Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2026 στις 19.30
Πρώτη προβολή: Σκεφτόμουν την Άννα
Πρώτη Προβολή στην Θεσσαλονίκη με ελληνικούς υπότιτλους:
ΣΑΒΒΑΤΟ 7 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 19:30
ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
*Πριν την προβολή θα διαβαστεί η εισήγηση του Πασκουάλε Αμπατάντζελο, ενώ η ταινία θα ξεκινήσει λίγο μετά την ώρα προσέλευσης λόγω περιορισμένου χρόνου του ΕΚΘ.
Το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου θα πραγματοποιηθεί για πρώτη φορά στην Θεσσαλονίκη, στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, η πρώτη προβολή με ελληνικούς υπότιτλους μίας ιταλικής ταινίας, φιλμ-ντοκιμαντέρ, διάρκειας 96 λεπτών με τίτλο «Σκεφτόμουν την Άννα» σε σενάριο-σκηνοθεσία του Τομάζο Αραμίνι, πηγή έμπνευσης της οποίας αποτέλεσε η αυτοβιογραφία του Πασκουάλε Αμπατάντζελο «Έτρεχα και σκεφτόμουν την Άννα. Μια ιστορία της δεκαετίας του '70» [Εκδ. Διάδοση, Αθήνα. 2020].
"Μια ιστορία Εξέγερσης & Αγάπης από την ιταλική Έφοδο στον Ουρανό της δεκαετίας του '70, όπου -μέσα από τη συνολική αναδρομή στην ζωή του πρωταγωνιστή της και της Άννας, της συντρόφισσας του στη ζωή και τον αγώνα- καταγράφονται με σαφήνεια και έξω από τα συνηθισμένα τρομολαγνικά αφηγήματα, οι εγχώριες και διεθνείς αφορμές και οι αιτίες αυτής της Εφόδου στον Ουρανό, οι αξίες και το κλίμα μιας ολόκληρης εποχής." όπως αναφέρει και ο μεταφραστής της ταινίας.
"Ποιος είναι ο Πασκουάλε Αμπατάντζελο;
Ο Πασκουάλε Αμπατάντζελο γεννήθηκε το 1950 στη Φλωρεντία. Τελευταίο παιδί μιας πολυμελούς προλεταριακής οικογένειας με καταγωγή από τον Νότο. Γιος Ιταλών μεταναστών στην Ελλάδα οι οποίοι μεταπολεμικά, μετά τον καταναγκαστικό εκπατρισμό τους από την Πάτρα στην Ιταλία, θα ζήσουν την πικρή ζωή των προσφύγων στην ίδια τη χώρα καταγωγής τους [*].
Τη δεκαετία του 1970, μετά από μια σειρά εμπειριών του δρόμου που θα τον οδηγήσουν αρκετές φορές στη φυλακή, θα συμμετάσχει ενεργά στις εξεγέρσεις των προλετάριων κρατούμενων μέσα στις φυλακές και έξω από αυτές στις διαδηλώσεις της επαναστατικής αριστεράς. Έτσι, θα μετατραπεί συνειδητά σε πολιτικοποιημένο κακοποιό και στρατευμένο κομμουνιστή. Σ' έναν από τις αρκετές πολλές χιλιάδες των νεολαίων κομμουνιστών-μελών των ένοπλων οργανώσεων, τους οποίους το «μεγαλύτερο ΚΚ της Δύσης», το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCI) του Ενρίκο Μπερλιγκουέρ, χαρακτήριζε «τρομοκράτες» και -σε πλήρη συντονισμό με τους κυβερνητικούς χριστιανοδημοκράτες- πάσχιζε για την πάταξη και την εξόντωση τους.
Στις 29 Οκτώβρη του 1974, ο Πασκουάλε συλλαμβάνεται στη Φλωρεντία μετά από μια «προλεταριακή απαλλοτρίωση» των Ένοπλων Προλεταριακών Πυρήνων (ΝΑΡ) στο Ταμιευτήριο της πλατείας Αλμπέρτι. Εκεί, κατά τη διάρκεια ανταλλαγής πυροβολισμών με τους καραμπινιέρους, θα τραυματιστεί σοβαρά, ενώ δυο σύντροφοί του, ο Λούκα Μαντίνι και ο Σέρτζιο Ρομέο, έχασαν τη ζωή τους.
Μετά από αυτή τη σύλληψή του, συμμετέχει στις εξεγέρσεις στις ειδικές φυλακές στην Αζινάρα το 1979 και στο Τράνι το 1980. Την άνοιξη του 1978, ήταν ένας από τους δεκατρείς πολιτικούς κρατούμενους, την απελευθέρωση των οποίων είχαν ζητήσει οι Ερυθρές Ταξιαρχίες (BR) με αντάλλαγμα την απελευθέρωση του πρώην πρωθυπουργού και προέδρου της Χριστιανοδημοκρατίας Άλντο Μόρο.
Μετά από τριάντα χρόνια και αφού πρώτα εξέτισε είκοσι χρόνια φυλακής, έξι χρόνια ημιελευθερίας και τέσσερα χρόνια επιτηρούμενης ελευθερίας, χωρίς ποτέ να μετανοήσει ούτε να διαχωριστεί, ο Πασκουάλε επέστρεψε ελεύθερος σε μια αλλαγμένη χώρα, όπου παρά την προχωρημένη ηλικία του, εξακολουθεί να παραμένει ενεργός σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.
Όσον αφορά τις αξίες και τα ιδανικά που εκκινούσαν την πράξη και τη δράση χιλιάδων ανθρώπων των υποτελών Τάξεων στην Ιταλία (και όχι μόνο) εκείνων των χρόνων, τα οποία η καθεστωτική νεογλώσσα βάφτισε «μολυβένια», ώστε να καταφέρει να τα εξορκίσει και να τα ρίξει στη λήθη, όπως ανέφερε -μεταξύ άλλων- και ο ίδιος, σε μια συνέντευξη που είχε δώσει προ πενταετίας, με αφορμή την κυκλοφορία της ελληνικής έκδοσης του βιβλίου του:
[…] Μια αλληλεγγύη που εκείνη την περίοδο αγκάλιαζε κάθε κοινωνικό πεδίο. Για εμάς, για τη δική μας γενιά που έζησε μέσα από τον και για τον αγώνα από τα τέλη της δεκαετίας του '60 μέχρι τα τέλη εκείνης του '80, το ατομικό εγώ υπήρχε μονάχα μέσα από μια συλλογική οπτική. Μέσα σε εκείνη την κοινωνική σύγκρουση, εκείνη που επικρατούσε ήταν η συλλογική διάσταση και το ατομικό εγώ έβρισκε νόημα μονάχα μέσα στις συλλογικές δυναμικές και τις επαναστατικές οργανώσεις, οι οποίες προσδιόριζαν τα όρια μέσα στα οποία μπορούσε να πραγματωθεί και το ατομικό εγώ. Με βάση αυτή την κολεκτιβιστική οπτική, υπήρχε μια κουλτούρα και μια θεωρητική και ιδεολογική τοποθέτηση που προερχόταν κατευθείαν από τις προλεταριακές και λαϊκές εμπειρίες του παρελθόντος, από την ιστορία της πάλης των τάξεων, από μια αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική και διεθνιστική οπτική του κόσμου, από μια κοινωνική οπτική ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και την ύπαρξη μιας κοινωνίας διαιρεμένης σε τάξεις, μέσα στην οποία κυριαρχούν οι αγορές, ο ανταγωνισμός και το κέρδος των λίγων εις βάρος των πάρα πολλών, αντί της αλληλεγγύης και της αδελφοσύνης μεταξύ των ανθρώπων.
Για εμάς ήταν κάτι το φυσικό να ζούμε ως συλλογικά υποκείμενα, να οργανωνόμαστε και να αγωνιζόμαστε ενάντια στην εξουσία και το καπιταλιστικό σύστημα, να βοηθάμε ο ένας τον άλλον στα δύσκολα και να ζούμε ως κοινότητες στα εργοστάσια και τα σχολεία, στις προλεταριακές συνοικίες και τις φυλακές. Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, ο ατομικισμός συχνά ισοδυναμούσε με απομόνωση και σχεδόν πάντοτε ήταν αντιπαραγωγικός και ηττημένος. Με λίγα λόγια, το να ζεις μονάχα για τον εαυτό σου ήταν ένα στοίχημα που δεν μπορούσε να δώσει ούτε κάποια προοπτική ούτε κάποια προσβάσιμη εναλλακτική οδό στις προλεταριακές μάζες. Ούτε σήμερα μπορεί, αλλά μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, από τα τέλη της δεκαετίας του '80 μέχρι τις μέρες μας, η εξουσία κατάφερε να εκκινήσει έναν κυριολεκτικό μαζικό αποικισμό των μυαλών μέσα από τα κυρίαρχα μέσα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ανοίγοντας το δρόμο στην ιδεολογία της, επιβάλλοντάς την ως τη μοναδική σκέψη και φυλακίζοντας το συλλογικό φαντασιακό μέσα σε ένα ψηφιακό παραλήρημα, όπου τα άτομα μπορούν να πιστεύουν ότι θα τη γλιτώσουν μόνα τους, όπως τα μωρά πιστεύουν στα παραμύθια, τα Θεοφάνια και τον Άγιο Βασίλη […]
Η παγκόσμια πρεμιέρα αυτού του φιλμ-ντοκιμαντέρ πραγματοποιήθηκε στη Φλωρεντία στις 4/11/2024 στο εθνικό διαγωνιστικό τμήμα του κινηματογραφικού Festival dei Popoli ενώ προβλήθηκε και στο πλαίσιο του Pitching Forum του 24ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.
Η συγκεκριμένη συμπαραγωγή των Method S.r.l., Bronx Film, Mali Pegasus D.O.O., σε συνεργασία με το Studio Tumminelli & Coaching HR, ένα και πλέον χρόνο μετά την κυκλοφορία της συνεχίζει να προβάλλεται σε όλη την Ιταλία, σε κατάμεστες αίθουσες και πολιτικούς & κοινωνικούς χώρους."
Διαρκής Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση
