Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2026 στις 13.00
Μικροφωνική ενάντια στην εμφυλη βία, τα κυκλώματα trafficking & τους βιασμούς
Αλληλεγγύη στα επιζώντα έμφυλης βίας
Τον Δεκέμβριο του 2025 γνωστοποιήθηκε η υπόθεση ομαδικού βιασμού μιας 13χρονης με καταγωγή από τις Φιλιππίνες στη Θεσσαλονίκη από άτομα ηλικίας 14-19 ετών, τα οποία κατέγραφαν τις πράξεις τους με τα κινητά τους και στη συνέχεια προχώρησαν στην ανάρτηση του υλικού στο ίντερνετ. Η υπόθεση έγινε γνωστή έπειτα από καταγγελία του κοριτσιού και σχηματισμό δικογραφίας σε βάρος των έξι ατόμων. Η επιζώσα κατέθεσε οτι στο διάστημα από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Απρίλιο του 2025 οι εμπλεκόμενοι εκμεταλλεύτηκαν τη φιλική σχέση που είχε με έναν εξ αυτών για να την οδηγήσουν σε κοινόχρηστο χώρο πολυκατοικίας και σε τουαλέτες χώρου στάθμευσης προκειμένου να την κακοποιήσουν.
Τον ίδιο μήνα, εντοπίστηκε και εξαρθρώθηκε ένα κύκλωμα human trafficking στη Θεσσαλονίκη τα μέλη του οποίου διακινούσαν γυναίκες από χώρες της Λατινικής Αμερικής (Κολομβία, Βραζιλία, Βενεζουέλα, Παραγουάη) με ψευδείς υποσχέσεις εργασίας και τις εκμεταλλεύονταν, εξαναγκάζοντας τες σε σεξεργασία. Οι γυναίκες αμείβονταν με πολύ μικρότερα ποσά από αυτά που τους είχαν υποσχεθεί και όταν προσπαθούσαν να ξεφύγουν από αυτή την κατάσταση αντιμετώπιζαν απειλές και εκβιασμούς. Σε αυτό το κύκλωμα συμμετείχαν 15 άτομα, ενώ στη δικογραφία που σχηματίστηκε περιλαμβάνονται κι άλλα 20 άτομα με περιφερειακούς ρόλους.
Μπορεί τα 2 περιστατικά να είναι διαφορετικά αλλά έχουν κοινές ρίζες στην πατριαρχία, την αντιμετώπιση των θηλυκοτήτων ως άτομα με λιγότερη αξία. Πεποίθηση η οποία δικαιολογεί την εκμετάλλευση και κακοποίηση τους. Βλέπουμε και στις 2 περιπτώσεις πως οι επιζώσες λόγω της μεταναστευτικής τους ταυτότητας καθίστανται πιο ευάλωτες σε κακοποιητικές συμπεριφορές καθώς ο ρατσισμός ενισχύει και ενισχύεται από την πατριαρχία. Οι κακοποιητές χρησιμοποιούν τα εργαλεία του φόβου και της απειλής για να αποδυναμώσουν και να κρατήσουν σε καθεστώς εξάρτησης τις επιζώσες. Στην περίπτωση του trafficking χρησιμοποιείται επιπλέον η οικονομική χειραγώγηση και βία που ασκείται στα άτομα ώστε να νιώθουν οτι είναι μόνα και αβοήθητα. Στην περίπτωση του ομαδικού βιασμού, η βία χρησιμοποιείται ως επικύρωση της αρρενωπότητας και της επίδειξης δύναμης απέναντι στις θηλυκότητες. Σε κάθε περίπτωση οι δράστες έχουν γαλουχηθεί με την ιδέα ότι οι θηλυκότητες αποτελούν αντικείμενα τα οποία μπορούν να κατέχουν και να εκμεταλλεύονται.
Στη διαιώνιση αυτών των περιστατικών διαδραματίζει σημαντικό ρόλο και η στάση της ευρύτερης κοινωνίας, εντός της οποίας αναπαράγονται οι πατριαρχικές αντιλήψεις και η οποία τις περισσότερες φορές, αντί να στραφεί εναντίων των κακοποιητών, στρέφει το βλέμμα στα επιζώντα άτομα κατηγορώντας τα (γιατί βρισκόταν εκεί που βρισκόταν, γιατί εμπιστεύτηκαν κάποιον κτλ). Το victim blaming εντείνει το αίσθημα ντροπής και ενοχής που φέρουν συνήθως ως βάρος τα επιζώντα άτομα. Με τον τρόπο αυτό εγκαθιδρύεται κοινωνικά ένα καθεστώς σιωπής και συνενοχής απέναντι σε τέτοιες κακοποιητικές συμπεριφορές αποθαρρύνοντας πολλά άτομα να μιλήσουν για τις δικές τους εμπειρίες. Επιπλέον συχνό είναι το αφήγημα οτι ο βιαστής/ κακοποιητής είναι ένα άτομο με συγκεκριμένο προφίλ (ταξικό, φυλετικό), άτομο επικίνδυνο που "παραμονεύει" για να επιτεθεί. Στην πραγματικότητα όμως είναι άτομα καθημερινά, τις περισσότερες φορές στον κοντινό κύκλο των επιζωσών. Μπορεί να είναι συγγενείς, συνάδελφοι, αφεντικά, συμμαθητές, φίλοι, καθηγητές κτλ, γεγονός που μπορεί να καθιστά ακόμα πιο δύσκολο το να μιλήσουν τα επιζώντα.
Οι ιστορίες έμφυλης βίας είναι καθημερινές, το ίδιο όμως και οι ιστορίες αντίστασης σε αυτήν. Αν δε θέλουμε να ακούμε κάθε εβδομάδα κι άλλο ένα περιστατικό έμφυλης βίας οφείλουμε να αποδομούμε τις πατριαρχικές και ετεροκανονικές αντιλήψεις, να στεκόμαστε αλληλέγγυα με τα άτομα που έχουν βιώσει κακοποίηση και να μη δείχνουμε καμία ανοχή στις μικρές και καθημερινές εκφάνσεις της έμφυλης βίας γιατί είναι αυτές που αν δεν τις ξεριζώσουμε από την αρχή θα θεριέψουν και θα γιγαντωθούν.
Είναι στο χέρι μας να αποδομήσουμε τους έμφυλους ρόλους που μας μάθαν στην οικογένεια, το σχολείο, την εκκλησία, την τηλεόραση. Είναι στο χέρι μας να αμφισβητήσουμε το τι είναι «κανονικό», να συγκρουστούμε με όσους μας λένε πώς πρέπει να φερόμαστε, να ντυνόμαστε, να περπατάμε, να μιλάμε, πώς πρέπει να παίζουμε και να διασκεδάζουμε, με ποιον πρέπει να ερωτευόμαστε, πώς, που και πότε «επιτρέπεται» να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας. Είναι στο χέρι μας να αντιληφθούμε ότι το τι θεωρείται φυσιολογικό και τι όχι δεν προκύπτει από κάποιον νόμο της φύσης, αλλά επιβάλλεται και αλλάζει κατά το δοκούν από όσους κατέχουν την εξουσία προκειμένου να διαιρούν την κοινωνική βάση για να μην αμφισβητείται η κυριαρχία τους.
Πέρα όμως από όσα μπορεί να κάνει καθεμία και καθένα(ς) από εμάς σε ατομικό επίπεδο στην καθημερινότητά της/του προκειμένου να αποτραπούν περιστατικά έμφυλης βίας, είναι σημαντικό να δημιουργούμε κοινότητες και συλλογικότητες όπως φεμινιστικές/αντιπατριαρχικές/κουηρ ομάδες προκειμένου να αναδεικνύονται ευρύτερα αυτά τα ζητήματα, να στεκόμαστε οργανωμένα απέναντι σε περιστατικά έμφυλης βίας, να δημιουργούμε ασφαλείς χώρους που θα λειτουργούν ενδυναμωτικά για επιζώντα κακοποίησης και θα μπορούν να σπαν το καθεστώς απομόνωσης που τους επιβάλλεται. Να διεκδικούμε αλλαγές σε θεσμικό επίπεδο οι οποίες μπορούν να βελτιώσουν στο σήμερα τις ζωές των ατόμων που υφίστανται κακοποίηση, όπως δομές φιλοξενίας για άτομα που έχουν υποστεί έμφυλη κακοποίηση και χρειάζονται ασφαλή στέγαση μακριά από τους κακοποιητες τους, δομές στήριξης για δωρεάν ψυχολογική και ιατρική υποστήριξη επιζώντων έμφυλης βίας και υποστηρικτικό πλαίσιο στο σχολικό περιβάλλον.
Στο δρόμο στη δουλεία και στο λεωφορείο όποιος απλώνει χέρι θα φεύγει με φορείο
Καμία ανοχή στην έμφυλη βία - Καμία μόνη - Κανένα μόνο
Συλλογικότητα για τον ελευθεριακό φεμινισμό
Rabbia Viola
Μικροφωνικη συγκέντρωση ενάντια στην εμφυλη βία, τα κυκλώματα trafficking και τους βιασμούς
Σάββατο 7/02, 13:00 Αγίας Σοφίας με Ερμού
Η ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ
Το Δεκέμβρη του 2025 ήρθαν στη δημοσιότητα στη Θεσσαλονίκη δύο υποθέσεις ακραίας έμφυλης πατριαρχικής βίας, κακοποίησης, βιασμού και εμπορίας ανθρώπων. Η πρώτη υπόθεση αφορά τον βιασμό και τη βιντεοσκόπηση ανήλικης από τις Φιλιππίνες, ενώ η δεύτερη αφορά την "εξάρθρωση" κυκλώματος trafficking που εξέδιδε γυναίκες από χώρες της Λατινικής Αμερικής, από την Κολομβία, τη Βραζιλία, τη Βενεζουέλα και την Παραγουάη, επιβεβαιώνοντας για ακόμη μία φορά ότι η σεξουαλική εκμετάλλευση αποτελεί οργανικό κομμάτι της κοινωνικής και οικονομικής κανονικότητας.
Οι υποθέσεις αυτές δεν μπορούν να ιδωθούν αποκομμένες από μια μακρά αλυσίδα περιστατικών έμφυλης βίας που έχουν αποκαλυφθεί τα τελευταία χρόνια και τα οποία αποτυπώνουν την ολοένα και σκληρότερη επίθεση που δέχονται και οι γυναίκες και ιδιαίτερα όσες ανήκουν στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα με την επέλαση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού και τη σχεδόν ολοσχερή αποσάθρωση των κοινωνιών. Ο βιασμός και η εμπορία της 12χρονης από τον Κολωνό, η κακοποίηση και έκδοση της Ε. από την Ηλιούπολη από μπάτσο Μπουγιούκο, καθώς και ο βιασμός της 19χρονης μέσα στο Α.Τ. Ομόνοιας από μπάτσους της ομάδας Δέλτα δεν αποτελούν απλώς εγκλήματα, αλλά αποτυπώνουν με ωμότητα τον τρόπο με τον οποίο οι κρατικοί θεσμοί, η αστυνομία και η δικαιοσύνη όχι μόνο αποτυγχάνουν να προστατεύσουν τα θύματα, αλλά συχνά εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα στη βία, είτε μέσω της συγκάλυψης, είτε μέσω της ατιμωρησίας, είτε μέσω της εμπλοκής εκπροσώπων σε περιπτώσεις βιασμών, έμφυλης κακοποίησης και κυκλωμάτων trafficking.
Γίνεται λοιπόν ξεκάθαρο για πολλοστή φορά ότι η έμφυλη βία δεν μπορεί να νοηθεί ως εξαίρεση ή ως απόκλιση από τη λειτουργία του συστήματος - αντίθετα, αποτελεί δομικό στοιχείο του κράτους και του καπιταλισμού, που βασίζονται στη διατήρηση ιεραρχιών φύλου, ηλικίας, φυλής και τάξης, προκειμένου να διασφαλίζεται η αναπαραγωγή των σχέσεων εξουσίας και εκμετάλλευσης. Η πατριαρχία λειτουργεί ως μηχανισμός πειθάρχησης και ελέγχου, καθορίζοντας ποια σώματα θεωρούνται ποια αναλώσιμα, ποιές φωνές καταδικάζονται στη σιωπή
Δεν είναι τυχαίο ότι τα άτομα που πλήττονται πιο σκληρά από την έμφυλη βία ανήκουν στις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Παιδιά, μετανάστριες, πρόσφυγες, γυναίκες χωρίς χαρτιά, φτωχές και κοινωνικά αποκλεισμένοι βρίσκονται σε θέσεις όπου η εξάρτηση, η επισφάλεια και η έλλειψη κοινωνικής στήριξης καθιστούν τη βία ευκολότερη, πιο αόρατη και συχνά ατιμώρητη. Η παιδική ηλικία, η μετανάστευση και η οικονομική ανάγκη αποτελούν κοινωνικές συνθήκες που παράγονται και αναπαράγονται από το ίδιο το σύστημα, ώστε να δημιουργούνται σώματα διαθέσιμα προς έλεγχο, εκμετάλλευση και κακοποίηση.
Το trafficking, ειδικότερα, δεν μπορεί να αποσπαστεί από τις δομές της καπιταλιστικής οικονομίας, καθώς προϋποθέτει την ύπαρξη συνόρων, φτώχειας, έμφυλων ανισοτήτων και καταναγκασμού, προκειμένου να μετατραπεί η ανθρώπινη ζωή σε εμπόρευμα και η ανάγκη για επιβίωση σε πεδίο κερδοφορίας. Η σεξουαλική εκμετάλλευση δεν είναι παρά μια από τις πιο βίαιες εκφράσεις ενός συστήματος που θεμελιώνεται πάνω στην ανισότητα και την ιεραρχία.
Ταυτόχρονα είναι ολοφάνερο ότι οποιοδηποτε μέρος της κοινωνίας αγωνίζεται ενάντια στους κρατικούς μηχανισμούς και στο σύστημα όπου εξουσιάζει και θρέφει την πατριαρχια, δέχεται ακραία και ωμή βία από τα τσιράκια του κράτους με τρανταχτά παραδείγματα, τον ξυλοδαρμό αγωνιστριων σε μαζικη πορεία υπερασπισης της Παλαιστίνης στην Αθήνα, τα πρόσφατα παραδείγματα των αναιτιων και βίαιων συλλήψεων στη Θεσσαλονίκη μετά από την αντιφασιστική συγκέντρωση στις 31/01/2026 και πολλά ακόμα παραδείγματα που καταδεικνύουν την υπερμετρη καταστολή που δεχονται οι αγωνιζόμενες.
Απέναντι σε αυτή τη συνθήκη, αρνούμαστε τη σιωπή, αρνούμαστε να αποδεχτούμε το αφήγημα του κράτους και της δικαιοσύνης, όταν οι ίδιες οι κρατικές δομές αποδεικνύονται διαρκώς συνένοχες! Σ' έναν κόσμο που επιμένει να βαφτίζει τη βία "παρέκκλιση", εμείς γνωρίζουμε πως η βία κατά των γυναικών είναι οργανικός κανόνας της εξουσίας και επιλέγουμε να στεκόμαστε στο πλευρό των θυμάτων, αναγνωρίζοντας ότι μόνο μέσα από συλλογικούς, αυτοοργανωμένους και αντικρατικούς αγώνες μπορεί να τεθεί πραγματικά υπό αμφισβήτηση η πατριαρχική και καπιταλιστική εξουσία.
Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΒΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ
ΚΡΑΤΟΣ, ΜΜΕ, ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΚΑΛΥΠΤΟΥΝΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
Ελεύθερες γυναίκες της Συλλογικότητας για τον κοινωνικό αναρχισμό Μαυρο&Κοκκινο μέλος ΑΠΟ - ΟΣ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ
Τα καθημερινά περιστατικά έμφυλης και σεξουαλικοποιημένης βίας είναι αμέτρητα, και πολλά από αυτά δεν βγαίνουν καν στη δημόσια σφαίρα. Ακόμα και αυτά που βγαίνουν, με τους όρους που δημοσιεύονται, δεν οξύνουν κανένα κοινωνικό αντανακλαστικό παρά μόνο μουδιάζουν και απογοητεύουν. Δύο από αυτά τα περιστατικά, τα οποία έλαβαν χώρα στη Θεσσαλονίκη, έγιναν γνωστά τον Δεκέμβρη του 2025. Το ένα αφορά ένα ανήλικο κορίτσι, 13 χρονών, με καταγωγή από τις Φιλιππίνες, το οποίο κατήγγειλε πως 6 άτομα (εκ των οποίων τα 4 είναι επίσης ανήλικα) την βίασαν ομαδικά κατ' εξακολούθηση σε διάστημα 2 μηνών και κατέγραφαν τις πράξεις τους, τις οποίες δημοσιοποίησαν στο διαδίκτυο.
Το δεύτερο περιστατικό αφορά κύκλωμα trafficking με διεθνείς διασυνδέσεις το οποίο εκμεταλλευόταν μετανάστριες τις οποίες εντόπιζαν κυρίως στην Νότια Αμερική, αλλά και στην Αφρική και την Ευρώπη, ωθώντας τες στην σεξεργασία. Εκμεταλλευόμενοι την ευάλωτη θέση των επιζωσών ως φτωχών μεταναστριών, τα τρία αδέρφια που φέρεται να ήταν επικεφαλής του κυκλώματος, καθώς και τουλάχιστον άλλα 40 άτομα που δρούσαν κυρίως περιφερειακά, χρησιμοποιούσαν αυτές τις γυναίκες με σκοπό τη στελέχωση οίκων ανοχής και το οικονομικό κέρδος. Στην περίπτωση αυτή, ορισμένες από τις γυναίκες εντοπίστηκαν και απελευθερώθηκαν. Και για τις δύο περιπτώσεις έχει σχηματιστεί δικογραφία.
Σε αυτή τη ζοφερή κατάσταση με την οποία μας φέρνουν αντιμέτωπα αυτού του είδους τα περιστατικά, τα οποία φυσικά έρχονται να προστεθούν στα χιλιάδες άλλα καθημερινά περιστατικά γενικότερης εργασιακής, κοινωνικής, πολιτικής καταπίεσης και εκμετάλλευσης, οφείλουμε να συλλογικοποιούμε τις αντιστάσεις μας. Η υποστήριξη των επιζωσών είναι καίριας σημασίας να προέρχεται από τα κάτω και να απαντάει δυναμικά και με θάρρος στην πατριαρχική βαρβαρότητα.
Μέσα από αυτά τα περιστατικά γίνεται σαφές ότι η αρρενωπότητα αντιμετωπίζει τα σώματά μας ως πεδίο άσκησης εξουσίας. Το κράτος και η πατριαρχία μάς εγκλωβίζει σε στερεοποιημένες ταυτότητες: έμφυλες, σεξουαλικές, φυλετικές, σωματικής ικανότητας. Όμως, τα σώματά μας είναι φορείς επιθυμιών, δύναμης και αντίστασης. Αποδομώντας αυτές τις ταυτότητες απαντάμε πως ποτέ κανένα δεν θα είναι μόνο.
ΜΕΧΡΙ Ο ΦΟΒΟΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΠΛΕΥΡΑ
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΜΑΦΙΑ Η ΙΔΙΑ ΣΥΜΜΟΡΙΑ, (ΠΑΙΔΟ)ΒΙΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΕΜΠΟΡΙΑ.
ΟΙ ΒΙΑΣΤΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΡΑΤΣΑ ΕΙΔΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΡΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΙ.
CALVALUNA ομάδα για την ανάδυση/ανάδειξη του κουηρφεμινισμού
ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ/ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ
Η έμφυλη βία δεν είναι ένα αποκομμένο κομμάτι της πραγματικότητας των ζωών μας που το συναντάμε σε δελτία ειδήσεων, στείρες στατιστικές έρευνες και καμπάνιες για την ισότητα. Οι κακοποιήτες μας δεν είναι τέρατα κρυμμένα σε σκοτεινές γωνίες δρόμων. Η έμφυλη κακοποίηση είναι στα σπίτια μας, στις γειτονιές που υπάρχουμε, στις δουλειές που εργαζόμαστε, στα σχολεία και στις σχολές που σπουδάζουμε.
Στη Θεσσαλονίκη, τον Δεκέμβριο του 2025 μάθαμε για την υπόθεση ομαδικού βιασμού ανήλικης μαθήτριας, με καταγωγή από τις Φιλιππίνες, από 6 άτομα έφηβα και νεαρής ηλικίας (εκ των οποίων ο ένας ήταν φιλικό της πρόσωπο), τα οποία κατέγραψαν τους βιασμούς και τα δημοσίευσαν στο διαδίκτυο.
Τα νεαρά αγόρια μεγαλώνουν και γαλουχούνται με την ιδέα πως η σεξουαλικότητα των θηλυκοτήτων είναι κτήμα τους και μαθαίνουν να μας βλέπουν ως αντικείμενο προς εκμετάλλευση, απανθρωποποιώντας τα σώματά μας. Η διαπόμπευση στο διαδίκτυο που στοχεύει στην επιζώσα είναι σεξουαλική κακοποίηση μέσω εικόνας. Η κοινωνία μαθημένη να θεωρεί πως η γυναικεία σεξουαλικότητα είναι ντροπή, την κάνει θέαμα και γυρνάει το επικριτικό της βλέμμα στο επιζών άτομο και όχι στους βιαστές. Η επιζώσα ως μετανάστρια γίνεται ακόμη πιο ευάλωτη στα χέρια της εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας που είναι βουτηγμένα στα στερεότυπα και τον ρατσισμό. Δεν γίνεται η συμπόνια μας να είναι επιλεκτική κάνοντας διακρίσεις ανάλογα την καταγωγή η την ηλικία των επιζώντων και κοιτώντας πάντα από απόσταση τον πόνο τους.
Τον ίδιο μήνα βγήκε στη δημοσιότητα ακόμη ένα κύκλωμα trafficking που δρούσε στην πόλη με πολλά εμπλεκόμενα μέλη και με επιζώσες γυναίκες κυρίως από τη Λατινική Αμερική στις οποίες για να έρθουν υπόσχονταν μια "καλύτερη ζωή με υψηλότερες αμοιβές". Όταν όμως έφταναν στην Ελλάδα, έπαιρναν τα έγγραφα τους, τις απειλούσαν και η αμοιβή ήταν πολύ χαμηλότερη από τη συμφωνημένη, καθώς το μεγαλύτερό μέρος της παρακρατούταν από τα μέλη του κυκλώματος.
Αυτές οι υποθέσεις κακοποίησης είναι γέννημα θρέμμα του ίδιου συστήματος που από τη μία βιάζει, δολοφονεί, διαμορφώνει και καταπιέζει ζωές και από την άλλη διαχειρίζεται τις υποθέσεις αυτές στα δικαστήρια, κρίνοντας υπέρ των θυτών. Στα κυκλώματα trafficking είναι μπλεγμένο όλο το (παρα)κράτος με μέλη καταστηματάρχες, μπάτσους, στελέχη της ΝΔ και άλλων δεξιών και ακροδεξιών κομμάτων. Δεν ξεχνάμε την "αντικερί" του Γιώργου Βάθη, μέλους της Χρυσής Αυγής, όπου φυλάκιζε και εξέδιδε γυναίκες από την Ανατολική Ευρώπη, εν γνώσει της ΕΛ.ΑΣ., το κύκλωμα τράφικινγκ στην Ηλιούπολη, όπου κύριο μέλος ήταν ο μπάτσος Μπουγιούκος, το κύκλωμα "Αμαρυλλίς" με πάνω απο 50 επιζώσες από την Κολομβία και άλλα πόσα κυκλώματα σωματεμπορίας τα οποία όταν έφτασαν στα δικαστήρια από θηλυκότητες που κατάφεραν να αποδράσουν είχαν εξαφανιστεί στοιχεία, μάρτυρες και κατηγορίες.
Τα συμβάντα έμφυλης βίας δεν είναι μελανά σημεία σε μία φιλήσυχη πολιτεία, ούτε μεμονωμένα περιστατικά που σπάνε τη σιωπή. Είναι κομμάτι της καθημερινότητας, ένα σύνολο από πολλαπλά επίπεδα καταπιέσεων που έρχονται από ένα πολλαπλό σύστημα εξουσίας και αν δεν δώσουμε βάση, η εκμετάλλευση θα συνεχίζει να διαιωνίζεται. Δεν γίνεται να μιλάμε για πατριαρχία μόνο όταν μια θηλυκότητα πεθάνει ή όταν ένα παιδί βιαστεί. Θέλουμε να την αντιμαχόμαστε καθημερινά, να οξύνουμε τα αντανακλαστικά μας στο δρόμο, στη δουλειά• σε κάθε πεδίο που μπορεί κάποιο άτομο να θεωρηθεί ευάλωτο, να είμαστε εκεί. Τα βλέμματά μας κάθε φορά, οφείλουν να είναι στραμμένα στις πραγματικές αιτίες που τόσες γυναίκες, τόσες θηλυκότητες, τόσα τρανς και κουιρ άτομα, τόσα παιδιά κακοποιούνται καθημερινά.
Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΒΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙ
ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΑΦΙΑ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΕΠΙΖΩΝΤΑ ΕΜΦΥΛΗΣ ΒΙΑΣ
Συγκέντρωση ενάντια στην έμφυλη βία Σάββατο 07/02 13:00 Αγίας Σοφίας με Ερμού
Μαρμάγκα, αντιπατριαρχική ομάδα