kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Αντικρατική- αντικατασταλτική-αντικαπιταλιστική διαδήλωση

ΑΠ'ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΤΟΥ '73 ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ

Ο Νοέμβρης του '73 δεν αποτελεί ούτε εθιμοτυπική γιορτή τηςαστικής δημοκρατίας ούτε γενέθλια επέτειο αποκατάστασης τουπολιτεύματος , όπως οι επαΐοντες της σύγχρονης εξουσίαςπασχίζουν να μας διδάξουν. Ο Νοέμβρης του '73 αποτέλεσετομή και κοινωνική αποτύπωση του αναρχικού αγώνα και έθεσετην επαναστατική προοπτική του κόσμου μας, αφήνονταςανεξίτηλη ιστορική παρακαταθήκη για τους αγωνιστές τουσήμερα. Όσο κατά την εξέγερση και ύστερα κατά τηνμεταπολίτευση η αριστερή μπάντα εξουσίας προσπαθούσε νααφομοιώσει στους κόλπους της τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, υπό το πρίσμα του αντιδικτατορικού αγώνα, οι αναρχικοί έθετανένα σαφές πρόταγμα: «Κάτω η εξουσία» - ενάντια σε κάθεκράτος, καπιταλισμό και δημοκρατία.

Το πλέον διαχρονικό αυτό σύνθημα φαντάζει πιο επίκαιρο απόποτέ και το Πολυτεχνείο του τότε δεν παύει να μας υπενθυμίζειπως μόνο ο ακηδεμόνευτος, μαζικός, αναρχικός αγώνας είναιικανός να σταθεί στον αντίποδα των κρατικών αφηγημάτων, διεκδικώντας την συθέμελη συντριβή κάθε μορφής εξουσίας.

Το Πολυτεχνείο του '73 αποτύπωσε στην συλλογική συνείδησηκαι νοηματοδότησε την έννοια του ασύλου, ως κεκτημένο τωνκοινωνικών και ταξικών αγώνων και ως τέτοιο οφείλουμε να τουπερασπιστούμε. Εκ τότε έχει γίνει σαφές πως το πανεπιστήμιοείναι ικανό να αποτελέσει πυρήνα επαναστατικών προταγμάτων, μέσα από τον οποίο είναι δυνατό να ευδοκιμήσουνριζοσπαστικοί αγώνες ικανοί να ανατρέψουν τα κυρίαρχααφηγήματα.

Για τον λόγο αυτό, οι κρατικοί μηχανισμοί πασχίζουν ναθωρακίσουν την παντοδυναμία τους μέσα από μια μακρά λίστααναδιαρθρώσεων - που στοχεύουν αφενός στην πλήρηευθυγράμμιση της εκπαίδευσης στις ανάγκες του κεφαλαίου καιαφετέρου στην ισοπέδωση κάθε ριζοσπαστικής φωνής τόσοεντός όσο και εκτός του πανεπιστημίου. Άλλωστε, το ίδιο τοεκπαιδευτικό μοντέλο δεν μπορεί να είναι αποκομμένο από τηνίδια του την μήτρα, καθώς αποτελεί ένα ακόμα παρακλάδι τωνκρατικών θεσμών που στοχεύουν στην διαιώνιση και προστασίατου κρατικό- καπιταλιστικού συστήματος. Έτσι, η εκπαίδευσημετατρέπεται σταδιακά σε ένα εμπόρευμα προσιτό για λίγουςκαι εκλεκτούς και πιστά στρατολογημένο στην πολιτικήατζέντα.

Ιδίως τα τελευταία χρόνια η κρατική στοχοθεσία είναι σαφής: ημετατροπή του πανεπιστημίου από ένα πεδίο μόνιμηςσύγκρουσης και πολιτικής δράσης σε έναν αποστειρωμένο χώροπλήρως συνυφασμένο με τα νεοφιλελεύθερα ακαδημαικάπρότυπα. Αυτό επιτυγχάνεται υπό τον μανδύα του δόγματοςνόμος και τάξη, και του μοντέλου προληπτικής αντιεξέγερσης. Συγκεκριμένα, ήδη από την φετινή χρονιά είναι ξεκάθαρη ηαναβάθμιση των κατασταλτικών εργαλείων του κράτους, μεπρόσφατο παράδειγμα την εκκένωση σχολών που τελούν υπόκατάληψη ύστερα από απόφαση Γενικής Συνέλευσης τωνφοιτητών. Γίνεται επομένως αντιληπτό πως η κατεύθυνση τηςκυβέρνησης είναι η ισοπέδωση κάθε πανεπιστημιακήςαντίστασης, η οποία δεν αναγνωρίζεται ακόμα και ανπροέρχεται από το ύψιστο εργαλείο οργάνωσης αποφάσεων τηςφοιτητικής βάσης. Αν μη τι άλλο, δεν είναι λίγες οι φορές τοτελευταίο διάστημα που οι καθηγητές σε σύμπραξη με τιςπρυτανικές αρχές έχουν επιχειρήσει να παρακωλύσουν τιςσυνελεύσεις και διαδικασίες των φοιτητών.

Παράλληλα, ας μην ξεχνάμε πως η ολομέτωπη επίθεση πουδεχόμαστε διεισδύει στα θεμέλια του πανεπιστημίου κυρίωςμέσω αντιεκπαιδευτικών νομοσχεδίων. Από τον νόμο 4777, τηνπλήρη ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης με την αναθεώρηση τουα16, τις εξισώσεις πτυχίων με τα αντίστοιχα κολλέγια, τηνελάχιστη βάση εισαγωγής (ΕΒΕ) φτάνουμε στο σήμερα όπουερχόμαστε αντιμέτωποι με τον αποκλεισμό φοιτητών από τηντριτοβάθμια εκπαίδευση και τον νόμο Ζαχαράκη. Το εν λόγωνομοσχέδιο προβλέπει την συγκρότηση πειθαρχικώνσυμβουλίων και κατ' επέκταση ποινές οριστικής διαγραφής γιαφοιτητές που ενισχύουν την "ανομία στα ΑΕΙ". Έτσι τοκατασταλτικό οπλοστάσιο του κράτους αποδίδει "ιδιώνυμακακουργήματα" σε φοιτητές που διαταράσσουν την ομαλήπανεπιστημιακή λειτουργία με άμεσο απότοκο την οριστικήδιαγραφή/ παύση σπουδών του κατηγορουμένου. Είναιξεκάθαρο πλέον πως το κράτος χρησιμοποιεί όλα τακατασταλτικά εργαλεία του για να ποινικοποιήσει κάθεαντίσταση της πανεπιστημιακής βάσης, θέλοντας ναεξασφαλίσει την πλήρη απονέκρωση και εξόντωση τουφοιτητικού κινήματος.

Σε αυτήν την κατεύθυνση ιδεολογικής καταστολής κινείται καιη δίκη του συντρόφου Ζ.Μ., ο οποίος καταδικάστηκε σε 14 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή πολύ απλά επειδή συμμετείχεσε δράση αντιπληροφόρησης για την Παλαιστίνη εντός τουπανεπιστημίου, - γράφοντας με σπρέι «παύση κάθε συνεργασίαςτου ΕΜΠ με την Intracom Defense». Η αιματηρή συνεργασίατων ελληνικών πανεπιστημίων με την πολεμική βιομηχανία καιδη με το δολοφονικό κράτος του Ισραήλ φανερώνει τηνσιωπηρή συνενοχή των κρατικών μηχανισμών απέναντι σταεγκλήματα πολέμου. Παράλληλα, η έκβαση της δίκηςεπιβεβαιώνει την ανελέητη προσπάθεια του συστήματος ναστοχοποιήσει και να ποινικοποιήσει κάθε ίχνος αναρχικήςπαρουσίας, επιβάλλοντας αδικαιολόγητες και δυσανάλογεςποινές για τις τελεσθείσες πράξεις.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΑ ΠΡΟΣΤΑΓΜΑΤΑ ΟΙ ΝΟΜΟΙΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ

Όλα τα παραπάνω συνιστούν πρόσφατα παραδείγματα τηςτρέχουσας χρονιάς, τα οποία προστίθενται στη μακρά σειράαναδιαρθρώσεων που επιβάλλει το κράτος στην κοινωνική βάσηπου αντιστέκεται. Είναι ξεκάθαρο πλέον πως η λειτουργία τουπανεπιστημίου δρομολογείται σύμφωνα με τις κρατικέςεπιδιώξεις, προκειμένου να ναρκοθετηθεί κάθε κοινωνικό - ταξικό ξέσπασμα το οποίο είναι ικανό να συνθλίψει τα θεμέλιατης ηγεμονίας τους. Και αυτή ακριβώς είναι η απειλή του ίδιουτο συστήματος, καθώς τα αφεντικά ξέρουν πολύ καλά πως αν ηκοινωνική οργή στραφεί συλλογικά εναντίον τους, ηπαντοδυναμία τους κινδυνεύει.

Γνωρίζουμε καλά πως ο κόσμος αλλάζει από τα κάτω -και ποτέαπό τα πάνω. Βάζουμε επομένως τα αναρχικά προτάγματαμπροστά και αντιπαλεύουμε καθημερινά το σύστημα τηςεκμετάλλευσης, των ανισοτήτων, των αποκλεισμών και τηςτρομοκρατίας. Για να επανακτήσουμε λοιπόν τις ελευθερίες πουμας έχουν στερήσει και να επανακαθορίσουμε τον κοινωνικόσυσχετισμό εντός των πανεπιστημίων, αδήριτη ανάγκη αποτελείη δόμηση ενός ελευθεριακού μοντέλου δράσης και μιαςσυγκροτημένης ριζοσπαστικής αντίληψης - η οποία θα θέτειέναν σχεδιασμό με μακροπρόθεσμη -και όχι ευκαιριακή- προοπτική. Ακριβώς επειδή η επίθεση που δεχόμαστε είναιολομέτωπη, οποιαδήποτε μορφή αντίστασης που δεν πηγάζειαπό την συλλογική συνείδηση είναι ένα αδύναμο εργαλείοαγώνα, καταδικασμένο να ηττηθεί.

Για τον λόγο αυτό, μόνο μέσω της συλλογικής οργάνωσης στηβάση και της συντονισμένης αναρχικής παρέμβασης είναιδυνατόν να αντιμετωπίσουμε την κρατική καταστολή και ναανατρέψουμε το υπάρχον σύστημα. Όσο λοιπόν κ' ανπροσπαθούν να μας θέσουν στο περιθώριο, να μαςτρομοκρατήσουν, να καταστείλουν τους αγώνες μας και ναποινικοποιήσουν την δράση μας, εμείς θα βρισκόμαστε πάνταστον αντίποδα των κρατικών προσταγμάτων - δίνοντας τηνυπόσχεση ότι ο αγώνας μας δεν υποχωρεί, αλλά μάχεται καιαντιστέκεται. Από το Πολυτεχνείο του '73 κρατάμε την σπίθατης εξέγερσης ζωντανή και ανάβουμε την φλόγα για τηνεπικείμενη ανατροπή της εξουσίας μέσα από τον οργανωμένο, μαζικό και ακηδεμόνευτο αγώνα. Με όπλο την αλληλεγγύη καιτην αυτοοργάνωση, αποδεικνύουμε πως οι εξεγέρσεις δεν είναιουτοπία και χαράζουμε τον δρόμο προς την ολική συντριβή τηςεξουσίας, την κατεδάφιση του αστικό-δημοκρατικού συρφετού. Τον δρόμο προς την εξέγερση και την κοινωνική απελευθέρωση- τον δρόμο προς την Αναρχία.

Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας

Αναρχική Συνέλευση Φοιτητ(ρι)ών - Quieta Movere

Κάτω το κράτος - Κάτω η εξουσία | 52 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου | ΑΠΟ

ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ - ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ

Ο αγώνας συνεχίζεται μέχρι την Κοινωνική Επανάσταση

17 ΝΟΕΜΒΡΗ

Αντικρατικές - αντικατασταλτικές διαδηλώσεις

Αθήνα: 13.00 Πολυτεχνείο - 15.00 Κλαυθμώνος | Θεσ/νίκη: 17.00 Πολυτεχνείο

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση - Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

Αντικρατική - Αντικαπιταλιστική πορεία για τα 52 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου

Διαδήλωση: 17:00 Πολυτεχνείο ΑΠΘ

52 χρόνια μετά, η εξέγερση του Πολυτεχνείου συνεχίζει να αποτελεί τομή στην ιστορία των κινημάτων. Έχει αφήσει ως παρακαταθήκη τη συνείδηση μιας γενιάς αγωνιστών που πάλεψαν με επαναστατική προοπτική, για να αλλάξουν τον κόσμο. Κατά την διάρκεια του Πολυτεχνείου, δημιουργήθηκαν δύο τάσεις, αφενός μια κυρίαρχη αντίληψη, η οποία τασσόταν με τον εκδημοκρατισμό και τη συνδιαλλαγή, σε ένα πλαίσιο δηλαδή αντιδικτατορικό, υπέρ της αστικής δημοκρατίας και με σκοπό την χειραγώγηση της εξέγερσης. Αφετέρου, μια άλλη τάση η οποία επιθυμούσε την ολική ρήξη με το κράτος, την εξουσία και τον καπιταλισμό. Η τάση αυτή, καθώς αντιτασσόταν στην αστική δημοκρατία, έβλεπε το Πολυτεχνείο ως μια εξέγερση για την κοινωνική απελευθέρωση. Στο σήμερα, η πολιτική εξουσία, επιθυμεί να απονοηματοδοτήσει εκείνα τα γεγονότα προβάλλοντας ως κυρίαρχη αφήγηση το γεγονός πως εφόσον η αστική δημοκρατία αποκαταστάθηκε και το καθεστώς της δικτατορίας έπεσε, το Πολυτεχνείο μπορεί να καθιερωθεί ως γιορτή, ως μια επέτειος για την δημοκρατία.

Για όσους και όσες βιώνουν σήμερα το αδιέξοδο του κρατικού και καπιταλιστικού συστήματος, η παραπάνω αφήγηση δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Καθημερινά, ερχόμαστε αντιμέτωποι με την θανατοπολιτική κράτους και κεφαλαίου, την όλο και αυξανόμενη εκμετάλλευση της κοινωνικής βάσης για τα κέρδη των αφεντικών, την αύξηση της φασιστικής βίας, την ανάμειξη της Ελλάδας στη γενοκτονία του λαού της Παλαιστίνης από το δολοφονικό κράτος του Ισραήλ, τις δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών στα σύνορα, την γενικευμένη ακρίβεια σε βασικά αγαθά, τις συνεχόμενες διώξεις αγωνιστών και αγωνιστριών με στόχο την ηθική, οικονομική και ιδεολογική εξόντωσή τους, τις δεκάδες εκκενώσεις καταλήψεων και δομών αγώνα. Για όλους αυτούς τους λόγους, το νόημα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου παραμένει ζωντανό στους αγώνες μας και ανοίγει τον δρόμο για την εναντίωση στην λήθη και τη δημιουργία μιας κοινωνίας που αντιστέκεται.

Η παραπάνω συγκυρία καταδεικνύει με τρόπο ουσιαστικό τρόπο την όλο και εντεινόμενη καταστολή που εξαπολύει η πολιτική και οικονομική εξουσία. Η κατάληψη του Πολυτεχνείου αποτέλεσε όπλο στα χέρια των ανθρώπων που ήθελαν να αγωνιστούν απέναντι στους δυνάστες τους. Και αποτελεί όπλο μέχρι σήμερα στα χέρια των ανθρώπων που προσπαθούν να διατηρήσουν ζωντανή τη συλλογική μνήμη και τους αγώνες που έχουν παραχθεί μέσα σε αυτή. Οι αναρχικοί από το Πολυτεχνείο του '73 έβαλαν το λιθαράκι για την οικοδόμηση ενός απελευθερωτικού προτάγματος που έθετε καθαρά την εναντίωση σε κράτος και εξουσία, πρόταγμα που έχει διατηρηθεί ζωντανό και είναι το μόνο επίκαιρο απέναντι στους καιρούς της αδίστακτης επέλασης του κεφαλαίου και της θανατοπολιτικής του κράτους στις ζωές των εκμεταλλευομένων. Παράλληλα, οι αγώνες του Πολυτεχνείου, νοηματοδότησαν το πανεπιστημιακό άσυλο, το οποίο στην παρούσα συγκυρία απειλείται με τον πλέον προφανή τρόπο. Καθώς η εμπορευματοποίηση και η ιδιωτικοποίηση της παιδείας νομιμοποιήθηκαν μέσα από τα νομοσχέδια που ψηφίστηκαν τα τελευταία χρόνια, η στρατοπέδευση κάθε λογής αστυνομίας έξω από τα πανεπιστήμια και η άμεση επέμβασή τους κάθε φορά που ξεσπά ένας αγώνας και χρειάζεται να τον καταστείλουν δείχνει πως πλέον τον πανεπιστημιακό άσυλο έχει απονοηματοδοτηθεί και οδεύουμε σε ένα μέλλον, όπου τα πανεπιστήμια και η εκπαίδευση είναι πλήρως ευθυγραμμισμένα με τις ανάγκες του κεφαλαίου, για τους λίγους και εκλεκτούς.

Από πλευράς μας συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε και να αποτελούμε αγκάθι στα σχέδια της εξουσίας. Μέσα από τα προτάγματα της αντίστασης, της αυτοοργάνωσης, της αυτοδιαχείρισης και της αλληλεγγύης, διατηρούμε ζωντανό το νήμα του αγώνα. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου φωτίζει τις εξεγέρσεις του σήμερα, δείχνοντας τον δρόμο στους σημερινούς αγωνιστές, να οργανώνονται και να παλεύουν για την ισότητα και την ελευθερία. Να διατηρούν ζωντανούς τους χώρους στους οποίους οραματιζόμαστε να ζήσουμε.

52 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΗΘΗ

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ ΓΙΟΡΤΗ - ΗΤΑΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ ΤΑΞΙΚΗ

ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ - ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ - ΚΑΤΑΛΗΨΗ

*Διαδηλώνουμε σε κοινό μπλοκ μαζί με την αναρχική ομάδα Πυρανθός, την Οριζόντια Κίνηση για την αναρχία και τον ελευθεριακό κομμουνισμό και την Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1638371/

ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ | 17.00

ΣΥΝΘΗΜΑ ΜΑΣ ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ

Ο εξεγερσιακός χαρακτήρας που έλαβε το Πολυτεχνείο του '73 δεν θα γινόταν να μείνει περιορισμένος μέσα στα στεγανά όρια της "εθνικής μνήμης" όπως θέλει να διατυμπανίζει το μεταπολιτευτικό κράτος… Πολλοί έτρεξαν να αντλήσουν πολιτική υπεραξία και να υμνήσουν ως "δόξα" του παρελθόντος, εμείς ωστόσο γνωρίζουμε το ότι το '73 φωτίζει τον δρόμο για τους αγώνες που δόθηκαν, δίνονται και θα δοθούν. Σε μια προσπάθεια ενίσχυσης και νομιμοποίησης της εξουσίας αποδίδεται ένα ανιστόρητο αφήγημα για ένα Πολυτεχνείο αποκατάστασης -δήθεν- της δημοκρατίας χωρίς ιδιαίτερη συνάφεια με το παρόν, ξεριζώνονται τα αντικρατικά και ανατρεπτικά χαρακτηριστικά, και απονομιμοποιειται η ιδέα της εξέγερσης.

TI ΣΗΜΑΙΝΕΙ,ΟΜΩΣ,ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ;

Το αίτημα για «ψωμί» εκφράζει την αντίσταση στην καθεστηκύια συνθήκη: η τρομοκρατία προλειαίνει το έδαφος μέσα από αντιεργατικά νομοσχέδια, με πιο πρόσφατο την θέσπιση και κανονικοποίηση της 13ωρης εργασίας. Οι ταξικοί φραγμοί εδραιώνονται θεσμικά και,όσο η αστική δημοκρατία εξυμνείται,το κράτος προβαίνει σε πληστηριασμούς, εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης και εμπορευματοποίηση στέγασης, ενέργειας, νερού… Ο αντικαπιταλιστικός λόγος δαιμονοποιείται και το κράτος, ως εγγυητής των συμφερόντων του κεφαλαίου, εξαλείφει κάθε μορφή αμφισβήτησης, εξέγερσης και ρήξης με το status quo και κάθε μορφής εξουσία.

Κάτω από το πέπλο της δημοκρατίας το κράτος επιδιώκει να καταστείλει κάθε πτυχή του ιδιωτικού και δημοσίου βίου: από την ανώτατη μορφή κρατικής βαρβαρότητας, τον πόλεμο, στις καθημερινές δολοφονίες μεταναστών, στην συγκάλυψη κυκλωμάτων μαφίας, τις «πλάτες» σε φασίστες και παράλληλη ψευδεπίγραφη «καταδίκη του φασισμού», στην φτωχοποίηση και την ανέχεια, τις ιδωτικοποιήσεις κάθε αγαθού, από τα Τέμπη, στο Μάτι, στην Πύλο, στο εργοστάσιο της ρικομέξ, από τις εκκενώσεις στεκιών και καταλήψεων μέχρι την καθημερινή τρομοκράτηση και καταστολή αγωνιστών.

Ούτε πειθαρχικά, ούτε διαγραφές

Αντιλαμβανόμαστε πως το αίτημα για "Παιδεία" είναι πιο επίκαιρο από ποτέ σε μια περίοδο όπου ήδη από την δευτεροβάθμια, η ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης παίρνει σάρκα και οστά (ΕΒΕ, αξιολογήσεις, συγχωνεύσεις, αυτοχρηματοδότηση, κλπ), ενώ πλέον στο πανεπιστήμιο ο ν4777 και η ψήφιση της αναθεώρησης του άρθρου 16 ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες για περαιτέρω υποβάθμιση των σπουδών μας στον βωμό του κεφαλαίου και των ιδιωτών. Η εξίσωση των πτυχίων με τα αντίστοιχα κολλέγια, η νομιμοποίηση της συγχώνευσης ή το κλείσιμο τμημάτων με όρους κόστους-κέρδους σύμφωνα με τα προτάγματα του κεφαλαίου και της αγοράς, η εκμίσθωση εγκαταστάσεων σε ιδιώτες, η ανάγκη για συνεχή μετεκπαίδευση για την οποία θα πρέπει κανείς να πληρώσει αδρά (ΚΕΔΙΒΙΜ, μεταπτυχιακά, αμισθί πρακτική) είναι ελάχιστα μόνο από τα παραδείγματα που μας αφήνουν εκτεθειμένες/ους στην βαρβαρότητα του "ελεύθερου πανεπιστημίου" της κερδοφορίας και του ανταγωνισμού. Οι διαγραφές γίνονται πραγματικότητα, εντείνοντας τους ταξικούς φραγμούς και εντατικοποιώντας για ακόμα μια φορά τις ζωές και τις σπουδές μας. Πέρα από μια ταξική επίθεση συγχρόνως αποτελούν και μια τακτική εκφοβισμού με στόχο την αποριζοσπαστικοποίηση των χώρων του πανεπιστημίου.

Και όταν η ιδεολογική καταστολή δεν καταφέρνει να αποσπάσει την συναίνεση, ενεργοποιείται η άμεση καταστολή. Πισω από τα προσχήματα "ποιότητας" και "σύνδεσης με την κοινωνία" σμιλεύεται ένα αυταρχικό, ταξικό πλαίσιο που ποινικοποιεί την πολιτική δράση και την ελεύθερη ύπαρξη στα ΑΕΙ: η στοχευμένη επίθεση στους κατειλημμένους χωρους, οι πειθαρχικές διώξεις (ν.4777/2021, 4957/2022 και αυστηροποίηση του 168ΠΚ) και η κανονικοποίηση της παρουσίας των μπάτσων στις σχολές, οι κάμερες, τα τουρνικέ και τα λοκ αουτς. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, την εκκένωση της κατάληψης του ΦΣ Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ με 15 συλλήψεις στις 14/10.

Μάλιστα η αυταρχικότητα λαμβάνει σάρκα και οστά, με πρόσφατο παράδειγμα την καταδίκη του αναρχικού φοιτητή Ζ.Μ. σε 14 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή, για την προπαγανδιστική παρέμβαση που είχε πραγματοποιηθεί το 2024 ενάντια στις συνεργασίες των ελληνικών ΑΕΙ με το Ισραήλ. Στα πλαίσια αυτής της αποστείρωσης στοχοποιείται τώρα μεταξύ άλλων και το Aυτόνομο Στέκι Φιλοσοφικής το οποίο απειλείται με εκκένωση πίσω από τον "μανδύα" της επανάχρησης του χώρου ως γραμματεία σχολής ως συνέχεια των αλλεπάλληλων εκκενώσεων εντός του κάμπους του ΑΠΘ, καθώς και πληθώρας άλλων ελεύθερων κατειλημμένων κοινωνικών χώρων, όπως είδαμε με την πρόσφατη εκκένωση του Ευαγγελισμού στο Ηράκλειο Κρήτης.

Οι εξεγέρσεις του χθες δείχνουν τον δρόμο για τις επαναστάσεις του αύριο

Η ανάμνηση των αυτοοργανωμένων αγώνων των εξεγέρσεων και η λύσσα με την οποία χτίστηκαν οι αντιστάσεις απέναντι στους κατασταλτικούς μηχανισμούς αποτελούν εφιάλτη για κάθε εξουσία! Είναι, μάλλον, εμφανές ότι τα αιτήματα του Πολυτεχνείου ούτε εκπληρώθηκαν ούτε και θα μπορούσαν ποτέ να εκπληρωθούν στο πλαίσιο του κρατικού καπιταλιστικού συστήματος.

Για Ψωμί χωρίς εκμετάλλευση, Παιδεία χωρίς καταστολή και άμβλυνση ελευθεριών, Για ελευθερία χωρίς εξουσία…

ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΦΟΙΤΗΤΗ Ζ.Μ.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΑ - ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ - ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΦΡΑΓΜΟΥΣ - ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΗΝ ΒΑΣΗ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΟΛΟΜΕΤΩΠΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ

15-17/11 Στηρίζουμε και περιφρουρούμε την τριήμερη κατάληψη στο Πολυτεχνείο

17/11 Στηρίζουμε τα καλέσματα για την αντικρατική αντικαπιταλιστική πορεία 17.00 | Πολυτεχνείο

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΣΧΗΜΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ

Τα Πολυτεχνεία του χθες φωτίζουν τους αγώνες του σήμερα

52 χρόνια έχουν περάσει από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και καλούμαστε ως αναρχικοί/ές για μία ακόμη φόρα να τιμήσουμε τους/τις νεκρούς/ες, συνεχίζοντας τον αγώνα τους και επανανοηματοδοτώντας τον στο σήμερα. Καλούμαστε επίσης να τιμήσουμε τους/τις αναρχικούς/ές του Νοέμβρη του 73΄ που εκείνες τις κρίσιμες ημέρες πάλεψαν και ανέδειξαν τα πιο σημαντικά μας προτάγματα με τα συνθήματα: "ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ" και "ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ", που αναρτήθηκαν στα κάγκελα και έβαψαν τους τοίχους του Πολυτεχνείου Αθηνών.

Για να συνεχίσουμε τον αγώνα των εξεγερμένων του Νοέμβρη του 1973 πρέπει να αντιληφθούμε πως οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτήν την εξέγερση είναι παραπάνω από ορατοί και υπαρκτοί και στο σήμερα. Το μόνο που αλλάζει είναι ότι στις μέρες μας οι μορφές της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης είναι πιο ύπουλες και καλυμμένες κάτω από έναν δημοκρατικό μανδύα.

Ποιοι είναι όμως αυτοί οι ουσιαστικοί λόγοι που προαναφέρθηκαν; Η φτώχεια, η εξαθλίωση, η καταπίεση σε όλους τους τομείς της ζωής μας και η αδιάκοπη προσπάθεια του Κράτους να αποστειρώσει τους χώρους όπου αναπαράγονται οι ιδέες αμφισβήτησης της εξουσίας του, σίγουρα αποτελούν ορισμένους από τους σημαντικότερους. Αυτά τα προβλήματα είναι άμεσα συνυφασμένα με την ουσία του Κράτους και γεννούν εξεγέρσεις και επαναστάσεις ανά τα χρόνια.

Στο σήμερα, όλα αυτά τα προβλήματα - και πολλά περισσότερα- είναι πιο έντονα από ποτέ. Διανύοντας ακόμα μία περίοδο κρίσης, μιας κρίσης που έχει ξεκινήσει εδώ και 20 σχεδόν χρόνια - και ακόμη δεν έχει τελειώσει φυσικά- οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που αναζητούν διεξόδους, καταδικάζουν την τάξη μας σε ακόμα πιο δυσμενείς συνθήκες. Χαμηλοί μισθοί, ακρίβεια, πανάκριβα ενοίκια, πλειστηριασμοί, άθλιες συνθήκες εργασίας που οδηγούν σε εκατοντάδες θανάτους εργαζομένων και εργατικά νομοσχέδια εκτρώματα (όπως το Νομοσχέδιο Κεραμέως για το 13ωρο) που προεικονίζουν τον Μεσαίωνα, αποτελούν μερικά από τα παραδείγματα που διαμορφώνουν τις συνθήκες διαβίωσης της εργατικής τάξης.

Επιπλέον η πλήρης απαξίωση του Ε.Σ.Υ. που καταρρέει, οι συνεχείς ιδιωτικοποιήσεις όλο και περισσότερων δημοσίων αγαθών που αλλεπάλληλα αποδεικνύονται θανατηφόρες και η παντελής αδιαφορία του κρατικού μηχανισμού τόσο για την φύση όσο και για τον άνθρωπο στις περιπτώσεις φυσικών καταστροφών (βλ. πλημμύρες, φωτιές) έρχονται να προστεθούν στη μακρυά λίστα που συνθέτει την εκμετάλλευση και την αφαίμαξη των εργατών/ριών.

Φυσικά η παιδεία δεν ξεφεύγει από το μένος του κρατικό-καπιταλιστικού συστήματος. Τα πανεπιστήμια που αποτέλεσαν για δεκαετίες χώρους όπου πολλοί/ές φοιτητές/ριες δημιουργούσαν δομές, οι οποίες έρχονταν σε ρήξη με την κρατική εξουσία και την αμφισβητούσαν, πλέον βρίσκονται στο στόχαστρο της. Η κατάργηση του ασύλου, η ψήφιση του νόμου για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια με την παράκαμψη του αρ. 16, ο νόμος 4777 που φέρνει τους μπάτσους, τα τουρνικέ και τις κάμερες στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, τα πειθαρχικά συμβούλια και οι διαγραφές φοιτητών/ριών, αναδεικνύουν την πολιτική στόχευση του Κράτους και την ανάγκη του να εξαπολύει επιθέσεις σε κάθε αντικρατική δομή που έχει χτιστεί στα πανεπιστήμια (βλ. εκκενώσεις στεκιών όπως Φυσικό ΑΠΘ, ΑΣΞ,), να παρεμποδίζει εκδηλώσεις, συζητήσεις και συνελεύσεις με lock out και να διώκει φοιτητές και ερευνητές ως περιβόητους εγκληματίες (βλ. τη δίωξη του φοιτητή Ζ.Μ. με καταγγελία του ίδιου του πρύτανη του ΕΜΠ και η δίωξη υποψήφιου ερευνητή του ΕΜΠ).

Μπορεί σήμερα να μην υπάρχουν πλέον ξερονήσια και να μην βλέπουμε τανξ στους δρόμους, αλλά οι φυλακές είναι γεμάτες με τους απόκληρους της ζωής - καθώς και πολιτικούς κρατούμενους, αναρχικούς και κομμουνιστές- ενώ απεργοί και διαδηλωτές αντιμετωπίζονται με ακραία βία, ακόμη και με Αύρες νερού. Ταυτόχρονα η ακραία λογοκρισία που επιχειρείται να επιβληθεί άμεσα ή έμμεσα στα κανάλια, στον Τύπο και στο διαδίκτυο και οι πολιτικές διώξεις για αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φέρουν κάτι από τον αέρα της Επταετίας.

Τα μαζικά κρατικά και καπιταλιστικά εγκλήματα, όπως αυτά των Τεμπών και της Πύλου, διαχειρίζονται απο το Κράτος με εξοργιστική κυνικότητα, ενώ η συγκάλυψη έχει γίνει κανόνας, κάτι που φυσικά ισχύει και με τα κάθε είδους σκάνδαλα στα οποία εμπλέκονται πολιτικά πρόσωπα και μεγαλοεπιχειρηματίες. Είναι προφανές πως το αίτημα για "Δικαιοσύνη", όπως εκφράστηκε μέσα από τις μαζικές κινητοποιήσεις εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων τον τελευταίο χρόνο, προκειμένου να μην πνιγεί μέσα στον βούρκο της αοριστίας και να μην καταστεί έρμαιο μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων, πρεπει να συνδεθεί άμεσα με τον ευρύτερο αγώνα για την ανατροπή του άδικου εκμεταλλευτικού και καταπιεστικού συστήματος.

Επιπλέον, πολύ λίγα έχουν αλλάξει από την εποχή της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου και σε σχέση με την πρόσδεση του Ελληνικού Κράτους στο δυτικό, ΝΑΤΟϊκό ιμπεριαλιστικό μπλοκ. Την περίοδο 1967 - 1974 η Χούντα αποτέλεσε αγαπημένο παιδί των Αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή. Έτσι και σήμερα, η σχέση αυτή συνεχίζεται απερίσπαστα, βρίσκοντας την πιο χαρακτηριστική της έκφραση στην υλική στήριξη που παρείχε το Ελληνικό Κράτος στην γενοκτονία των Παλαιστινίων από το Σιωνιστικό Κράτος του Ισραήλ και στις δεκάδες ΝΑΤΟϊκές βάσεις που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια σε ολόκληρη την επικράτεια.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η έξαρση του φασισμού το τελευταίο διάστημα έρχεται να αποπροσανατολίσει την κοινωνική βάση από τα πραγματικά της προβλήματα και να δημιουργήσει - ή καλύτερα να αναπαράγει- τους επίπλαστους διαχωρισμούς που έχουν δημιουργήσει το Κράτος και το Κεφάλαιο στο εσωτερικό της. Τους διαχωρισμούς με βάση το χρώμα, την εθνικότητα, το φύλο, τον σεξουαλικό προσανατολισμό κλπ. Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι ο φασισμός δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει. Φασισμός δεν είναι ούτε μονάχα η Χούντα, ούτε μονάχα η Χρυσή Αυγή. Ο φασισμός ενυπάρχει διάχυτος μέσα στην κοινωνία και χρησιμοποιείται από την αστική τάξη ως ακόμα ένα εργαλείο καταστολής των κινημάτων. Στις μέρες μας, όπου η κοινή γνώμη είναι αρκετά μετατοπισμένη πλέον προς τα δεξιά, βλέπουμε πως και το ίδιο το Κράτος χρησιμοποιεί ακροδεξιά ρητορική και αντίστοιχες πρακτικές χωρίς κανέναν δισταγμό.

Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση οφείλουμε να αντισταθούμε με το ίδιο σθένος που έδειξαν οι φοιτητές και φοιτήτριες του Πολυτεχνείου το '73. Με αποφασιστικότητα και χωρίς φόβο. Με οργάνωση, οραματιζόμενοι την εικόνα ενός νέου κόσμου, απαλλαγμένου από την καταπίεση και την εξαθλίωση, έχοντας στο επίκεντρο τις αρχές της αλληλεγγύης, της ελευθερίας και της ισότητας. Να χτίσουμε αναχώματα στην επέλαση αυτού του συστήματος που προκαλεί μόνο θάνατο και καταστροφή στον βωμό του κέρδους μιας χούφτας ανθρώπων.

Καλούμε όλους και όλες στην πορεία για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, όπου θα σχηματίσουμε κοινό αναρχικό μπλοκ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της Ελευθεριακής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης, της Libertatia - Συλλογικότητας για τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό και της Αναρχικής Ομάδας Πυρανθός.

Δευτέρα, 17 Νοέμβρη, 17.00, Πολυτεχνείο ΑΠΘ.

Οριζόντια Κίνηση - Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

ΤΙΜΑΜΕ ΤΙΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΥΡΟΔΟΤΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

Από τον Νοέμβρη του '73 μέχρι την κατεχόμενη Παλαιστίνη...

Τη φετινή χρονιά συμπληρώνονται 52 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, από την κορυφαία στιγμή του αντιδικτατορικού - αντιιμπεριαλιστικού αγώνα. Η Χούντα προέκυψε ως λύση της εγχώριας αστικής τάξης -στον βαθμό εξάρτησης της από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό- απέναντι στην εξάντληση των μεταπολεμικών μηχανισμών ενσωμάτωσης των λαϊκών δυνάμεων σε μια περίοδο έντονων γεωπολιτικών διεργασιών. Κεντρικό ρόλο στην επιβολή και την υποστήριξη της χούντας είχαν οι ΗΠΑ-ΚΥΠ και καθ' υπόδειξή τους υλοποιήθηκε ο σχεδιασμός της. Το καθεστώς εξάντλησε το αντικομμουνιστικό του μένος, με απαγορεύσεις, διώξεις, βασανιστήρια, φυλακίσεις σε όποιον/α αγωνιζόταν, στοχοποίησε οποιονδήποτε αντιφρονούντα, εξυπηρετώντας τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, αποσκοπώντας στη διάλυση εργατικών πολιτικών οργανώσεων και συνδικάτων και στην ανεμπόδιστη αύξηση των κερδών των καπιταλιστών. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτέλεσε τομή της πάλης λαού και νεολαίας στα μαύρα χρόνια της επταετίας αν και πυροδοτήθηκε από την διεκδίκηση ελευθεριών των φοιτητών, καθώς στους πανεπιστημιακούς χώρους, η στρατιωτική δικτατορία στάθηκε αδύνατον να «νομιμοποιηθεί» ιδεολογικά. Εν συνεχεία, κατάφερε να αγγίξει πλατύτερα τμήματα της κοινωνίας, αποκτώντας συνολικό ταξικό, λαϊκό, αντιιμπεριαλιστικό και αντιφασιστικό χαρακτήρα.

...Διδασκόμαστε από την ιστορική πείρα...

Η 17η Νοεμβρίου αποτέλεσε την κορύφωση του αντιφασιστικού-αντιδικτατορικού αγώνα και κατέκτησε, ως ιστορική στιγμή πάλης, που κατοχύρωσε πολλά από τα δημοκρατικά δικαιώματα. Ήταν ανέκαθεν συνδεδεμένη με τους αγώνες της εποχής, από τις φοιτητικές κινητοποιήσεις του Μάη του '68 στη Γαλλία, τις αντιδικτατορικές και απεργιακές κινητοποιήσεις σε Χιλή και Ταϊλάνδη, μέχρι το αντιπολεμικό κίνημα αλληλεγγύης στο Βιετνάμ. Έγινε σαφές ότι το όραμα του Πολυτεχνείου αφορούσε το συνολικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και αποτελεί μέχρι και σήμερα φάρο για τα κοινωνικά και ταξικά κινήματα στον ελλαδικό χώρο.

...για να δώσουμε τις μάχες που έχει ανάγκη η εποχή μας.

Στη σημερινή εποχή τα νοήματα του Πολυτεχνείου παραμένουν άσβεστα στη ριζοσπαστική μνήμη και είναι άμεσα συνδεδεμένα με τους αγώνες που δίνονται. Η ολοένα εντεινόμενη Νάκμπα που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι, μέσω της γενοκτονίας και του εκτοπισμού από τη γη τους, καθώς και η ηρωική αντίσταση που προβάλλουν σε αυτήν τα λαϊκά κινήματα της ευρύτερης περιοχής, αποτελούν την αφορμή για τη θεμελίωση σύγχρονων αντιιμπεριαλιστικών κινημάτων και οργανώσεων σε όλη την υφήλιο. Εγχώρια, η ανάγκη αναζωπύρωσης των αγώνων για ψωμί, παιδεία, υγεία, ελευθερία είναι φανερή. Επιγραμματικά, ακρίβεια, στεγαστική κρίση, εξώσεις-πλειστηριασμοί, ποινικοποίηση του συνδικαλισμού και της απεργίας, κατάργηση του 8ώρου, ιδιωτικοποιήσεις κοινωνικών αγαθών, συρρίκνωση των κοινωνικών κινημάτων κ.ά., είναι μόνο μερικές από τις αντανακλάσεις της εν λόγω πολιτικής που στόχο έχει την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του εγχώριου και ξένου επενδυτικού κεφαλαίου και παράλληλα την εκμηδένιση των αντιστάσεων.

Από τους εργατικούς λαϊκούς αγώνες για ψωμί...

Οι ταξικοί αναβρασμοί στον ελλαδικό χώρο είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με την διαδικασία αποβιομηχάνισης της χώρας, που έχει μακρά ιστορία. Πρώτα έρχεται η υποβάθμιση, ο τεμαχισμός της παραγωγής, οι ιδιωτικοποιήσεις. Μετά δώρο για τους καπιταλιστές αποτελεί το φτηνό εργατικό δυναμικό, η κατάργηση των ΣΣΕ, τα "αφοπλισμένα" σωματεία, η πλήρης απελευθέρωση των απολύσεων, των ωραρίων εργασίας, η δουλειά χωρίς δικαιώματα. Οι πολύχρονοι αγώνες των εργαζομένων σε διάφορους τομείς στην Ελλάδα, αποτέλεσαν και συνεχίζουν να αποτελούν μία εμφατική τομή ρήξης μεταξύ των εργατικών και λαϊκών αναγκών και των πολιτικών της ΕΕ. Τεράστια παρακαταθήκη άφησαν και συνεχίζουν να αφήνουν οι εργατικοί αγώνες των τελευταίων ετών: οι ταξικές μάχες σε E-food, Wolt, Cosco, Μαλαματίνα, Πετρέλαια Καβάλας, ΛΑΡΚΟ, ΒΦΛ, στα εργοτάξια του Μετρό στην Αθήνα, στους χώρους εργασίας και στους δρόμους μετά το καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών.

...στους φοιτητικούς αγώνες για παιδεία...

Η εκπαίδευση, η έρευνα και κατ' επέκταση η φοιτητική πραγματικότητα αντιμετωπίζουν μια σημαντική αναδιάρθρωση, η οποία προκύπτει από τις συνεχώς μεταβαλλόμενες αστικές αναγκαιότητες, με την ενσωμάτωση της «πράσινης-ψηφιακής» οικονομίας και τις επενδύσεις στη βιομηχανία του πολέμου (βλ. Re-Arm Europe). Για να προστατευτεί η επιχειρηματική λειτουργία των πανεπιστημίων εντάσσονται και αυτή τη στιγμή τίθενται σε εφαρμογή κατασταλτικά πλαίσια (κατάργηση του ασύλου, πειθαρχικά, συνδικαλιστικές διώξεις- απολύσεις). Πειθαρχικά σε 9 φοιτητές της Αρχιτεκτονικής για κατάληψη, παρόμοια πειθαρχική κλήση σε μέλος του ΣΕΡΕΤΕ, διώξεις φοιτητ(ρι)ών αλλά και εκπαιδευτικών που αρνούνται την αξιολόγηση ή συμμετέχουν σε απεργίες είναι ενδεικτικά της κατάστασης. Κι όλα αυτά με στόχο ένα πανεπιστήμιο που θα προάγει την εντατικοποίηση, την μονόπλευρη εξειδίκευση, με προγράμματα σπουδών κομμένα και ραμμένα σύμφωνα με τις ανάγκες της ελεύθερης αγοράς, τους ταξικούς φραγμούς στην εκπαίδευση, με τεράστιο κόστος σπουδών. Το τρίπτυχο απαξίωση - υποχρηματοδότηση - εμπορευματοποίηση αποτυπώνεται υλικά στη καθημερινότητά των φοιτητών: με ανεπαρκείς και κατεστραμμένες υποδομές, έλλειψη καθηγητών και διοικητικού προσωπικού, υποχρέωση αγοράς αναλώσιμων, εισχώρηση εργολαβιών σε καθαριότητα και σίτιση κ.α. Όμως οι φοιτητές πλάι στους εκπαιδευτικούς και όλες τις εργαζόμενες εντός και εκτός πανεπιστημίων, σηκώνουν αναχώματα ταξικής αλληλεγγύης, με διεκδικήσεις για πραγματικά δημόσια και δωρεάν παιδεία στο ύψος των σύγχρονων αναγκών της τάξης μας.

