kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Κατάληψη Παλιού Νεκροτομείου

❗ΠΟΡΕΙΑ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ

❗19:00 | ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ

17 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ | ΠΟΡΕΙΑ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 19:00 ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ

Στις 6 Δεκέμβρη συμπληρώνονται 17 χρόνια από την δολοφονία του αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον μπάτσο Ε. Κορκονέα στα Εξαρχεια και την κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη του 08 που ακολούθησε. Το βράδυ της 6 Δεκέμβρη του 2008, ο νεαρός Αλέξης βρισκόταν στην συμβολή των οδών Μεσσολογγίου και Τζαβέλα. Μετά από λογομαχία μεταξύ του κόσμου που βρισκόταν στον πεζόδρομο και διερχόμενου περιπολικού, ο Κορκωνέας κατέβηκε από το όχημα και πυροβόλησε εν ψυχρώ τον Αλέξη ο οποίος απεβίωσε λίγη ώρα αργότερα στα χέρια φίλου του, Νίκου Ρωμανού. Τα συστημικά ΜΜΕ από την πρώτη στιγμή προσπάθησαν να αποκρύψουν το συμβάν, με ψευδή ρεπορτάζ και παραποιημένα βίντεο. Όμως, παρ' όλη τη προσπάθεια συγκάλυψης, από το ίδιο βράδυ ξεκίνησαν μαζικές συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής και οι καταλήψεις πανεπιστημιακών χώρων στο κέντρο της Αθήνας. Από την επόμενη μέρα, πρώτα οι μαθητές και στη συνέχεια άνθρωποι όλων των ηλικιών κατέβηκαν μαζικά στους δρόμους διαδηλώνοντας μαχητικά κατά της κρατικής δολοφονίας και καταστολής. Για μέρες το κέντρο της Αθήνας αλλά και άλλων πόλεων έγιναν πεδία μάχης μεταξύ του εξεγερμένου πλήθους και των δυνάμεων καταστολής.

Η εξέγερση αυτή αποτέλεσε το αποκορύφωμα μια σειράς κοινωνικών αναβρασμών, όπως το μεγάλο φοιτητικό κίνημα του '06-'07 και είχε έντονο αντισυστημικό χαρακτήρα. Η παρακαταθήκη της εξέγερσης τροφοδότησε τους αγώνες των επόμενων χρόνων, ενάντια στις κυβερνήσεις των μνημονίων και αποτέλεσε σημείο αναφοράς για το αναρχικό κίνημα στην Ελλάδα.

Στο σήμερα βλέπουμε την κράτος να προσπαθεί να χτυπήσει τα όσα σήμαινε ο Δεκέμβρης με διάφορους μηχανισμούς. Η εκδικητική στάση απέναντι στον Νίκο Ρωμανό, φίλο του Αλέξη και πρόσωπο - σύμβολο των γεγονότων του Δεκέμβρη, με την προφυλάκιση με μόνο αποδεικτικό στοιχείο ένα αποτύπωμα σε κινητό αντικείμενο, δείχνει το μένος αλλά και τον φόβο που προκαλεί στο κράτος και τους μηχανισμούς του, ό,τι έχει σχέση με την εξέγερση του 2008. Δεν ξεχνάμε την απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού το 2014, που ενώ βρισκόταν και τότε στην φυλακή, του στρερούσαν το δικαίωμα φοιτησης.

17 χρόνια μετά, η κρατική καταστολή η βία και η αστυνομική αυθαιρεσία διαρκώς εντείνονται. Δεν ξεχνάμε τις κρατικές δολοφονίες του Μοχαμεντ Καμραν, του Φραγκούλη, του Νίκου Σαμπάνη, του Κώστα Μανιουδάκη, του Βασίλη Μάγγου, αλλά και τους εκατοντάδες μετανάστες που χάνουν τη ζωή τους στα σύνορα και στο Αιγαίο.

Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις κρατικών δολοφονιών το κράτος και οι δικαστές του συγκαλύπτουν τους δολοφόνους, τους αθωώνουν ή τους αποδίδουν το χαμηλότερο της ποινής όπως αποδείχθηκε από την αποφυλακίστη του Κορκωνέα, την αθώωση των μπάτσων στην υπόθεση του Σαμπάνη και την προσπάθεια συγκάληψης των δολοφόνους του Μάγγου. Αντίθετα το κράτος εκδικείται με όλες τους τρόπους όσες και όσους αγωνίζονται εναντίον του όπως φαίνεται και από την υπόθεση των Αμπελοκήπων, την τρομουστερία που ακολούθησε και το μπαράζ συλλήψεων - προφυλακίσεων, ατόμων του αναρχικού χώρου.

Στο σήμερα βλέπουμε την καταστολή να χτυπάει σε κάθε κοινωνικό πεδίο. Από τα σχολεία με συλλήψεις μαθητών που συμμετέχουν σε καταλήψεις, στα Πανεπιστήμια με εκκενώσεις χώρων πολιτικής και πολιτιστικής κοινωνικής δράσης και επιθέσεις σε κινητοποιήσεις και καταλήψεις απέναντι σε αγωνιζόμενους φοιτητές και φοιτήτριες, διδακτορικούς, καθηγητές και όποιον πηγαίνει κόντρα στα σχέδια για περαιτέρω διάλυση της Δημόσιας Παιδείας. Μέχρι τους εργασιακούς χώρους με νόμους που προβλέπει και την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης των εργαζομένων, ενώ αφαιρεί το δικαίωμα τους για απεργία, προστατεύοντας έτσι τα συμφέροντα των αφεντικών.

Ο νέος ποινικός κώδικας αποτελεί το επισφράγισμα της ολοκληρωτικής στροφής και αυταρχικοποίησης του συστήματος που έρχεται να γονατίσει την κοινωνική βάση. Μέσω της αυστηροποίησης των ποινών, της ακόμα μεγαλύτερης έντασης της καταστολής ενάντια στην αγωνιζόμενη κοινωνία, της ποινικοποίησης της φτώχειας και της οποιασδήποτε μορφής ταξικής και κοινωνικής αντίστασης, το κράτος ισχυροποιείται και οχυρώνεται, επιχειρώντας να επαναρυθμίσει το πλαίσιο διαφύλαξης των συμφερόντων της αστικής τάξης, αναγνωρίζοντας πως ο μεγαλύτερος εφιάλτης της σε ένα περιβάλλον ακραίων και ακατάπαυστων αναδιαρθρώσεων σε όλους τους τομείς, εντεινόμενης και δομικής συστημικής κρίσης, όξυνσης των πολεμικών ανταγωνισμών και συρράξεων, είναι οι επερχόμενες κοινωνικές και ταξικές εξεγέρσεις...

Η κρατική καταστολή και ασυδοσία χτυπάει ακόμα περισσότερο τα αόρατα κομμάτια της κοινωνίας, όπως τους φυλακισμένους και τις μετανάστριες. Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες έρχονται αντιμέτωποι με την δολοφονική μανία των κρατών, αφού στα σύνορα λαμβάνουν χώρα παράνομες επαναπροωθήσεις, δολοφονίες και ξυλοδαρμοί από τις Ελληνικές αρχές, στα πλαίσια της αντιμεταναστευτικής πολιτικής του Ελληνικού κράτους και της Ευρωπαικής Ένωσης. Όσοι μετανάστες καταφέρουν να ξεφύγουν από τις επαναπροωθήσεις και τους κινδύνους στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα, κλείνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα οποία οι συνθήκες διαβίωσης είναι άθλιες και στερούνται την πρόσβαση σε βασικά αγαθά. Παράλληλα, οι κρατούμενοι στις φυλακές ζουν μέσα σε κελιά, στερούμενοι τη ελευθερία τους, χωρίς επαρκή ιατρική φροντίδα, τροφή και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, με τις αυθαιρεσίες των σωφρονιστικών υπαλλήλων και των μπάτσων εις βάρος τους να αποτελούν κανονικότητα.

Στα ίδια πλαίσια, επιτίθεται σε δομες του κινήματος, όπως οι καταλήψεις αλλά και σε χώρους ιστορικής σημασίας για το αναρχικό κίνημα όπως τα Εξάρχεια. Έτσι, χαιδεύει τα αυτία των ακροδεξιών ψηφοφόρων της, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να φιμώσει αυτούς που αντιστέκονται και παλεύουν στο σήμερα. Η καταστολή έρχεται να περιφρουρήσει τους σχεδιασμούς του κεφαλαίου και του κράτους, ώστε να αντιμετωπίσουν τον ''εσωτερικό εχθρό'', δηλαδή τους αγωνιζόμενους ανθρώπους που προσπαθούν να γκρεμίσουν αυτό το σάπιο οικοδόμημα. Γι΄ αυτό, επιτίθονται με τόση βία στις διαδηλώσεις, τους συλλαμβάνουν, τους βασανίζουν ακόμη και τους δολοφονούν. Με αυτό τον τρόπο το κράτος προσπαθεί να επιβάλλει την «ειρήνη» στο εσωτερικό του, ώστε να μπορέσει να αντλήσει την συναίνεση για τις καταστροφικές πολιτικές του και να κερδίσει όσο περισσότερα μπορεί και από το εξωτερικό, μέσω των διακρατικών ανταγωνισμών. Ετσι η Ελληνική αστική τάξη σε μία περίοδο κρίσης θα μπορέσει να κερδίσει και αυτή ένα κομμάτι από την πίτα, ανάμεσα στις αστικες τάξεις των άλλων γειτονικών κρατών.

Εμείς ως εργαζόμενοι, άνεργοι, φοιτητές, μετανάστες κ.α. αντιλαμβανόμαστε πως ο μόνος τρόπος να ζήσουμε μία αξιοπρεπή ζωή είναι να αντισταθούμε και να γκρεμίσουμε όσα μας εξουσιάζουν. Ο Δεκέμβρης του '08 δείχνει τον δρόμο για τις εξεγέρσεις του σήμερα, ο μόνος δρόμος για να κερδίσουμε όσα μας κλέβουν καθημερινά. Με συλλογικούς και ανυποχώρητους αγώνες να προτάξουμε το δίκιο των καταπιεσμέμων και να παλέψουμε εναντια σε κράτος και κεφάλαιο. Στις 6 Δεκέμβρη να βρεθούμε όλες και όλοι στους δρόμους ενάντια στην κρατική καταστολη και τρομοκρατία και να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας απέναντι στην κρατικη και καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Είναι σημαντικό για την γενιές που ήρθαν και έρχονται, να κρατάμε ζωντανή την συλλογή μνήμη και την φλόγα των εξεγέρσεων και των αγώνων του τότε, να τους επαναφέρουμε στο σήμερα όχι απλά σαν επέτειο, αλλά σαν ιστορικά γεγονότα που αλλάζουν τον ρου της ιστορίας, που φέρνουν τους καταπιεσμένους και τους αγώνες τους στο προσκήνιο, υπενθυμίζοντας πως σε αυτόν τον τόπο και χρόνο, σε αυτή την κοινωνία, οι εξεγέρσεις γίνονται και δεν είναι ουτοπία.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ - ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ

ΚΑΜΙΑ ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ

6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