αγώνα.

Στους δρόμους που γέννησαν στιγμές πολιτικής ζύμωσης και διεκδικήσεων.

Στους δρομους της γειτονιάς των Εξαρχείων, που μοιραστήκαμε με τον Κυριάκο.

Στους δρόμους και στις στιγμές αυτές που ζήσαμε,με τον Κυριάκο,μιλήσαμε μαζί του, τον ακούσαμε, όπως μας άκουσε κι αυτός.

Από τον Λόφο του Στρέφη, μέχρι την πλατεία Εξαρχείων, από το Πολυτεχνείο, μέχρι τον πεζόδρομο της Μεσολογγίου, περπατήσαμε μαζί, μοιραστήκαμε σκέψεις, προβληματισμούς κι ιδέες. Δεν βρισκόμασταν σ' αυτούς τους δρόμους μόνο για να προλάβουμε την επόμενη συνέλευση,να ετοιμάσουμε τον κουβά με την κόλλα για την αφισοκόλληση ή να κρατήσουμε το πανό στην πορεία.

Ο Κυριάκος ήταν ο γείτονάς μας.

Συναντιόμασταν τυχαία στις εξόδους των σπιτιών μας, καθόμασταν στα σκαλάκια και στους πεζόδρομους, συζητούσαμε ώρες.Εκείνο το χαμόγελο που ανταλλάσσαμε δεν ήταν τυχαίο. Ο σύντροφος Κυριάκος,όπως κι εμείς, συνειδητά επέλεξε να ζήσει σε αυτήν τη γειτονιά.

Όταν το σκηνικό αλλάζει, όταν τα μαγαζιά και τα Airbnb ξεφυτρώνουν το ένα μετά το άλλο,όταν οι τουρίστες παρελαύνουν, η πλατεία ντύνεται με λαμαρίνες και οι κατοχικές δυνάμεις των ΟΠΚΕ, ΜΑΤ, ΔΕΛΤΑ ριζώνουν στον λόφο,εμείς επιλέγουμε να μείνουμε εδώ συνειδητά. Η καθημερινή μάχη ενάντια στην επιβεβλημένη εικόνα της γειτονιάς είναι ζωντανή και ο Κυριάκος υπήρξε αναπόσπαστο κομμάτι της.

Δεν είναι λίγες οι στιγμές που τον θυμόμαστε δίπλα μας - σαν γείτονα, σαν σύντροφο.Σε εκείνη τη χαλαρή μπύρα που καταλήγει να διώχνει ένα τουριστικό γκρουπ από τη Μεσολογγίου.

Σε εκείνο το άραγμα που γίνεται «τυπικός έλεγχος» από τους γνωστούς... των ΔΡΑΣΗ.

Στον δρόμο προς τη συνέλευση στο Πολυτεχνείο ή στην ΑΣΟΕΕ,πάντα περπατούσαμε μαζί, μοιραζόμασταν τα βιώματα της γειτονιάς μας.

Και ύστερα τα βιώματα αυτά εκφράζονταν στο κείμενο που θα γράφαμε μαζί και αν μη τι άλλο εκείνη τη μέρα θα γελάγαμε πολύ.

Έτσι είναι οι συντροφικές μας σχέσεις στη γειτονιά των Εξαρχείων.

Έτσι θυμόμαστε τον σύντροφο και γείτονα Κυριάκο.

Μαζι μας σε καθε κείμενο που μοιράζουμε και σε κάθε πέτρα που πετάμε στον στρατό κατοχής των Εξαρχείων.

Απέναντι στην εξαθλίωση των ζωών μας και την καταστολή κάθε πτυχής της καθημερινότητας μας, έχουμε χρέος να αντιστεκόμαστε. Το κέντρο της Αθήνας εδώ και δεκαετίες εξευγενίζεται και τουριστικοποιείται βίαια. Συγκεκριμένα, στα Εξάρχεια η καταστολή δίνει την πιο σκληρή της μάχη να ισοπεδώσει τελείως τον εξεγερσιακό χαρακτήρα της γειτονιάς. Περιγράφουμε μια εμπόλεμη κατάσταση, που εκτοπίζει τους μόνιμους κατοίκους, ενώ ταυτόχρονα περιφρουρεί με μπάτσους και ιδιωτικοποιεί τους εναπομείναντες δημόσιους χώρους. Τα Εξάρχεια μέρα με την μέρα απονεκρώνονται. Τα κοινωνικά κινήματα, ακόμα και σε περιόδους κινηματικής συρρίκνωσης και υπέρμετρης καταστολής, ποτέ δεν άφηναν τα μέσα του αγώνα τους να ετεροκαθορίζονται από το κράτος. Κάθε ουσιαστική πίεση/επίθεση στο κράτος και το κεφάλαιο είναι λογικό να θεωρείται παράνομη. Από τις αυτομειώσεις στα σούπερ μάρκετ, μέχρι τις απεργίες ολόκληρων κλαδων της παραγωγής, το κράτος μπορεί εν μία νυκτί να αυστηροποιησει τις ποινές του και να δώσει σκληρή γραμμή καταστολής στους μπάτσους. Τον πόλεμο τον ζούμε κάθε μέρα εδώ και όσο αυτός εξελίσσεται, δε θα σταματήσουν ποτέ ενέργειες αντίστασης και κοινωνικής αντιβίας, σαν αυτή που προχώρησε ο Κυριάκος.

Η συλλογική μνήμη είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας των αγωνιστών/αγωνιστριών. Αγωνιζόμενα άτομα τροφοδοτούν εν μέρη το πείσμα μας να αντιστεκόμαστε στους καταπιεστές μας και να φανταζόμαστε πως μπορούμε να υπάρξουμε ελεύθερα. Η μνήμη είναι αυτή που κρατάει ζωντανή την φλόγα των συντρόφων και συντροφισσών μας που χάθηκαν στους δρόμους του αγώνα, που ενώνει τα κομμάτια του κινήματος σε δύσκολες στιγμές και συγκυρίες, που αφήνει πάντα μια σπίθα να σιγοκαίει στις καρδιές μας και μας ωθεί να συνεχίσουμε. Στον Κυριάκο αφιέρωνουμε κάθε μορφή αγώνα, κάθε νεύμα ανυπακοής στο κατεστημένο που μας τρώει μέρα με την μέρα, από την γειτονιά των Εξαρχείων μέχρι την λωρίδα της Γάζας, που μας θέλει άπραγα και μόνα, και αυτό όχι λόγω κάποιας εξαναγκαστικής υποχρέωσης ως προς τη μνήμη του συντρόφου, αλλά επειδή στο άκουσμα του συναγωνιστή μας αναγεννάται η δύναμη και το πάθος μας για να μην επιτρέψουμε την εξαθλίωση των ζωών μας, την απομόνωση του ενός με την άλλη, την διαπόμπευση των κέντρων αγώνων μας στον βωμό του εξευγενισμού και της τουριστικοποίησης. Την συλλογική μνήμη φοβούνται και προσπαθούν να καταστρέψουν κράτος και κεφάλαιο, όχι τα άδεια ντουβάρια πίσω απο τις λαμαρίνες. Όσο πράσινο και αν εξαφανίσουν από τον Λόφο, όσους μπάτσους και αν φέρουν στα Εξάρχεια, όσο χώρο και αν πάρουν δε θα καταφέρουν ποτέ να σβήσουν ότι κάποιοι πάντα προσπαθούν να αναμετρηθούν με την εξουσία, αποδεικνύοντας μας ότι δεν είναι ούτε αλώβητη ούτε ανίκητη.

Ο Κυριάκος ήταν ένας από εμάς. Το όνομά του μας εμπνέει να ονειρευόμαστε, μας δείχνει τι σημαίνει να οραματίζεσαι την ελευθερία σου, να αφιερώνεις την ζωή σου στον δρόμο του αγώνα, να μην συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο από τα πάντα. Άλλωστε, τόσα μας αναλογούν.

ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΡΙΣΚΟ

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΠΑΡΩΝ

ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ Σ' ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝΕ ΜΟΝΤΕΡΝΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

ΟΛΑ ΣΤΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ 30-31/10 ΚΑΙ 2/11

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1638208/