kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Κοινότητες σε αντίσταση: πολιτικό καφενείο-προβολή και ενημέρωση από τη Μινεάπολη

Τους τελευταίους 9 μήνες ο Τράμπ κλιμακώνει την επίθεσή του εναντίων των μεταναστριών στις ΗΠΑ μέσω στρατιωτικών πρακτικών, αφηγημάτων ξεκάθαρου ρατσισμού, μαζικών επαναπροωθήσεων και φυλακίσεων. Οι πράκτορες του ICE που καταγράφουν φυλετικό προφίλ και βίαια επιτίθονται σε κόσμο στις δουλειές, στο δρόμο και στα σπίτια τους, έχουν γίνει γνωστοί παντού. Ακόμα και αν η συμμορία του ICE υπάρχει πολλά χρόνια, η χρηματοδότησή της από το κράτος της ΗΠΑ έχει αυξηθεί όντας πλέον μία από μεγαλύτερες μεταξύ των κρατικών δαπανών, με μεγάλο ποσοστό να αφορά μπόνους, υψηλούς μισθούς και ξεπλήρωμα χρεών για τους νεοσύλλεκτους. Πέραν αυτού, ο ICE επιχειρεί και εκτός των εσωτερικών συνόρων των κρατών, τρομοκρατώντας κόσμο μέσα και έξω από τις ΗΠΑ. Οι χρηματικές αμοιβές που προσφέρονται σε ατομικότητες προκειμένου να ενταχθούν στον ICE δείχνουν πως οι νεοσύλλεκτοι δεν είναι μόνο ρατσιστές λάτρες της τραμπικής ιδεολογίας (make america great again) αλλά και μια διατομή της κοινωνίας η οποία προσελκύεται από τα οικονομικά προνόμια που της προσφέρονται.

Οι πρόσφατες επιθέσεις στην Μιννεάπολη υπό τη διακυβέρνηση του Τράμπ ήταν μια προσπάθεια διαχωρισμού της κοινωνίας και πέραν του ότι είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 2 αλληλέγγυων (Renee Goode και Alex Pretti), έχουν προκύψει και χιλιάδες φυλακίσεις μεταναστριών που οδηγούνται στην περαιτέρω βία και στον θάνατο. Τα καθεστωτικά μέσα μιλούν για τουλάχιστον 32 άτομα που έχουν δολοφονηθεί μέσα στα κέντρα κράτησης τον τελευταίο χρόνο, ενώ ο πραγματικός αριθμός είναι πιθανώς πολύ μεγαλύτερος. Φυσικά, οι δολοφονίες των "Αμερικανών πολιτών" είναι αυτές που έφεραν στο φως τις τακτικές του ICE, με την καθεστωτική συγκάλυψη και αφήγηση να δίνει έμφαση μόνο σε αυτές και όχι στην βία που εξαπολύεται από αυτή τη συμμορία ως κομμάτι της γενικής αντιμεταναστευτικής πολιτικής. Μια πολιτική χτισμένη πάνω στην ιδεολογία της "λευκής άριας φυλής", που τρομοκρατεί και καταπιέζει τις μεταναστευτικές κοινότητες.

Οι συλληφθείσες του ICE μεταφέρονται σε μονάδες κράτησης που έχουν σχεδιαστεί για να προκαλούν ψυχολογικό τραύμα μέσω των συνθηκών τους. Οι κρατούμενες δεν έχουν πρόσβαση σε επικοινωνία με δικηγόρους ή με την οικογένειά τους και συχνά μπορεί να εξαφανιστούν για μήνες. Υποχρεώνονται να δουλεύουν σε πλαίσια εργασίας όπως αυτά των φυλακών, και σε πολλές από αυτές που επαναπροωθούνται (συνήθως σε χώρες που δεν έχουν καμία επαφή) αρνείται πρόσβαση σε δικαστικές ακροάσεις. Η μέθοδος φυλάκισης του κόσμου χωρίς χαρτιά και η απομόνωσή του από την υπόλοιπη κοινωνία, σε συνδυασμό με την κρατική προπαγάνδα και συγκάλυψη, έρχεται να ενισχύσει τόσο το αφήγημα της αντιμετώπισης ενός "εσωτερικού εχθρού" όσο και τον ίδιο τον κοινωνικό διαχωρισμό που φέρει η επιβολή ελέγχου ενός συγκεκριμένου κομματιού της κοινωνίας.

Οι συνθήκες κράτησης, η καταγραφή φυλετικού προφίλ στο δρόμο, η βία των μπάτσων και η ρητορική περί "εγκληματικότητας και παρανομίας" είναι αρκετά παρόμοιες τόσο στον ελλαδικό χώρο όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Οι νέοι αντιμεταναστευτικοί νόμοι έρχονται για να μας διαχωρίσουν βάσει φυλετικών αξόνων ενώ ταυτόχρονα εκμεταλλεύονται κόσμο βάζοντας τον να δουλεύει για την αστική επέκταση του καπιταλισμού όπως για παράδειγμα στο Ελληνικό. Παρ' όλο που δεν υπάρχει ακόμα στην Ελλάδα αντίστοιχη ομάδα με αυτή του ICE, η καθημερινή παρενόχληση στο δρόμο από τους μπάτσους και η τοποθέτησή τους πλέον στα ΜΜΜ δείχνει την κανονικοποίηση της ρατσιστικής βίας στις γειτονιές μας. Οι επιχειρήσεις-σκούπα καθώς και η γενική ποινικοποίηση και εργατική εκμετάλλευση των μεταναστών στον ελλαδικό χώρο δημιουργούν μια αντίστοιχη συνθήκη ρατσιστικής καταπίεσης, με αυτούς να αντιμετωπίζονται ως "απειλή για την ασφάλεια" τόσο εδώ όσο και στις ΗΠΑ. Τα κέντρα κράτησης, οι συνθήκες των οποίων αποτελούν κομμάτι της στοχευμένης κρατικής βίας, συνεχίζουν να σαπίζουν κάθε χρόνο και μέσω των νέων νόμων που στοχοποιούν περισσότερο τους μεταναστευτικούς πλυθησμούς ο κόσμος που εγκλωβίζεται σε αυτά μένεται να αυξηθεί, όπως και η πιθανότητα δημιουργίας καινούργιων. Σε παρόμοια συνθήκη, στις ΗΠΑ χτίζονται νέα κέντρα κράτησης με περισσότερες "δυνατότητες", αποκαλύπτοντας ξανά την χρήση της μεθόδου της φυλάκισης ως κατασταλτική στρατηγική ελέγχου.

Η αντίσταση στις ΗΠΑ -που έχει επεκταθεί από το Λος Άντζελες στο Πορτλαντ μέχρι το Σικάγο και τώρα στη Μιννεάπολη- έχει έρθει από τον κόσμο ο οποίος στοχοποιείται και αξιοποιεί δίκτυα και μεθόδους που υπήρχαν ανέκαθεν, καθώς ανέκαθεν υπήρχε η στοχοποίηση αυτή. Περαιτέρω τρόποι αντίστασης έχουν γίνει μέσω αποκλεισμών των επιχειρήσεων, σαμποτάζ, ξεμπρόστιασμα των πρακτόρων του ICE, πορείες και άμεσους διαπληκτισμούς με αυτούς. Και φυσικά γίνεται ευρεία χρήση μεθόδων αντίστασης όπως οι περιπολίες και η βιντεοσκόπηση των αρχών, που συνέβαιναν αδιάκοπα και καθημερινά παρά τις δολοφονίες των Goode και Pretti.

Στην Ελλάδα οι αντιστάσεις στις αντιμεταναστευτικές πολιτικές ποικίλουν ανά τα χρόνια, από στεγαστικές καταλήψεις μεταναστών (Όπως η Νοταρά και το παλιό City plaza) μέχρι διαφορετικού τύπου διαδηλώσεις, συνελεύσεις και δημιουργία αλληλέγγυου κινήματος στα νησιά ως σημεία προσέλευσης στην Ευρώπη. Το ότι δεν υπάρχει ο ICE εδώ δεν σημαίνει πως βρισκόμαστε σε καλύτερη κατάσταση. Θέλουμε να ενισχύσουμε τους δεσμούς μέσα στις κοινότητές μας, πολεμώντας τον φυλετικό διαχωρισμό που εφαρμόζει το κράτος.

Στην εκδήλωση θα έρθουμε σε επικοινωνία με συντρόφισσα που βρέθηκε στη Μινεάπολη και θα εξηγήσει την γενική κατάσταση δίνοντας έμφαση στο πως οι κοινότητες οργανώνουν την αντίσταση. Σκοπεύουμε να μεταφέρουμε την συζήτηση στο πλαίσιο των γειτονιών μας ανοίγοντας ξανά την κουβέντα περί αστυνομικής βίας και παρενόχλησης και να ψάξουμε τρόπους οργάνωσης ενάντια στην κανονικοποίηση της ρατσιστικής κρατικής βίας που βλέπουμε στις πλατείες, τους δρόμους και τα ΜΜΜ.

Over the last 9 months, Trump has been escalating his attack on migrants in the US through military tactics, narratives of explicit racism, mass deportations and detentions. ICE agents that racially profile and violently attack people at work, on the street or in their homes have become infamous everywhere. Even though ICE as an agency has existed for many years, the budget for ICE has increased to become one of the biggest in the administration, a large proportion of which is spent on bonuses, high salaries and paying off debts and loans of new recruits. Next to the increased spending, ICE is now also used far away from the external borders, terrorising people in and out of the state. This financial incentive for individuals to join ICE means that recruits are not solely racist MAGA devotees, but a cross-section of US society attracted by the financial benefits.

The recent targets in Minneapolis under the Trump administration are an attempt to divide society that has not only resulted in the deaths of 2 solidarians, Renee Goode and Alex Pretti, but thousands of detentions, which lead to trauma, violence and also death. At least 32 people were killed in detention centres last year in the US (official numbers), while the real number is probably way higher. Of course, the murders of 'US citizens' have brought a spotlight on ICE's tactics: the mainstream coverage and narrative have placed more emphasis on these 2 murders than the violence not only of ICE but of the general anti-migration narrative. An anti-migration narrative that is built on a white supremacist ideology, creating fear and oppression within migrant communities.

Those arrested by ICE are often transferred to detention facilities that are designed to inflict psychological trauma through their conditions. Detainees are denied contact with lawyers or family and can often be disappeared for months. Detainees are also forced to work in prison labour work schemes and many of those deported have never had access to a judicial hearing, and are often deported to countries they have little connection to. This further increases division in society, locking up people without papers, and isolating them from the rest of society. It is a way of enacting control over a certain part of society, further strengthening the narrative of the "enemy within the state".

The conditions of detention, the racial profiling on the street, the violence of the cops and the narrative of criminalisation and 'illegality' are comparable to the situation in Greece and the EU. The new anti-migration laws are an attempt to divide society along racial lines while simultaneously exploiting individuals for work, building the urban expansion of capitalism, such as in ELENIKO. Even though there is no equivalent group to ICE in Greece, the daily harassment on the street by cops, as well as the expansion of cops on public transport, has normalised racist violence in our neighbourhoods. "Sweeping" operations and the general increased criminalisation and securitisation of migrants in Greece have lead to a very comparable situation of racist repression. Both in the US and in Greece, migrants are facing deportations on the state narrative that they are a "security threat". The detention centres of Greece continue to rot every year, making conditions part of the targeted state violence. Through the new law's criminalisation of migrant communities, the number of people held in detention centres is set to increase, and there is a very real probability that new ones will be built. At the same time, ICE is further constructing new detention centres, with bigger and bigger capacities, showing the similarity in ideology and strong belief in detention as a repressive and controlling strategy.

Resistance in the US has been widespread and relentless from LA to Portland to Chicago, and now in Minneapolis. This resistance has come from the people who are targeted, utilising networks and methods that have always existed because they have always been targeted. There have been other kinds resistance through blockades, sabotage, exposing of ice agents, demonstrations and direct confrontation. And of course there has been the widespread use of patrols and filming that has been daily and continuous despite the murders of Goode and Pretti.

In Greece, resistance to the anti-migration policies and practices have been diverse over the last years. Resistance has existed in migrant housing squats like City Plaza and Notara, in diverse forms of demonstrations and assemblies, and as a solidarity movement on the Greek islands, points of entry into Europe. Although there isn't an equivalent institution to ICE in Greece, we are not in a better place. It is on us to again strengthen the bonds in our communities and the racial division, which the state is trying to implement and is implementing.

In this event, we will hear from a comrade who has been in Minneapolis to understand the general situation and specifically about how communities are organising resistance. We would like to move the conversation towards our neighbourhoods: to open the discussion about police violence and harassment again, and look at ways we can organise in resisting what has become normalised racist state violence in our plateias, our streets and on transport.