Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2025 στις 19.00
Συγκεντρωση 6 Δεκεμβρη 2025
6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2008, οι μπάτσοι Επαμεινώνδας Κορκονέας και Βασίλης Σαραλιώτης εκτελούν τον 15χρονο αναρχικό Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Η οργή εξαπλώνεται, η κοινωνική αντιβία ξεκινάει και η νεολαία της κοινωνικής αμφισβήτησης βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της εξέγερσης.
Η εξέγερση του '08 δε συνέβη σε ένα ιστορικό κενό. Τον Δεκέμβρη του '08 τα καταπιεσμένα στρώματα αυτής της κοινωνίας, όλα όσα είχαν βιώσει την καθημερινή βία του κράτους στις ζωές τους ενώθηκαν στους δρόμους με εργαλεία τους την οργή και τη βία απέναντι στο δολοφονικό κρατικό μηχανισμό. Οι πολύμορφες δράσεις και επιθέσεις ήταν πράξεις που κατάφεραν να κάνουν το πένθος και το κλίμα θανάτου κοινωνική εξέγερση και στιγμή απελευθέρωσης, μια απελευθέρωση που εκφράστηκε μέσα από μαζικές καταλήψεις σχολών και άλλων κτηρίων, από απαλλοτριώσεις, από τη συγκρότηση συνελεύσεων σε πολλές γειτονιές και μέσα από αμέτρητα εγχειρήματα αυτοοργανωσης που δίνουν πνοή μέχρι και σήμερα.
Δεκαέπτα χρόνια μετά το κράτος διατάζει και η αστυνομία εκτελεί. Ακόμα πατά τους καταπιεσμένους για να εξασφαλίσει τα κέρδη των αφεντικών, συγκαλύπτει εγκλήματα όπως τα Τέμπη, το ναυάγιο στη στην Πύλο, τα κυκλώματα (παιδο)βιαστών και ναρκωτικών όπου εμπλέκονται μπάτσοι και πολιτικοί, επιτίθεται σε καταυλισμούς Ρομά και σκοτώνουν συστηματικά μετανάστες σε σύνορα και ΑΤ. Συμμετέχει στη γενοκτονία των Παλαιστινίων και στοχοποιεί τη νεολαία πουλώντας «εφηβική εγκληματικότητα» για να καταστείλει τις αυθόρμητες αντιδράσεις των νέων και να φτιάξει φυλακές για παιδιά.
Τότε όπως και τώρα βρισκόμαστε σε μία συγκυρία όπου το κράτος επιτίθεται στην κοινωνικη βάση προσπαθώντας να εξαλείψει κάθε ίχνος αντίστασης ποινικοποιώντας την πολιτική δράση, την κινηματική διεκδίκηση, τις συντροφικές σχέσεις, και την αλληλεγγύη. Όσο η εξουσία χτίζει νέες φυλακές που σπεύδει να τις γεμίσει, η καθημερινότητά μας γίνεται ολοένα και πιο αποπνικτική. Εξώσεις, υψηλά ενοίκια, χαμηλοί μισθοί, ακρίβεια και η λεηλασία ελεύθερων χώρων, πάρκων και πλατειών επιχειρούν να μας απομονώσουν για να μη κοινωνικοποιούμαστε και συνυπάρχουμε πολιτικά. Κράτος και αφεντικά επιχειρούν τον παροπλισμό και την απονέκρωση κάθε είδους κοινωνικής αμφισβήτησης και αντίστασης διαχέοντας το κυρίαρχο αφήγημα περί νόμου και τάξης. Καθημερινός έλεγχος, τρομοκρατία, προληπτικές προσαγωγές, επιθέσεις σε πορείες, «νόμιμες» παρακολουθήσεις, εκκενώσεις καταλήψεων, ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων χώρων, βασανισμοί και δολοφονίες.
Μέσα από όλο το ζόφο και τη μιζέρια που ζούμε, μαζί με την τρομοϋστερία που σκορπάνε τα ΜΜΕ, επιλέγουμε να μην ακολουθήσουμε τον εκφασισμό της κοινωνίας. Ενάντια στα βαρετά πρότυπά τους, τη μίζερη καθημερινότητα, το διάσπαρτο φόβο προς τους δίπλα μας χτίζουμε κοινότητες αγώνα, φτιάχνουμε σχέσεις που μας τραβάνε από το βούρκο και μας κρατάνε μακριά του, αγωνιζόμαστε μαζί με τα συντρόφια μας φυλακισμένα και μη, μαζι με τη Μαριάννα, τον Κυριάκο, τα συντρόφια από το Κουκάκι.
Ανοίγοντας καταλήψεις ανοίγουμε ένα παράθυρο προς το μέλλον που θέλουμε να χτίσουμε εμείς, ένα όραμα ελευθερίας, αληθινής ισότητας και αλληλεγγύης από τα κάτω και για τα κάτω. Αμφισβητούμε το κράτος, το κεφάλαιο και τους νόμους τους αγωνιζόμενα ενάντια σε κάθε καταπίεση. Διαδηλώνουμε χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα γιατί δρώντας έτσι χτίζουμε στο τώρα το κόσμο που θέλουμε να ζήσουμε. Μαχόμαστε ενάντια σε πατριαρχία, τρανσφοβία, ομοφοβία, ρατσισμό, σπισισμό (η αντίληψη ότι ο άνθρωπος είναι το πιο ανώτερο ζώο στη φύση) και κάθε ιδεολόγημα που επιβάλλεται από την εξουσία. Με φροντιστικότητα, οργάνωση και φαντασία παίρνουμε πίσω λίγα από όσα μας ανήκουν, βάζουμε τρικλοποδιές και παγίδες σε όσους μας καταπιέζουν, προχωράμε όλα μαζί ανάμεσα από δακρυγόνα γιατί αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει με προσευχές.
Κρατάμε πάντα στο μυαλό και τη ψυχή μας τους νεκρούς που με τη στάση και τις επιλογές τους μας δείχνουν πως πρέπει να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε. Για τον Ιάκωβο Κουμή και τη Σταματίνα Κανελοπούλου (1980- 26 και 20 χρονών), το Μιχάλη Καλτεζά (1985- 16 χρονών), τον Αλέξη Γρηγορόπουλο (2008- 16 χρονών), τον Μπερκίν Ελβάν (2014- 15 χρονών), τον Ζακ Κωστόπουλο (2018- 33 χρονών), τον Βασιλη Μαγγο το 2020, τον Νίκο Σαμπάνη το 21 τον Κώστα Φραγκούλη το 22,τον Κ. Μανιουδακη και τον Χρήστο Μιχαλόπουλο το 23, τον Κυριάκο Ξυμητήρη (2024- 36 χρονών), τον μετανάστη Μοχάμεντ Καμράν Ασίκ το 2024 και πολλούς άλλους δολοφονημένους στα σύνορα, τα εργασιακά κάτεργα, τους δρόμους και τις φυλακές.
Συνεχίζουμε με το κεφάλι και τη γροθιά ψηλά. Κλείνουμε το μάτι σε όλα και δίνουμε το ραντεβού μας στους δρόμους. Μέσα από την συλλογική αντεπίθεση και δημιουργία, όποια μορφή και αν αυτές παίρνουν, μπορούμε να φτύσουμε, έστω για μια στιγμή, στη μούρη των καταπιεστών μας. Ο Δεκεμβρης του '08 και κάθε εξεγερτική στιγμή της ιστορίας μάς έχουν μάθει πως ο δρόμος είναι ο τόπος συνάντησής μας για να εκφράσουμε την οργή μας.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΑ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ
ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΟΜΗΡΟ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ-ΤΑΞΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ, ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΙΣ ΦΩΤΙΑΣ
Σ' ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, Σ' ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑ
ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ, ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΤΗ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΞΗ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2025
ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ, ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΜΠΑΝΑΣ 19.00
Αναρχικοί/ες, Σύντροφοι/ισσες
Εικόνες:
