Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2025 στις 18.00
Αντικρατικη πορεία
ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ | ΣΑΒΒΑΤΟ 6/12 | 18:00 | ΠΡΟΚΑΤ
17 Δεκέμβρηδες μετά την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον μπάτσο Επαμεινώνδα Κορκονέα και το κράτος συνεχίζει να δολοφονεί πίσω από τις πόρτες των σπιτιών, στις γειτονιές του Περάματος, στα πεζοδρόμια της Αθήνας, στα εργατικά κάτεργα, στα κέντρα κράτησης μεταναστών/ριών, στην Εγνατία οδό, στα νοσοκομεία, μέσα στα Α.Τ., στις φυλακές, στα σύνορα, στις ράγες, στον δρόμο.
*Ανοιχτή συνέλευση για την 6η Δεκέμβρη
Αντικρατική Πορεία για τις 6 Δεκέμβρη, 18:00 Προκάτ, Ξάνθη 17 χρόνια από τη δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου και την εξέγερση του Δεκέμβρη ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΠΟΤΕ Ανοιχτή συνέλευση για την 6η Δεκέμβρη '25
17 χρόνια από τη δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου και την εξέγερση του Δεκέμβρη
Το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη 2008, στη συμβολή των οδών Μεσολογγίου και Τζαβέλα στα Εξάρχεια, ο 15χρονος μαθητής Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος δολοφονείται εν ψυχρώ από το υπηρεσιακό όπλο του μπάτσου Επαμεινώνδα Κορκονέα με την ηθική αυτουργία του συναδέλφου του Βασίλη Σαραλιώτη.
Αμέσως μετά τη δολοφονία, σύσσωμα τα ΜΜΕ έσπευσαν να συγκαλύψουν τη δολοφονία κάνοντας λόγο για «επιθέσεις κατά αστυνομικών στα Εξάρχεια» και έπειτα για το «όπλο αστυνομικού που εκπυρσοκρότησε» - αντίστοιχους μηχανισμούς συγκάλυψης που μέχρι σήμερα έχει στο οπλοστάσιο της η εξουσία, και βλέπουμε να εφαρμόζει ξανά και ξανά. Η είδηση της δολοφονίας του Αλέξη όμως, είχε αρχίσει ήδη να μεταφέρεται σε όλη την επικράτεια, με τους πρώτους αναμμένους κάδους, στα οδοφράγματα που στήνονταν στους δρόμους των Εξαρχείων, να στέλνουν το σινιάλο της εξέγερσης που έμελλε να αναβάλει επ' αόριστο εκείνα τα Χριστούγεννα του 2008.
Γιατί η δολοφονία του Αλέξανδρου ήταν η κορύφωση της καθημερινής κρατικής βίας εκείνης της περιόδου. Από τα όργια της αστυνομικής βίας, τους βασανισμούς στα αστυνομικά τμήματα, τα πογκρόμ κατά των μεταναστών, τα αντιεκπαιδευτικά νομοσχέδια, τη φτώχεια και την ανεργία, μέχρι τα πρώτα σημάδια της πολιτικής της λιτότητας να προμηνύουν το μέλλον της καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων που βιώνουμε σήμερα: της κρίσης και της μεταφοράς της στον κόσμο της εργασίας, του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, της καταστολής και της υποτίμησης.
Έτσι, χιλιάδες μαθητές, φοιτήτριες, εργαζόμενοι, μετανάστριες, άνεργοι, ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, που βίωναν όλα αυτά τα χρόνια τη βία στο πετσί τους, βγήκαν στους δρόμους, σε ένα ξέσπασμα κοινωνικής και ταξικής αντιβίας, βγάζοντας μπροστά τη δικαιοσύνη του δρόμου. Συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις καταστολής, επιτέθηκαν σε αστυνομικά τμήματα, τράπεζες και πολυεθνικές, αντιστρέφοντας τους συσχετισμούς, δίνοντας σάρκα και οστά στους χειρότερους εφιάλτες της εξουσίας. Τρόφιμα και αγαθά αναδιανεμήθηκαν μέσω γενικευμένων απαλλοτριώσεων από σούπερ μάρκετ που πλούτιζαν όλα αυτά τα χρόνια από την εκμετάλλευση. Σχολεία, πανεπιστήμια, διοικητικά κτήρια κ.ά. καταλήφθηκαν και αποτέλεσαν τον τόπο συνάντησης και οργάνωσης των ποικιλόμορφων δράσεων που ύφαιναν για πάνω από ένα μήνα το νήμα της μεγαλειώδους κοινωνικής εξέγερσης του Δεκέμβρη του '08.
Στον απόηχο της εξέγερσης του Δεκέμβρη εκατοντάδες εγχειρήματα αντίστασης γεννήθηκαν σε πόλεις και γειτονιές όλης της χώρας. Ένα από αυτά ήταν και το Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης που καταλήφθηκε το 2009 και εκκενώθηκε στις 31/07/2025 κατ' εντολή του πρύτανη του ΔΠΘ, Φώτη Μάρη. Στέκια και καταλήψεις που παραμένουν στα χέρια του κινήματος, συλλογικότητες και οργανώσεις, φεμινιστικές συνελεύσεις, λαϊκές συνελεύσεις γειτονιάς, σωματεία στους χώρους εργασίας και συνδικαλιστικά σχήματα στα πανεπιστήμια, μέσα αντιπληροφόρησης, συλλογικές κουζίνες και ομάδες αλληλοβοήθειας συνεχίζουν να αποτελούν τους χώρους και τα μέσα όσων επιλέγουν να βγουν στο δρόμο και να αγωνιστούν.
Η εξέγερση του Δεκέμβρη παραμένει τραυματικά χαραγμένη και στη μνήμη της εξουσίας. Σε ένα γενικευμένο καθεστώς προληπτικής αντιεξέγερσης, επιχειρεί έκτοτε να πάρει τη ρεβάνς. Γι' αυτό εκδικείται σήμερα εκείνον τον 15χρονο έφηβο που είδε το φίλο του να ξεψυχάει στα χέρια του, και στέλνει τον Νίκο Ρωμανό στη φυλακή με ανυπόστατα αποδεικτικά στοιχεία, για την πρόωρη έκρηξη στο διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας στους Αμπελόκηπους - όπου ο αναρχικός σύντροφος Κυριάκος Ξυμητήρης έχασε τη ζωή του - μαζί με τη συντρόφισσα Μαριάννα που βρέθηκε τραυματισμένη στα χέρια των μπάτσων και με άτομα που συνδέονται είτε φιλικά είτε συντροφικά όπως η αναρχική Δήμητρα και Δημήτρης, είτε έχουν βρεθεί ξανά στο στόχαστρο της καταστολής, όπως ο Νίκος Ρωμανός και ο Α.Κ..
Εκδικείται τη γενιά του Δεκέμβρη που δε σώπασε σε μια ακόμα κρατική δολοφονία, δεν αρκέστηκε σε ένα κερί αλλά ήθελε να δει τη φλόγα του να απλώνεται παντού. Εκδικείται τα περιεχόμενα της εξέγερσης, τις επαναστατικές παρακαταθήκες που άφησε και που μέχρι σήμερα παραμένουν ζωντανές. Από τις συγκρουσιακές διαδηλώσεις ενάντια στα μέτρα λιτότητας και την εφαρμογή των μνημονίων, το κίνημα αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους, τους μαχητικούς αντιφασιστικούς αγώνες ενάντια στην παρακρατική δολοφονική δράση των φασιστών της χρυσής αυγής, στους αγώνες στους χώρους εργασίας, στις διαδηλώσεις την περίοδο της πανδημίας κόντρα στις απαγορεύσεις, τον αγώνα αλληλεγγύης στην απεργία πείνας του Δημήτρη Κουφοντίνα, στις συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής στις μεγαλειώδης διαδηλώσεις για το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών, τον αγώνα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, το ιστορικό νήμα της αντίστασης παραμένει ζωντανό.
Γι' αυτό και δεκαεφτά χρόνια μετά, η 6η Δεκέμβρη δεν είναι για μας απλά μία επετειακή μέρα ή ένα «μνημόσυνο», για ακόμα έναν από τους νεκρούς μας από το κράτος, αλλά είναι η υπενθύμιση ότι όταν καταλάβουμε ότι έχουμε τη δύναμη, μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα. Και αυτό οφείλει να μείνει χαραγμένο στη συλλογική μας μνήμη για τους αγώνες απέναντι στα δικά μας επίδικα. Για τους δολοφόνους του Αλέξη, του Μιχάλη, του Νίκου, της Zackie Oh, του Βασίλη Μάγγου, του Κωστή Μανιουδάκη, της Αϊσέ, της Κυριακής Γρίβα που δολοφονήθηκε έξω από το Α.Τ. γιατί «τα περιπολικά δεν είναι ταξί». Για τους βασανισμένους στα Α.Τ. και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Για όσους «περισσεύουν» από το διαλυμένο σύστημα υγείας, για όσους δε γύρισαν ποτέ από τη δουλειά και έχασαν τη ζωή τους στα λεγόμενα «εργατικά ατυχήματα».
Από την ολοκλήρωση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης με την εφαρμογή των πειθαρχικών και της καταστολής εντός των πανεπιστημίων, που δίνει ποινή φυλάκισης σε φοιτητή για ένα σύνθημα σε τοίχο υπέρ της Παλαιστίνης. Από τη συγκάλυψη του κρατικού εγκλήματος στα Τέμπη στη συνεχόμενη συγκάλυψη οικονομικών σκανδάλων όπου επιδοτήσεις καταλήγουν στις τσέπες του κυβερνητικού λόμπι. Την ένταση της έμφυλης βίας, τις γυναικοκτονίες, τους βιασμούς και τα θύματα trafficking με την άμεση εμπλοκή της αστυνομίας και την κάλυψη της δικαστικής εξουσίας. Τις δολοφονικές επαναπροωθήσεις στα σύνορα. Όσο συνεχίζεται η γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού με την ενεργή συμμετοχή του ελληνικού κράτους και της υπόλοιπης Δύσης. Όσο μας καλούν να συμμετάσχουμε στους πολέμους τους και πως πρέπει «να συνηθίσουμε να βλέπουμε φέρετρα», για να μας πείσουν να γίνουμε θυσία για τα συμφέροντά τους στο όνομα της «εθνικής ενότητας», εμείς θα σηκώσουμε το γάντι και θα είμαστε εκεί, απέναντι στο κράτος, τον φασισμό, την εκμετάλλευση.
Να περιφρουρήσουμε τα νοήματα του Δεκέμβρη και να κρατήσουμε αυτές τις μνήμες ζωντανές κόντρα στη επιβαλλόμενη λήθη και την παραίτηση. Γιατί ένα κίνημα χωρίς ιστορία είναι ένα κίνημα χωρίς προοπτική. Για τις εξεγέρσεις που προηγήθηκαν και εκείνες που έπονται, που οφείλουν να μας βρουν σε καλύτερη θέση μάχης στον ταξικό-κοινωνικό πόλεμο, που κυοφορούν ένα κίνημα που πασχίζει να αποκτήσει όραμα και επαναστατική κατεύθυνση. Διότι μέσα εκεί γεννιέται η σπίθα που πυροδοτεί και επιταχύνει τις διεργασίες που μας φέρνουν πιο κοντά στον επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Για ένα κόσμο αλληλεγγύης και κοινοκτημοσύνης, χωρίς βία, διακρίσεις και εκμετάλλευση, που η ζωή θα έχει αξία.
ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΠΟΤΕ
Ανοιχτή συνέλευση για την 6η Δεκέμβρη '25