Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2025 στις 19.00
Δεν έχει ανέβει η αφίσα.
25Ν: Δεν μας αρκεί μια μέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών
Η 25η Νοέμβρη είναι η μέρα δολοφονίας των τριών αδελφών Μιραμπάλ - Μινέρβα, Πατρία και Μαρία Τερέζα. Οι τρείς τους, αντιστεκόμενες στο δικτατορικό καθεστώς του Τρουχίγιο, ίδρυσαν μαζί με άλλους αγωνιστές τη μυστική οργάνωση "Κίνημα της 14ης Ιουνίου". Μια οργάνωση που πήρε το όνομα της από μια αποτυχημένη εξέγερση εναντίον του Τρουχίγιο και είχε ως κεντρικό της στόχο την ανατροπή του καθεστώτος. Η ίδια η Μινέρβα είχε απορρίψει τις ερωτικές προτάσεις του Τρουχίγιο, γεγονός που προσέβαλε τον ανδρισμό του και είχε ως αποτέλεσμα τη βαθιά σεξιστική αντίδρασή του, αφού διέταξε τη δολοφονία τους. Συγκεκριμένα στις 25 Νοεμβρίου του 1960, οι μπράβοι του ξυλοκόπησαν τις τρεις αδελφές μέχρι θανάτου και τις πέταξαν σ' έναν γκρεμό ώστε να φανεί σαν ατύχημα. Φεμινιστικές οργανώσεις της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής, καθιέρωσαν ανεπίσημα τη μέρα αυτή ως σύμβολο θάρρους, αντίστασης και γυναικείας αξιοπρέπειας. Όπως είναι αναμενόμενο, αργοπορημένα ακολούθησαν και τα θεσμικά όργανα, με τον ΟΗΕ, να καθιερώνει επίσημα την 25η Νοέμβρη ως Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών το 1999.
Η βία μπορεί να λάβει πολλές μορφές, από μικρά χυδαία σχόλια μέχρι και την κακοποίηση, με αποκορύφωμα τη δολοφονία. Μπορεί η κοινωνία να έχει πλάσει μια όμορφη βιτρίνα ισότητας, αλλά πίσω απ' αυτήν κρύβονται "μαύροι αριθμοί". Δεν έχουν αλλάξει πολλά απ' το 1960, αφού γυναίκες και θηλυκότητες συνεχίζουν να υφίστανται καταπίεση, να βιάζονται και να δολοφονούνται, με τις γυναικοκτονίες να αποτελούν καθημερινότητα και άλλη μία είδηση. Η 12χρονη στον Κολωνό, η 19χρονη στην Ηλιούπολη, η δολοφονία της Κυριακής έξω από το ΑΤ από πρώην σύντροφο, η δολοφονία της Ζάκι, επιθέσεις σε κουήρ άτομα, και τα περιστατικά συνεχίζονται...
Είναι φανερό το πολιτικό υπόβαθρο της βίας που δεχόμαστε ως θηλυκότητες, και δεν είναι άλλο παρά τον καπιταλισμό και την πατριαρχία που πηγαίνουν χέρι-χέρι. Από τη μία, ο καπιταλισμός, ένα σύστημα που βασίζεται στη σχέση εκμεταλλευτή - εκμεταλλευόμενου και στηρίζεται από το κράτος και τις δομές του(σώματα εξουσίας και αστική δικαιοσύνη) κι από την άλλη, η πατριαρχία που θέτει ένα πλαίσιο στο οποίο κατανέμονται αυστηροί ρόλοι "γυναικών" και "ανδρών". Οι γυναίκες και θηλυκότητες οριζόμαστε ως οι αδύναμες, οι ευαίσθητες, οι ανίκανες ενισχύοντας την έμφυλη καταπίεση μας. Μια καταπίεση που καθορίζει τον τρόπο που θα ντυνόμαστε, που θα συμπεριφερόμαστε αλλά ακόμα και το πώς πρέπει να αντιλαμβανόμαστε τις τραυματικές μας εμπειρίες. Μας απονέμουν ταμπέλες όπως "θύμα", ένα "θύμα" παθητικό που απλά αποδέχεται συμπεριφορές και καταστάσεις χωρίς να έχει τη δύναμη να αντιδράσει και να διεκδικήσει τη δικαίωσή του. Ταυτόχρονα, όντας ευέλικτα συστήματα όποτε οι συνθήκες το απαιτούν πλάθονται όροι όπως "χειραφέτηση" και προωθείται μια ψεύτικη ευκαιρία να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα και την ανεξαρτησία μας, χωρίς ποτέ να αποτινάσσουμε τον καταπιεστή μας ή να αλλάζει η κατάσταση των πραγμάτων. Μας υπόσχονται προστασία και απονομή δικαιοσύνης, ενώ ξεπλένουν τους κακοποιητές που το ίδιο το σύστημα γεννά και συντηρεί στις δομές του. Διατηρούν την κανονικότητα που έχουν φτιάξει με επιφανειακές λύσεις, όπως ποινές "χάδι" σε βιαστές, παραβλέποντας, φιμώνοντας και επανατραυματίζοντας τα βιώσαντα άτομα.
Δε μας αρκούν οι προσωρινές λύσεις.
Απέναντι στο σάπιο σύστημα και τις πρακτικές του, προτάσσουμε έναν συλλογικό αγώνα. Η ενδυνάμωση δεν αποτελεί ατομική υπόθεση, αλλά συλλογική διαδικασία η οποία βασίζεται στις σχέσεις εμπιστοσύνης που αναπτύσσονται ανάμεσα σε γυναίκες, τρανς, κουήρ άτομα. Δεν είναι απλώς υποστήριξη, πρόκειται για τη δημιουργία ενός άλλου τρόπου ζωής πέρα από τον φόβο, την απομόνωση και την πατριαρχική επιβολή.
Τα συλλογικά σπίτια και κουήρ-φεμινιστικές συνελεύσεις αποτελούν μικρές ρωγμές μέσα στο σύστημα. Εκεί αναπτύσσουμε δεσμούς που δε βασίζονται στην εξουσία, αλλά στη φροντίδα, που δε γεννούν φόβο, αλλά ασφάλεια, που δεν αναπαράγουν την πατριαρχία, αλλά τη διαλύουν. Το κράτος προσπαθεί να μας πείσει ότι η λύση βρίσκεται στη δική του επιλεκτική "προστασία", αλλά γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η πραγματική προστασία και δικαίωση μπορεί να έρθει μόνο από τη δική μας συλλογική δράση. Εμείς, ως νεοσύστατη φεμινιστική-κουήρ συλλογικότητα (κιου) θεωρούμε πως η λέξη "θύμα" δε μας καλύπτει και αποδυναμώνει τα άτομα που έχουν βιώσει τραυματικές εμπειρίες. Πιστεύουμε ότι ο όρος "βιώσας/σασα/σαν" είναι πιο συμπεριληπτικός και μπορεί να αποτελέσει ένας ουδέτερος όρος "ομπρέλα", που αγκαλιάζει τα άτομα και ενισχύει τον αγώνα μας.
Κάλεσμα για μικροφωνική συγκέντρωση Τρίτη 25 Νοεμβρίου στις 19:00 στο Ανοιχτό Αναγνωστήριο.
Την 25η Νοεμβρίου υψώνουμε όλα τη φωνή μας ενάντια στη πατριαρχική βία. Δεν σωπαίνουμε, δεν συνηθίζουμε, δεν αποδεχόμαστε καμία μορφή κακοποίησης.
Καλούμε καθένα από μας να συμμετάσχει στη συγκέντρωση ως ένδειξη διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης.
ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΒΙΩΣΑΝΤΑ
ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΗ-ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ-ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ
Κουήρ - Φεμινιστική Συλλογικότητα Κιου(Q)
Αρχεία: