Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2025 στις 17.00
Κάλεσμα για 6 Δεκέμβρη
17 ΔΕΚΕΜΒΡΗΔΕΣ ΜΕΤΑ, ΤΟ ΑΙΜΑ ΚΥΛΑΕΙ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΖΗΤΑΕΙ
Στις 6 Δεκέμβρη του 2008, ο 15χρονος αναρχικός μαθητής Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος πέφτει νεκρός από τη σφαίρα του ειδικού φρουρού Κορκονέα. Ο μπάτσος-δολοφόνος μαζί με τον συνάδελφο του και ηθικό αυτουργό Σαραλιώτη, πυροβόλησε εν ψυχρώ σε ευθεία βολή την παρέα των παιδιών, επικαλούμενοι πως η πράξη αυτή ήταν αποτέλεσμα αυτοάμυνας. Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος αφήνει την τελευταία του πνοή στα χέρια του φίλου του Ν. Ρωμανού, που η φετινή 6η Δεκέμβρη θα τον βρει για άλλη μια φορά εντός των φυλακών για μισό αποτύπωμα σε μία σακούλα. Η δολοφονία του νεαρού Αλέξη πυροδότησε μια σειρά εξεγέρσεων από τις μεγαλύτερες των τελευταίων χρόνων με επίκεντρο τα Εξάρχεια και από την ίδια κιόλας νύχτα εξαπλώθηκε και στην υπόλοιπη χώρα.
Η εξέγερση της 6ης Δεκέμβρη του '08 υπήρξε η κορύφωση μιας ευρύτερης κοινωνικής αγανάκτησης που χαρακτήριζε την περίοδο της πρώιμης οικονομικής κρίσης, τόσο παγκόσμια, όσο και στον Ελλαδικό χώρο. Εισέβαλε αιφνιδίως στην ιστορία και καθόρισε τη σύγχρονη Ελλάδα, φέρνοντας στην επιφάνεια τις οξυμένες αντιφάσεις του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού. Η κρατική βία και η ταξική εκμετάλλευση που συνόδευαν τις αστικές στρατηγικές στην παιδεία, τις υπέρογκες κρατικές δαπάνες εν όψει των Ολυμπιακών αγώνων του 2004 και το πολεοδομικό στεγαστικό ζήτημα, δημιούργησαν την ανάγκη μαχητικής λαϊκής απάντησης. Τα καταπιεσμένα κοινωνικά στρώματα, εκφράζοντας τη δίκαιη οργή τους απέναντι στο κράτος δολοφόνο, τόσο οργανωμένα όσο και αυθόρμητα, πλημμύρισαν τη χώρα με διαδηλώσεις, καταλήψεις και πολύωρες συγκρούσεις. Ο εξεγερμένος λαός, σε μια προσπάθεια να αμφισβητήσει το μονοπώλιο βίας του αστικού κράτους, επιτέθηκε σε κρατικούς και καπιταλιστικούς στόχους, όπως Αστυνομικά Τμήματα, υπουργεία, τράπεζες, εφορίες και κομματικά γραφεία. Η σπίθα εκείνου του Δεκέμβρη προετοίμασε το έδαφος των μετέπειτα λαϊκών αγώνων και ξεσηκωμών ενάντια στην καπιταλιστική κρίση και τις μνημονιακές πολιτικές και ταυτόχρονα αποτέλεσε και αποτελεί σημαντική παρακαταθήκη του εγχώριου ριζοσπαστικού κινήματος.
17 Δεκέμβρηδες μετά, δεδομένης της πιο βάρβαρης καπιταλιστικής επέλασης η ανάγκη για ταξική και κοινωνική ανασυγκρότηση φαντάζει πιο επιτακτική από ποτέ. Κράτος και κεφάλαιο, εξαπολύουν ολομέτωπη επίθεση στα κατώτερα ταξικά στρώματα οδεύοντας συστηματικά στην πλήρη εξαθλίωση και εκμετάλλευση τους. Από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ σε αγαστή συνεργασία με τα αστικά κράτη της ΕΕ, τη Γενοκτονία του Παλαιστινιακού Λαού από το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ μέχρι και τα χιλιάδες κορμιά μεταναστών στο Αιγαίο και τις εκατοντάδες εργατικές δολοφονίες, γίνεται αντιληπτή η θυσία της ανθρώπινης φύσης και αξιοπρέπειας των λαών στο βωμό της κερδοφορίας των καπιταλιστών. Το ελληνικό αστικό κράτος και η ελληνική ολιγαρχία, ακολουθώντας και ενισχύοντας τις διεθνώς οριοθετημένες καπιταλιστικές τακτικές, προχωράει σε βάναυσες αντιλαϊκές πολιτικές. Ιδιωτικοποιήσεις, υποβάθμιση και υποστελέχωση δημόσιων υπηρεσιών, ακρίβεια κοινωνικών αγαθών, πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, τουριστική βιομηχανία, συγκάλυψη μαζικών κρατικών δολοφονιών (Τεμπη, Πύλος) είναι μερικά από τα βίαια εργαλεία του κράτους που αποσκοπούν στην εξαθλίωση της τάξης μας. Για την συντήρηση της ταξικής αυτής εκμετάλλευσης αλλά και για την φίμωση οποιασδήποτε εξεγερμένης φωνής, το κράτος προβαίνει στη χρήση του πιο διαχρονικού του μέσου: την ολομέτωπη καταστολή με αιχμή του δόρατος τα ένστολα καθάρματα. 17 χρονια μετά, η ίδια ιστορία συνεχίζεται, κράτος και κεφάλαιο δολοφονούν παρακράτος και δικαστική εξουσία συγκαλύπτουν.
Από τον Αλέξη, την Zackie, τον Σαμπάνη, τον Φραγκούλη, τον Μανιουδάκη, τον Μιχαλόπουλο που σκοτώθηκαν στυγνά από σκουπίδια μπάτσους δολοφόνους, μέχρι τον Κυριάκο Ξυμητήρη που έδωσε τη ζωή του για τη φλόγα της κοινωνικής επανάστασης και τον Βασίλειο Μάγγο που ξυλοκοπήθηκε από τα καθάρματα της Κρατικής Ασφάλειας και βασανίστηκε στο κολαστήριο του Α.Τ Μαγνησίας, τιμάμε τη μνήμη των νεκρών μας συντρόφων περπατώντας με οργή και περηφάνεια το δρόμο που χάραξαν. Ένα δρόμο, τον οποίο φωτίζει το πάθος μας για ελευθερία και αξιοπρεπή ζωή και θα γίνει η φωτιά που θα κάψει τους γδάρτες των ονείρων μας. Ένα δρόμο, εξεγερσιακό που σε κάθε μας βήμα θα υπενθυμίζουμε πως τα κέρδη είναι δικά τους και οι νεκροί δικοί μας.
Παρά τους κατασταλτικούς μηχανισμούς που έχει αναπτύξει το κράτος για να καταπνίξει κάθε φωνή αντίστασης, η φλόγα που άναψε στις 6 Δεκέμβρη του 2008 θα ζει και θα είναι πάντα στις καρδιές όσων ακόμα μάχονται και υπερασπίζονται τα συμφέροντα της τάξης μας. Γνωρίζουμε καλά πως εντός του καπιταλιστικού συστήματος δεν υπάρχουν λύσεις παρά μόνο αδιέξοδα. Γι' αυτό η εξεγερσιακή προοπτική είναι η απάντηση που οφείλει να δώσει το σύγχρονο κίνημα. Προτάσσουμε την ταξική ανασυγκρότηση και την οργάνωση για συνεχή αγώνα απέναντι σε κάθε απόπειρα ισοπέδωσης του βασικού δικαιώματός μας στην ελευθερία. Η αντίσταση ενάντια στην εκμετάλλευση στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές, στις σχολές και σε κάθε ανοιχτό πεδίο καθίσταται επιτακτική.
Να περιφρουρήσουμε θεωρητικά και πρακτικά τα προτάγματά μας εκεί που γεννιέται και μετουσιώνεται η ανάγκη για ελευθερία · Στους δρόμους.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ
ΑΜΕΣΗ ΠΑΥΣΗ ΤΗΣ ΔΙΩΞΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΝΙΚΟΥ ΡΩΜΑΝΟΥ
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΓΓΟΣ ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΩΝ
Συνέλευση για την κοινωνική και ταξική ανασυγκρότηση
Χώρος Κινημάτων - Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Βόλου
17 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ
Το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη του 2008, ο μπάτσος Επαμεινώνδας Κορκονέας πυροβολεί εν ψυχρώ και σκοτώνει τον δεκαπεντάχρονο Αλέξη Γρηγορόπουλο, στα Εξάρχεια της Αθήνας.
Η δολοφονία πυροδότησε μεγάλες κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα και αποτέλεσε μια ιστορική κοινωνική εξέγερση με ισχυρές εστίες αγώνα, που αποτελεί παρακαταθήκη για το κίνημα.
Στην κινητοποίηση του κόσμου συνέβαλε όχι μόνο η δολοφονία αλλά και οι ασφυκτικές κοινωνικές συνθήκες που επικρατούσαν, ως αποτέλεσμα της κρατικής βίας κ όλων των εκφάνσεων της, δημιουργώντας ρωγμές στο κυρίαρχο σύστημα.
17 χρόνια μετά, το νόημα της εξέγερσης παραμένει επίκαιρο και οι αιτίες της αγανάκτησης εντείνονται συνεχώς.
Η αστυνομική αυθαιρεσία είναι εκτός ελέγχου, καταστέλλοντας και βάζοντας συχνά σε εφαρμογή δολοφονικές πρακτικές εις βάρος μειονοτήτων και όχι μόνο, όπως και σε τοπικό επίπεδο, η περίπτωση του Βασίλειου Μάγγου που βασανίστηκε και δολοφονήθηκε από μπάτσους.
Ο κρατικός μηχανισμός συνεχώς βυθίζεται στην διαφθορά και μας ωθεί στην εξαθλίωση.
Από την κρατική δολοφονία στα Τέμπη και το ξέπλυμα των υπευθύνων που ακολούθησε, στα σκάνδαλα της κυβέρνησης.
Από τις ασφυκτικές συνθήκες εργασίας στις δολοφονίες μεταναστών/μεταναστριών στα σύνορα, υδάτινα και χερσαία στο όνομα της προστασίας του έθνους, στα αστυνομικά τμήματα, στις γυναικοκτονίες και την έμφυλη βία που εντείνεται συνεχώς.
Στην υποτίμηση της παιδείας και την υποβάθμιση της υγείας, τις ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων αγαθών , και την ολοένα αυξανόμενη καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος.
Άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου, στοχοποιούνται με οποιαδήποτε αφορμή και καταδικάζονται με ταχύτατες διαδικασίες όπως στην περίπτωση του Νίκου Ρωμανού, φίλου του Αλέξη Γρηγορόπουλου, όντας παρών το βράδυ της δολοφονίας, που για μισό αποτύπωμα σε σακούλα, βρίσκεται προφυλακισμένος, σε μια μορφή προληπτικής καταδίκης, γεγονός που κάνει ξεκάθαρες τις εκδικητικές προθέσεις του κράτους.
Μέσω των ακροδεξιών πρακτικών που βάζουν σε ασφυκτικό κλοιό το κίνημα, δίνουν το περιθώριο σε φασιστικά μορφώματα να κάνουν την εμφάνιση τους, όπως τελευταία παρατηρείται στις γειτονιές του Βόλου το γράψιμο φασιστικών και ναζιστικών συμβόλων και συνθημάτων στους τοίχους της πόλης.
Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι μπροστά στα κρατικά και καπιταλιστικά συμφέροντα, οι ζωές μας συνεχώς υποτιμούνται και είμαστε ευάλωτα στο παιχνίδι της δικαιοσύνης.
Μας υπενθυμίζουν ότι ο Δεκέμβρης δεν τελείωσε ακόμα και η εξέγερση παραμένει ζωντανή.
ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑ ΑΝΟΙΧΤΑ,
ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΜΑΣ
ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 6/12 ΣΤΙΣ 17.00 ΣΤΟΝ ΘΟΛΟ
Οι Δεκέμβρηδες το γράφουν στους δρόμους: Με την εξέγερση όχι με την υποταγή
Όλες/οι στην πορεία το Σάββατο 06/12 στις 17:00 στο Θόλο
Όλες/οι την Πέμπτη 11/12 στις 09:00 στα δικαστήρια της Καρδίτσας στη δίκη των 6 μπάτσων βασανιστών του Βασίλη Μάγγου
Οι Δεκέμβρηδες στη χώρα που ζούμε, είναι συνδεδεμένοι στη συλλογική μνήμη, με την ορμητική πάλη των καταπιεσμένων, ενάντια στα θεμέλια της αστικής εξουσίας. Ο Δεκέμβρης του «44» άνοιγε τις πύλες μιας μακρόχρονης ταξικής αντιιμπεριαλιστικής πάλης που εκδηλώνονταν με τα όπλα της εξέγερσης στους δρόμους της Αθήνας για να επεκταθεί τα επόμενα χρόνια σε κάθε γωνιά του κόσμου, από την Ασία ως τη Λατινική Αμερική. Ο Δεκέμβρης του «08» ήταν η πρώτη εξέγερση της νέα καπιταλιστικής κρίσης, όπως γράφτηκε, που έδωσε τη σκυτάλη στο Occupy Wall Street, στην αραβική άνοιξη και στην εξέγερση της πλατείας Ταξίμ στην Τουρκία, στα κίτρινά γιλέκα και μια σειρά μικρότερων και μεγαλύτερων αντικειμενικά αντιφατικών εξεγερσιακών σκιρτημάτων όλων αυτών των χρόνων.
Η εξέγερση του 2008, με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, εκδηλώθηκε στο κατώφλι της μετεξέλιξης και ολοκλήρωσης του ελληνικού καπιταλισμού σε μια σκληρή μηχανή διαρκούς κοινωνικού πόλεμου. Ενός καπιταλισμού που θα γύρναγε στις ρίζες του αιματοβαμμένου παρελθόντος του για να βγει νικητής στην μεγάλη σύγκρουση με τον εσωτερικό εχθρό, που κυοφορούνταν στη διαδικασία φορτώματος της καπιταλιστικής κρίσης στις πλάτες των καταπιεσμένων.
Σε αυτή τη διαδικασία τα νήματα ενώθηκαν ξανά. Η μεθοδική δολοφονία με την υπογραφή και τη σφραγίδα των κρατικών μηχανισμών όλων των υπό εξαίρεση υποκειμένων, με βιολογικούς ή μη τρόπους, έγινε κυρίαρχο δόγμα. Ο κοινωνικός πόλεμος του κεφαλαίου άρχισε να σκοτώνει καταρχάς στο εσωτερικό των καπιταλιστικών μητροπόλεων, για να επεκταθεί με όρους ασφάλειας και ισχύος και στη διεκδίκηση των «εθνικών συμφερόντων» εκτός συνόρων.
Η δολοφονική κρατική μηχανή μετέτρεψε τις θάλασσες σε νεκροταφεία προγραμμένων πλεονάζοντων πληθυσμών μεταναστών. Τα εργοτάξια σε πεδία φόρου αίματος στο βωμό των ταχυτήτων της αστικής ανάκαμψης. Τους δρόμους των υπο διαρκή εξευγενισμό γειτονιών μας σε ειδική ζώνη εκτελέσεων για Ρομά, λιντσαρίσματος λοατκι υποκειμένων και πεδία εκκαθαρίσεων από ναζιστικές συμμορίες. Τη διεκδίκηση για καθαρό αέρα σε πόλεις που ρημάζονται από τους επενδυτές σε επιλογή που οδηγεί σε θάνατο δια βασανισμού. Τα ιδιωτικοποιημένα μέσα μεταφοράς σε ομολογιακές βόμβες που ανταλλάσσουν την ξεπουλημένη τους αξία με ανθρώπινες ζωές. Την καθημερινή επιβίωση για εκατομμύρια ανθρώπους σε μια εξίσωση δίχως λύση.
Ο Δεκέμβρης του «08» δεν είναι θύμηση και νοσταλγία. Δεν είναι συνταγή υπο επανεκτέλεση. Είναι η άγουρη τάση πως ο δικός μας κόσμος, ο κόσμος των καταπιεσμένων, μπορεί να ζήσει μόνο στα συντρίμμια του σημερινού εκμεταλλευτικού καθεστώτος. Ο Δεκέμβρης του «08», όπως κάθε εξεγερσιακός Δεκέμβρης μας θυμίζει πως η εξέγερση δεν είναι ιστορία από το παρελθόν, αλλά κοινωνική ανάγκη στο σήμερα και στο τώρα.
Η τάση της εξέγερσης απέναντι στην υποταγή και την ενσωμάτωση μπορεί να ζήσει μόνο στην πραγματική κίνηση των πραγμάτων. Μπορεί να ζήσει μέσα από τον αγώνα για την καταδίκη των μπάτσων βασανιστών του Βασίλη Μάγγου, διαμορφώνοντας τελικά νέους όρους για την ποιότητα, το περιεχόμενο και τον τρόπο που κατακτιέται το δίκιο των καταπιεσμένων. Το δίκιο που δε γράφετε σε νόμους και διατάξεις, που δεν περιφρουρείτε από δικαστές και νομικούς, αλλά γράφεται στους δρόμους με όρους αγώνα και επιβολής.
Η τάση της εξέγερσης μπορεί να ζήσει μέσα στον αγώνα των φτωχών αγροτών και ακόμα πιο φτωχών εργαζόμενων του αγροτικού τομέα, ως τάση ρήξης με τα ιερά τέρατα του αγροτοδιατροφικού κλάδου, από τα σούπερ μάρκετ και τις βιομηχανίες τροφίμων, μέχρι τις εταιρίες φαρμάκων και λιπασμάτων.
Η τάση της εξέγερσης μπορεί να ζήσει στον αγώνα για να ξανακερδηθεί η ελευθερία μέσα στα πανεπιστήμια, που σήμερα δικάζουν φοιτητές, κάνουν μπίζνες με στρατούς, αστυνομίες και κράτη δολοφόνους, κάνουν εμπόρευμα την έρευνα με πατέντες και spin off εταιρίες.
Σε κάθε χρόνο και κάθε στιγμή οι εξεγέρσεις εκφράζουν, το νέο, την ανάγκη για ζωή, το μέλλον απέναντι στην παρακμή. Οι εξεγέρσεις έρχονται πάντα από το μέλλον. Όχι σαν μεσσιανική προφητεία, αλλά σαν δυνατότητα απελευθέρωσης. Σαν σφήνα στα σχέδια εκείνων που σχεδιάζουν χωρίς τα υποκείμενα της καταπίεσης. Σαν κεραυνός που συντρίβει την κανονικότητα όλων εκείνων που επένδυαν στη σταθερότητα. Σαν ένας σίφουνας που καταργεί όλα τα σχέδια επί χάρτου των αστικών επιτελείων και όσων πιστεύουν πως οι άνθρωποι είναι πιόνια τους. Κάθε φορά που η κοινωνική πλειοψηφία αντιμετωπίζει τις μορφές πολέμου της αστικής πολιτικής, το δίλημμα εξέγερση ή υποταγή και ενσωμάτωση θα είναι εκεί σαν εφιάλτης και σαν ελπίδα.
Είμαστε σε εποχές που οι εξεγέρσεις επανέρχονται και θα επανέρθουν στην επικαιρότητα. Όχι απλά σαν μια απάντηση στην διαρκώς εξελισσόμενη βαρβαρότητα ενός συστήματος που όσο αγγίζει τα αδιέξοδά του, τόσο θα απεκδύεται κάθε κοινωνικό του προκάλυμμα. Αλλά ως μια τάση αναζήτησης ενός άλλου τρόπο ζωής που θα αναδύεται μέσα από την ανάγκη των εργαζόμενων και της νεολαίας να ζήσουν αλλιώς. Αλλιώς σε σχέση με τη θέση τους στην εργασία, τον ελεύθερο τους χρόνο, τη σχέση τους με το φυσικό περιβάλλον, τις πόλεις που μας περιβάλλουν.
Οι εξεγέρσεις δεν είναι ουτοπία. Υπάρχουν παντού γύρο μας σαν κοινωνική τάση. Είναι ο ρυθμός των δρόμων. Είναι η ιστορία των αναζητήσεων σε αχαρτογράφητα νερά, για να χαράξουν τομές και ρήξεις με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Γιατί οι εξεγέρσεις και οι επαναστάσεις είναι το μοναδικό μέλλον.
Λέσχη εργαζομένων και νεολαίας
Μεταμορφώσεως 19