...μέχρι τις δίκαιες αντιιμπεριαλιστικές-αντιαποικοικρατικές απόπειρες για ελευθερία.

Η διαρκώς εντεινόμενη συμμετοχή του ελληνικού κράτους στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ - Ισραήλ, αποτελεί μια στρατηγική πολιτική επιλογή που βαθαίνει την εμπλοκή της χώρας μας σε πολεμικές συγκρούσεις και επεκτατικά σχέδια. Ο ελλαδικός χώρος έχει μετατραπεί σε μια απέραντη στρατιωτική βάση ως προκεχωρημένο φυλάκιο του ΝΑΤΟ, με σημεία όπως η Αλεξανδρούπολη, η Σούδα και η Ελευσίνα να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στους σχεδιασμούς του. Με τα πρόσφατα σχέδια για αναβάθμιση της Σούδας και την εγκατάσταση του στρατηγείου της ευρωπαϊκής αποστολής κατά των Χούθι στη Λάρισα, η Ελλάδα εμπλέκεται άμεσα στα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Παράλληλα, είδαμε τον ελληνικό στρατό να αναλαμβάνει ρόλο security του εφοπλιστικού κεφαλαίου στην Μέση Ανατολή, στηρίζοντας έτσι ενεργά το σιωνιστικό κράτος. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η πάλη για την απεμπλοκή της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και του Ισραήλ είναι ζωτικής σημασίας και συνδέεται άμεσα με τη στήριξη της Παλαιστινιακής Αντίστασης. Μια Αντίσταση που αποτελεί το πιο φωτεινό κομμάτι ενός μωσαϊκού που συνθέτει την αντιιμπεριαλιστική - αντιαποικιοκρατική πάλη παγκόσμια. Από την Παλαιστίνη, τον Λίβανο και την Ελλάδα, μέχρι την Μπουρκίνα Φάσο και το Νίγηρα. Η πραγματική διεθνιστική αλληλεγγύη με τον αγώνα του παλαιστινιακού λαού, αλλά και όλων των λαών που βρίσκονται κάτω από την μπότα του ιμπεριαλισμού, μπορεί να εκφραστεί μόνο μέσα από τη ρήξη με τα συμφέροντα της ντόπιας αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών συμμάχων της.

ΜΟΝΟ Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΝ ΛΑΟ!

Ο Νοέμβρης μας διδάσκει ότι όσο ισχυρός και αν είναι ο αντίπαλος, οι λαοί όταν οργανώνονται μπορούν να τον ανατρέψουν. Οι οργανωμένοι αγώνες συνεχίζουν να δημιουργούν ρήγματα στην δικτατορία του κεφαλαίου όποια μορφή κι αν παίρνει. Μέσα από τους αγώνες του προλεταριάτου, διδασκόμαστε ότι ο ταξικός και λαϊκός αγώνας καθώς και η διεθνιστική αλληλεγγύη στους λαούς της Μέσης Ανατολής και του Σουδάν που βιώνουν την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και βρίσκουν το σθένος να αντισταθούν, έχουν τρόπους να εκφραστούν και να εκδηλωθούν ενιαία. Και τους τρόπους αυτούς, μόνο εμείς οι ίδιοι και οι ίδιες, μπορούμε να τους εντοπίσουμε και να τους μετατρέψουμε σε ύλη, σε οργάνωση, σε αγώνα. Το Πολυτεχνείο, όπως και η Παλαιστινιακή και Λιβανέζικη Αντίσταση, αποτελεί το εναρκτήριο έναυσμα για την πυροδότηση ενός αντιιμπεριαλιστικού αγώνα, ενάντια στη βία και την καταπίεση καπιταλισμού - φασισμού - ιμπεριαλισμού. Είναι καθήκον μας να επικαιροποιήσουμε μέσα στην πραγματικότητα που ζούμε την πάλη για "Ψωμί, Παιδεία και Ελευθερία", να βρούμε τις λέξεις και τα σχήματα που θα μπορέσουν να εκφράσουν τις λαϊκές ανάγκες όπως έκαναν τα συνθήματα των πλακάτ εκείνων των ημερών που έγραφαν "Λαέ Χτύπα", "Επανάσταση λαέ", "Απόψε πεθαίνει ο Φασισμός", "Έξω οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ". Τιμή και μνήμη για τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες του Πολυτεχνείου είναι να διδαχθούμε από την πείρα τους, να συνεχίσουμε από εκεί που αυτοί κατάφεραν να φτάσουν, να απαντήσουμε στα ερωτήματα της δικής μας εποχής και να μας βρει αυτή οργανωμένους και αποφασισμένες, να τολμήσουμε να πάμε τα πράγματα ακόμα πιο μπροστά.

Καλούμε όλες & όλους να συμμετάσχουν στις φετινές διαδηλώσεις της 17ης Νοέμβρη!

ΑΘΗΝΑ: 16:00 πλατεία Κλαυθμώνος

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 17:00 Πολυτεχνείο ΑΠΘ

Διαρκής Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση

Οι εξεγέρσεις αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του κοινωνικού πολέμου που μαίνεται καθημερινά, άλλοτε έντονα και ξεκάθαρα, άλλοτε κεκαλυμμένα με διάφορα ανθρωπιστικά και δημοκρατικά προσωπεία. Όταν οι καταπιεσμένοι επιχειρούν να πάρουν πίσω ό,τι τους ανήκει, όταν η ανάγκη για ελευθερία ξεπερνά τον φόβο απέναντι στην κρατική καταστολή, η εξέγερση γίνεται πράξη και ο φόβος περνά στο στρατόπεδο των καταπιεστών. Και μπορεί μια εξέγερση να μην αρκεί για να νικήσει το τέρας του κράτους και του καπιταλισμού, ανοίγει όμως περάσματα προς τα εκεί και φωτίζει τους επόμενους αγώνες για δεκαετίες. Η φετινή επέτειος της εξέγερσης του πολυτεχνείου έρχεται σε ένα πλαίσιο κανονικοποίησης της γενοκτονίας των Παλαιστινίων, της εντεινόμενης ταξικής εκμετάλλευσης και της κρατικής καταστολής.

Η 7η Οκτώβρη 2023 και η συνολική στάση αντίστασης και αξιοπρέπειας του Παλαιστινιακού λαού ανέδειξαν για ακόμα μια φορά το πραγματικό, δολοφονικό, πρόσωπο των δυτικών κρατών. Με προμετωπίδα το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ επιχείρησαν για ακόμα μια φορά την αναδιάρθρωση και την επέκταση της κυριαρχίας τους στην Μέση ανατολή, βομβαρδίζοντας κάθε γωνιά της, αδιαφορώντας για τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, παρέχοντας αδιάκοπα πολιτική και υλική στήριξη στο σιωνιστικό καθεστώς. Δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι και Παλαιστίνιες, στην πλειοψηφία τους άμαχοι και παιδιά δολοφονήθηκαν στη διάρκεια αυτών των δύο ετών, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες τραυματίστηκαν και εκτοπίστηκαν, φυσικά χωρίς κανέναν προορισμό. Η δήθεν εκεχειρία, που ουσιαστικά επιβλήθηκε από τις ΗΠΑ δεν είναι τίποτα άλλο παρά η συνέχιση της αποικιοκρατίας, των βασανισμών, των διωγμών και των δολοφονιών των Παλαιστινίων, αλλά και η ενσωμάτωση της Γάζας στα αδηφάγα καπιταλιστικά σχέδια των ιμπεριαλιστών για τη Μέση Ανατολή. Το ελληνικό κράτος, πλήρως ταυτιζόμενο με τα συμφέροντα των ΄συμμαχικών΄ κρατών, δεν δίστασε εν μέσω γενοκτονίας να επεκτείνει τη δολοφονική του συμμαχία με το ισραηλινό κράτος, με ανταλλαγή εξοπλισμών, τεχνολογίας και επενδυτικών κεφαλαίων. Είναι άλλωστε έκδηλος ο τρόπος που προσπαθεί να διαχειριστεί τον δικό του εσωτερικό εχθρό, στα σύνορα και τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου οι δολοφονίες και οι βασανισμοί αποτελούν πλέον την διακηρυγμένη μεταναστευτική πολιτική. Επίσης το πολιτικό προσωπικό του ελληνικού κράτους δε σταματάει να προβάλει στο δημόσιο λόγο το Ισραήλ ως κράτος υπόδειγμα είτε αυτό έχει να κάνει με το ατελείωτο της στράτευσης, είτε με την καινοτομία και την πολεμική βιομηχανία και τεχνολογία, είτε με την ισχύ του.

Το δόγμα του νόμου και της τάξης επιβάλλει την άμεση επέμβαση της κρατικής καταστολής απέναντι σε όποια κοινωνική ομάδα τολμά να αντιπαρατεθεί με τους κρατικούς σχεδιασμούς και την καπιταλιστική επέλαση. Από τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και τα παιδιά που πνίγονται με χημικά όταν διαδηλώνουν, μέχρι τις διαδηλώσεις ενάντια στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, η αστική δημοκρατία που αντικατέστησε το σκληρό πρόσωπο της χούντας των συνταγματαρχών δεν διασφαλίζει κανένα δικαίωμα και καμία ελευθερία. Η 17 Νοέμβρη άλλωστε πέρα από την επέτειο της εξέγερσης του πολυτεχνείου και των νεκρών εκείνης της ημέρας και της περιόδου, αποτελεί και την επέτειο της δολοφονίας των Κουμή, Κανελλοπούλου και Καλτεζά, αλλά θυμίζει και εξεγερτικά γεγονότα όπως το πολυτεχνείο του 95΄.

Το φοιτητικό κίνημα αποτελεί ξανά τον εσωτερικό εχθρό που πρέπει να παταχθεί, ώστε να ολοκληρωθεί η παράδοση των πανεπιστημίων στην αγορά και να εξασφαλίζεται η πειθάρχηση των νέων εργαζομένων. Τα πανεπιστήμια από εστίες αγώνων και αντιστάσεων επιχειρείται να μετατραπούν σε περίκλειστα κέντρα μάθησης, προσβάσιμα κυρίως για ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Η πολιτική ΄παραβατικότητα΄ θα τιμωρείται ποινικά και διοικητικά, μην αφήνοντας κανένα περιθώριο αντιπαράθεσης και διαμαρτυρίας, με πάνοπλους φρουρούς της δημοκρατίας να εισβάλουν στα πανεπιστημιακά ιδρύματα κάθε φορά που διαταράσσεται η ειρήνη του κράτους και των αφεντικών. Η πλήρης αποστράγγιση των πανεπιστημίων από τις διάφορες μορφές πολιτικοποίησης που ιστορικά λάμβαναν χώρα σε αυτά αποτελεί ευσεβή πόθο του κρατικού μηχανισμού για δεκαετίες. Ταυτόχρονα η εναρμόνιση των ιδρυμάτων με την πολεμική οικονομία και την πολεμική στρατηγική εν γένει βαθαίνει συνεχώς.

Τα δικά τους συμφέροντα είναι αυτά που προσπαθούν να επιβληθούν και στις γειτονιές των Εξαρχείων, όπου επιχειρείται η βίαιη μετατροπή της περιοχής, από ένα ιστορικό κέντρο αγώνα σε τουριστικοποιημένη ζώνη. Οι δυνάμεις καταστολής έχουν αναπτυχθεί εδώ και χρόνια στην περιοχή σαν άλλος στρατός κατοχής, που όμως βρίσκει σθεναρή αντίσταση απέναντί του. Η πορεία μνήμης για τον σύντροφό μας Κυριάκο Ξυμητήρη χτυπήθηκε με μένος χωρίς καμία αφορμή, στοχεύοντας την αλληλεγγύη και αποσκοπώντας στην λήθη. Το κράτος είδε την έκρηξη στο διαμέρισμα στους Αμπελόκηπους ως χρυσή ευκαιρία δημιουργίας ενός κλίματος τρομοϋστερίας, όξυνσης της καταστολής στοχοποίησης του Α/Α χώρου. Οι συντρόφισσες Μαριάννα και Δήμητρα, οι σύντροφοι Νίκος Ρωμανός, Δημήτρης και ο Α.Κ. βρίσκονται προφυλακισμένοι για πάνω από έναν χρόνο χωρίς κανένα πραγματικό στοιχείο, κατηγορούμενοι με τον τρομονόμο 187Α, στοχοποιημένοι από τα ΜΜΕ και τη δικαστική εξουσία, πληρώνοντας την αναρχική τους ταυτότητα ή τις συντροφικές/φιλικές τους σχέσεις με τον Κυριάκο Ξυμητήρη, τον σύντροφό μας που έχασε τη ζωή του ψάχνοντας περάσματα προς την ελευθερία.

Μπορεί η συνθήκη που περιγράφεται να αποτελεί μια προδιαγεγραμμένη πορεία προς μια μη αναστρέψιμη δυστοπία, τον πραγματικό λόγο όμως έχουν τα κινήματα των καταπιεσμένων. Η παλαιστινιακή αντίσταση, οι καθημερινές αντιστάσεις στα εργασιακά κάτεργα και τα κέντρα κράτησης, οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις και απεργίες με αφορμή το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών μας δείχνουν ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει. Ο κοινωνικός πόλεμος μαίνεται, τα στρατόπεδα είναι ξεκάθαρα και ο δρόμος προς την ελευθερία φωτισμένος από όσες εξεγέρσεις προηγήθηκαν, από τις ανιδιοτελείς θυσίες τόσων και τόσων αγωνιστών/ριών που κοίταξαν την ιστορία στα μάτια.

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΚΥΡΙΑΚΟ ΞΥΜΗΤΗΡΗ

Αναρχικές/οι/α αντιεξουσιάστ(ρι)ες/α

Κάλεσμα στην αντικρατική / αντικαπιταλιστική διαδήλωση για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

«Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία
είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη»

Και αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε: να διασφαλίσουμε την ιστορική μνήμη της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, να τη διαφυλάξουμε από τις προσπάθειες της εξουσίας να τη διαγράψει ή να διαστρεβλώσει τη σημασία της, να περάσει δηλαδή το πραγματικό της νόημα στη λήθη. Να διασφαλίσουμε τη μνήμη ότι οι συλλογικοί αγώνες των καταπιεσμένων μπορούν να φέρουν αποτέλεσμα. Ότι οι αγώνες αυτοί δεν ήταν/ είναι μόνο ενάντια στη χούντα, αλλά και ενάντια στον καπιταλισμό και την εξουσία που την επομένη της πτώσης της χούντας συνέχιζαν να καταπιέζουν και να εκμεταλλεύονται τους πολλούς. Ότι το Πολυτεχνείο δεν πρέπει να είναι μια επέτειος εθνικής συμφιλίωσης. Ότι μέσα από το κατειλημμένο Πολυτεχνείο βροντοφωνάχτηκε το σύνθημα "Κάτω η εξουσία" για πρώτη φορά, καθώς τα παγκόσμια κινήματα της δεκαετίας του '60 έφταναν κάπως αργοπορημένα και στον ελλαδικό χώρο - ένα σύνθημα που χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες φωνάζουν ακόμα ως σήμερα, όσο βλέπουμε τη ζωή μας να υποβαθμίζεται συνεχώς, μέσα στην υποτιθέμενη "δημοκρατία" τους.

Παράλληλα οι πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες που οδήγησαν στην εξέγερση δυστυχώς δεν έχουν αλλάξει ιδιαίτερα πάνω από 50 χρόνια μετά ενώ νέοι λόγοι προστίθενται καθημερινά. Η αστική φιλελεύθερη δημοκρατία μετατρέπεται πολύ εύκολα σε αυταρχικό καθεστώς όποτε καθίσταται απαραίτητο να διαφυλάξει τα κέρδη του κεφαλαίου. Δεν χρειάζονται πλέον τανκ για να επιτύχουν το σκοπό. Τα οποιαδήποτε δημοκρατικά προσχήματα καταρρέουν καθημερινά με την άνοδο των ακροδεξιών και φασιστικών κομμάτων παγκοσμίως καθώς έχουν ήδη κατακτήσει την εξουσία σε αρκετές χώρες του πλανήτη ή με την ενσωμάτωση της ακροδεξιάς ατζέντας σε όλο το πολιτικό φάσμα (απάνθρωπη αντιμετώπιση μεταναστών, κοινωνικός κανιβαλισμός, μισογυνισμός, κ.α.).

Η καπιταλιστική βαρβαρότητα είναι παρούσα τότε και τώρα. Φτώχεια, εργατικά ατυχήματα, εργοδοτική τρομοκρατία, αντεργατικοί νόμοι που επιτρέπουν μέχρι και το 13ωρο, ακρίβεια, υπέρογκα ενοίκια, καταστροφή της δημόσιας υγείας, καταστροφή του περιβάλλοντος για τα κέρδη των λίγων, πόλεμος στον μισό πλανήτη και πολεμική προετοιμασία στον άλλο μισό, κλοπή του πλούτου των φτωχών χωρών από τις χώρες της "Δύσης" και σφαγές ή και γενοκτονίες από τις ίδιες (Ισραήλ) ή αντιπροσώπους τους (Σουδάν).

Καθώς οι δομικές κρίσεις συνεχίζονται, εντείνονται ταυτόχρονα οι πολεμικές προετοιμασίες για ακόμα πιο διευρυμένες συγκρούσεις ως η μόνη διέξοδος. Το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις στην προσπάθεια τους να διατηρήσουν τα κέρδη και την εξουσία δεν θα διστάσουν να στρέψουν τα μέλη της εργατικής τάξης να πολεμήσουν μεταξύ τους με πρόσχημα το έθνος ή τη θρησκεία.

Απέναντι σε όλα αυτά προτάσσουμε την συλλογική οργάνωσης της τάξης μας με οριζόντια και αμεσοδημοκρατική λειτουργία και μαχητικότητα, ώστε να δώσουμε όλες και όλοι μαζί τους αγώνες για την βελτίωση των συνθηκών της ζωής μας, που είναι αναγκαία αν δεν θέλουμε να πεθάνουμε σαν δούλες/οι. Πάντα όμως με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον και με απώτερο στόχο το συνολικό μετασχηματισμό της κοινωνίας με την ανατροπή του καπιταλισμού και του κράτους. Για να δημιουργήσουμε μια κοινωνία στις βάσεις του ελευθεριακού κομμουνισμού όπου η ισότητα, η ελευθερία και η αλληλεγγύη είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της νέας κοινωνικής οργάνωσης.

ΑΠ' ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΤΟΥ 73′ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΑΠΘ, ΔΕΥΤΕΡΑ 17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ , 17:00

Συμμετέχουμε σε κοινό μπλοκ μαζί με την αναρχική ομάδα Πυρανθός, την Οριζόντια Κίνηση για την αναρχία και τον ελευθεριακό κομμουνισμό και την Libertatia- συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό.

Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης
e-mail επικοινωνίας: lib_exthess@hoextmail.coexm

blog: libertasalonica.wordpress.com

ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ | ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 17.00

ΚΥΡΙΑΚΗ 16/11| 18.00 στο τρίγωνο του Πολυτεχνειου
ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΦΟΙΤ. ΟΜΑΔΩΝ ΚΑΙ ΣΧΗΜΑΤΩΝ:
"Απ το Πολυτεχνείο του '73 ο εχθρός παραμένει ο ίδιος: ο αυτοοργανωμενος αγώνας ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και την καταστολή"

ΑΠ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΤΟΥ '73 ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ

ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ

ΑΜΕΣΗ ΑΘΩΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΦΟΙΤΗΤΗ Ζ.Μ.

ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ

Αντιεξουσιαστικός συντονισμός φοιτητικών ομάδων και σχημάτων

Κάλεσμα στην πορεία για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, 17:00, Πολυτεχνείο ΑΠΘ

Αυτό δεν είναι ένα εθιμοτυπικό κάλεσμα για την εξέγερση του Νοέμβρη. Δεν είναι μια ακόμη ανάμνηση που διαπερνά της μέρες και τα χρόνια για να αντηχήσει από μακριά κάποια περασμένα δικαιώματα ή μάταιωμένες θυσίες. Δεν είναι μια ιστορία γραμμένη στον τοίχο που ξανάγραψε η αγορά και δεν είναι οι πρωταγωνιστές που κουράστηκαν ή τους ξέχασαν. Δεν είναι για μια πορεία και μία μέρα διαφορέτική από τις άλλες. Δεν είναι ένα εθιμοτυπικό κάλεσμα. Είναι, όμως, ένα κάλεσμα. Αλλά δεν είναι για όλους.

Είναι γι' αυτούς και γι' αυτές που δεν αντέχουν να ανοίγουν την τηλεόραση στις ειδήσεις των 8. Είναι γι' αυτές που διάβασαν για το 13ώρο που πέρασε με νόμο και θυμήθηκαν τις απλήρωτες υπερωρίες στην καλοκαιρινή σαιζόν, ή στην εστίαση ή όπου τους έβγαλε ο δρόμος της επιβίωσης. Είναι γι' αυτούς που δεν αντέχουν να διαβάζουν άλλο για το μακελείο στη Γάζα και δεν θέλουν καθήσουν ήσυχα όσο δίπλα μας μια γενοκτονία τρέχει μ' εκατό. Είναι γι' αυτές που βγήκαν στους δρόμους κι άλλες μέρες, όχι μόνο στις επετείους, να φωνάξουν μαζί με εκατομύρια άλλους ενάντια στον θάνατο και στην εκμετάλλευση. Είναι γι' αυτά που αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει όταν η διπλανή πολυκατοικία αγοράστηκε από ισραηλινά fund, όταν διαβάζουν για ελληνοισραηλινή συμμαχία καταλαβαίνουν πάνω σε ποιων τα σπίτια θα χτιστεί και ποιοι κερδίζουν. Είναι γι' αυτούς που το Αιγαίο δεν είναι μια θάλασσα αναψυχής, αλλά μια μαύρη θάλασσα που την περνούν με χίλιους φόβους. Είναι γι' αυτές που συντρέχουν δίπλα τους, απέναντι κι ενάντια στις δολοφονίες του λιμενικού. Είναι γι' αυτούς που η Πύλος δεν είναι πια το νησί του Νέστορα, μα κάτι πολύ χειρότερο κι ανεξήτιλο. Είναι για τα παιδιά που χτυπούν στο Ωραιόκαστρο, είναι για τα παιδιά που τριγυρνούν στους δρόμους, αυτά τα παιδιά που ετοιμάστηκε η ειδική αστυνομία για Ρομά, αυτά τα παιδιά που θάβουν κάθε χρόνο τους νεκρούς τους απο τις ένστολες σφαίρες. Είναι για τους αθώους που κρίνονται ένοχοι και γι' αυτούς που αγωνίστηκαν και χάθηκαν αλλά κρίθηκαν τρομοκράτες. Είναι γι' αυτές που είναι ακόμη στα κελιά, είναι γι' αυτούς που είναι έξω και βοηθούν. Είναι για τις εργάτριες του ατελείωτου 24ώρου, είναι για τους ανέργους που δεν κατάφεραν να αλλάξουν χώρα, για τους πρόσφυγες που ήρθαν με κρατική διαμεσολάβηση στις Μανωλάδες. Είναι για μια τάξη ανθρώπων που πρέπει να γίνει κοινότητα, αγώνας, οδόφραγμα και μια γροθιά.

Στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη, εδώ και δύο χρόνια, παίζεται το νέο σενάριο της ανθρωποσφαγής, της εθνοκάθαρσης και της γενοκτονίας, που συνολικά τα κράτη της καπιταλιστικής Δύσης έχουνε στήσει και εκτελέσει για σχεδόν 70 χρόνια. Πάνω από 67.000 άνθρωποι δολοφονήθηκαν, απ' τους οποίους τουλάχιστον τα 20.000 είναι παιδιά, με τα επίσημα στοιχεία, δηλαδή, εξοντώθηκε το 10% του πληθυσμού της λωρίδας της Γάζας. Για δεκαετίες η Γάζα αναφερόταν ως το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης ανθρώπων στον κόσμο. Οι παλαιστίνιοι στο κράτος του Ισραήλ έρχονται αντιμέτωποι, από τη γέννηση τους, με ένα σύστημα διακρίσεων και αποκλεισμού που δεν μπορεί παρα να χαρακτηριστεί ένα σύγχρονο απαρτχάιντ. Ακόμη και πριν τη νέα φάση της γενοκτονίας, οι παλαιστίνιοι είναι πολίτες τρίτης κατηγορίας, το δικαίωμα τους στην εργασία, στην αξιοπρεπή διαβίωση, στη μετακίνηση και στην εκπαίδευση περνάει μέσα από τη μέγγενη του ισραηλινού στρατού, μέσα από διακοπές ρεύματος, την συστηματική καταστροφή των χωριών τους από εποίκους, τις διακρίσεις στους μισθούς, την περίθαλψη κι άλλα, τόσα πολλά που θα χρειαζόμασταν βιβλία ολόκληρα για να περιγράψουμε την φρικιαστική πραγματικότητα που έχουν φανταστεί και υλοποίησει οι Ισραηλινοί εξουσιαστές απέναντι στους "πλεονάζοντες" και περιττούς, για τα ιδεώδη τους, παλαιστινίους. Σήμερα, όμως, δύο χρόνια μετά την 7η Οκτώβρη και την προσπάθεια της παλαιστινιακής αντίστασης να ξαναβάλει στον παγκόσμιο χάρτη τον αγώνα για μια ελεύθερη Παλαιστίνη, γνωρίζουμε πως το κράτος του Ισραήλ δεν αρκείται "μόνο" στην διαρκή κατάσταση δουλείας κι εκμετάλλευσης που είχε επιβάλλει ως τώρα. Τα σχέδια των σιωνιστών δολοφόνων προβλέπουν την πλήρη εξόντωση των κατοίκων της Γάζας, τον ξεριζωμό τους και την στρατιωτική επέκταση του κράτους των γενοκτόνων. Κι όλα αυτά σε παγκόσμια θέαση. Σήμερα, δεν υπάρχει κανένας και καμία που δικαιούται να πει, δεν γνώριζα. Κι αυτό είναι το ακόμη πιο ανησυχητικό. Πως τα ανθρωπόμορφα τέρατα που ηγούνται αυτής της καταστροφής, όχι μόνο δεν θεωρούν πως πλή

ττονται από τις αποκαλύψεις για την μετατροπή της Γάζας σε έναν μαζικό τάφο, αλλά θεωρούν ότι ενισχύουν την εικόνα τους ως ανένδοτοι εξουσιαστές. Σε αυτή την συνεχιζόμενη γενοκτονία, η πλειονότητα των δυτικών κρατών συναινεί και συμμετέχει ενεργά. Το ελληνικό κράτος μάλιστα αποτελεί βασικό πολεμικό σύμμαχο του Ισραήλ και συνεργάζεται με αυτό σε πολλά και διαφορετικά πεδία. Απ' τα ελληνικά πολεμικά πλοία που στάλθηκαν ενάντια στους αντάρτες της Υεμένης, μέχρι τη βάση της Σούδας, από τον κοινό σχεδιασμό και τις ασκήσεις στη Μεσόγειο μέχρι την κοινή κατασκευή της μεγαλύτερης εκπαιδευτικής μονάδας πιλότων στην Ευρώπη, λίγο έξω από την Καλαμάτα. Από το ερευνητικό κέντρο ισραηλινών funds σε συνεργασία με το ΑΠΘ στη Θεσσαλονίκη, μέχρι την εξαγορά μεγάλου κομματιού της στεγαστικής αγοράς από ισραηλινές εταιρείες, το ελληνικό κράτος και τα αφεντικά στη χώρα μας κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα. Δουλειές και κέρδη ακόμη και με δολοφόνους.

Όμως το κράτος του Ισραήλ δεν είναι εξαίρεση.Το Ισραήλ είναι το παράδειγμα μιας κοινωνίας τόσο στρατιωτικοποιημένης και εξατομικευμένης που την ίδια στιγμή που δολοφονούνται παιδιά, κάποια άλλα παιδιά να κάνουν ειρωνικά σκετσάκια στα σχολεία τους. Είναι το παράδειγμα μιας κοινωνίας που τον έναν μήνα υπηρετούν δολοφονώντας ανθρώπους στα κατεχόμενα, άνδρες και γυναίκες, και τον άλλο μήνα απαιτούν να κάνουν ανέμελες διακοπές και κρουαζιέρες στη Μεσόγειο. Είναι μια χώρα κι ένα κράτος-πρότυπο, τόσο για τα κράτη που συμμαχούν μαζί του, όπως είναι σύσσωμη η λεγόμενη "Δύση", μαζί και η Ελλάδα, όσο και για κράτη που στα λόγια και στις διακηρύξεις κρατούν διαφορετική στάση από τα υπόλοιπα όσο αφορά την συνεχιζόμενη γενοκτονία. Το Ισραήλ αποτελεί το παράδειγμα για το πώς πρέπει τα καπιταλιστικά κράτη να "χειρίζονται" τους μη εθνοποιημένους και ομογενοποιημένους πληθυσμούς, όπως είναι οι μετανάστ(ρι)ες και οι διαφορετικές φυλετικές ομάδες εντός του κράτους τους. Τα δυτικά κράτη πρόκειται να εφαρμόσουν ή σε μεγάλο βαθμό εφαρμόζουν ήδη εθνοκαθαρτικές πρακτικές εις βάρος των μεταναστευτικών πληθυσμών για την διαχείριση και την εκμετάλλευσή τους, στα πρότυπα των πρακτικών που εφαρμόζει το σιωνιστικό κράτος εις βάρος των παλαιστινίων. Στα πλαίσια αυτά, επενδύουν τεράστια κεφάλαια για τον σχεδιασμό και την αγορά πολεμικού εξοπλισμού από το Ισραήλ. Το ελληνικό κράτος, συγκεκριμένα, έχει αγοράσει μεταξύ άλλων πυραύλους, πυραυλικά συστήματα και drones. Τα τελευταία είναι τα ισραηλινά Heron UAVS, τα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί κατ' εξακολούθηση στις επιχειρήσεις στην Γάζα και χρησιμοποιούνται ήδη στην Ελλάδα για την παρακολούθηση και το κυνήγι των μεταναστ(ρι)ών στα σύνορα αλλά και για την επιτήρηση του ντόπιου πληθυσμού.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν, ότι η φρίκη της γενοκτονίας που παρακολουθούμε σε λάιβ μετάδοση δεν είναι τόσο μακριά από εμάς. Αντιθέτως, το ελληνικό κράτος κλιμακώνει σημαντικά τον διαχρονικό πόλεμο που διεξάγει στις μετανάστριες με πιο πρόσφατο παράδειγμα την ψήφιση και εφαρμογή του νέου αντιμεταναστευτικού νομοσχεδίου που αορατοποιεί ακόμα περισσότερο τους μετανάστες και αυστηροποιεί τις ποινές για "παράνομη" είσοδο στη χώρα. Όσοι από αυτούς λοιπόν, καταφέρνουν να περάσουν τα σύνορα και να γλιτώσουν από τα push backs του ελληνικού λιμενικού και τον πιθανό θάνατο,εγκλωβίζονται σε μια επίγεια κόλαση με μια νομοθεσία η οποία προβλέπει φυλακή, μη δυνατότητα νομιμοποίησης, διαρκή φόβο απέλασης και κατ' επέκταση (ημι)παράνομη εργασία και ρατσιστική βία. Αποκορύφωμα αυτής της εντεινόμενης πολεμικής ήταν η πρόσφατη μαζική δολοφονία 600+ ανθρώπων στα ανοιχτά της Πύλου από το ελληνικό λιμενικό, καθιστώντας το το μεγαλύτερο κρατικό έγκλημα των τελευταίων χρόνων.

Αντίστοιχες πρακτικές "διαχείρισης" εφαρμόζει το ελληνικό κράτος και στις ντόπιες κοινότητες Ρομά.Συγκεκριμένα, οι Ρομά πληθυσμοί βρίσκονται διαχρονικά υπό διαρκή έλεγχο και επιτήρηση από το κράτος και μέσω του ιδεολογικού εργαλείου του αντιτσιγγανισμού από ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό εξασφαλίζεται η υποτέλεια τους και κατ'επέκταση η νομιμοποίηση κάθε μορφής βίας εναντίον τους, από την εργασιακή τους εκμετάλλευση από τα ντόπια αφεντικά μέχρι την στυγνή δολοφονία τους από μπάτσους. Στα πλαίσια κλιμάκωσης της πολιτικής ελέγχου των Ρομά από το ελληνικό κράτος,θεσπίστηκε πρόσφατα η 24ωρη παρουσία αστυνομικού σώματος στους οικισμούς με στόχο την "πάταξη της παραβατικότητας". Ο ρόλος της αστυνομίας είναι ούτως ή άλλως η διασφάλιση της ταξικής επικυριαρχίας της αστικής τάξης σε βάρος των προλετάριων. Όμως η αστυνόμευση των οικισμών ρομά ως "εστίες εγκληματικότητας" αποτελεί πέρα από ταξική και φυλετική αστυνόμευση. Το κράτος συνεχίζοντας το κυρίαρχο αφήγημα περί της σύνδεσης εγκληματικότητας και φυλής/χρώματος, γκετοποιεί και περιθωριοποιεί περαιτέρω τους ρομά, θέτοντάς τους εκτός του "κοινωνικά αποδεκτού". Ας σημειώσουμε εδώ ότι τα τελευταία μόνο χρόνια συνέβησαν αμέτρητα περιστατικά ρατσιστικής βίας,αστυνομικές επιδρομές στους οικισμούς (όπως οι πυροβολισμοί από μπάτσους σε γλέντι Ρόμα στην Νέα Ζωή) καθώς και τρεις καταγεγραμμένες δολοφονίες Ρομά ατόμων από μπάτσους.

Όλα αυτά συμβαίνουν σε μία κοινωνική συνθήκη πλήρους ταξικής εξαθλίωσης, με τα εργασιακά δικαιώματα να είναι ήδη τσακισμένα, σε επισφαλείς χώρους εργασίας με εντατικοποίηση, χαμηλούς μισθούς, μαύρη και συχνά απλήρωτη εργασία, εργοδοτική τρομοκρατία και εκατοντάδες εργατικές δολοφονίες τον χρόνο. Την ίδια στιγμή, οποιαδήποτε συνδικαλιστική δράση προσπαθεί να διεκδικήσει τα αυτονόητα στους εργασιακούς χώρους και να αμφισβητήσει την κυριαρχία του κράτους και του κεφαλαίου στις ζωές μας ποινικοποιείται.

Ως συνέχεια της κρατικής κατασταλτικής πολιτικής του κράτους για τα συμφέροντά του, έρχεται το νέο αντεργατικό νομοσχέδιο με τίτλο "Δίκαιη εργασία για όλους" που αποδεικνύει για ακόμη μια φορά πως με το βάθεμα του καπιταλισμού, έρχεται η μεγαλύτερη εξαθλίωση της εργατικής τάξης. Το νομοσχέδιο αυτό ψηφίζεται σε μια περίοδο που μετά από τόσες καπιταλιστικές κρίσεις, το κόστος ζωής είναι ήδη δυσβάσταχτο και ενώ το προλεταριάτο πρέπει να διαχειριστεί τα τεράστια ενοίκια, τις εξώσεις, τους πλειστηριασμούς, τους λογαριασμούς, τις άπιαστες τιμές ακόμη και των βασικών αγαθών, τα αφεντικά πλουτίζουν και βρίσκουν νέα πεδία κερδοφορίας.

Κάποιες από τις βασικές του τροποποιήσεις είναι η νομιμοποίηση της 13ωρης εργασία, εξασφαλίζοντας νομικά την περαιτέρω εκμετάλλευσή μας, οι αλλαγές στον τρόπο χορήγησης αδειών με μείωσή του ελάχιστου χρόνου άδειας από 10 μέρες σε 5 και η διεύρυνση της διευθέτησης του χρόνου εργασίας που επιτρέπει την πρόσληψη για ελάχιστες μέρες, ανάλογα με τις ανάγκες των αφεντικών, ενισχύοντας την επισφάλεια της εργασίας μας και κάνοντάς μας πιο αναλώσιμες από ποτέ.

Επιπλέον, στον δημόσιο τομέα έχουμε την εισαγωγή αλλαγών στον πειθαρχικό τομέα , αφού η μη συμμετοχή στη διαδικασία αξιολόγησης θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα,με πρόσφατο παράδειγμα τις διώξεις και την τρομοκράτηση των εκπαιδευτικών που αντιστέκονται στις αξιολογήσεις. Οι αξιολογήσεις με κρατικά κριτήρια, στοχεύουν στην ταξική πειθάρχιση και τη συμμόρφωση των εκπαιδευτικών, παραβιάζοντας ακόμη και τις ελάχιστες ελευθερίες που είχαν στις τάξεις, ενώ η μαθηση τυποποιείται με κρατική διαμεσολάβηση και παρεμβαίνει ακόμη και στη σχέση εκπαιδευτικού- μαθητή. Στόχος είναι η αναπαραγωγή του κυρίαρχου λόγου μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος, ενός ισχυρού κρατικού μηχανισμού που οξύνει τον ταξικό ανταγωνισμό και εξασφαλίζει την κυριαρχία του κεφαλαίου, αφού αποτελεί πλέον ένα νέο πεδίο κερδοφορίας.

Οι αξιολογήσεις δεν αποτελούν ένα μεμονωμένο μέτρο, αλλά κομμάτι της συνολικότερης αναδιάρθρωσης του εκπαιδευτικού συστήματος με ταξικό πρόσημο.

Στο πλαίσιο της τελευταίας, έχουν ιδρυθεί και τα "Ωνάσεια" σχολεία αντικαθιστόντας μερικά μέχρι πρότινος δημόσια σχολεία. Τα "ωνάσεια" σχολεία αποτελούν μία κίνηση άμεσης συνεργασίας επιχειρηματικού ομίλου (με το μανδύα φιλανθρωπικού ιδρύματος) με το δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης. Τα σχολεία αυτά λειτουργούν ως "πρότυπα" και χρηματοδοτούνται καλύτερα από τα υπόλοιπα δημόσια (λόγω και της εμπλοκής του ιδρύματος ωνάση). Παράλληλα, οι γνωστικές απαιτήσεις και προϋποθέσεις φοίτησης σε αυτά, αφήνουν αυτομάτως εκτός τους, παιδιά προλεταριακών οικογενειών, ντόπιων, ρομά και μεταναστών, οι οποίες δε μπορούν να στηρίξουν την παρακολούθηση φροντιστηρίου. Από την άλλη, ιδρύονται σε προλεταριακές γειτονιές ώστε να έχουν το άλλοθι της "ευκαιρίας για όλους". Ωστόσο, οι ταξικοί φραγμοί είναι εγγενείς σε αυτά τα σχολεία, τα οποία επίσης οξύνουν τον ανταγωνισμό, την εντατικοποίηση και αυξάνουν τους αποκλεισμούς παιδιών που δεν πληρούν τα πρότυπα της αριστείας. Συμβάλλουν εν ολίγοις, στην ενίσχυση του ταξικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης κατά τις επιταγές του κεφαλαίου.

Η εναρμόνιση της παιδείας με τις επιταγές και ανάγκες του κεφαλαίου αποτελεί στόχο της διαρκούς αναδιάρθρωσης και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Οι τέσσερις άξονες στους οποίους κινούνται όλοι οι τελευταίοι νόμοι για τα πανεπιστήμια είναι οι ταξικοί φραγμοί, η καταστολή, η πειθάρχηση και η παραγωγή κέρδους.

Το κράτος έχοντας περάσει τις διαγραφές στα ν+ν/2 έτη (νόμος 4777/2021), σύντομα θα προσπαθήσει να τις εφαρμόσει. Θέτει έτσι ένα όριο φοίτησης στο οποίο δεκάδες χιλιάδες φοιτητές/ριες δεν μπορούν να ανταποκριθούν είτε επειδή παράλληλα με τις σπουδές τους πρέπει να δουλεύουν είτε για άλλους λόγους, εξαναγκάζοντας όσους θέλουν πτυχίο (με τα ελάχιστα εργασιακά δικαιώματα που συνεπάγονται πλέον) να πρέπει να εντατικοποιηθούν πλήρως. Παράλληλα οι εισακτέοι στις σχολές έχουν μειωθεί κατά δεκάδες χιλιάδες λόγω της Ειδικής Βάσης Εισαγωγής και της ελαχιστοποίσης των θέσεων, φροντίζοντας έτσι το κράτος να "ψαλιδίσει" τους έχοντες πτυχίο σύμφωνα με τις ανάγκες της αγοράς. Την ίδια ώρα το πανεπιστήμιο ολοένα ανοίγει και πιο διάπλατα τις πόρτες της συνεργασίας και της εξυπηρέτησης εταιρειών. Δουλειές για το στρατό, την αστυνομία, εταιρείες ασφάλειας/επιτήρησης κ.ά. Για να συμβαίνουν όλα αυτά απρόσκοπτα και χωρίς αντιστάσεις, το κράτος διεξάγει εδώ και χρόνια μία κατασταλτική εκστρατεία στα πανεπιστήμια, καταργώντας το άσυλο, χτυπώντας με βία και συλλήψεις καταλήψεις φοιτητικών συλλόγων και πολιτικών συλλογικοτήτων, αλλά και γενικότερα κάθε μορφή ριζοσπαστικής πολιτιής δράσης. Κράτος και κεφάλαιο ευελπιστούν ότι χτυπώντας το σημείο εκδήλωσης πολλών αγώνων, μεταξύ αυτών η εξέγερση του πολυτεχνείου του '73, θα επιβάλλουν σιγή νεκροταφείου και θα εμπεδώσουν την κυρίαρχη αφήγηση εντός πανεπιστημίων και κατ'επέκταση ευρύτερα κοινωνικά.

Ωστόσο, η μήτρα της ταξικής πάλης, των εξεγέρσεων και των επαναστάσεών της είναι η ανισότητα και η εκμετάλλευση, οι οποίες υπάρχουν διάχυτες παντού. Να σταθούμε δίπλα στους/ις καταπιεσμένους/ες που αρνούνται να ζήσουν κάτω από την αδικία και την εκμετάλλευση. Μετανάστες/ριες που προσπαθούν να δραπετεύσουν από τον εγκλεισμό της αποικιοκρατικής δύσης, εργάτες που απεργούν ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία, ρομά που αντιστέκονται στον ρατσισμό που δέχονται, κρατούμενες που αγωνίζονται στις φυλακές.

ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΟΛΟΜΕΤΩΠΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ, ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ, ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΑ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

Aνάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης