kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ: ΣΑΒΒΑΤΟ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ, 12:00 ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΞΗ - ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ

ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Στις 6 Δεκέμβρη 2008, η δολοφονία του 15χρονου αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον αστυνομικό Κορκονέα στα Εξάρχεια αποτέλεσε την ανοιχτή, ωμή απόδειξη της κρατικής βίας που για χρόνια ασκούνταν στις πλάτες των «από τα κάτω». Η είδηση διαδόθηκε πριν προλάβει το κράτος να στήσει το αφήγημα του «ατυχήματος». Η γειτονιά μετατράπηκε άμεσα σε πεδίο κοινωνικής σύγκρουσης: οδοφράγματα, συγκεντρώσεις, συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής. Η κρατική προσπάθεια συγκάλυψης, με τον μύθο του «εξοστρακισμού», όχι μόνο δεν κατεύνασε την οργή, αλλά φανέρωσε τη δομική ατιμωρησία και την αυθαιρεσία του μηχανισμού καταστολής. Ο Δεκέμβρης του '08 δεν ήταν μια παρέκκλιση, αλλά η συσσωρευμένη κοινωνική απάντηση απέναντι σε δεκαετίες ταξικής περιθωριοποίησης, υποτίμησης και θεσμικής βίας. Αποτυπώθηκε σε καταλήψεις σχολείων, σχολών και δημόσιων κτιρίων, σε διαδηλώσεις, συνελεύσεις και μορφές αυτοοργάνωσης που ανέδειξαν τον συλλογικό βηματισμό έξω από κομματικούς μηχανισμούς, χωρίς την διαμεσολάβηση της αστικής δικαιοσύνης και των ΜΜΕ. Η εξέγερση πάτησε πάνω σε μια μακρά παράδοση αγώνων - από τα φοιτητικά κινήματα του 2006-07 μέχρι τις αντιδράσεις που ακολούθησαν τις προηγούμενες κρατικές δολοφονίες του Κουμή, της Κανελλοπούλου και του Καλτεζά. Ήταν η στιγμή όπου η κοινωνική βάση αρνήθηκε να αποδεχτεί την καπιταλιστική «κανονικότητα» και τη δήθεν κοινωνική ειρήνη που στηρίζεται στην καταστολή και την εκμετάλλευση. Δεκαεπτά χρόνια μετά, τα αιτήματα κι οι αντιφάσεις που ανέδειξε ο Δεκέμβρης παραμένουν παρόντα. Τα κατώτερα ταξικά στρώματα εξακολουθούν να σηκώνουν το βάρος της οικονομικής κρίσης, της ακρίβειας, της εργασιακής επισφάλειας και της κρατικής και πατριαρχικής βίας. Όπως τότε, έτσι και σήμερα, το κράτος και το κεφάλαιο θωρακίζουν τα συμφέροντά τους μεταφέροντας το κόστος της κρίσης στην κοινωνική πλειοψηφία. Το πανεπιστήμιο δεν αποτελεί εξαίρεση. Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση προωθεί την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, καταργεί το άσυλο, θεσμοθετεί διαγραφές και πειθαρχικούς μηχανισμούς εντείνοντας έτσι τους ταξικούς φραγμους. Η σημερινή εικόνα συμπληρώνεται από μια σειρά στοχευμένων κρατικών παρεμβάσεων που οδηγούν στη σταθερή αποχώρηση του κράτους από τον τομέα της φοιτητικής μέριμνας. Με αυτόν τον τρόπο, οι βασικές μας ανάγκες εμπορευματοποιούνται πλήρως και μετατρέπονται σε πεδίο κέρδους για ιδιώτες. Το κόστος της φοίτησης επιβαρύνει ολοένα και περισσότερο τους ίδιους τους φοιτητές, ενώ τα κριτήρια πρόσβασης σε παροχές μέριμνας γίνονται διαρκώς πιο περιοριστικά. Μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα, το μήνυμα του Δεκέμβρη παραμένει όχι μόνο επίκαιρο αλλά αναγκαίο: η αξιοπρέπεια δεν χαρίζεται, διεκδικείται συλλογικά. Απέναντι στην κρατική και καπιταλιστική επίθεση, η απάντηση βρίσκεται στην οργάνωση από τα κάτω, στη σύγκρουση με κάθε μορφή εξουσίας, στην αλληλεγγύη και στους αγώνες για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

Η διεθνής συγκυρία, σημαδεύεται από την γενοκτονία που τελεί, εδώ και δεκαετίες και με την πλήρη στήριξη του συμμαχικού ιμπεριαλιστικού μπλοκ ΗΠΑ- ΝΑΤΟ- ΕΕ, το κράτος- δολοφόνος του Ισραήλ εις βάρος του παλαιστινιακού λαού. Οι αναγγελίες της Ισραηλινής κυβέρνησης για την ολοκλήρωση των στρατιωτικών επιχειρήσεων με την πραγματοποίηση ολικής κατάληψης της πόλης της Γάζας, που συνοδεύτηκαν από απανωτές αεροπορικές επιθέσεις και βομβαρδισμούς, με χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες. Ο παλαιστινιακός λαός δεν θα πάψει να αγωνίζεται για την ζωή και την ελευθερία του με τα δικά του μέσα και με την ένοπλη Αντίσταση του θα συνεχίσει να αποτελεί απροσπέλαστο εμπόδιο στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, ενώ δεν θα αφήσει στα αιματοβαμμένα χέρια των δυτικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων την υπόθεση της απελευθέρωσης του. Έτσι δείχνει τον δρόμο στους υπόλοιπους λαούς του κόσμου και μας καλεί να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και από το δικό μας μετερίζι να καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για το τέλος της γενοκτονίας. Εμείς λοιπόν από την πλευρά μας, ως φοιτητές και φοιτήτριες, είναι αναγκαίο να αναγνωρίσουμε πως το ελληνικό κράτος, μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, είναι συνένοχο στην γενοκτονία που εξελίσσεται, και πως τα πανεπιστήμια χρησιμοποιούνται και εκείνα και εμπλέκονται άμεσα στην εμβάθυνση της συνεργασίας με το κράτος- δολοφόνο του Ισραήλ και στην υλική στήριξη του μέσω ερευνητικών προγραμμάτων. Προτάσσουμε την διεθνιστική αλληλεγγύη και στεκόμαστε αδιαπραγμάτευτα δίπλα στον λαό της Παλαιστίνης.

ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Εδώ και δεκαεπτά χρόνια η κοινωνική βάση έχει έρθει αντιμέτωπη με την οικονομική κρίση, τα μνημόνια, την παρουσία ακροδεξιού και εθνικιστικού λόγου ,την καραντίνα, την ακρίβεια και την συνεχή υποτίμηση. Σε όλο αυτό το διάστημα, το μόνο που έμεινε σταθερό - και συχνά έγινε πιο βίαιο - είναι ο καθημερινός στραγγαλισμός των από τα κάτω και η σταθερή καταστολή, συνοδευόμενη από την προβλέψιμη ατιμωρησία των ένστολων δολοφόνων της ΕΛΑΣ. Δεκαεπτά χρόνια μετά, οι αστυνομικές σφαίρες εξακολουθούν να βρίσκουν σώματα. Την τελευταία τετραετία, η αστυνομία έχει σκοτώσει τρεις Ρομά, δύο από τους οποίους ήταν ανήλικοι (Σαμπάνης, Φραγκούλης, Μιχαλόπουλος), όπως και τους μετανάστες Μοχάμεντ Καμράν Ασίκ και Μία Χαριζούλ μέσα στα ΑΤ Αγίου Παντελεήμονα και Ομόνοιας. Την ίδια στιγμή, το ελληνικό κράτος εντείνει διαρκώς την αντιμεταναστευτική του πολιτική: στα σύνορα με συστηματικές επαναπροωθήσεις, απαγωγές και πνιγμούς, και στο εσωτερικό με φυλακίσεις, εξαφανίσεις και βασανισμούς στα κέντρα κράτησης. Οι διαρκείς καταγγελίες για βασανιστήρια και βιασμούς σε αστυνομικά τμήματα αποκαλύπτουν ξεκάθαρα τον ρόλο της αστυνομίας στη συγκάλυψη περιστατικών έμφυλης βίας και στη συστηματική επιείκεια προς βιαστές και γυναικοκτόνους, την ώρα που η ίδια ασκεί έμφυλη βία στην πιο ωμή και απάνθρωπη μορφή της. Η διαρκής όξυνση της καταστολής, αλλά και η σκλήρυνση των ποινών μέσω του νέου Ποινικού Κώδικα, δεν είναι τυχαίες κινήσεις· αποτελούν στρατηγικό κομμάτι μιας συνολικής πολιτικής αντιεξέγερσης, με στόχο την αποτροπή κάθε κοινωνικής αντίδρασης. Ενδεικτική είναι η υπόθεση προφυλάκισης του αγωνιστή Νίκου Ρωμανού, έπειτα από επιχείρηση της αντιτρομοκρατικής και με ένα αστείο, διάτρητο κατηγορητήριο που βασίστηκε αποκλειστικά σε ένα δακτυλικό αποτύπωμα πάνω σε μια πλαστική σακούλα στο σπίτι όπου σημειώθηκε η έκρηξη στους Αμπελόκηπους.

Στην ίδια κατεύθυνση κινείται η καταστολή των αγώνων μας εντός πανεπιστημίων, καθώς λίγο καιρό μετά την ψήφιση του νέου ποινικού κώδικα, ήρθε η καταδίκη του αγωνιστή φοιτητή Ζ.Μ., σε 14 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή, μετά από την μήνυση του χαφιέ κοσμήτορα του ΕΜΠ, για την συμμετοχή του σε παρέμβαση αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό με πανό και γκράφιτι. Η ποινικοποίηση κάθε μορφής συλλογικής αντίστασης είναι πιο έντονη από ποτέ με πρόσφατο παράδειγμα το κρεσέντο καταστολής που εκτυλίχθηκε τα ξημερώματα 14 Οκτώβρη στον χώρο του Κάτω Πολυτεχνείου, όπου 15 φοιτητές/ριες συνελήφθησαν ενώ περιφρουρούσαν την κατάληψη του Φ.Σ. Αρχιτεκτονικής, ενώ προσαγωγές πραγματοποιήθηκαν και στην συγκέντρωση αλληλεγγύης στην ΓΑΔΑ. Οι φοιτητές και φοιτήτριες που συνελήφθησαν είναι πλέον αντιμέτωποι και με πειθαρχικές διώξεις .Γι' αυτό δεν τρέφουμε αυταπάτες: γνωρίζουμε τον ρόλο τόσο της αντιτρομοκρατικής όσο και της αστυνομίας ως μηχανισμών υπεράσπισης των κυρίαρχων συμφερόντων. Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, το δικό μας καθήκον παραμένει η σταθερή, συλλογική αντίσταση απέναντι σε όσους ασκούν εξουσία και καταπίεση.

Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ

Μέσα σε αυτή την ασφυκτική πραγματικότητα, όπου η εξουσία πασχίζει να μας πειθαρχήσει και να μας πείσει πως "τίποτα δεν αλλάζει", γίνεται πιο ξεκάθαρο από ποτέ ότι ο δικός μας ρόλος είναι να ανοίγουμε ρωγμές, να κάνουμε ξανά τις σχολές μας χώρους αντίστασης ,αγώνα και συλλογικής ζύμωσης. Γιατί η 6η Δεκέμβρη δεν είναι ένα μνημόσυνο∙ είναι η ζωντανή μνήμη της συλλογικής οργάνωσης να σταματά ο χρόνος και να ανατρέπεται το δεδομένο. Είναι η απόδειξη ότι οι κοινωνικοί αγώνες δεν περιμένουν κανέναν σωτήρα -γεννιούνται όταν αυτοί που ασφυκτιούν αποφασίζουν να μη σωπάσουν άλλο. Η φλόγα του '08 συνεχίζει να καίει μέσα στις αντιφάσεις του σήμερα, υπενθυμίζοντας ότι ο γυάλινος κόσμος της εξουσίας ραγίζει όταν οι «από τα κάτω» οργανώνονται με βάση τα κοινά τους ταξικά συμφέροντα και διεκδικούν συλλογικά, τότε ολόκληρη η κατασκευή της νομιμότητας τρεμοπαίζει. Γι' αυτό η απάντησή μας δεν μπορεί παρά να είναι η οριζόντια, αδιαμεσολάβητη οργάνωση, όχημα μας ο ακηδεμόνευτος ταξικός-φοιτητικός συνδικαλισμός, οι διαδηλώσεις, οι καταλήψεις διαρκείας, οι γενικές συνελεύσεις. Να ξαναπιάσουμε το νήμα των αγώνων όχι ως ανάμνηση, αλλά ως εργαλείο του παρόντος.

"Συντρόφισσα, σύντροφε. Εξεγερμένη Ελλάδα.

Εμείς, οι πιο μικροί, από αυτή τη γωνιά του κόσμου, σε χαιρετάμε.

Δέξου το σεβασμό μας και το θαυμασμό μας γι' αυτό που σκέφτεσαι και κάνεις.

Από μακριά μαθαίνουμε από σένα. Ευχαριστούμε."

Marcos, Μεξικό 2008

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΟΠΛΙΖΕΙ, ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ-ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ-ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ-ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ

Ελευθεριακό Σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών