kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Πορεία για το Πολυτεχνείο

💥Πρόγραμμα εβδομάδας💥

✨Τετάρτη 12/11

19:00 Μάθημα yoga

21:00 Προβολή ταινίας Άγγελος

✨Παρακευή 14/11

19:00 Συνάντηση της καλλιτεχνικής ομάδας ΠΑΛΕΤΑ

✨Σάββατο 15/11

10:00 Δημιουργική απασχόληση

14:00 Ανοιχτή Συνέλευση Ελευθεριάδου Σχήματος

17:00 Συνάντηση μουσικής ομάδας "Μα.Ανοι.Α"

20:00 Προβολή ντοκιμαντέρ για το Πολυτεχνείο

22:00 Bar από την ομάδα Κιου

✨Κυριακή 16/11

10:00-14:00 Μαγείρεμα Συλλογικής Κουζίνας

19:00 Εκδήλωση για το Πολυτεχνείο

✨Δευτέρα 17/11

18:00 Ανοιχτή Συνάντηση ομάδας περιοδικού "ΑΝΑΓΝΩστης"

19:00 Πορεία για το Πολυτεχνείο

21:00 Ανοιχτή Συνέλευση Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ

✨Τρίτη 18/11

21:00 Ανοιχτή Διαχειριστική Συνέλευση

Ελευθεριακό Σχήμα Σχολών Αλεξανδρούπολης - GYRA NEGRA

ΠΟΡΕΙΑ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ | ΔΕΥΤΕΡΑ 19:00 | ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ (Καβύρη 6)

52 χρόνια από την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου θυμόμαστε τον αγώνα μαθητών-φοιτητών-εργατών ενάντια στη χούντα των συνταγματαρχών. Το διάστημα πριν το Πολυτεχνείο, υπήρξε πληθώρα αγώνων όπου συμμετείχαν διάφορα τμήματα της κοινωνίας μέσω μαζικών απεργιών, καταλήψεων, διαδηλώσεων, συνελεύσεων και άλλων αντιδικτατορικών δράσεων. Όλες αυτές οι κινήσεις κορυφώθηκαν και κατέληξαν σε 3-ήμερη κατάληψη στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Εκεί, φοιτητές & εργάτες με συνελεύσεις ζυμώθηκαν από κοινού με αιτήματα όπως «ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», «ΕΡΓΑΤΕΣ-ΑΓΡΟΤΕΣ-ΦΟΙΤΗΤΕΣ», «ΕΞΩ Η ΑΜΕΡΙΚΗ». Έτσι, έγινε κατανοητό ότι ο αντιδικτατορικός αγώνας ήταν ένας αγώνας που πέρα από την πτώση της χούντας, στόχευε στη συντριβή του συστήματος που γέννησε τη δικτατορία και τη στήριξε, του καπιταλισμού.

Τα προτάγματα του Πολυτεχνείου ποτέ δεν εκπληρώθηκαν και παραμένουν διαχρονικά.

ΨΩΜΙ: Βλέπουμε το «Ψωμί», σύμβολο των συνθηκών διαβίωσης, της κάλυψης των βασικών αναγκών όπως η τροφή να μας το κλέβουν. Ουκ ολίγες φορές έχουμε μιλήσει για την επιθετική μετακύλιση του κόστους φοίτησης στις δικές μας πλάτες, πώς πριν μερικά χρόνια καταργήθηκε η δωρεάν μετακίνηση από και προς τις σχολές σε όλο το ΔΠΘ, πώς οι φοιτητικές εστίες στην Αλεξανδρούπολη είναι μισθωμένα ξενοδοχεία που πετάνε τους φοιτητές-φοιτήτριες έξω κάθε Χριστούγεννα-Πάσχα-καλοκαίρι και πώς, ειδικότερα φέτος, υπάρχει μια οργανωμένη προσπάθεια εφαρμογής της κάρτας σίτισης οριστικά και, επομένως, την κατάργηση του «Ψωμιού» για όλες/ους/α. Φυσικά αυτό δεν περιορίζεται στη φοιτητική μέριμνα. Στην Ελλάδα αλλά και παγκόσμια βιώνουμε τη μακροβιότερη οικονομική κρίση στην ιστορία του σύγχρονου κόσμου, η οποία αποτυπώνεται σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας. Το βλέπουμε στα ράφια των σούπερ μάρκετ, στους μισθούς που τελειώνουν στα μισά του μήνα, στους φουσκωμένους λογαριασμούς, στα πολύ υψηλά ενοίκια.

ΠΑΙΔΕΙΑ: Φέτος θα ζήσουμε την πρώτη 17 Νοέμβρη με ιδιωτικά ΑΕΙ, νομιμοποιημένα πλέον από τα νομοσχέδια που εγκαθιδρύουν την ιδιωτική παιδεία και παρακάμπτουν βασικές αρχές του συντάγματος. Ένα νομοσχέδιο - δώρο στους επιχειρηματικούς ομίλους, βιομηχάνους και λοιπούς ιδιώτες, όπου το αγαθό της παιδείας διαλύεται για τα συμφέροντά τους. Φυσικά το νομοσχέδιο αυτό, αποτελεί την τελευταία πράξη του αντεκπαιδευτικού έργου, καθώς χρόνια τώρα στρώνεται το χαλί του ξεπουλήματος της παιδείας(ΕΒΕ+διαγραφές+πειθαρχικά+ΣΔΙΤ κ.α.). Άλλωστε, όπου ξεπουλιούνται τα δημόσια αγαθά προς όφελος των ιδιωτών γίνεται σε βάρος των αναγκών και των ζωών της ίδιας της κοινωνίας. Το βλέπουμε και στην υγεία, όπου η συστηματική διάλυση του δημόσιου νοσοκομείου ήρθε να πριμοδοτήσει τους κλινικάρχες και λοιπούς μαυραγορίτες της υγείας, οι οποίοι τζογάρουν με την υγεία του λαού. Αντίστοιχα, η ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ οδήγησε στο έγκλημα στα ΤΕΜΠΗ , όπου τα υπερκέρδη των μεγάλων επενδυτικών ομίλων δεν λογάριαζαν μέτρα ασφαλείας, συστήματα τηλεδιοίκησης, τοπικούς πίνακες κλπ., ΔΕΝ ΛΟΓΑΡΙΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ. Βλέπουμε, λοιπόν στη δημόσια δωρεάν παιδεία, όπως και στα υπόλοιπα κοινωνικά αγαθά, να υψώνονται ταξικοί φραγμοί, να μετατρέπονται ολοένα και περισσότερο σε εμπορεύματα προσβάσιμα για λίγους, ενώ παράλληλα το συμφέρον των ιδιωτών/επιχειρήσεων να διεισδύει εντονότερα στα ήδη υποβαθμισμένα δημόσια αγαθά. Αυτή είναι άλλωστε η πολιτική τους συστήματος, ενός συστήματος διαρκούς εκμετάλλευσης, ανισότητας και καταπίεσης, που δεν υπολογίζει ανθρώπινες ζωές, αλλά μόνο κέρδη στις τσέπες των λίγων.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ: Ποια ελευθερία ακριβώς; Αυτή της καταστολής των κοινωνικών-εργατικών-φοιτητικών αγώνων; Αυτή της εκκένωσης αυτοδιαχειριζόμενων χώρων που αξιοποιούνται από ευρύ κομμάτι της κοινωνίας; Εκείνη της καταπάτησης του ασύλου, των συλλήψεων και ξυλοδαρμών φοιτητών/φοιτητριών και της παρουσίας αστυνομίας στις σχολές; Ή μήπως εκείνη της ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης μέσω πειθαρχικών διώξεων και φοιτητοδικείων εις βάρος φοιτητών/φοιτητριών που διεκδικούν και αγωνίζονται; Ποια ελευθερία χαρακτηρίζει τις πολιτικές τρομοκρατίας, εκείνες που στοχεύουν στην παραγωγή πειθαρχημένων και εντατικοποιημένων φοιτητών που αύριο μεθαύριο δεν θα σηκώνουν κεφάλι στο αφεντικό τους και δεν θα παλεύουν συλλογικά για καλύτερες συνθήκες εργασίας και ζωής; Ο αγώνας για την ελευθερία, είναι ένας αγώνας που δεν τελείωσε ποτέ, είναι ένας ανοιχτός λογαριασμός των καταπιεσμένων με τους καταπιεστές τους, είναι ένας αγώνας ενάντια στην εξουσία, ένας αγώνας που πρέπει να δοθεί με πάθος και συνέπεια, άμα θέλουμε να ανοίξουμε τον δρόμο, να διεκδικήσουμε καλύτερες συνθήκες στο σήμερα, να προχωρήσουμε στην τελευταία πράξη.

ΕΞΩ ΟΙ ΗΠΑ-ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ: Το πρόταγμα αυτό παραμένει καίριας σημασίας βλέποντας το ελληνικό κράτος, διαχρονικά σύμμαχο με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ να συμμετέχει ενεργά σε στρατιωτικές επιχειρήσεις εκτός συνόρων και σε πολεμικά μέτωπα, σφαγιάζονται λαούς για λογαριασμό των οικονομικών στρατιωτικών συμφερόντων των ισχυρών της Δύσης. Από το Ρωσοουκρανικό μέτωπο, με την αποστολή πολεμικού εξοπλισμού, μέχρι και την Μ. Ανατολή και την στήριξη στο καθεστώς εθνοκάθαρσης του παλαιστινιακού λαού από το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, το ελληνικό κράτος έχει βαμμένα τα χέρια του με αίμα.Σύσσωμος ο κόσμος της εξουσίας μέσω των μηχανισμών του, προσπαθεί να μας πείσει για το δικαίωμα στην αυτοάμυνα των σφαγέων, για τους «δίκαιους» πολέμους των πλουσίων, τόσο ιδεολογικά όσο και με την διαρκή στρατιωτικοποίηση του κοινωνικού βίου. Αυτό, στο χώρο της εκπαίδευσης φαίνεται έντονα από την μιλιταριστική στροφή των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, τα οποία έχουν μετατραπεί σε χώρους παραγωγής τεχνογνωσίας για πολεμικούς σκοπούς. Η διείσδυση της πολεμικής βιομηχανίας στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, ενισχύεται μέσω των ψηφισμένων νόμων για την παιδεία, μέσα σε ένα κλίμα ευρύτερης πολεμικής προετοιμασίας των κρατών, εν όψει μιας γενικευμένης σύγκρουσης. 52 χρόνια μετά, και όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός θα έχουμε την ίδια ιστορία, χούντες, πολέμους, φτώχεια, τρομοκρατία. Όσο, λοιπόν, τα κράτη της δύσης και τα ΜΜΕ κρατούν σιγή ιχθύος για την εθνοκάθαρση του Παλαιστινιακού λαού, όσο οι φρεγάτες και οι βόμβες τους εξαλείφουν λαούς και γεννούν θάνατο και προσφυγιά, είναι χρέος μας, όπως και τότε έτσι και τώρα αλλά και πάντα, να φωνάξουμε βροντερά «ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ» και να ανακόψουμε τη συμμετοχή του ελληνικού κράτους στον πόλεμο, να φωνάξουμε ενάντια στην συμμετοχή του ελληνικού κράτους στην λυκοσυμμαχία ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, να φωνάξουμε ενάντια στον πόλεμο που μας σέρνουν οι ντόπιοι και ξένοι δυνάστες.

Όπως και το '73, έτσι και στο σήμερα τα χαρακτηριστικά που έχουμε να προσδώσουμε στους αγώνες μας είναι αντισυστημικά στην ολότητά τους. Το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα είναι εκείνο που γεννά και διαιωνίζει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, την ύπαρξη μιας μειοψηφίας που ευημερεί εις βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Ο αγώνας για να τελειώνουμε με την παρασιτική τάξη των πλουσίων που κλέβει τις ζωές μας είναι διαρκής. Η μέρα της επετείου του πολυτεχνείου, είναι μια υπενθύμιση πως οι καταπιεσμένοι μπορούν να νικήσουν και νικούν όταν σηκώνουν κεφάλι, όταν εξεγείρονται, όταν μάχονται ανυπότακτα και με πάθος για την ελευθερία τους. Το κάλεσμα στο Α. Αναγνωστήριο, έναν πανεπιστημιακό σημείο αναφοράς των κοινωνικών αγώνων στην Αλεξανδρούπολη έχει ιδιαίτερη ιστορική και πολιτική σημασία και κρίνουμε σημαντικό και φέτος να αποτελέσει αφετηρία της διαδήλωσης.

Τότε το τέρας της εξουσίας δεν φαντάζει πια ανίκητο, τότε και μόνο σείονται τα θεμέλια του συστήματος, έτοιμο να καρτερεύσει μπρος στην βούληση των λαών. Αυτό μας δείχνει και ο ανυποχώρητος αγώνας των Παλαιστινίων, αυτό μας δείχνει και η ιστορική παρακαταθήκη. Η φετινή ημέρα της επετείου του Πολυτεχνείου, να δώσει πνοή, να αποτελέσει μια υπόσχεση διαρκούς αγώνα μέχρι την νίκη. Για όσα μας κλέβουν και μας στερούν, για όσο μας πολεμούν, θα υπάρχουν πάντα τα πολυτεχνεία.

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ ΓΙΟΡΤΗ, ΗΤΑΝΕ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ KAI ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ

ΑΠΟ ΤΟ ΄73 ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ «ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ»