Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2026 στις 18.00
Bazaar πολιτικού υλικού και συζήτηση
Σταθερή μέρα παρουσίας μας στην παλιά νομική
από Utopia A.D.
Το πανεπιστήμιο, όπως συγκροτείται σήμερα, δεν είναι τόπος γνώσης αλλά τόπος πειθάρχησης. Ένας καλοφωτισμένος μηχανισμός εγκλεισμού, όπου η ελευθερία σκέψης επιτρέπεται μόνο εφόσον δεν διαταράσσει την κανονικότητα της αγοράς.
Το πανεπιστήμιο, όπως συγκροτείται σήμερα, δεν είναι τόπος γνώσης αλλά τόπος πειθάρχησης. Ένας καλοφωτισμένος μηχανισμός εγκλεισμού, όπου η ελευθερία σκέψης επιτρέπεται μόνο εφόσον δεν διαταράσσει την κανονικότητα της αγοράς. Εδώ, η γνώση δεν απελευθερώνει· πιστοποιείται, μετριέται, κοστολογείται και τελικά υποτάσσεται.
Ο νεοφιλελευθερισμός δεν χρειάστηκε να υψώσει τείχη. Αρκέστηκε σε δείκτες αξιολόγησης, σε «πιστωτικές μονάδες», σε ερευνητικά προγράμματα με χορηγούς χρυσοθήρες που σχεδιάζουν να ισοπεδώσουν την Θράκη και σε μια γλώσσα τεχνοκρατική που ευνουχίζει το νόημα. Το πανεπιστήμιο μετατράπηκε σε εργοστάσιο ευέλικτων υποκειμένων, εκπαιδευμένων όχι να σκέφτονται κριτικά, αλλά να προσαρμόζονται πρόθυμα στις προσταγές του κράτους.
Η καταστολή εδώ δεν εμφανίζεται πάντα με κράνος και γκλομπ. Είναι πιο αποτελεσματική όταν φορά το προσωπείο της ασφάλειας, της αριστείας και της «κανονικότητας». Κάμερες, κάρτες εισόδου, πειθαρχικά συμβούλια και εσωτερικοί κανονισμοί λειτουργούν ως ένα πλέγμα επιτήρησης που εξουδετερώνει κάθε ριζοσπαστική απόκλιση.
Ο εξευγενισμός του πανεπιστημιακού χώρου δεν είναι αισθητικό ζήτημα· είναι πολιτικό. Οι καταλήψεις βαφτίζονται «εστίες ανομίας», οι συνελεύσεις «αναχρονισμοί», η σύγκρουση «παθολογία». Η επαναστατική σκέψη αποστειρώνεται, μετατρέπεται σε ακίνδυνο αντικείμενο σεμιναρίου, σε υποσημείωση μιας βιβλιογραφίας που δεν απειλεί κανέναν.
Κι όμως, η γνώση γεννήθηκε ως πράξη ανυπακοής. Κάθε φιλοσοφική τομή, κάθε επιστημονική ανατροπή, κάθε κατάκτηση προήλθε από εκείνους που αρνήθηκαν να συμμορφωθούν. Το πανεπιστήμιο-φυλακή φοβάται αυτή τη μνήμη. Γι' αυτό την ξαναγράφει, την απονευρώνει, την καθιστά μουσειακό έκθεμα.
Απέναντι σε αυτόν τον κόσμο της σιωπηλής συναίνεσης, δεν ζητάμε άδεια για να διαπραγματευτούμε την ύπαρξή μας. Υπενθυμίζουμε ότι δεν ζητάμε ένα καλύτερο πανεπιστήμιο, γιατί δεν πιστεύουμε σε καλύτερες φυλακές. Κάθε πρόταση βελτίωσης είναι απλώς μια πιο ανώδυνη μορφή εγκλεισμού. Μας ζητούν να αποδεχτούμε το υπάρχον ως φυσικό νόμο. Όμως η ιστορία δεν προχώρησε ποτέ με τη σύνεση των πειθαρχημένων, αλλά με την ανυπομονησία εκείνων που αρνήθηκαν να περιμένουν την άδεια της εποχής τους.
Δεν μας ενώνει μια ταυτότητα, ούτε ένα μέλλον που υπόσχονται οι προκηρύξεις. Μας ενώνει η άρνηση να θυσιάσουμε τη ζωή μας στον βωμό μιας καριέρας, μιας αξιολόγησης, μιας υπόσχεσης που πάντα μετατίθεται για αργότερα.
Ούτε δημόσια ούτε ιδιωτική, η εκπαίδευση σας είναι φυλακή
Εικόνες:
