kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Αντικρατική- αντικατασταλτική συγκέντρωση

ΑΠ'ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΤΟΥ '73 ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ

Ο Νοέμβρης του '73 δεν αποτελεί ούτε εθιμοτυπική γιορτή τηςαστικής δημοκρατίας ούτε γενέθλια επέτειο αποκατάστασης τουπολιτεύματος , όπως οι επαΐοντες της σύγχρονης εξουσίαςπασχίζουν να μας διδάξουν. Ο Νοέμβρης του '73 αποτέλεσετομή και κοινωνική αποτύπωση του αναρχικού αγώνα και έθεσετην επαναστατική προοπτική του κόσμου μας, αφήνονταςανεξίτηλη ιστορική παρακαταθήκη για τους αγωνιστές τουσήμερα. Όσο κατά την εξέγερση και ύστερα κατά τηνμεταπολίτευση η αριστερή μπάντα εξουσίας προσπαθούσε νααφομοιώσει στους κόλπους της τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, υπό το πρίσμα του αντιδικτατορικού αγώνα, οι αναρχικοί έθετανένα σαφές πρόταγμα: «Κάτω η εξουσία» - ενάντια σε κάθεκράτος, καπιταλισμό και δημοκρατία.

Το πλέον διαχρονικό αυτό σύνθημα φαντάζει πιο επίκαιρο απόποτέ και το Πολυτεχνείο του τότε δεν παύει να μας υπενθυμίζειπως μόνο ο ακηδεμόνευτος, μαζικός, αναρχικός αγώνας είναιικανός να σταθεί στον αντίποδα των κρατικών αφηγημάτων, διεκδικώντας την συθέμελη συντριβή κάθε μορφής εξουσίας.

Το Πολυτεχνείο του '73 αποτύπωσε στην συλλογική συνείδησηκαι νοηματοδότησε την έννοια του ασύλου, ως κεκτημένο τωνκοινωνικών και ταξικών αγώνων και ως τέτοιο οφείλουμε να τουπερασπιστούμε. Εκ τότε έχει γίνει σαφές πως το πανεπιστήμιοείναι ικανό να αποτελέσει πυρήνα επαναστατικών προταγμάτων, μέσα από τον οποίο είναι δυνατό να ευδοκιμήσουνριζοσπαστικοί αγώνες ικανοί να ανατρέψουν τα κυρίαρχααφηγήματα.

Για τον λόγο αυτό, οι κρατικοί μηχανισμοί πασχίζουν ναθωρακίσουν την παντοδυναμία τους μέσα από μια μακρά λίστααναδιαρθρώσεων - που στοχεύουν αφενός στην πλήρηευθυγράμμιση της εκπαίδευσης στις ανάγκες του κεφαλαίου καιαφετέρου στην ισοπέδωση κάθε ριζοσπαστικής φωνής τόσοεντός όσο και εκτός του πανεπιστημίου. Άλλωστε, το ίδιο τοεκπαιδευτικό μοντέλο δεν μπορεί να είναι αποκομμένο από τηνίδια του την μήτρα, καθώς αποτελεί ένα ακόμα παρακλάδι τωνκρατικών θεσμών που στοχεύουν στην διαιώνιση και προστασίατου κρατικό- καπιταλιστικού συστήματος. Έτσι, η εκπαίδευσημετατρέπεται σταδιακά σε ένα εμπόρευμα προσιτό για λίγουςκαι εκλεκτούς και πιστά στρατολογημένο στην πολιτικήατζέντα.

Ιδίως τα τελευταία χρόνια η κρατική στοχοθεσία είναι σαφής: ημετατροπή του πανεπιστημίου από ένα πεδίο μόνιμηςσύγκρουσης και πολιτικής δράσης σε έναν αποστειρωμένο χώροπλήρως συνυφασμένο με τα νεοφιλελεύθερα ακαδημαικάπρότυπα. Αυτό επιτυγχάνεται υπό τον μανδύα του δόγματοςνόμος και τάξη, και του μοντέλου προληπτικής αντιεξέγερσης. Συγκεκριμένα, ήδη από την φετινή χρονιά είναι ξεκάθαρη ηαναβάθμιση των κατασταλτικών εργαλείων του κράτους, μεπρόσφατο παράδειγμα την εκκένωση σχολών που τελούν υπόκατάληψη ύστερα από απόφαση Γενικής Συνέλευσης τωνφοιτητών. Γίνεται επομένως αντιληπτό πως η κατεύθυνση τηςκυβέρνησης είναι η ισοπέδωση κάθε πανεπιστημιακήςαντίστασης, η οποία δεν αναγνωρίζεται ακόμα και ανπροέρχεται από το ύψιστο εργαλείο οργάνωσης αποφάσεων τηςφοιτητικής βάσης. Αν μη τι άλλο, δεν είναι λίγες οι φορές τοτελευταίο διάστημα που οι καθηγητές σε σύμπραξη με τιςπρυτανικές αρχές έχουν επιχειρήσει να παρακωλύσουν τιςσυνελεύσεις και διαδικασίες των φοιτητών.

Παράλληλα, ας μην ξεχνάμε πως η ολομέτωπη επίθεση πουδεχόμαστε διεισδύει στα θεμέλια του πανεπιστημίου κυρίωςμέσω αντιεκπαιδευτικών νομοσχεδίων. Από τον νόμο 4777, τηνπλήρη ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης με την αναθεώρηση τουα16, τις εξισώσεις πτυχίων με τα αντίστοιχα κολλέγια, τηνελάχιστη βάση εισαγωγής (ΕΒΕ) φτάνουμε στο σήμερα όπουερχόμαστε αντιμέτωποι με τον αποκλεισμό φοιτητών από τηντριτοβάθμια εκπαίδευση και τον νόμο Ζαχαράκη. Το εν λόγωνομοσχέδιο προβλέπει την συγκρότηση πειθαρχικώνσυμβουλίων και κατ' επέκταση ποινές οριστικής διαγραφής γιαφοιτητές που ενισχύουν την "ανομία στα ΑΕΙ". Έτσι τοκατασταλτικό οπλοστάσιο του κράτους αποδίδει "ιδιώνυμακακουργήματα" σε φοιτητές που διαταράσσουν την ομαλήπανεπιστημιακή λειτουργία με άμεσο απότοκο την οριστικήδιαγραφή/ παύση σπουδών του κατηγορουμένου. Είναιξεκάθαρο πλέον πως το κράτος χρησιμοποιεί όλα τακατασταλτικά εργαλεία του για να ποινικοποιήσει κάθεαντίσταση της πανεπιστημιακής βάσης, θέλοντας ναεξασφαλίσει την πλήρη απονέκρωση και εξόντωση τουφοιτητικού κινήματος.

Σε αυτήν την κατεύθυνση ιδεολογικής καταστολής κινείται καιη δίκη του συντρόφου Ζ.Μ., ο οποίος καταδικάστηκε σε 14 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή πολύ απλά επειδή συμμετείχεσε δράση αντιπληροφόρησης για την Παλαιστίνη εντός τουπανεπιστημίου, - γράφοντας με σπρέι «παύση κάθε συνεργασίαςτου ΕΜΠ με την Intracom Defense». Η αιματηρή συνεργασίατων ελληνικών πανεπιστημίων με την πολεμική βιομηχανία καιδη με το δολοφονικό κράτος του Ισραήλ φανερώνει τηνσιωπηρή συνενοχή των κρατικών μηχανισμών απέναντι σταεγκλήματα πολέμου. Παράλληλα, η έκβαση της δίκηςεπιβεβαιώνει την ανελέητη προσπάθεια του συστήματος ναστοχοποιήσει και να ποινικοποιήσει κάθε ίχνος αναρχικήςπαρουσίας, επιβάλλοντας αδικαιολόγητες και δυσανάλογεςποινές για τις τελεσθείσες πράξεις.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΑ ΠΡΟΣΤΑΓΜΑΤΑ ΟΙ ΝΟΜΟΙΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ

Όλα τα παραπάνω συνιστούν πρόσφατα παραδείγματα τηςτρέχουσας χρονιάς, τα οποία προστίθενται στη μακρά σειράαναδιαρθρώσεων που επιβάλλει το κράτος στην κοινωνική βάσηπου αντιστέκεται. Είναι ξεκάθαρο πλέον πως η λειτουργία τουπανεπιστημίου δρομολογείται σύμφωνα με τις κρατικέςεπιδιώξεις, προκειμένου να ναρκοθετηθεί κάθε κοινωνικό - ταξικό ξέσπασμα το οποίο είναι ικανό να συνθλίψει τα θεμέλιατης ηγεμονίας τους. Και αυτή ακριβώς είναι η απειλή του ίδιουτο συστήματος, καθώς τα αφεντικά ξέρουν πολύ καλά πως αν ηκοινωνική οργή στραφεί συλλογικά εναντίον τους, ηπαντοδυναμία τους κινδυνεύει.

Γνωρίζουμε καλά πως ο κόσμος αλλάζει από τα κάτω -και ποτέαπό τα πάνω. Βάζουμε επομένως τα αναρχικά προτάγματαμπροστά και αντιπαλεύουμε καθημερινά το σύστημα τηςεκμετάλλευσης, των ανισοτήτων, των αποκλεισμών και τηςτρομοκρατίας. Για να επανακτήσουμε λοιπόν τις ελευθερίες πουμας έχουν στερήσει και να επανακαθορίσουμε τον κοινωνικόσυσχετισμό εντός των πανεπιστημίων, αδήριτη ανάγκη αποτελείη δόμηση ενός ελευθεριακού μοντέλου δράσης και μιαςσυγκροτημένης ριζοσπαστικής αντίληψης - η οποία θα θέτειέναν σχεδιασμό με μακροπρόθεσμη -και όχι ευκαιριακή- προοπτική. Ακριβώς επειδή η επίθεση που δεχόμαστε είναιολομέτωπη, οποιαδήποτε μορφή αντίστασης που δεν πηγάζειαπό την συλλογική συνείδηση είναι ένα αδύναμο εργαλείοαγώνα, καταδικασμένο να ηττηθεί.

Για τον λόγο αυτό, μόνο μέσω της συλλογικής οργάνωσης στηβάση και της συντονισμένης αναρχικής παρέμβασης είναιδυνατόν να αντιμετωπίσουμε την κρατική καταστολή και ναανατρέψουμε το υπάρχον σύστημα. Όσο λοιπόν κ' ανπροσπαθούν να μας θέσουν στο περιθώριο, να μαςτρομοκρατήσουν, να καταστείλουν τους αγώνες μας και ναποινικοποιήσουν την δράση μας, εμείς θα βρισκόμαστε πάνταστον αντίποδα των κρατικών προσταγμάτων - δίνοντας τηνυπόσχεση ότι ο αγώνας μας δεν υποχωρεί, αλλά μάχεται καιαντιστέκεται. Από το Πολυτεχνείο του '73 κρατάμε την σπίθατης εξέγερσης ζωντανή και ανάβουμε την φλόγα για τηνεπικείμενη ανατροπή της εξουσίας μέσα από τον οργανωμένο, μαζικό και ακηδεμόνευτο αγώνα. Με όπλο την αλληλεγγύη καιτην αυτοοργάνωση, αποδεικνύουμε πως οι εξεγέρσεις δεν είναιουτοπία και χαράζουμε τον δρόμο προς την ολική συντριβή τηςεξουσίας, την κατεδάφιση του αστικό-δημοκρατικού συρφετού. Τον δρόμο προς την εξέγερση και την κοινωνική απελευθέρωση- τον δρόμο προς την Αναρχία.

Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας

Αναρχική Συνέλευση Φοιτητ(ρι)ών - Quieta Movere

Κάτω το κράτος - Κάτω η εξουσία | 52 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου | ΑΠΟ

ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ - ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ

Ο αγώνας συνεχίζεται μέχρι την Κοινωνική Επανάσταση

17 ΝΟΕΜΒΡΗ

Αντικρατικές - αντικατασταλτικές διαδηλώσεις

Αθήνα: 13.00 Πολυτεχνείο - 15.00 Κλαυθμώνος | Θεσ/νίκη: 17.00 Πολυτεχνείο

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση - Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

Κάλεσμα στη διαδήλωση του Πολυτεχνείου για τη συγκρότηση διεθνιστικού μπλοκ,

Δευτέρα 17 Νοέμβρη 2025, 13:00 στο Κάτω Πολυτεχνείο

scroll for english

Κάθε χρόνο, η διαδήλωση του Πολυτεχνείου αποτελεί, όχι μόνο μια υπενθύμιση ενάντια στα δικτατορικά καθεστώτα και τον ιμπεριαλισμό, αλλά και ένα αίτημα οι ιστορικοί αυτοί αγώνες να τροφοδοτήσουν τα κινήματα σήμερα και να συνεχιστούν σε ένα νέο επίπεδο. Πράγματι, δεκαετίες μιας υποτιθέμενης ''δημοκρατίας'' στην Ευρώπη και τη Δύση μας έκαναν συχνά να ξεχνάμε πως η δικτατορία,ο πόλεμος,η στρατιωτική κατοχή είναι ακόμα παρόντα .

Σήμερα, το ελληνικό Κράτος βρίσκεται ξανά συνένοχο σε κάθε είδους καταπίεση και εξόντωση: οι πυροβολισμοί στα σύνορα του Έβρου και ο διεμβολισμός των βαρκών των μεταναστών, η φυλάκιση και εξουθένωση μέσα στα κέντρα κράτησης και τα στρατόπεδα προσφύγων, οι δίκες παρωδία που μετανάστες/στριες, φτωχοί/ες και όσα αγωνίζονται καταδικάζονται σε εξοντωτικά πρόστιμα και ποινές φυλάκισης, οι συνθήκες ακραίας εργασιακής εκμετάλλευσης στους χώρους εργασίας, ο αποκλεισμός από τις δομές δωρεάν υγείας, στέγασης, εκπαίδευσης.

Ακόμα περισσότερο, το Ελληνικό Κράτος εμπλέκεται στον παγκόσμιο πόλεμο στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Δυτική Ασία-Μέση Ανατολή, και την Αφρική. Δεν συνειδητοποιούμε απλά ότι ο γενοκτονικός πόλεμος γίνεται ο κανόνας, αλλά ότι η Ελλάδα παρέχει τις γεω-οικονομικές υποδομές, την πολιτική στήριξη και την ιδεολογική νομιμοποίηση των εθνοκαθάρσεων και των γενοκτονιών, επικαλούμενη τα δικά της συμφέροντα. Γιατί ενώ στη Γάζα, στο Σουδάν, στο Κονγκό, το αποικιακό-ρατσιστικό, πατριαρχιακό καπιταλιστικό σύστημα εξοντώνει τους καταπιεσμένους που δεν ''χωράνε'' στην κοινωνική του αναπαραγωγή, κάποιες ελληνικές επιχειρήσεις κάνουν μπίζνες, θωρακίζοντας την καταστολή απέναντι στον εσωτερικό και εξωτερικό εχθρό.

Η εποικιστική-αποικιοκρατία του Σιωνιστικού Κράτους, ο γενοκτονικός πόλεμος κατά της Παλαιστίνης και η μεγαλύτερη στρατιωτική κατοχή ξένης γης και πληθυσμού στο κόσμο, συμπυκνώνει με τον πιο ανοιχτό, ωμό και ξεδιάντροπο δημόσιο τρόπο όλο αυτόν τον ανταγωνισμό ανάμεσα σε ένα κράτος-κεφάλαιο με γενοκτονικές υπερεξουσίας, και έναν φτωχοποιημένο πληθυσμό που αντιστέκεται στην ιστορική Παλαιστίνη με κάθε τρόπο και μέσο. Συμπυκνώνει όμως και την δυτική και ελληνική ευθύνη, που είναι και δική μας ευθύνη. Άρα και το ερώτημα, εμείς τί κάνουμε για αυτό; Στη Παλαιστίνη, στο Σουδάν, στο Κονγκό, άνθρωποι, κοινωνικά δίκτυα, πολιτικές ομάδες οργανώνονται τοπικά και διεθνιστικά ενάντια στο κυρίαρχο σύστημα εξουσίας, γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, απέναντι στα τεθωρακισμένα οχήματα της κυρίαρχης εξουσίας.

Τα στρατιωτικά τάνκς μέσα στο Πολυτεχνείο δεν είναι, λοιπόν, εικόνα από το παρελθόν. Είναι ο στρατός και η αστυνομία που εισβάλλει και συλλαμβάνει σήμερα στα Πανεπιστήμια,στις γειτονιές, στις καταλήψεις και στους κοινωνικούς μας χώρoυς, από την Ελλάδα μέχρι τις Η.Π.Α. Είναι η αντίσταση απέναντι στο Κράτος που γίνεται όλο και περισσότερο μια δικτατορία των κυρίαρχων τάξεων. Αλλά το Πολυτεχνείο είναι και η διεθνιστική αλληλεγγύη και αντίσταση, είναι οι φοιτητές/τριες που δεν εγκατέλειψαν το κατειλημμένο Πολυτεχνείο, οι αγώνες που δίνονται απέναντι στην κρατική καταστολή σήμερα, η "παγκόσμια φοιτητική ιντιφάντα" που διακηρύχθηκε από το διεθνιστικό κίνημα σε αλληλεγγύη προς την Παλαιστίνη απέναντι στον γενοκτονικό καπιταλισμό.

Στις τελευταίες διαδηλώσεις, συνειδητοποιήσαμε ότι δεν αρκεί απλώς να κατεβαίνουμε στις πορείες όπως έχουμε συνηθίσει, ούτε αρκούν τα υπάρχοντα πολιτικά σχήματα.

Θέλουμε να συγκροτήσουμε ένα ανοιχτό πολιτικό μπλοκ με αντιαποικιακά-αντιρατσιστικά, αντικαπιταλιστικά-αντικρατικά και αντιπατριαρχικά χαρακτηριστικά, ένα πολιτικό μπλοκ υπέρ της κοινής ζωής των καταπιεσμένων, των κοινοτήτων και των συλλογικών ομάδων αγώνα τους ενάντια στο σύστημα καταπίεσης. Συνειδητοποιήσαμε την έλλειψη ενός τέτοιου πολιτικού μπλοκ και την ανάγκη αυτό να υπάρξει, και συντονιστήκαμε με πολιτικές ομάδες για τον σκοπό αυτό.

Για αυτό καλούμε κάθε άτομο και συλλογικότητα να συμμετάσχει στηρίζοντας το πανό με την υπογραφή ''Internationalist Anti-Authoritarian Initiative''.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟ

ΑΠΟΙΚΙΑΚΟ-ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

INTERNATIONALIST ANTI-AUTHORITARIAN INITIATIVE

Solidarity with Migrants

Call for the Polytechnio Uprising Demonstration to Form an Internationalist Bloc

Monday 17 November 2025, 13:00 at the Kato Polytechnio

Every year, the Polytechnic demonstration is not only a reminder against dictatorial regimes and Western imperialism, but also a demand that these historic struggles fuel today's movements. Indeed, decades of supposed "democracy" in Europe and the West have often made us forget that dictatorship, war, and military occupation remain ever-present.

Today, the Greek State is once again complicit in all kinds of oppression and extermination: the shootings at the Evros border and the ramming of migrant boats, the imprisonment and exhaustion inside detention centers and refugee camps, the sham trials in which migrants, the poor, and those resisting are sentenced to crushing fines and prison terms, the conditions of extreme labor exploitation in the workplaces, the exclusion from free healthcare, housing, and education.

Even more so, the Greek State is entangled in the global war in the Eastern Mediterranean, West Asia-Middle East, and Africa. We do not simply understand that genocidal war is becoming the norm, but that Greece provides the geo-economic infrastructure, political support, and ideological legitimization for ethnic cleansing and genocide, invoking its own interests. Because while in Gaza, Sudan, and Congo the colonial-racist, patriarchal capitalist system exterminates the oppressed who do not "fit" into its social reproduction, certain Greek businesses are making deals, fortifying repression against both the internal and external enemy.

The settler-colonialism of the Zionist State, the biggest military occupation of a foreign land and people in the world, the genocide against Palestine, condenses, in the most open, raw, and shameless public way, this entire antagonism between a state-capital with genocidal overpowers and an impoverished population resisting in historic Palestine by every means. But it also condenses Western and Greek responsibility, which is also our responsibility. And therefore the question arises: what are we doing about it? In Palestine, Sudan, Congo, people, social networks, and political groups organize locally and internationally against the dominant system of power because they have no other choice in the face of the armored vehicles of authority.

The military tanks inside the Polytechnic are not, therefore, an image of the past. They are the army and police that today invade and arrest inside universities and our social spaces, from Greece to the U.S.

But the Polytechniο is also internationalist solidarity and resistance: it is the students who did not abandon the occupied campus, the struggles being fought today, and the "global intifada" proclaimed by the internationalist movement in solidarity with Palestine against genocidal capitalism.

In recent demonstrations, we realized that it is not enough just to take to the streets as we are used to, nor are existing political formations sufficient.

We want to form an open political bloc with anti-colonial-anti-racist, anti-capitalist-anti-state, and anti-patriarchal characteristics. A political bloc in favor of the shared life of the oppressed, of their communities, and of their collective groups of struggle against the system of oppression.

We realized the absence of such a political bloc and the need for it to exist, and we coordinated with political groups for this purpose.

For this reason, we call on every individual and collective to participate by supporting the banner signed as "Internationalist Anti-Authoritarian Initiative.

SOLIDARITY AND RESISTANCE AGAINST

THE COLONIAL-RACIST, PATRIARCHAL CAPITALIST SYSTEM

INTERNATIONAL ANTI-AUTHORITARIAN INITIATIVE

Solidarity with Migrants

πηγή : email που λάβαμε στις 16 Νοεμβρίου 00h