Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2025 στις 18.00
Συγκέντρωση και πορεία για τα 17 χρόνια από τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου
Ανοιχτή Συνέλευση Σπορά
"Μες στο κλουβί έχεις τροφή. Λίγη, ωστόσο έχεις.
Έξω απ' αυτό έχεις μονάχα απέραντη ελευθερία."
Nicanor Parra (χιλιανός ποιητής)
Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε την κατάρρευση της απατηλής ψευδαίσθησης που καλλιεργήθηκε προηγούμενα περί εξόδου από την κρίση. Καμία έξοδος δεν μας περιμένει, καμιά ελπίδα δεν ήρθε, κανένας από μηχανής ή άλλος θεός δεν θα μας σώσει. Η κρίση βαθαίνει καθώς οι ανισότητες μεγαλώνουν και το μέλλον μοιάζει όλο και περισσότερο με αυτό το κλουβί του χιλιανού ποιητή με τη λίγη τροφή. Όμως όλα αυτά τα χρόνια ο κόσμος του ανταγωνιστικού κινήματος επιλέγει να ονειρευτεί έναν κόσμο έξω από το κλουβί, έναν κόσμο ελεύθερο. Το έκανε στην μεγαλειώδη εξέγερση του '08, στις φωτιές του '11, στον αντιφασιστικό αγώνα πριν και μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, αλλά και στην οργάνωση της καθημερινότητάς του στις γειτονιές, στις καταλήψεις και τους κοινωνικούς χώρους, εκεί που βιώνουμε την αυτοοργάνωση και δομούμε τις κοινότητές μας στη βάση της διαρκούς προσπάθειας εξάλειψης της ιεραρχίας, της πατριαρχίας και του ηγεμονισμού. Και ενώ εμείς αμυνόμαστε απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα οξύνοντας τα αντανακλαστικά μας και οργανώνοντας την οργή μας, το κράτος αυξάνει την καταστολή.
Κεκτημένα δικαιώματα, όπως της απεργίας και της διαδήλωσης, συρρικνώνονται. Με ειδική τροπολογία, το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη γίνεται χώρος απαγόρευσης διαδηλώσεων. Πρόκειται για τη νομοθετική ρύθμιση που ενσωματώθηκε σε νομοσχέδιο του υπουργείου Μεταφορών και προβλέπει την απαγόρευση διαδηλώσεων στον χώρο που βρίσκεται μπροστά στο κοινοβούλιο, με τη δικαιολογία της προστασίας του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη, ενώ για τους "παραβάτες" προβλέπονται πρόστιμα, ακόμη και ποινή φυλάκισης. Όλα αυτά, λίγες μέρες μετά τον δίκαιο αγώνα με απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι που έχασε το παιδί του σε ένα ακόμη κρατικό έγκλημα, αυτό των Τεμπών.
Το καθεστώς εξαίρεσης κανονικοποιείται, με τη βία, τις απαγορεύσεις και την επιτήρηση να οξύνονται. Η αστυνομία ενισχύεται προκλητικά και αφήνεται ανεξέλεγκτη να λυμαίνεται σαν συμμορία το δημόσιο χώρο ενώ μπαίνει και στα πανεπιστήμια. Τα όπλα τους "εκπυρσοκροτούν" όλο και συχνότερα αφήνοντας τραυματίες και νεκρούς ενώ η κοινωνία μουδιασμένη παρακολουθεί την πάντα "θεόστραβη" δικαιοσύνη να αφήνει τους ένστολους δολοφόνους να επιστρέφουν στο σπίτι τους μετά από μια…δύσκολη μέρα στη δουλειά. Η επιστήμη, ως θεραπαινίδα της εξουσίας, έρχεται να προσφέρει νέα μέσα ελέγχου και πειθάρχησης καθώς δείγματα DNA εμφανίζονται όλο και συχνότερα, αναλύονται με περισσή ευκολία και λειτουργούν σαν μαύρες τρύπες στο χωροχρόνο καθώς χρησιμοποιούνται για να συνδέσουν ανθρώπους και γεγονότα χρονικά και χωρικά πολύ απομακρυσμένα. Αποτυπώματα σε σακούλες θεωρούνται επαρκή στοιχεία για πολύμηνες προφυλακίσεις, αντιστρέφοντας το τεκμήριο της αθωότητας σε τεκμήριο ενοχής, εφαρμόζοντας εκδικητικές πολιτικές εις βάρος των αγωνιστών. Ο Νίκος Ρωμανός παραμένει προφυλακισμένος συμπληρώνοντας πια 12 μήνες.
17 χρόνια πριν, 6 Δεκέμβρη του 2008, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ στα Εξάρχεια από τον μπάτσο Κορκονέα ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος. Με ευθεία βολή, ψύχραιμα και χωρίς δισταγμό το "όργανο της τάξης" εκτέλεσε για ακόμα μία φορά άψογα τις εντολές του και δολοφόνησε ένα 15χρονο παιδί.
Αμέσως, καθεστωτικά ΜΜΕ έτρεξαν να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα κάνοντας λόγο για σφαίρα που εξοστρακίστηκε, ενώ το MEGA Channel το πήγε ένα βήμα παραπέρα, παραποιώντας το αρχικό βίντεο, προσθέτοντας ήχους από σπασμένα μπουκάλια, προκειμένου να υφάνει το παραμύθι της επίθεσης νεαρών στο περιπολικό με τον ειδικό φρουρό να πυροβολεί σε "αυτοάμυνα". Κανένα από τα παραμύθια δεν έγινε πιστευτό, τίποτε δεν μπόρεσε να κατευνάσει την οργή του κόσμου. Την ίδια νύχτα στην μητρόπολη στήνονται τα πρώτα οδοφράγματα με επίκεντρο την περιοχή των Εξαρχείων όπου φθάνει κόσμος από όλη την Αθήνα. Ένα ποτάμι από φοιτητές, μαθήτριες, αλλά και μεγαλύτερους, εργαζόμενες και μετανάστες ξεχύνεται στο δρόμο όπου ξεκινούν αυθόρμητες οδομαχίες με τις δυνάμεις καταστολής, οδομαχίες γεμάτες οργή για τη δολοφονία ενός παιδιού. Πυρπολήσεις αστυνομικών τμημάτων, και οδοφράγματα στην Αθήνα αλλά και στη Θεσσαλονίκη, καμένες τράπεζες και μαζικές πορείες στη Λάρισα και σε όλες σχεδόν τις μικρότερες πόλεις, που κράτησαν πάνω από 1 μήνα αναγκάζοντας τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να κάνει σκέψεις για την παρουσία ακόμη και του στρατού στο δρόμο. Το νέο της δολοφονίας του Αλέξη πέρασε τα σύνορα και οργισμένες πορείες έγιναν σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ευρώπης και αλλού.
5 χρόνια πριν, το καλοκαίρι του 2020, σε κοινή θέα οι μπάτσοι χτυπούν βάναυσα τον Βασίλη Μάγγο, ο οποίος είχε διαμαρτυρηθεί για τη βία που δέχονταν άλλοι διαδηλωτές και διαδηλώτριες, στο πλαίσιο συγκέντρωσης αλληλεγγύης, έξω από τα δικαστήρια του Βόλου για τους συλληφθέντες/ίσσες της πορείας της προηγούμενης ημέρας ενάντια στην καύση σκουπιδιών της ΑΓΕΤ- LAFARGE. Το ξύλο και ο εξευτελισμός συνεχίζονται και κατά τη μεταγωγή και πολύωρη παραμονή του στην αστυνομική διεύθυνση Βόλου, με... απολογισμό 7 σπασμένα πλευρά πριν τον πετάξουν στην άκρη του δρόμου. Με κακώσεις στη χοληδόχο κύστη και θλάση στο συκώτι, ένα μήνα μετά ο Βασίλης βρίσκεται στο σπίτι του νεκρός.
Το κράτος και η αστική δικαιοσύνη, από εκείνη τη στιγμή μέχρι σήμερα, προσπαθεί να μας πείσει για την ''ελαφρότητα'' μίας ακόμα κρατικής δολοφονίας σε δημόσια θέα, αφού αρχικά οι 3 μπάτσοι - κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα για επικίνδυνη σωματική βλάβη. Μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων και της οικογένειας του Βασίλη προκλητικά παραλείπονται, υπενθυμίζοντας μας για ακόμα μία φορά αυτό που ξέρουν να κάνουν καλά: H Lafarge, o ''τοπικός άρχοντας'' Μπέος, η δικαστική αρχή και τα τοπικά ΜΜΕ λειτουργούν συντονισμένα, προκειμένου να μην καταλογιστούν ευθύνες στους υπαιτίους και να ''σπάσουν'' το κίνημα.
Δύο μόνο από τα πολλά παραδείγματα, δύο μόνο περιπτώσεις των ανθρώπων που βίωσαν στο κορμί τους και πλήρωσαν με τη ζωή τους τι σημαίνει νέα εποχή στην κρατική καταστολή. Κάτι που ξέρουμε βέβαια διαχρονικά γιατί ο κατάλογος των νεκρών μας είναι μεγάλος. Πως βιώνει ο κόσμος του αγώνα αυτή την όξυνση; Που βρίσκει τη δύναμη να αντισταθεί και πως οργανώνει την αντίδραση του;
Η δίκη των 6 βασανιστών του Βασίλη Μάγγου σε βαθμό κακουργήματος ξεκινά στα δικαστήρια της Καρδίτσας. Μετά από διακοπή της, θα συνεχιστεί στις 11 Δεκεμβρίου με την εξέταση των πρώτων μαρτύρων κατηγορίας. Η έναρξη της διαδικασίας εκδίκασης, με τον ορισμό των ενόρκων, την εξέταση του αιτήματος για παράσταση πολιτικής αγωγής εκ μέρους της οικογένειας του Β. Μάγγου και την έναρξη των καταθέσεων των αυτοπτών μαρτύρων, ανοίγει μια νέα σελίδα στον αγώνα διαρκείας που δίνει ο κόσμος του αγώνα.
Η 11η Δεκέμβρη είναι κρίσιμη καθώς εντός και εκτός δικαστικών αιθουσών αναμετράται ένα κράτος βασανιστών, καταστολής και εκμετάλλευσης με τις ζωές όλων όσων τόλμησαν να τα βάλουν μαζί του. Αναμετράται η "δικαιοσύνη" εκείνων που έχουν την εξουσία με το Δίκιο του δρόμου, το δίκαιο του κόσμου του αγώνα και της αντίστασης.
Καλούμε στην συγκέντρωση στα δικαστήρια της Καρδίτσας στις 11 Δεκέμβρη στις 09:00.
Καλούμε επίσης σε συγκέντρωση και πορεία για τα 17 χρόνια από τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου.
Σάββατο 6 Δεκέμβρη στις 18:00 στην Πλατεία Ταχυδρομείου.
Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη.
Να μη ξεχαστεί τι κάναν στον Βασίλη.
ΚΟΥΜΗΣ, ΚΑΝΕΛΟΠΟΥΛΟΥ, ΣΑΜΠΑΝΗΣ, ΚΑΛΤΕΖΑΣ,
ΜΑΓΓΟΣ, ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΑΣ.
6/12/2008
Ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος, 17 χρόνια πριν, δολοφονείται από τον ειδικό φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα με μια σφαίρα, αφήνοντας την τελευταία του πνοή μπροστά στον -για πάντα- φίλο του Νίκο Ρωμανό.
Δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά ένα μακάβριο σύμπτωμα του συστήματος, όπου η αστυνομική βία, η αυθαιρεσία και η ατιμωρησία, συνυπάρχουν. Το οπλισμένο χέρι του Κορκονέα και το δολοφονημένο σώμα του Γρηγορόπουλου συμπυκνώνουν την βίαιη και αιματηρή πολιτική που ακολουθεί το ελληνικό κράτος.
Πρόκειται για μία πολιτική αποσιώπησης-συγκάλυψης-αδυναμίας ή/και απροθυμίας των θεσμών να προστατεύσουν τους πολίτες και να δικαιώσουν τα θύματα, δημιουργώντας ένα κράτος φόβου μέσω της καταστολής. Η τακτική της αστυνομίας είναι γνωστή: Αρχικά, ισχυρισμοί όπως "απειλή ζωής", "ταραχοποιά στοιχεία", "επικίνδυνοι". Στη συνέχεια χρήση υπηρεσιακού όπλου και ύστερα σιωπή. Εκκωφαντική σιωπή: Συγκάλυψη και αργές ή μη δικαστικές διαδικασίες.
Η 6η Δεκεμβρίου 2025 είναι πιο επίκαιρη από ποτέ, ήδη φορτισμένη με την οργή που άφησε πίσω της η 5η Δεκεμβρίου, ημέρα μνήμης του δολοφονημένου 16χρονου Κώστα Φραγκούλη. Η κρατική βία και η θανατοπολιτική εντείνονται, δημιουργώντας ασφυκτικές και μη βιώσιμες πραγματικότητες. Η ωμή βία αποτελεί δομικό στοιχείο του κρατικού μηχανισμού ώστε η αντίσταση, η διεκδίκηση, η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη και ο αγώνας να αποσιωπηθούν και να εξαλειφθούν. Μια βία που διαπερνά όλο το κοινωνικό σώμα και γίνεται ορατή μέσα από τη συνεργασία του ελληνικού κράτους με το γενοκτονικό Ισραήλ, τη γενικευμένη στεγαστική κρίση, τις ασταμάτητες γυναικοκτονίες, τα αλλεπάλληλα εργατικά δυστυχήματα, το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη, το πολύνεκρο έγκλημα της Πύλου, την ολοένα βαθύτερη φτωχοποίηση, ιδιαίτερα των χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων, τη βία κατά των αγροτών, την πολιτική των αδιάκοπων ιδιωτικοποιήσεων κρατικών επιχειρήσεων και τον εκτοπισμό χιλιάδων ανθρώπων μετά τις πλημμύρες στη Θεσσαλία.
Στις 6 Δεκεμβρίου τιμάμε όλ@ όσ@ δολοφονήθηκαν από από την κρατική καταστολή. Τον Α. Γρηγορόπουλο, τον Κ. Φραγκούλη, τον Ν. Σαμπάνη, τον Χ.Μιχαλόπουλο, τον Β. Μάγγο, την Ζακ/Zackie(oh), τον Α. Καργιώτη, τον Κ. Μανιουδάκη…
Κάθε όνομα είναι μια ρωγμή στο κοινωνικό συμβόλαιο που μας παρουσιάζει ως ίσ@ και ασφαλή, ενώ το πρόβλημά του είναι δομικό: συστημική αστυνομική βία, συστημική ατιμωρησία και κρατική ανοχή.
Η 6 Δεκεμβρίου είναι ημέρα μνήμης, ημέρα θυμού, ημέρα κραυγής.
Καμία δολοφονία να μη σβηστεί.
Να διαφυλάξουμε στη μνήμη μας όλ@ όσ@ δολοφονήθηκαν, όσ@ πάλεψαν και όσ@ ακόμα παλεύουν.
Αντιρατσιστική πρωτοβουλία Λάρισας