Δευτέρα 17 Νοεμβρίου 2025 στις 18.00
Συγκέντρωση
Η εξέγερση της 17ης Νοέμβρη παραμένει ζωντανή
Τον Νοέμβρη του 1973, πραγματοποιήθηκε ίσως η σημαντικότερη εξέγερση της νεότερης μεταπολιτευτικής ιστορίας της χώρας. Πριν από 52 χρόνια η κοινωνία βγήκε από το καθεστώς δικτατορίας μέσα από τον αγώνα για μία ζωή με αξιοπρέπεια και ελευθερία. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν το έναυσμα για την αρχή των κοινωνικών και ταξικών αγώνων, για το χτήσιμο των φοιτητικών κινημάτων, για τη ριζοσπαστικοποίηση και την οργάνωση των από τα κάτω. Ένα έναυσμα που έμελλε να χαράξει το δρόμο μέχρι και την εξέγερση το Δεκέμβρη του 2008.
Σήμερα και μισό αιώνα μετά φαίνεται να μην έχει αλλάξει τίποτα από την εποχή πριν από εκείνη την ημέρα. Σήμερα, το καθεστώς τρομοκρατίας και φόβου από το κράτος και την εξουσία παίζει καθημερινά πρωταγωνιστικό ρόλο στις ζωές των πληβείων. Η προσπάθεια τους να στραγγίσουν οποιοδήποτε ίχνος ελευθερίας να καταστείλουν τις ανυσηχίες του λαού και να υποβαθμίσουν στο μέγιστο την αξία της ζωής έχει γιγαντωθεί με τις απάνθρωπες πολιτικές σε όλα τα πεδία. Η τοποθέτηση της αστυνομίας μέσα στα πανεπιστήμια και η ποινικοποίηση των ελεύθερων χώρων στο εσωτερικό τους, η συνεχής στοχοποίηση φοιτητών, -τριών λόγω των ιδεών τους, η απαξίωση του ΕΣΥ, το ξεπούλημα δημόσιων αγαθών στους μεγαλοεπιχειρηματίες φίλους τους, η θέσπιση της 13ωρης εργασίας είναι λίγα από τα δεινά που μας προσφέρουν απλόχερα.
Ζούμε στην εποχή όπου καθηγητές διώκονται με πειθαρχικά γιατί τολμούν να φέρουν στο φως και να ξεδιπλώσουν ανοιχτά και δημόσια το σαθρό εκπαιδευτικό σύστημα που κράτος και κεφάλαιο έχουν χτίσει, γιατροί τιμωρούνται στη προσπάθεια τους να γνωστοποιηθεί η καταστροφη του δημόσιου συστήματος υγείας, φοιτητής καταδικάζεται σε φυλάκιση 14 μηνών επειδή έγραψε ένα σύνθημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη στο τοίχο του πανεπιστημίου.
Ζούμε στην εποχή όπου σε ένα από τα μεγαλύτερα εκλήματα της χώρας, εκείνο των Τεμπών, οι υπεύθυνοι άρχοντες μένουν ατιμώρητοι με την απόφαση της μη δίωξης τους να έρχεται από τους ίδιους.
Ζούμε στην εποχή όπου και η παραμικρή κίνηση διεκδίκησης των από τα κάτω βρίσκει μπροστά της το σκληρό και αδιαπραγματεύτο πρόσωπο του κράτους και της εξουσίας.
Απέναντι στον πόλεμο τους, στην εξαθλίωση των ζωών μας, στη δίψα τους για υποταγή των αγωνιστών, τη μανία τους να αποπροσανατολίσουν το κοινωνικό σώμα από οποιαδήποτε ευαισθησία, ελευθερία και την ανάγκη για μία ζωή με αξιοπρέπεια απαντάμε με οργάνωση και αγώνα. Από την Εξέγερση του Πολυτεχνείου, τα φοιτητικά του '95, την εξέγερση του '08, τα γεγονότα της πρυτανείας του '22 και όλους τους αγώνες που δόθηκαν και θα δοθούν στο μέλλον στεκόμαστε και εμείς με τη σειρά μας στο δρόμο και με τη σκέψη πως αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει.
ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΛΑΡΙΣΑΣ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ:
ΔΕΥΤΕΡΑ, 17 ΝΟΕΜΒΡΗ
ΠΛ. ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟΥ, ΛΑΡΙΣΑ, 18:00
Πρωτοβουλία Αναρχικών Λάρισας
Εξέγερση Πολυτεχνείου 52 χρόνια μετά…
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτελεί χωρίς αμφιβολία φωτεινό ορόσημο της σύγχρονης ιστορίας. Συμπυκνώνει ουσιαστικά και συμβολικά την κοινωνική απαίτηση για ελευθερία, δημοκρατία και αξιοπρέπεια απέναντι στο καθεστώς βίας και φίμωσης. Και δεν ήταν μόνο πράξη αντίστασης, αλλά και απόδειξη ότι, φοιτητές, εργαζόμενες, νεολαία, το αγωνιζόμενο υποκείμενο δηλαδή, μπορεί να λειτουργήσει ως ηθικός καταλύτης των κοινωνικών αντιδράσεων που θα οδηγήσουν στην αποκατάσταση της ελευθερίας ως αδιαπραγμάτευτη αξία.
Χούντα δεν θυμάμαι μα ούτε και ελευθερία…
Αυτοί και αυτές που σήμερα κατεβαίνουμε στο δρόμο, είτε δεν είχαμε γεννηθεί τότε, είτε είμασταν πολύ μικροί. Ακούσαμε, διαβάσαμε, μάθαμε από τους μεγαλύτερους και τα λόγια γίναν επίκτητες μνήμες και σπόρος αντίστασης στην αυθαιρεσία της εξουσίας. Για εμάς η επέτειος είναι και διαρκής υπενθύμιση ότι η κοινωνία πρέπει να βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση. Και όχι μόνο απέναντι στους φανερούς και λιγότερους φανερούς εραστές του ολοκληρωτισμού, αλλά και στο θόλωμα αυτών καθαυτών των γεγονότων και όσων ακολούθησαν. Η αποφυλάκιση των αρχιβασανιστών της χούντας αφού είχαν εκτίσει ελάχιστα χρόνια σε σχέση με αυτά που καταδικάστηκαν, είναι έμπρακτη απόδειξη ότι χωρίς κοινωνική πίεση δεν υπάρχει λογοδοσία και το δίκιο ξεθωριάζει.
Το ίδιο μοτίβο άλλωστε επανεμφανίστηκε σε ιστορικές στιγμές που σημάδεψαν την κοινωνία αλλά και το ανταγωνιστικό κίνημα: από τον Μελίστα, τον δολοφόνο του Μιχάλη Καλτεζά που καταδικάστηκε μεν και κατέληξε δε σε συμβολική έκτιση ποινής, τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, όπου η οργή της κοινωνίας είναι το μόνο που υποχρεώνει τους θεσμούς να είναι προσεκτικοί, μέχρι την δολοφονία Φύσσα και την καταδίκη των φασιστών υπό το άγρυπνο βλέμμα του κόσμου του αγώνα.
Και σήμερα, η υπόθεση του Βασίλειου Μάγγου, που βασανίστηκε σε κοινή θέα από τα ένστολα καθάρματα και πέθανε ένα μήνα μετά, δραματικά επαναφέρει το ίδιο ερώτημα:
χωρίς συλλογική και ενεργή διεκδίκηση του δίκιου, μπορεί ποτέ να υπάρξει προστασία απέναντι στην κρατική αυθαιρεσία;;
Εμείς, δέκτες του σπόρου της εξέγερσης του 1973, απαντάμε όχι!
Και αυτό το όχι σημαίνει ότι η εξέγερση του πολυτεχνείου ζει και φωτίζει τις επόμενες που έρχονται!
ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
ΔΕΥΤΕΡΑ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ
18:00 ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟΥ
Σπορά
«Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε
είμαστε λάθος μες το κεφάλαιο του λάθος λήμματος
ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε
κι οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος» Κ.Τριπολίτης
52 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ίσως να είναι πολλά και η συλλογική μνήμη να έχει ξεθωριάσει. Ίσως τα προβεβλημένα ινδάλματα της, αφού εξαργύρωσαν την συμμετοχή τους, να αμαυρώνουν πλέον την μνήμη της. Ίσως να βαρεθήκαμε τους θεσμικούς επετειακούς λόγους, που μοιάζουν πιο πολύ με επικήδειους.
Όμως οι εξεγέρσεις έχουν πάντα μια δύναμη που τις προστατεύει. Είναι η εκρηκτική ύλη που τις γεννά και που κρατάει άσβεστη τη φλόγα στις καρδιές όσων ονειρεύονται, που μπορεί να δυναμιτίζει τη λάσπη και τη λήθη, που επιχειρεί η εξουσία να ρίξει πάνω τους.
Αυτή η εκρηκτική αυτή ύλη συσσωρεύεται διαρκώς.
Στα Πανεπιστήμια με τις πολιτικές διώξεις και την καταστολή του μαχόμενου φοιτητικού κινήματος όπως: η απειλή της διαγραφής με βάση τον νέο Νόμο 5224/2025 για τα Α.Ε.Ι από το ΕΜΠ δεκαπέντε φοιτητών και φοιτητριών της Αρχιτεκτονικής Σχολής της Αθήνας, για το «έγκλημα» της συμβολικής κατάληψης την ημέρα της γενικής απεργίας, η καταδίκη με φυλάκιση χωρίς αναστολή, ενός φοιτητή για ένα graffiti στον χώρο του ΕΜΠ για την παύση κάθε συνεργασίας του Πανεπιστημίου με τις Ισραηλινές εταιρείες, η αναβίωση των πειθαρχικών που πρωτοστάτησε το ΕΚΠΑ, με το νέο νόμο εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που ψηφίστηκε τον Ιούλιο του 2025, τα σχέδια διαγραφής 200.000 φοιτητών , η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων.
Στα σχολεία με τις πειθαρχικές διώξεις εκπαιδευτικών που αντιστέκονται στην «αξιολόγηση», μη αποδεχόμενοι την επαναφορά του επιθεωρητή, στα σχολεία.
Στο κοινωνικό πεδίο, τα κρατικά εγκλήματα στα Τέμπη και στην Πύλο με την συγκάλυψη των πολιτικών ευθυνών και την απουσία δικαιοσύνης, η ακρίβεια, η ιδιωτικοποίηση βασικών δημόσιων αγαθών όπως η υγεία, τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ, η απόγνωση του αγροτικού πληθυσμού, θέτουν σε αμφισβήτηση κάθε αφήγηση επιτυχίας και καταστρέφουν τις συμμαχίες στις οποίες βασίστηκε η κυβέρνηση της ΝΔ.
Εκεί που η κρατική βία χτυπάει κόκκινο. Νέοι, μετανάστες, Ρομά δολοφονούνται σε καταδιώξεις. Διαδηλωτές ξυλοκοπούνται και βασανίζονται, μετανάστες δολοφονούνται μέσα στα αστυνομικά τμήματα και στα σύνορα.
Σε αυτές τις συνθήκες το μόνο σίγουρο είναι ότι η καταστολή θα κλιμακώνεται και η κυβέρνηση θα ενεργοποιήσει όλη την ακροδεξιά της ατζέντα, όπως με το αντιμεταναστευτικό νομοσχέδιο και τα στρατόπεδα φυλακές για τους πρόφυγες/ισσες, δημιουργώντας εξιλαστήρια θύματα και εχθρούς.
Η πρόσδεση στα συμφέροντα των ΗΠΑ και του Ισραήλ εντείνεται, γι΄ αυτό και η ξεκάθαρη θέση της κυβέρνησης υπέρ της γενοκτονίας των Παλαιστίνιων. Οι πρόσφατες ληστρικές συμφωνίες για τις εξορύξεις στις θάλασσες μας με τους κολοσσούς των ορυκτών καυσίμων, που καταστρέφουν όχι μόνο το κλίμα αλλά τον πλανήτη, θα μας μετατρέψουν σε κατεστραμμένη αποικία.
Ο στρατός και τα άρματα μάχης επανέρχονται ως εικόνα από το μέλλον. Η Ευρώπη αυτή η «σκοτεινή Ήπειρος» των δύο παγκοσμίων πολέμων, με εκατομμύρια νεκρούς, μας καλεί πάλι σε πόλεμο. Ο Υπουργός Άμυνας κ. Δένδιας πιστεύει πως δεν αρκούν τα 800 δισ. Ευρώ για τα οπλικά συστήματα του ReArm Europe αλλά πρέπει να αλλάξει η κουλτούρα της Ευρώπης για να αντέχουμε «…να δούμε φέρετρα, σκεπασμένα με σημαίες…» όπως οι Αμερικάνοι που το έχουν συνηθίσει.
Αν η δεκαετία του '60 και '70 ήταν μια περίοδος επαναστατικής θύελλας, που πυροδοτήθηκε από τους αγώνες κατά της αποικιοκρατίας, τους αγώνες υπέρ των πολιτικών δικαιωμάτων και της κατάργησης των φυλετικών και ρατσιστικών διακρίσεων, τον αγώνα του λαού της Κούβας και του Βιετνάμ ενάντια στις ΗΠΑ, αφήνοντας ως παρακαταθήκη υπαρκτές κατακτήσεις, που ακόμα προσπαθεί να πάρει πίσω το κεφάλαιο με το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού, σήμερα είναι ο αγώνας του Παλαιστινιακού λαού που πυροδοτεί ένα παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης που θέτει σε αμφισβήτηση την «αποικιακή αλαζονεία».
Η Παλαιστίνη γίνεται σήμερα η πυξίδα και η αντίσταση της μεταμορφώνει τον κόσμο.
Μας ξαναθυμίζει πως διεκδικείται το δικαίωμα στη ζωή.
Αυτόν τον Νοέμβρη διεκδικούμε πάλι «ψωμί-παιδεία- ελευθερία» και δικαιοσύνη.
Δικαιοσύνη για τα Τέμπη, την Πύλο, τον Σαμπάνη, τον Βασίλη Μάγγο, που στις 20/11/2025 εκδικάζεται η υπόθεση του ξυλοδαρμού και βασανισμού του που τον οδήγησαν στο θάνατο. Έξι αστυνομικοί κατηγορούνται για βασανιστήρια στο κακουργιοδικείο Καρδίτσας, σε μία δίκη `που η απονομή της δικαιοσύνης θα κριθεί από τους αγώνες μας.
Και ας μην νικήσουμε ποτέ θα πολεμάμε πάντα - Βασίλης Μάγγος παρών
Αντιρατσιστική πρωτοβουλία Λάρισας