kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Διαδήλωση για Τέμπη

Το έγκλημα στα Τέμπη δε θα ξεχαστεί, με αλληλεγγύη & πάλη ταξική! [Εκδήλωση με τον αγωνιστή Π.Ρούτσι 20/2 |Πορεία Σύνταγμα 28/2]

από Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Εκδήλωση- συζήτηση για το κρατικό- καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη, με τη συμμετοχή του αγωνιστή και συγγενή θύματος, Πάνου Ρούτσι - Παρασκευή 20.2 στις 19.00, Καλλιδρομίου 49. "Η συνέχεια του κρατικού- καπιταλιστικού εγκλήματος των Τεμπών και της συγκάλυψής του μέσα στις δικαστικές αίθουσες -Το καθήκον της όξυνσης του ταξικού πολέμου για το εγχώριο επαναστατικό κίνημα" | ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑ 12ΜΜ

Το έγκλημα στα Τέμπη δε θα ξεχαστεί, με αλληλεγγύη και πάλη ταξική! [Εκδήλωση με τον αγωνιστή Π. Ρούτσι 20/2 7μμ Καλλιδρομίου 49 - Διαδήλωση 28/2 Σύνταγμα 12μμ]

Η νύχτα της 28ης Φλεβάρη στα Τέμπη υπήρξε η στιγμή που η εγκληματική φύση του κράτους και του κεφαλαίου φανερώθηκε σε όλο της το μεγαλείο πάνω στις τσακισμένες λαμαρίνες. Τρία χρόνια μετά, δε θα σταματήσουμε να μιλάμε για μια προδιαγεγραμμένη ταξική σφαγή, όπου οι ζωές των ανθρώπων της τάξης μας θυσιάστηκαν με απόλυτη ψυχραιμία για να διασφαλιστούν τα μερίσματα των επενδυτών του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου και των ιδιωτικοποιήσεων. Η εργατική τάξη και η νεολαία δεν θρηνούν απλώς θύματα, αλλά μετρούν τους νεκρούς ενός ακήρυχτου πολέμου, όπου η ασφάλεια των μετακινήσεων -ακριβώς όπως και των συνθηκών εργασίας- θεωρείται "περιττό κόστος" μπροστά στις ανάγκες της αγοράς.

Η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, που επιβλήθηκε με τη βία των μνημονίων, πλήρως ευθυγραμμισμένη με τις προσταγές της Τρόικας, αποτελεί το κεντρικό εργαλείο αυτού του ταξικού πολέμου, παραδίδοντας τις υποδομές της χώρας στο έλεος του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου. Η μετατροπή των κοινωνικών αναγκών σε πεδίο κερδοφορίας, για το ντόπιο και το ξένο κεφάλαιο, σημαίνει τη βίαιη επιβολή του δόγματος «κόστους-οφέλους». Όταν ο σιδηρόδρομος ιδιωτικοποιείται, κάθε μέτρο προστασίας, κάθε πρόσληψη εξειδικευμένου προσωπικού και κάθε σύγχρονο σύστημα ασφαλείας λογίζονται ως «περιττά έξοδα» που μειώνουν την κερδοφορία. Η παράδοση του σιδηροδρόμου στην ιταλική Ferrovie dello Stato δεν ήταν μια "επένδυση εκσυγχρονισμού", αλλά μια αποικιοκρατικού τύπου παράδοση δημόσιου πλούτου, όπου το κράτος εγγυάται τα κέρδη των πολυεθνικών ενώ οι ίδιες αποποιούνται κάθε ευθύνη για την ασφάλεια.

Δεν θα ξεχάσουμε όμως, πως για δεκαετίες, ο ΟΣΕ αποτέλεσε ένα πεδίο αδιαφανούς διαχείρισης και λεηλασίας δημόσιου χρήματος γεγονός που συνέβαλε στην ιδιωτικοποίηση του, όπου δισεκατομμύρια ευρώ από εθνικά και ευρωπαϊκά κονδύλια φαγώθηκαν σε εργολαβίες χωρίς τέλος και σε ημιτελείς συμβάσεις (όπως η διαβόητη 717). Το κράτος λειτούργησε ως ο μεσάζοντας που διοχέτευε πόρους σε φίλια επιχειρηματικά συμφέροντα, αφήνοντας το δίκτυο γυμνό από συστήματα τηλεδιοίκησης και φωτοσήμανσης, παρά τις παχυλές χρηματοδοτήσεις που υποτίθεται πως προορίζονταν γι' αυτά. Η κρατική διαχείριση λοιπόν του ΟΣΕ πριν την ιδιωτικοποίηση του, αποδείχθηκε εξίσου δολοφονική, καθώς θυσίασε την προοπτική της τεχνικής βελτίωσης στον βωμό της διαφθοράς και της σκοπιμότητας. Μέσα στο μνημονιακό πλαίσιο της διαρκούς λιτότητας, η ασφάλεια του λαού θυσιάστηκε διπλά: μία φορά για να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις ΕΚΤ, ΔΝΤ, αγορών και οι ορέξεις των διεθνών ομίλων, και μία δεύτερη για να συντηρηθεί το καθεστώς της αφαίμαξης του δημόσιου πλούτου από το εγχώριο κεφάλαιο. Η ιδιωτικοποίηση και η κρατική υποβάθμιση είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, οδηγώντας νομοτελειακά στην απαξίωση των υποδομών και στη δημιουργία ενός περιβάλλοντος όπου ο λαός καλείται να πληρώσει με το αίμα του, είτε την κερδοφορία των ιδιωτών, είτε την εγκληματική αδιαφορία του κράτους.

Αυτή η δομική απαξίωση της ανθρώπινης ζωής μπροστά στο κέρδος δεν περιορίζεται μόνο στις ράγες, αλλά εκδηλώνεται ως μια συνειδητή και εγκληματική αδιαφορία του κράτους απέναντι σε κάθε πτυχή της κοινωνικής βάσης. Είναι η ίδια αδιαφορία που επέδειξε η κυβέρνηση απέναντι στα δεκάδες εξώδικα και τις προειδοποιήσεις των σωματείων των σιδηροδρομικών, που μήνες αλλά και μέρες πριν το έγκλημα κραύγαζαν για την επικινδυνότητα του δικτύου, για να λάβουν ως απάντηση την ειρωνεία των υπουργών και την νομική και διοικητική καταστολή. Είναι η ίδια αδιαφορία που βιώνουν σήμερα οι εργαζόμενοι στο μετρό, οι γιατροί και το ΕΚΑΒ που καταγγέλλουν την υποστελέχωση και την διάλυση του ΕΣΥ, οι πυροσβέστες που παλεύουν με απαρχαιωμένο εξοπλισμό, οι εργαζόμενοι στην ανάπλαση/ιδιωτικοποίηση του Ελληνικού και οι εργαζόμενοι στα αεροδρόμια, οι οποίοι προειδοποιούν για την επικίνδυνη κατάσταση στις αερομεταφορές λόγω των τεράστιων ελλείψεων σε προσωπικό και συστήματα ασφαλείας. Το κράτος γνωρίζει τις προειδοποιήσεις, αλλά επιλέγει συνειδητά να μην πράξει τίποτα, γιατί η προστασία της ζωής των ανθρώπων της τάξης μας κοστίζει, ενώ η θυσία τους στον βωμό του κεφαλαίου αποφέρει κέρδη. Αυτή η συνειδητή άρνηση λήψης μέτρων καθιστά το κράτος τον αποκλειστικό υπεύθυνο για κάθε έγκλημα που βαφτίζεται ατύχημα. Η εμπέδωση του ιδεολογήματος της ατομικής ευθύνης, της θανατοπολιτικής και ο εθισμός σε φαινόμενα κοινωνικού κανιβαλισμού αποτελεί εξάλλου όπλο στη φαρέτρα του συστήματος προκειμένου να βγαίνει λάδι η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό. Ο εγκληματικός ταξικός χαρακτήρας του κράτους ξετυλίγεται παντού: στα κάτεργα της εργοδοσίας, όπως στη Βιολάντα, όπου ο θάνατος πέντε εργατριών βαφτίζεται εργατικό ατύχημα για να καλυφθεί η εντατικοποίηση, τα ελλιπή μέτρα προστασίας και ο εκβιασμός του μεροκάματου. Είναι το ίδιο νήμα που νομιμοποιεί τις δολοφονίες μεταναστών στα υδάτινα και χερσαία σύνορα με την κρατική δολοφονία των μεταναστών στη Χίο να εμφανίζεται ως νόμιμη άμυνα. Είτε πρόκειται για το τρένο, είτε για το εργοστάσιο, είτε για τη βάρκα στο Αιγαίο, ο ένοχος είναι ένας: το αστικό σύστημα που ιεραρχεί τη ζωή με βάση την κερδοφορία και την εθνική ασφάλεια, καταδικάζοντας τον λαό στη λήθη και τον θάνατο.

Σήμερα, βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα, ύπουλη φάση της κρατικής διαχείρισης για την υπόθεση των Τεμπών. Το σύστημα, αφού απέτυχε να καταστείλει την κοινωνική έκρηξη με τα δακρυγόνα και τα γκλοπ των πρώτων ημερών, αφού προσπάθησε να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη κάνοντας λόγο για "προβοκάτορες που προσπαθούν να μπαχαλεψουν μια ειρηνική διαδήλωση", επιχειρεί τώρα την πλήρη απονεύρωση της οργής μέσω της θεσμικής ενσωμάτωσης. Η ανάδυση νέων πολιτικών σχηματισμών, όπως το κόμμα που συγκροτείται γύρω από το πρόσωπο της Μ. Καρυστιανού, δεν αποτελεί τη δικαίωση του αγώνα, αλλά τη μετατροπή μιας κοινωνικής και ταξικής αντιπαράθεσης σε κοινοβουλευτική εκτόνωση. Το αστικό μπλοκ επιχειρεί εναγωνίως για την υπεράσπιση των ζωτικών του συμφερόντων να πριμοδοτήσει μια ελεγχόμενη αντιπολίτευση που θα μπορεί να εκβιάζει την εκάστοτε κυβέρνηση, όχι για να ανατρέψει την πολιτική του κεφαλαίου, αλλά για να διευθετήσει εσωτερικούς ανταγωνισμούς ισχύος. Όμως η επίκληση στο περί δικαίου αίσθημα ή οι αναφορές σε περί "υγιούς κράτους δικαίου" απλώς αποτελούν λάδι στα γρανάζια του καπιταλιστικού συστήματος αφού αποφεύγουν την απευθείας σύγκρουση μαζί του. Ακόμα χειρότερα οι συγκλίσεις με συντηρητικές και εθνικιστικές αφηγήσεις και η ενσωμάτωση ακροδεξιών πολιτικών παραγόντων στο ψηφοδέλτιο της, αποκόπτουν το έγκλημα των Τεμπών και το κίνημα υπεράσπισης που αντιστέκεται από τις ταξικές του ρίζες.

Η εστίαση αποκλειστικά στη νομική οδό και τη δικαιοσύνη των αστών -μιας δικαιοσύνης που ιστορικά καλύπτει τους δολοφόνους του κεφαλαίου και του κράτους- στοχεύει στο να βγάλει τον κόσμο από τους δρόμους και να τον εγκλωβίσει στην αναμονή μιας κάλπης ή μιας δικαστικής απόφασης. Ενόψει των επερχόμενων δικαστηρίων για την υπόθεση των Τεμπών, οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαροι: καμία αυταπάτη δεν χωρά για τον ρόλο της αστικής δικαιοσύνης. Οι δικαστικές αίθουσες θα γίνουν το σκηνικό μιας καλοστημένης παράστασης, όπου οι πραγματικοί αυτουργοί -η κυβέρνηση, η Hellenic Train και οι μηχανισμοί της ΕΕ- θα επιχειρήσουν να φορτώσουν την ευθύνη σε αποδιοπομπαίους τράγους και χαμηλόβαθμα στελέχη. Το δικαστικό σώμα, ως οργανικός βραχίονας της κρατικής μηχανής, δεν πρόκειται να δικάσει το σύστημα που το τρέφει. Τα δικαστήρια αυτά δεν στοχεύουν στην απόδοση δικαιοσύνης, αλλά στην οριστική ταφή της κοινωνικής αμφισβήτησης και στη νομιμοποίηση της συγκάλυψης στέλνοντας μήνυμα ατιμωρησίας και συγκάλυψης στους εκπροσώπους του διεθνούς και ντόπιου κεφαλαίου.

Η οργή όμως δεν μπορεί να περιμένει τις αργόσυρτες και μεροληπτικές διαδικασίες των θεσμών. Ήδη με την έναρξη της δίκης των Τεμπών επιχειρείται μια αδιανόητη συγκάλυψη της εταιρείας security interstar η οποία έχασε το βιντεοληπτικό υλικό από την σύγκρουση των τρένων. Νομικός εκπρόσωπος της συγκεκριμένης εταιρείας ο ακροδεξιός δικηγόρος και πρόεδρος του περιφερειακού συμβουλίου Αττικής Βασίλης Καπερνάρος ο οποίος επιτέθηκε με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς στον αγωνιστή και συγγενή θύματος Τεμπών Ρούτσι επιχειρώντας με αυτόν τον τρόπο να εδραιώσει μια ισχύ εντός της δικαστικής αίθουσας αντίστοιχης με το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα της νομιμοποίησης της συγκάλυψης. Η στάση αυτή των υπερασπιστών του συστήματος, που φτάνουν στο σημείο να ειρωνεύονται τους συγγενείς μέσα στο ίδιο το δικαστήριο, αποτελεί συνέχεια του κρατικού εγκλήματος. Όσο η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση προκλητικά καλύπτει τους υπεύθυνους, η κοινωνική και ταξική αντεπίθεση οφείλει να τους βρίσκει παντού. Παρά την πλήρη εναντίωσή μας στον θεσμό των δικαστηρίων, γνωρίζουμε καλά ότι η παρουσία μας εκεί είναι κρίσιμη. Η πίεση του δρόμου είναι ο μόνος παράγοντας που μπορεί να υπερασπιστεί τους συγγενείς των θυμάτων από τις λοιδορίες εναντίον τους αναγνωρίζοντας πως οι δικαστικές αποφάσεις αντανακλούν και αποτυπώνουν ευρύτερους κοινωνικούς και ταξικούς σχηματισμούς από την δυναμική των οποίων εξαρτώνται και οι αποφάσεις. Η παρουσία μας πρέπει να είναι διπλή: Μέσα στις αίθουσες, για να αποτρέπουμε τη συγκάλυψη σε πραγματικό χρόνο και να στεκόμαστε έμπρακτα στο πλευρό των συγγενών που δίνουν έναν άνισο αγώνα απέναντι σε έναν ολόκληρο μηχανισμό. Και ταυτόχρονα έξω από τις αίθουσες, στον δρόμο, εκεί όπου η παρουσία μας θα θυμίζει πως καμία απόφαση δεν θα γίνει αποδεκτή αν δεν ανταποκρίνεται στο κοινό περί δικαίου αίσθημα. Η μόνη δίκαιη ετυμηγορία εκδίδεται στους δρόμους, αλλά η μάχη δίνεται παντού.

Το κράτος που δολοφόνησε 57 ανθρώπους είναι το ίδιο κράτος που σήμερα χτυπάει, ψεκάζει με χημικά, συλλαμβάνει και φυλακίζει όποιον και όποια τολμάει να αμφισβητήσει ή να αντιδράσει στην κυριαρχία του. Είναι το ίδιο κράτος που δίνει γη και ύδωρ σε ΗΠΑ και Ισραήλ, το ίδιο κράτος που ψηφίζει τα αντεργατικά νομοσχέδια και νομιμοποιεί τις εργατικές δολοφονίες όπως πρόσφατα στην Βιολάντα. Απέναντι σε αυτό το σκηνικό, άλλος δρόμος δεν υπάρχει εκτός από τον δρόμο της σύγκρουσης , της συλλογικοποίησης των αντιστάσεων, της οργάνωσης της κοινωνικής βάσης σε ταξική / επαναστατική κατεύθυνση.

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΙΣ ΦΑΜΠΡΙΚΕΣ, ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ, ΣΤΑ ΤΡΕΝΑ ΟΙ ΡΑΓΕΣ ΤΗΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΒΑΦΤΗΚΑΝΕ ΜΕ ΑΙΜΑ

ΤΕΜΠΗ ΒΙΟΛΑΝΤΑ ΧΙΟΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑ 12ΜΜ

- ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΕ ΟΜΙΛΗΤΗ ΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΠΑΝΟ ΡΟΥΤΣΙ : ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20 ΦΛΕΒΑΡΗ ΚΑΛΛΙΔΡΟΜΙΟΥ 49 , 19 :00 ΕΞΑΡΧΕΙΑ ,

Εικόνες:

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1639792/

Στις 28 Φλεβάρη Ξαναβγαίνουμε στους Δρόμους | Κινητοποιήσεις σε Αθήνα & Θεσσαλονίκη

Στις 28 Φλεβάρη Ξαναβγαίνουμε στους Δρόμους

Τρία χρόνια μετά το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη, όλοι οι λόγοι που μας έβγαλαν από την πρώτη στιγμή στους δρόμους παραμένουν ακόμα σε ισχύ: πολιτικά πρόσωπα δεν διώκονται, ο σιδηρόδρομος βρίσκεται ακόμα στην ίδια κατάσταση που οδήγησε στο έγκλημα της 28ης Φλεβάρη του 2023, ενώ σε όλο αυτό που διάστημα που μεσολάβησε μέχρι σήμερα η επίθεση Κράτους και Κεφαλαίου σε όλα τα κοινωνικά αγαθά (παιδεία, υγεία, στέγαση, μεταφορές) συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς, κινούμενη στην ίδια κατεύθυνση, η οποία μπορεί να συνεχίσει να γεννάει μονάχα νέα εγκλήματα. Γιατί η ίδια επίθεση που αποσκοπεί στον έλεγχο και τη μεσολάβηση του Κράτους πάνω στα δημόσια αγαθά και τις κοινωνικές σχέσεις από τη μία, και στην κερδοφόρο εκμετάλλευση τους από το Κεφάλαιο από την άλλη, γεννιέται μέσα από την αθεράπευτα αντικοινωνική φύση του κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος που ως μηχανισμός επιβίωσης και επιβολής σαν προτεραιότητα δεν μπορεί να έχει την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών, αλλά την επιβίωση της παρασιτικής σχέσης των πολιτικών και οικονομικών ελίτ εις βάρος μας. Το ιστορικό βάθος του συγκεκριμένου εγκλήματος, από την μη ολοκλήρωση της σύμβασης 717 σε διάστημα εικοσαετίας με την εναλλαγή μιας σειράς κυβερνήσεων στην εξουσία, μέχρι το ξεπούλημα της ΤΡΑΙΝΟΣΕ σε Ιταλούς επενδυτές, επί της σοσιαλδημοκρατικής διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι επανέφεραν τρένα που είχαν αποσυρθεί για να τα λειτουργήσουν σε έναν εν γνώσει τους μη λειτουργικό σιδηρόδρομο, αποδεικνύει με τον πιο τραγικό τρόπο την πραγματικότητα αυτή.

Η φρικαλεότητα του Κράτους αποκαλύπτεται με τον τρόπο που έγινε η συγκάλυψη του εγκλήματος, αφού από την πρώτη στιγμή το σημείο μπαζώθηκε αμέσως, εξαφανίζοντας όλα τα στοιχεία που το αποδεικνύουν, μαζί με αυτά και ανθρώπινα μέλη των θυμάτων, τα οποία βρέθηκαν πεταμένα σε χωράφια της Λάρισας.

Δεν έχουμε καμία ψευδαίσθηση πως η δικαίωση των οικογενειών των θυμάτων, αλλά και συνολικά της κοινωνίας μπορεί να επέλθει μέσω οποιουδήποτε κρατικού φορέα, και πιο συγκεκριμένα της αστικής δικαιοσύνης. Από την θεσμοθέτηση της αστικής δημοκρατίας μέχρι και σήμερα το Κράτος έχει την δυνατότητα να ξεπλένει και να νομιμοποιεί κάθε πολιτικό εγκληματία μεθοδευμένα, έτσι ώστε να μην αφήνει περιθώριο σε κάποιον κοινωνικό αντίλογο πέραν των θεατρικών αντιπαραθέσεων εντός του κοινοβουλίου. Από την ευνοϊκή μεταχείριση των βασανιστών της Χούντας, μέχρι την επανεκλογή του πρώην υπουργού μεταφορών Κώστα Καραμανλή, και την θρασύδειλη επίθεση προς τις οικογένειες των θυμάτων από μπράβους της κυβέρνησης εντός των δικαστηρίων της Λάρισας, η δικαιοσύνη του Κράτους αποτελεί έναν ακόμη μηχανισμό επιβολής της εξουσίας και φίμωσης της κοινωνικής αντίστασης.

Μία άλλη δικαιοσύνη είναι αυτή που μπορεί να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα της κοινωνίας. Είναι εκείνη που δημιουργεί συνειδήσεις και νέους κοινωνικούς δεσμούς. Είναι η δικαιοσύνη του δρόμου. Σε αυτή την μορφή δικαιοσύνης δημιουργούνται σχέσεις αλληλεγγύης, εμπιστοσύνης, και αλληλοβοήθειας, κόντρα στην καπιταλιστική νοοτροπία που το μόνο κοινωνικό της κίνητρο είναι η διαμόρφωση των σχέσεων με σκοπό τη μέγιστη κερδοφορία του Κεφαλαίου, αδιαφορώντας πλήρως για την ανθρώπινη ζωή.

Από τις προταγματικές καταλήψεις της Σερβίας, οι οποίες πυροδότησαν μια νέα εξεγερσιακή συνθήκη δημιουργώντας σε όλα τα πανεπιστήμια κόμβους πολιτικής αυτοοργάνωσης, μέχρι τους αγώνες στους δρόμους των ελληνικών πόλεων, μάς γίνεται όλο και πιο κατανοητό ότι η πραγματική δικαίωση βρίσκεται στο δρόμο και όχι στα δικαστήρια.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το Κρατικό-Καπιταλιστικό σύστημα επιβιώνει αφομοιώνοντας τους εχθρούς του εντός του. Έτσι, μέσα στους κόλπους του παίρνουν σάρκα και οστά νέα πολιτικά εγχειρήματα με φαινομενικά "αντισυστημικό" λόγο, που τελικά βρίσκουν τη θέση τους μέσα στο ίδιο καθεστώς που υπόσχονται να καταστρέψουν, λειτουργώντας τελικά καίρια για την επιβίωση και την αναπροσαρμογή του, σύμφωνα με τις εκάστοτε συνθήκες και ανάγκες των καιρών. Τα παραδείγματα πολλά, από την προηγούμενη διακυβέρνηση της σοσιαλδημοκρατίας, που το μόνο που πέτυχε ήταν να ανοίξει τον δρόμο στη δεξιά πέντε χρόνια αργότερα, για να καταργήσει τις όποιες παραχωρήσεις έλαβαν χώρα ως προς το κομμάτι των κοινωνικών παροχών, μέχρι τον νέο κομματικό σχηματισμό της Μ. Καρυστιανού, η οποία αυτό που ουσιαστικά προτάσσει είναι ότι η αιτία των εγκλημάτων που βιώνουμε καθημερινά δεν είναι η εκμεταλλευτική δομή και υπόσταση του Κράτους, το αντικοινωνικό αυτό σύμπλεγμα που έχει δομηθεί ανάμεσα σε πολιτικούς, δικαστές, ανακριτές, μαφιόζους, τοπικούς αιρετούς, και μπάτσους, αλλά οι προσωπικές και κατά βάση ηθικές επιλογές που έχουν κατά καιρούς πάρει διάφοροι αχυράνθρωποι του πολιτικού σκηνικού, όταν βρέθηκαν σε θέσεις εξουσίας, καλλιεργώντας έτσι εκ νέου πολιτικές αυταπάτες περί κάποιας ανθρωπιστικής διαχείρισης του Κράτους και του Καπιταλισμού και συνδράμοντας στην επανομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος.

Ενάντια στον μεσσιανισμό, την ανάθεση και την υποστήριξη σε προσωπολατρικά πολιτικά σχήματα που βάζουν μπροστά τον προσωπικό αγώνα συγκεκριμένων ανθρώπων, η μόνη ελπίδα και διέξοδος βρίσκεται στον από τα κάτω αγώνα των πολλών -της κοινωνικής βάσης- πιάνοντας το νήμα από τον αγώνα των τριών τελευταίων χρόνων, από τις μαχητικές διαδηλώσεις και απεργίες των πρώτων ημερών με τα κατειλημμένα σχολεία και πανεπιστήμια, μέχρι τον αγώνα που δίνουν ασταμάτητα οι συγγενείς των δολοφονημένων στα Τέμπη, έχοντας ενάντιά τους το σύνολο του διεφθαρμένου πολιτικού καθεστώτος της μεταπολίτευσης, και από την 28η Φλεβάρη του 2025, με τη μεγαλύτερη διαδήλωση των τελευταίων δεκαετιών, μέχρι την νικηφόρα απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι στο Σύνταγμα ενάντια στη συγκάλυψη των δολοφόνων. Η μόνη διέξοδος για να μπορέσει η κοινωνική οργή που αναμοχλεύεται συνεχώς εδώ και τρία χρόνια να εκφραστεί και να αλλάξει την πραγματικότητα που βιώνουμε είναι να δράσει αποκλειστικά έξω από τους κρατικούς θεσμούς και ενάντιά τους, να σπάσει τις σαπισμένες ρίζες του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, του κομματικού "αγώνα", και του αστικού καθωσπρεπισμού που τον κρατούσαν δέσμιο και περιχαρακωμένο σε στενά όρια και τον εμπόδισαν να αφομοιώσει περισσότερες διεκδικήσεις και να κερδίσει περισσότερες νίκες.

Ο κόσμος βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχει ραγίσει, οπότε ρίχνει τις μάσκες της και αποκαλύπτεται το πιο σκληρό της πρόσωπο. Το κύριο μέλημα του Κράτους και του Κεφαλαίου είναι η ωμή μετατροπή όλων των κοινωνικών αγαθών, αλλά ακόμα και της ίδιας μας της ζωής, σε εμπόρευμα, χωρίς να νοιάζεται πλέον ούτε για τα φιλελεύθερα προσχήματα. Σε αυτή την οργανωμένη επίθεση της εξουσίας, εμείς απαντάμε οργανωμένα, οριζόντια και από τα κάτω, συνειδητοποιώντας μέρα με την μέρα πως η συλλογικοποίηση των ζωών μας, η πολιτικοποίηση των αντιστάσεων και των αρνήσεών μας και ο ανυποχώρητος αγώνας ενάντια στους κανίβαλους αυτού του κόσμου είναι ο τρόπος για να ξεπεράσουμε το κυνήγι της επιβίωσης και να φτιάξουμε μία ζωή που αξίζει να βιωθεί.

26 Φεβρουαρίου

Αθήνα: 12:00, Προπύλαια

Θεσσαλονίκη: 12:00, Άγαλμα Βενιζέλου

28 Φεβρουαρίου

Αθήνα: 12:00, Σύνταγμα

Θεσσαλονίκη: 12:00, Άγαλμα Βενιζέλου

ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΩΣ ΤΟ ΝΟΒΙ ΣΑΝΤ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας

Αναρχική Συνέλευση Φοιτητ(ρι)ών Quieta Movere

☭🚩Το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη δεν θα ξεχαστεί!

Να ανατρέψουμε την κυβέρνηση και το σύστημα που τη θρέφει για να ζήσουμε σαν άνθρωποι!

Πέρασαν ήδη τρία χρόνια από την κρατική δολοφονία στα Τέμπη, όπου 57 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, χωρίς ακόμα να έχει αποδοθεί δικαιοσύνη, χωρίς ακόμα να έχουμε βρει το οξυγόνο για μια ζωή χωρίς φόβο, θάνατο, και φτώχεια, παρά τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του λαού που αποτελούν τομή στην πρόσφατη ελληνική ιστορία, παρά την ηρωική απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι.

Τα αίτια θανάτου των 57 του προδιαγεγραμμένου κρατικού σιδηροδρομικού εγκλήματος στα Τέμπη, από την πρώτη στιγμή συνειδητά αποκρύφτηκαν από την κυβέρνηση και τα τσιράκια της, ο χώρος της μετωπικής σύγκρουσης των δύο τρένων μπαζώθηκε, κόκαλα και μέλη των νεκρών πετάχθηκαν στα μπάζα - σε μια πρωτοφανή προσβολή των νεκρών!

Η επίμονη άρνηση της κυβέρνησης να επιτρέψει τις έρευνες για τις αιτίες του θανάτου κάθε νεκρού ξεχωριστά, όπως επιβάλλουν οι κανόνες των πολύνεκρων δυστυχημάτων, είναι η πιο καθαρή απόδειξη ότι κάτι θέλουν απεγνωσμένα να κρύψουν - υλικό που πιθανότατα έχει σχέση με παράνομη μεταφορά υλικών (ξυλόλιο που βρέθηκε σε μεγάλη ποσότητα στο χώμα που έσπευσαν να μπαζώσουν εσπευσμένα οι κρατικές/κυβερνητικές υπηρεσίες, παρά την άρνηση του υπεύθυνου της τροχαίας) προορισμένων ίσως για λαθρεμπόριο, ή πιθανόν για τις στρατιωτικές ανάγκες του Ισραήλ.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε:

- Eίναι όλες οι κυβερνήσεις και τα κόμματα (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ακροδεξιά), που από το 2011 και μετά προώθησαν την ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ, οδήγησαν στην πολυδιάσπαση, υποστελέχωση και στην ολέθρια ιδιωτικοποίηση του σιδηρόδρομου.

- Είναι το ιταλικό μονοπώλιο της Hellenic Train, που παρά τις προφανείς ευθύνες για το έγκλημα συνεχίζει να λαμβάνει ζεστό κρατικό χρήμα!

- Είναι το κράτος -κατά συρροή δολοφόνος- και η δικαστική εξουσία που δεν ήταν και δεν είναι ανεξάρτητη. Ο ρόλος τους είναι να συγκαλύπτουν και να υπηρετούν το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του.

- Η κυβέρνηση της ΝΔ τυλιγμένη στα σκάνδαλα και τη διαφθορά επιμένει στη συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών, είναι συνένοχος σε μια σειρά εργατικά δυστυχήματα-δολοφονίες, καταστρέφει συλλήβδην τη δημόσια Υγεία και Παιδεία, ρημάζει τους αγρότες, αποτελεί το πιο πιστό σκυλί του πολέμου στην Ουκρανία και του Rearm Europe, υποστηρίζει τον διεφθαρμένο γενοκτόνο Νετανιάχου, ενώ ετοιμάζεται να στείλει ελληνικό στρατό και τανκς στη Γάζα για την εδραίωση της ιμπεριαλιστικής κατοχής στη Λωρίδα του ανυπότακτου παλαιστινιακού λαού.

- Η Πασοκο-μητσοτακική μαφία του Παναγόπουλου και της ξεπουλημένης ΓΣΕΕ δεν θα κουνήσει το δαχτυλάκι της για ουσιαστική δικαίωση των θυμάτων.

- Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ ακόμα και σήμερα, 3 χρόνια μετά το έγκλημα των Τεμπών, αρνείται να υποστηρίξει το αίτημα για επανακρατικοποίηση των σιδηροδρόμων με τη βλακώδη αιτιολογία ότι είτε με κρατικό είτε με ιδιωτικό σιδηρόδρομο, πάλι καπιταλισμό θα έχουμε. Και παρά τις θριαμβολογίες για την "κόκκινη" ΑΔΕΔΥ και το "κόκκινο" ΕΚΑ, ανίκανοι και φοβισμένοι να επενδύσουν στη συγκλονιστική δυναμική της Γενικής Απεργίας στην περσινή επέτειο του 2025 και να αναβαθμίσουν πολιτικά το κίνημα της οργής κατά του κρατικού εγκλήματος, βάζουν γι' άλλη μία φορά κόφτη σε ό,τι μπορεί να ξεφύγει από τη ρεφορμιστική τους ρέγουλα. Η άρνησή τους στην προκήρυξη 48ωρης απεργίας στις 27 και 28 Φλεβάρη, ώστε να συμπεριλαμβάνει τον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα με πενθήμερη εργασία, αποκαλύπτει την ολέθρια τακτική τους στους ταξικούς αγώνες. Είναι μια αδιέξοδη γραμμή που διαχέει απογοήτευση δίνοντας ευκαιρίες σε δεξιά αντιδραστικά ρεύμτα να εμφανίζοντια ως… αντισυστημικά!

Όταν η βαρβαρότητα γίνεται νόμος, ο ταξικός αγώνας είναι καθήκον!

- Καμία συγκάλυψη! Να αποδοθούν όλες οι πολιτικές και ποινικές ευθύνες - να τιμωρηθούν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί. Να παρθούν όλα τα μέτρα για να μην ξαναγίνει κάτι παρόμοιο στο μέλλον.

- Ενιαίος δημόσιος σιδηρόδρομος, δημόσια περιουσία χωρίς αποζημίωση με εργατικό και λαϊκό έλεγχο. Να φύγει τώρα η ιταλική Hellenic Train.

- Μέτρα ασφάλειας και προστασίας στους χώρους δουλειάς. Να βάλουμε τέλος στα εργοδοτικά εγκλήματα, στα μικρά και μεγάλα «Τέμπη» στους χώρους δουλειάς όπως αυτό στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα.

- Ψωμί - δουλειά - ειρήνη - ελευθερία.

- Κάτω η κυβέρνηση Μητσοτάκη και οι πολιτικές όλων των κυβερνήσεων, της ΕΕ, του κεφαλαίου που βάζουν τις ζωές μας πάνω από τα κέρδη, με εργατική εξουσία και σοσιαλισμό.

- Kάτω οι ανθρωποπνίχτες της Χίου και της Πύλου. Να τιμωρηθούν οι ένοχοι της δολοφονίας των προσφύγων και μεταναστών.

- Καμία ελληνική συμμετοχή στον ιμπεριαλιστικό στρατό κατοχής της Γάζας.

- Σταματήστε τον εξοπλισμό και την ενίσχυση του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ.

- Ήττα των ιμπεριαλιστικών στρατευμάτων.

- Διεθνιστική αλληλεγγύη των λαών.

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ☭🚩

https://www.neaprooptiki.gr/eek-to-kratiko-eg…

πηγή : https://www.neaprooptiki.gr/eek-to-kratiko-eg…
πηγή : email που λάβαμε στις 22 Φεβρουαρίου 20h

28 Φλεβάρη: Τρία χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη. Απεργούμε και γεμίζουμε τους δρόμους με τη δύναμη του αγώνα και της ανατροπής

28 ΦΛΕΒΑΡΗ: ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΓΕΜΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

ΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ: ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΩΝ ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ KAI ΜΕ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ

ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ

Τρία χρόνια μετά από το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στα Τέμπη, η μνήμη δεν έχει ξεθωριάσει, ο αγώνας δεν έχει σταματήσει. Η σύγκρουση δύο τρένων δεν ήταν ένα «ατύχημα». Ήταν το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που θυσιάζει τις ζωές μας και την ασφάλεια των δημόσιων συγκοινωνιών στο όνομα του κέρδους και των ιδιωτικοποιήσεων. Εκεί οδήγησε η πολιτική της ΝΔ και όσων ακόμα κυβέρνησαν (ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ κ.α.), αλλά και οι επιλογές της ΕΕ που αφήνουν τον σιδηρόδρομο υποστελεχωμένο και απαξιωμένο, για να ανοίγει ο δρόμος στους ιδιώτες.

Το έγκλημα των Τεμπών αποκάλυψε με τον πιο τραγικό τρόπο πως για το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του, τα κέρδη είναι πάνω από τις ανθρώπινες ζωές. Η κυβέρνηση επιχείρησε να επιβάλει σιωπή μέσα από τη συγκάλυψη, τη συκοφάντηση και την καταστολή. Γιατί η συγκάλυψη είναι πολιτική επιλογή. Είναι η προσπάθεια να διασωθεί μια ολόκληρη στρατηγική ιδιωτικοποιήσεων και διάλυσης του δημόσιου τομέα.

Αυτή η προσπάθεια πέφτει στο κενό. Δεν υπάρχει καμιά εμπιστοσύνη απέναντι στην δικαστική εξουσία και στην κυβέρνηση της ΝΔ. Οι περσινές μεγαλειώδεις απεργιακές κινητοποιήσεις συγκλόνισαν όλη τη χώρα και έστειλαν ένα δυνατό μήνυμα ελπίδας και ανατροπής.

Ταυτόχρονα, μέσα από αυτόν τον αγώνα γεννήθηκε μια νέα, ελπιδοφόρα κατάσταση για το λαϊκό κίνημα. Οι «από κάτω» έδειξαν τη δύναμή τους. Εργαζόμενοι και εργαζόμενες στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, φοιτητές, μαθητές, αγρότες, βρέθηκαν μαζί στους δρόμους. Εκεί βρίσκεται η δύναμη που μπορεί να φέρει την δικαίωση και την νίκη, την τιμωρία των ενόχων σε κάθε επίπεδο, αλλά και το ξήλωμα της Hellenic Train που κερδοσκοπεί με δημόσιο χρήμα διαλύοντας τον σιδηρόδρομο. Σε αυτή τη δύναμη βρίσκεται η διέξοδος απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική της φτώχειας, του ρατσισμού και του πολέμου που γεμίζει με «Τέμπη» τη ζωή μας, από το εργατικό μακελειό στη «Βιολάντα» μέχρι το ρατσιστικό έγκλημα στη Χίο.

Η κυβέρνηση επιχειρεί τώρα αντεπίθεση. Προωθεί τη συνταγματική θωράκιση της φτώχειας και των χαμηλών μισθών που βαφτίζονται «δημοσιονομική σταθερότητα», των ιδιωτικοποιήσεων, τα ιδιωτικά ΑΕΙ. Προωθεί την αξιολόγηση και την άρση της μονιμότητας στο δημόσιο τομέα που είναι προϋπόθεση για να ξεπουληθούν τα πάντα. Την ίδια στιγμή σπαταλά δισεκατομμύρια για πολεμικούς εξοπλισμούς, στέλνει στρατό κατοχής στη Γάζα στο πλευρό του γενοκτονικού κράτους του Ισραήλ και εντείνει το δολοφονικό κρατικό ρατσισμό απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες. Απέναντι σε αυτή την πολιτική, ο δρόμος είναι ένας: η συλλογική, αποφασιστική πάλη.

Με το βλέμμα στο εκλογικό παιχνίδι, η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση συναινεί σε αυτή την πολιτική. Την ίδια στιγμή οι δυνάμεις της ακροδεξιάς φωνάζουν για «διαφθορά» για να αφήσουν στο απυρόβλητο την πολιτική του κέρδους, των ιδιωτικοποιήσεων, της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων που επέβαλλαν οι κυβερνήσεις και η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Για να αναπνεύσουμε, πρέπει να τους ανατρέψουμε. Καμία συναίνεση- Καμία αναμονή

Θα επιβάλουμε το δίκιο μας με τη δύναμη του αγώνα της εργατικής τάξης και του οργανωμένου λαού. Και αυτό μπορεί να το πετύχει μόνο ο αποφασιστικός, ανυποχώρητος αγώνας και όχι τα άσφαιρα πυρά του κοινοβουλευτικού παιχνιδιού.

Οργανώνουμε τον ξεσηκωμό στα 3 χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών για να ενώσουμε τους αγώνες και τις δυνάμεις του κινήματος από όλα τα μέτωπα. Χρειαζόμαστε μια νέα απεργία-σταθμός που να μας ενώσει όλους και όλες σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, μια 48ωρη απεργία στις 27-28 Φλεβάρη. Αυτό ήταν που φοβήθηκε ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός ,αλλά και το ΠΑΜΕ, που δεν επιλέγει τη σύγκρουση και την κλιμάκωση των αγώνων. Κρατάμε την 24ωρη απεργία του ιδιωτικού τομέα και παλεύουμε να διευρυνθεί το αγωνιστικό απεργιακό μέτωπο την Παρασκευή 27 Φλεβάρη. Την μέρα εκείνη ολοκληρώνεται η δίκη της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσής Αυγής, με την ανακοίνωση της απόφασης. Καλούμε τα συνδικάτα, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα να προχωρήσουν σε απεργία για να μπορέσουν οι εργαζόμενοι, να δώσουμε και πάλι μαζικά το παρόν. Έχουμε χρέος στο μέλλον της κοινωνίας, αλλά και στους 200 Κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή και που εμπνέουν σήμερα τους αγώνες μας ενάντια στον φασισμό!

Συμμετέχουμε μαζικά στις απεργιακές και λαϊκές συγκεντρώσεις, για δικαιοσύνη για τα Τέμπη, ενάντια στην κυβέρνηση και στην πολιτική που τα προκάλεσε. Συνεχίζουμε με νέες κινητοποιήσεις, με αγώνα διάρκειας, μέχρι να δικαιωθούν οι νεκροί ,ενάντια στην πολιτική που θυσιάζει τις ζωές μας. Βγαίνουμε ξανά στους δρόμους στις 8 Μάρτη, στην παγκόσμια μέρα των Γυναικών.

H αντιλαϊκή κυβέρνηση της ΝΔ, του εγκλήματος στα Τέμπη, στη Χίο και στην Πύλο, του πολέμου και των τερατωδών πολεμικών εξοπλισμών, των σκανδάλων και του ΟΠΕΚΕΠΕ, του σεξισμού, της συμμαχίας με το κράτος - τρομοκράτη του Ισραήλ και η πολιτική της πρέπει να ανατραπούν.

Με πανεργατικό αγώνα διαρκείας και σύγχρονη μετωπική αντικαπιταλιστική Αριστερά

Στα 3 χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη να ακουστεί ο χτύπος της καρδιάς του κόσμου της δουλειάς και να ζωντανέψει η χώρα, να βουλιάξουν οι δρόμοι και οι πλατείες.

• Δικαιοσύνη ενάντια στην χυδαία συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών. Καμία συγκάλυψη. Να τιμωρηθούν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί.
• Ενάντια στη νέα σύμβαση της κυβέρνησης των δολοφόνων με την Hellenic Train, εμείς λέμε: Έξω η HELLENIC TRAIN. Επανακρατικοποίηση των σιδηροδρόμων χωρίς αποζημίωση και με τον έλεγχο των εργαζόμενων για να λειτουργούν με ασφάλεια και σε όφελος του λαού. Ενιαίος, αποκλειστικά δημόσιος σιδηρόδρομος.
• Ακύρωση κάθε μορφής ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης των συγκοινωνιών και όλων των δημόσιων αγαθών, σε ρήξη με τα συμφέροντα του κεφαλαίου, την κυβέρνηση και τις ντιρεκτίβες της ΕΕ για «απελευθέρωση» και εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών και των μεταφορών.
• Όχι στα εργοδοτικά εγκλήματα. Τώρα μέτρα ασφαλείας στους χώρους δουλειάς, που έχουν γίνει κάτεργα εκμετάλλευσης. Αυξήσεις και ΣΣΕ παντού και επιτροπές υγιεινής και ασφάλειας παντού με τον έλεγχο των εργαζόμενων.
• Όχι στα ρατσιστικά εγκλήματα. Ανοιχτά σύνορα. Άσυλο, στέγη, δουλειά και χαρτιά για τους πρόσφυγες και μετανάστες.
• Λευτεριά στη Παλαιστίνη. Όχι ελληνικός στρατός στη Γάζα. Διακοπή κάθε σχέσης με το κράτος του Ισραήλ.
• Κάτω οι πολεμικοί εξοπλισμοί. Λεφτά για την υγεία και την παιδεία όχι για τον πόλεμο.

Όλοι και όλες στην απεργία και στις συγκεντρώσεις

Παρασκευή 27 Φλεβάρη: 8:30 στο Εφετείο, αντιφασιστικό συλλαλητήριο

1:00 στην πλ. Κλαυθμώνος και πορεία στη Βουλή

Σάββατο 28 Φλεβάρη: 24ωρη απεργία

Αθήνα 12:00 στο Σύνταγμα - Προσυγκέντρωση 10:30 στα Προπύλαια

ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Συγκέντρωση για το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη

ΤΑ ΝΙΑΤΑ ΜΑΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΑΘΗΝΑ - ΣΑΛΟΝΙΚΗ

Βρισκόμαστε σχεδόν 3 χρόνια μετά το πολύνεκρο «δυστύχημα» στα Τέμπη χωρίς καμία βελτίωση στην ποιότητα και την ασφάλεια του σιδηροδρομικού δικτύου. Όπως λέγαμε και σε ανακοίνωση το 2023, η πολιτική που υποβαθμίζει, αδιαφορεί για τη ποιότητα και την ασφάλεια και εντέλει ξεπουλάει και ιδιωτικοποιεί ένα δίκτυο, του οποίου σκοπός είναι μετακίνηση του λαού από τη Θράκη μέχρι την Πελοπόννησο, είναι η αιτία που προκάλεσε το τραγικό κρατικό έγκλημα στα Τέμπη. Τα κροκοδείλια υπουργικά δάκρυα, οι βαρύγδουπες δηλώσεις για απόδοση ευθυνών, η κωμική ανακριτική διαδικασία, οι αργοί ρυθμοί και οι κωλυσιεργίες της γραφειοκρατίας, στήνουν ένα μοτίβο συγκάλυψης και αποπροσανατολισμού της κοινωνίας, σχετικά με τα πραγματικά γεγονότα και τους πραγματικούς υπαίτιους, που αποδεικνύονται από τα πορίσματα που βγαίνουν στη φόρα για την έκταση αυτής της καταστροφής.

Η κυβέρνηση επέλεξε τον πλέον προκλητικό τρόπο να συγκαλύψει το έγκλημα των Τεμπών, συγκροτώντας μια εξεταστική επιτροπή με πρόεδρο της τον, γνωστό για την εριστικότητά του, βουλευτή της Β' Πειραιά της Νέας Δημοκρατίας, Δημήτρη Μαρκόπουλο. Δεν έλειψε βέβαια η προκλητική και ειρωνική συμπεριφορά του απέναντι στους μάρτυρες, ιδίως σε συγγενείς θυμάτων των Τεμπών και στους λοιπούς συμμετέχοντες της επιτροπής, την οποία ευτέλισε πλήρως. Πρωτίστως, όμως, απέτρεψε την επιτροπή από το να εκπληρώσει το «σκοπό» της, καθώς δεν επέτρεψε την εξέταση σημαντικών μαρτύρων και σε πολλαπλά σημεία κατεύθυνε και προστάτευε μάρτυρες. Η συνολική του στάση ήταν τόσο έκδηλα απαράδεκτη, ώστε να επικριθεί ακόμη και από τον αρχηγό του κόμματός του.

Η πολιτική και οικονομική εξουσία αδιαφορεί για την ανθρώπινη ζωή, δεν υπολογίζει τίποτα μπροστά στο κέρδος. Καμία ζωή δε μετράει μπροστά στα πλούτη που χτίζονται πάνω στη δυστυχία των πολλών. Η θανατοπολιτική, η εξαθλίωση και η καταστροφή της φύσης και του ανθρώπου είναι στον πυρήνα της ύπαρξης Κράτους και Κεφαλαίου. Η μηδενική προετοιμασία απέναντι στις φυσικές καταστροφές, η διάλυση κάθε μέτρου προστασίας της καθημερινής ζωής και η δολοφονική πολιτική θα συνεχίζεται εις βάρος της πλειοψηφίας, αν δε βάλουμε εμείς οι ίδιοι φρένο, αν δεν αγωνιστούμε ενάντια στην υποτίμησή μας, αν δεν πάρουμε στα χέρια μας τη διαχείριση των κοινωνικών αναγκών, τον πλούτο και τις αποφάσεις.

Οι περσινές κινητοποιήσεις με κορύφωση τη μεγαλειώδη συγκέντρωση στις 28/2 ξεδίπλωσε τη δυσπιστία του ελληνικού λαού απέναντι στη δικαιοσύνη, παράλληλα με την ανάγκη για απόδοση ευθυνών στους πραγματικούς υπαίτιους. Δυσπιστία για μια επιλεκτική δικαιοσύνη που λειτουργεί «ορθά» για να καταστέλλει αγώνες, να φυλακίζει και να καταστρέφει ανθρώπινες ζωές, ενώ παράλληλα κωλυσιεργεί ή κάνει τα στραβά μάτια όταν πρόκειται να δικάσει αυτό που ορίζει η κοινωνία ως δίκαιο. Είναι σημαντικό ο κόσμος να βρίσκεται οργανωμένα στους δρόμους μέσα από τους μαζικούς κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, χωρίς να τρέφει καμία αυταπάτη απέναντι στους δυνάστες του και να απαιτήσει αρχικά τα αυτονόητα, δηλαδή δικαιοσύνη και διασφάλιση ασφαλών μετακινήσεων. Να αγωνιστούμε συλλογικά και οργανωμένα ενάντια στο καθημερινό προδιαγεγραμμένο έγκλημα, για να μην ξαναζήσει κανένας άνθρωπος αυτόν τον πόνο, για να μην υπάρξει ξανά φτώχεια, θάνατος, καταστροφή.

Για όλους τους παραπάνω λόγους καλούμε σε συγκέντρωση στις 26/2 στις 19:30 στην πλατεία Δαβάκη (Περιβολάκι) απέναντι από τα γραφεία του βουλευτή Β' Πειραιά Δημήτρη Μαρκόπουλου.

(Ακολουθεί παρακάτω σύνδεσμος με στίγμα στη πλατεία που θα διεξαχθεί η συγκέντρωση της Πέμπτης)

https://maps.app.goo.gl/UD5LNzpBb5Lh2nAV9

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ - ΔΕ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

ΚΑΜΙΑ ΑΥΤΑΠΑΤΗ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΥΝΑΣΤΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ & ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΘΑΝΑΤΟΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ.

ΟΛΟΙ & ΟΛΕΣ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 28/2 ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΣΤΙΣ 12:00

Αυτοδιαχειριζόμενος Κοινωνικός Χώρος Pasamontaña

Φεβρουάριος 2026

πηγή : https://pasamontana.blogspot.com/2026/02/blog…
πηγή : email που λάβαμε στις 24 Φεβρουαρίου 19h

3 χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη.

Δεν ξεχνάμε τα 57 θύματα. Δεν ξεχνάμε τις οικογένειες που ζουν καθημερινά με την απώλεια. Δεν ξεχνάμε την αλήθεια που ακόμα ζητά να ακουστεί.

Ομάδα Τ57 Αλληλέγγυες/οι Αθήνας - Αδαμάκης Ιορδάνης

28/02/23 - 28/02/26

3 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΔΙΚΑΙΩΤΟΣ - ΟΛΟΙ & ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Ακολουθεί το πανελλαδικό κάλεσμα του Ρουβίκωνα:

▪️Αθήνα: Πλατεία Συντάγματος

▪️Θεσσαλονίκη: Άγαλμα Βενιζέλου

▪️Λάρισα: Κεντρική Πλατεία

▪️Ηράκλειο: Πλατεία Ελευθερίας

▪️Καλαμάτα: Κεντρική Πλατεία

▪️Βόλος: Παραλία

▪️Κόρινθος: Περιβολάκια

▪️Ρόδος: Πλατεία Δημαρχείου

▪️Πάτρα: Πλατεία Γεωργίου (11:00)

▪️Βέροια: Πλατεία Δημαρχείου

▪️Κατερίνη: Κεντρική Πλατεία

▪️Πολύγυρος Χαλκιδικής: Δημαρχείο

▪️Σέρρες: Πλατεία Ελευθερίας

▪️Έδεσσα: Μικροί Καταρράκτες (11:00)

▪️Τρίκαλα: Πλατεία Ρήγα Φεραίου

Τα χρόνια περνούν και ο αγώνας για τα Τέμπη παραμένει αδικαίωτος. Δεν έχουμε μάθει καν τι έγινε. Μέχρι στιγμής, ο μόνος που πλήρωσε κάτι για τους 57 νεκρούς ήταν ένα δευτεροκλασάτο κομματικό βύσμα, που τοποθετήθηκε σταθμάρχης και υποχρεώθηκε να διαχειρίζεται χειροκίνητα το σιδηροδρομικό δίκτυο.

Κανένας άλλος, από την πλευρά του κράτους, δεν έχει υποστεί το παραμικρό.

Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη. Για την ακρίβεια, δεν έχουμε εμπιστοσύνη σε καμία δικαιοσύνη, οπουδήποτε, όταν αυτή βρίσκεται στα χέρια καπιταλιστών και κράτους, στα χέρια κάθε είδους ελίτ της οικονομίας και της πολιτικής. Δεν είναι καθόλου καλύτερα, για παράδειγμα, στις ΗΠΑ, όπου ένα σκάνδαλο όπως αυτό του Επστάιν δεν έχει καμία συνέπεια για κανέναν εδώ και δύο δεκαετίες.

Η πιο απλή αλήθεια στον κόσμο είναι πως κανένας δεν θα βάλει τα χέρια του να βγάλει τα μάτια του. Καμία εξουσία δεν θα επιβάλει ποινή στον εαυτό της. Δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει ποτέ «ανεξάρτητη δικαιοσύνη». Πιστεύει κανείς ειλικρινά ότι οποιαδήποτε «Νέα Δημοκρατία» θα έβαζε φυλακή τη «Νέα Δημοκρατία»;

Γι' αυτό κι εμείς, όπως και οι συγγενείς των θυμάτων, δεν περιμένουμε τίποτα από τη δίκη για το έγκλημα των Τεμπών. Για εμάς, αυτή η δίκη είναι το τελικό πλυντήριο. Είναι η επίφαση που χρειάζονται οι απολογητές του καθεστώτος για να μπουν τίτλοι τέλους στο θέμα.

Το ερώτημα είναι: θα βάλουμε όλοι και όλες εμείς τίτλο τέλους; Θα το αφήσουμε στην άκρη και θα αρχίσουμε να μετράμε αντίστροφα για τα επόμενα Τέμπη, σε στεριά, αέρα ή θάλασσα; Και όταν συμβούν, τι θα κάνουμε τότε; Πάλι τα ίδια, που τελικά δεν φαίνεται να οδηγούν πουθενά;

57 στα Τέμπη, 600 στην Πύλο, 15 στη Χίο. Έχουμε συνηθίσει σε ένα περιβάλλον με πολλά πτώματα. Μπαίνουμε στα τρένα και δεχόμαστε ότι η πιθανότητα να μη φτάσουμε είναι αυξημένη σε σχέση με παλιά, ενώ το εισιτήριο είναι πολύ ακριβότερο. Συνηθίζουμε μια συνεχή υποβάθμιση, με αιχμές που παράγουν πτώματα με αυξανόμενο ρυθμό. Βλέπει κανείς πάτο στο πηγάδι;

Πρέπει να παρατηρήσουμε κάτι: την ώρα ακριβώς που απαιτείται από τον καθένα και την καθεμία της κοινωνικής βάσης απόλυτη συνέπεια σε κάθε πτυχή της ζωής (στη δουλειά, στην εφορία, στο πανεπιστήμιο, στον δρόμο), αυξάνεται με τον ίδιο ρυθμό και η απουσία λογοδοσίας από το κράτος και το κεφάλαιο, έστω και μέσα στα πλαίσια αυτής της πολυφορεμένης «δημοκρατικής νομιμότητας». Όσο στριμωχνόμαστε όλοι και όλες, τόσο πιο ανεξέλεγκτοι γίνονται αυτοί. Όσο αυξάνονται οι ποινές για εμάς, τόσο εξαφανίζονται για αυτούς. Όπως άλλωστε και ο πλούτος.

Κι όμως, μέσα από την υπόθεση των Τεμπών, τους είδαμε αδύναμους. Τους είδαμε να κάνουν, έστω τακτικές, υποχωρήσεις. Πότε συνέβη αυτό; Όταν, έστω μία φορά, κατέβηκαν στον δρόμο εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, αρκετά θυμωμένοι. Όταν ένας πατέρας το πήρε πάνω του και έκανε απεργία πείνας, και η κοινωνία στάθηκε στο πλευρό του. Εκεί μαζεύτηκαν. Κι αυτό μας δείχνει ότι ποτέ δεν ήταν θέμα «νόμων και θεσμών», αλλά ότι τα πάντα λειτουργούν με βάση τη δύναμη, τη μαζικότητα και την ενότητα της βάσης.

Το ότι κάποιοι «κούκοι» δεν έφεραν την άνοιξη δείχνει πως χρειάζεται συνέπεια και συνέχεια. Μεγαλύτερη από ό,τι παλιά, όταν η κοινωνία ήταν πιο δυνατή και το κράτος πιο αδύναμο.

Από πέρσι μέχρι φέτος έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Και δεν πρέπει να αγνοήσουμε τις αρνητικές και αποδομητικές συνέπειες που είχε η πλημμύρα κομματικής ιδιοτέλειας - τόσο απ' έξω προς τα μέσα όσο και αντίστροφα - στον κόσμο που κινητοποιήθηκε για δικαιοσύνη. Για άλλη μια φορά, ό,τι αγγίζει η αστική δημοκρατία, οι θεσμοί και οι ανταγωνισμοί της, διαβρώνεται.

Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως βρισκόμαστε ακριβώς εκεί που ήμασταν πριν από έναν χρόνο. Καμία δικαιοσύνη δεν έχει αποδοθεί. Περιμένουμε τα επόμενα Τέμπη. Δεν θα υπάρξουν τίτλοι τέλους· το πολύ-πολύ τα «Τέμπη» να διαδεχθεί κάποιο άλλο τοπόσημο.

Και στις φετινές συγκεντρώσεις μνήμης και οργής για το έγκλημα των Τεμπών, ο Ρουβίκωνας απευθύνεται, από τα μέσα, στην κοινωνική βάση, ζητώντας ενότητα, μαζικότητα και τόλμη. Με συνέπεια και συνέχεια. Γιατί, αν όχι στις 28, τότε πότε; Και για ποιο λόγο;

Γιατί, αν δεν απαντηθούν όλα αυτά, τότε υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος προς τα κάτω μέχρι να βρούμε τον πάτο.

☆ Ρουβίκωνας

πηγή : https://www.facebook.com/share/p/1DsFe2px7V/
πηγή : email που λάβαμε στις 24 Φεβρουαρίου 22h

Λαϊκή μνήμη, μνήμη που δε σβήνει | Όλοι/ες στις πανελλαδικές απεργιακές συγκεντρώσεις για το έγκλημα στα Τέμπη.

Αθήνα - Πλατεία Συντάγματος

Θεσσαλονίκη - Άγαλμα Βενιζέλου

28/2, 12:00

Σήμερα, 3 χρόνια από το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη η απαίτηση για δικαίωση παραμένει. Τρία χρόνια μετά εξακολουθούν να θυσιάζονται ζωές στον βωμό του κέρδους και η ζωή μας, η ζωή της τάξης μας και του λαού, να υποτιμάται καθημερινά για τα συμφέροντα της αστικής τάξης.

Δεν ξεχνάμε όμως τις περσινές ιστορικές κινητοποιήσεις σε ολόκληρη τη χώρα, που μας γέμισαν ελπίδα και απέδειξαν πως η συνένωση της ανάγκης για απόδοση δικαιοσύνης με την ανάγκη για το μπλοκάρισμα των ιδιωτικοποιήσεων και της ακρίβειας, αλλά και για αυξήσεις στους μισθούς και μέτρα ασφαλείας, μπορούν να κατεβάσουν κρίσιμες μάζες στον δρόμο. Δεν ξεχνάμε -από εκείνες τις μέρες- τη νέα πνοή πολιτικοποίησης/ριζοσπαστικοποίησης, την μαχητική και αποφασιστική στάση των εργαζόμενων και της νεολαίας που δημιούργησαν την πρώτη ύλη για τη επανάκτηση της συλλογικής μας αυτοπεποίθησης και την εμπέδωση πως μόνο ο λαός μπορεί να σώσει το λαό από το εμπόλεμο αστικό κράτος και τις αντιλαϊκές-αντεργατικές πολιτικές των κυβερνήσεων που πρώτα μας ξεζουμίζουν, ύστερα μας δολοφονούν και μετά συγκαλύπτουν.

Απέναντι στη λαϊκή οργή το αστικό κράτος, η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Μητσοτάκη και η Hellenic Train, μη μπορώντας πλέον να σκεπάσουν ότι πρόκειται για ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα, κρύβονται πίσω από επικοινωνιακούς, νομικούς και δικαστικούς ακροβατισμούς και τεχνάσματα εμπαίζοντας τα θύματα, τους συγγενείς και ολόκληρη την κοινωνία, αφήνοντας τους πραγματικούς υπεύθυνους στο απυρόβλητο.

Οι συγγενείς των θυμάτων συνεχίζουν τη μάχη για την ανάδειξη των υπευθύνων και τη διατύπωση ξεκάθαρων απαντήσεων για το χαμό των παιδιών τους με ηχηρό και τραγικό παράδειγμα την απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι που ανάγκασε, έστω και μερικώς, τις δικαστικές αρχές σε αναδίπλωση ανοίγοντας το δρόμο για την εκταφή του παιδιού του.

Σε αυτή τη μάχη προκύπτουν διαφορετικές προσεγγίσεις και αναδεικνύονται διαφορετικές προσωπικές επιλογές. Σε ένα πολιτικό και κοινωνικό κλίμα όπου εξελίσσεται μια ευρεία αναδιάταξη του συντηρητικού, δεξιού, ακροδεξιού στρατοπέδου άμεσα συνδεδεμένη με τις διεθνείς εξελίξεις, την πολεμική προετοιμασία και τη στρατιωτικοποίηση της οικονομίας, οι προσωπικές επιδιώξεις για πολιτικές καριέρες παρότι δεν επισκιάζουν την ουσία του αγώνα των Τεμπών καταδεικνύουν εμφατικά ότι ένα γενικόλογο αίτημα κατά της διαφθοράς από τη στιγμή που δεν εντάσσεται και δεν μετουσιώνεται σε ένα ξεκάθαρο πολιτικό πλαίσιο κατάδειξης και καταδίκης των πραγματικά υπεύθυνων, μπορεί να εγκολπωθεί εύκολα και να εξυπηρετήσει μια συντηρητική, αποπροσανατολιστική ρητορική.

Και είναι καθήκον των οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων και του κινήματος, να θέσουν και να επικοινωνήσουν αυτό το πλαίσιο και τις προεκτάσεις του, να συγκροτήσουν τα αγωνιστικά αναχώματα διεκδικώντας μαζί με το λαό την απαίτηση για την πραγματική δικαίωση των νεκρών της τάξης μας. Παράλληλα πρέπει να κατανοήσουν και να εκμεταλλευτούν την πολιτική αναταραχή και τα ρήγματα που δημιουργούνται από την κοινωνική πίεση και τη λαϊκή κινητοποίηση και να μετατρέψουν αυτόν τον αγώνα σε σύγκρουση εφ' όλης της ύλης με την εξουσία του κεφαλαίου.

Γι' αυτό και βασικό διακύβευμα αυτής της περιόδου είναι η ενθάρρυνση, η προτροπή και η οργάνωση της κινητοποίησης των εργαζόμενων και της νεολαίας, που μετά από μια δεκαετία φτωχοποίησης, εμπαιγμού και καταστολής έχουν την προοπτική να σταθούν όρθιοι στα πόδια τους και να αγωνιστούν. Γιατί η οργάνωση κοινών πεδίων αγώνα μέσα σε σχολεία, σχολές, γειτονιές, χώρους δουλείας αλλά και στους δρόμους αποτελεί την προϋπόθεση για να σφυρηλατηθεί η επαναστατική μας έφοδος με τα συγκεκριμένα πολιτικά προτάγματα/επίδικα του λαού και τη μαχητική οργάνωση για την διεκδίκηση τους.

Γιατί ο αγώνας για τα Τέμπη δεν μπορεί να ιδωθεί ξέχωρα από τη ταξική του διάσταση ως μέρος και παράγωγο της ταξικής διαπάλης ενάντια σε ένα σύστημα που υποβαθμίζει και ξεπουλάει δημόσια αγαθά (ΟΣΕ, Υγεία, Παιδεία), που δολοφονεί καθημερινά ανθρώπους της τάξης μας (αμέτρητα εργατικά ατυχήματα, εργοδοτική δολοφονία στη "Βιολάντα"), που απαξιώνει την ίδια τη ζωή μπροστά στη διαιώνιση της κερδοφορίας του.

Όπως λέγαμε και πέρυσι στο κάλεσμά μας για τη μεγαλειώδη απεργιακή συγκέντρωση στη συμπλήρωση 2 χρόνων από το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα:

"....Στις 7 Φλεβάρη του 2023, λίγες ημέρες πριν την σύγκρουση των αμαξοστοιχιών, οι εργαζόμενοι στον σιδηρόδρομο προειδοποιούσαν πως «Όσο δεν παίρνονται μέτρα προστασίας στους εργασιακούς χώρους και την ασφαλή λειτουργία και κυκλοφορία των τρένων, τα ατυχήματα δεν έχουν τελειωμό.[…]Δεν θα περιμένουμε το δυστύχημα που έρχεται, για να τους δούμε να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα, κάνοντας διαπιστώσεις».

Το έγκλημα στα Τέμπη δεν μπορεί να ιδωθεί ως κάτι ξέχωρο από τις πολιτικές της εξαθλίωσης του κεφαλαίου και του κράτους του, δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως μια «κακιά στιγμή» ή ένα «ανθρώπινο λάθος». Μέσα στις εκατοντάδες περιπτώσεις ξεπουλήματος και ιδιωτικοποιήσεων, χαρακτηριστική ήταν και αυτή του ΟΣΕ, με επακόλουθο την υποβάθμιση των σιδηροδρόμων και την πλημμελή συντήρηση των γραμμών, με απολύσεις και μειώσεις μισθών, με αύξηση των τιμών των εισιτηρίων, αλλά και ελλιπή μέτρα προστασίας της υγείας και της ζωής των εργαζομένων και των επιβατών, με πολλαπλασιασμό εργατικών ατυχημάτων, καθυστερήσεων και θανατηφόρων δυστυχημάτων. Οι ιδιωτικοποιήσεις, η απορρύθμιση και η υποχρηματοδότηση των δημόσιων υποδομών δεν είναι συγκυριακά φαινόμενα, αλλά δομικά χαρακτηριστικά του σύγχρονου καπιταλισμού. Το σιδηροδρομικό δίκτυο δεν αφέθηκε στην τύχη του, δεν ήταν αποτέλεσμα απλής αδιαφορίας, αλλά στρατηγική επιλογή: οι αστικές κυβερνήσεις και οι επιχειρηματικοί όμιλοι εξακολουθούν να βάζουν το κέρδος πάνω από τις ζωές μας, να εξυπηρετούν τη διάλυση κάθε δημόσιου αγαθού, συντελώντας στην πλήρη υποτίμηση της ζωής της εργατικής τάξης και έπειτα, να συγκαλύπτουν με κάθε μέσο τα δολοφονικά τους εγκλήματα.

Η επίθεση στην εργατική τάξη: Φτώχεια, ακρίβεια, εξώσεις

Η υποτίμηση της ζωής μας όμως, δεν σταματά στους σιδηροδρόμους. Η καθημερινότητα που βιώνουμε αντικατοπτρίζει τη σκληρή και ολομέτωπη επίθεση που εξαπολύουν το κεφάλαιο και το κράτος του σήμερα: Μία επίθεση που εκδηλώνεται με τους πετσοκομμένους μισθούς που παραμένουν καθηλωμένοι παρά τις αυξήσεις-κοροϊδία του κατώτατου, καθώς η ακρίβεια και οι ανατιμήσεις στα βασικά αγαθά αυξάνονται διαρκώς. Που εκδηλώνεται με τις δραματικές αυξήσεις των ενοικίων και την πλήρη απελευθέρωση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας και των εξώσεων να θέτουν υπό αμφισβήτηση το δικαίωμα στην στέγαση. Με αντεργατικά νομοσχέδια που νομιμοποιούν την δραματική εντατικοποίηση της εργασίας, τα ελαστικά ωράρια, τα μειωμένα ή μηδενικά ένσημα και τα ανύπαρκτα μέσα προστασίας και υγιεινής.

Την ίδια ώρα που τα εργατικά «ατυχήματα» και οι εργατικές δολοφονίες συνεχίζονται αδιάκοπα και αυτό το έτος καθιστώντας τους χώρους εργασίας σε μία απέραντη κοιλάδα των Τεμπών.

[…]

Στο μεταξύ, τα δημόσια νοσοκομεία και σχολεία είναι υποστελεχωμένα και η δημόσια υγεία και παιδεία βρίσκονται υπό κατάρρευση με παραδείγματα όπως η πτώση ασανσέρ στον Ερυθρό Σταυρό και το ταβάνι που έπεσε κυριολεκτικά στα κεφάλια μαθητών, να αποδεικνύουν την αξία της ζωής μας που χάνεται μπροστά στο κέρδος. Και όλα αυτά, όταν αντί να δοθούν χρήματα στις δημόσιες μεταφορές, την παιδεία και την υγεία, για να μην πεθαίνουμε στα Τέμπη, στα νοσοκομεία, στους χώρους δουλειάς μας, τα δημόσια κονδύλια προορίζονται για τις πολεμικές δαπάνες, το ΝΑΤΟ, τις τραπεζικές ανακεφαλαιοποιήσεις, τις φοροαπαλλαγές του κεφαλαίου ενώ παράλληλα οι λαϊκές ανάγκες αντιμετωπίζονται ως περιττή δαπάνη.

Καμία συγκάλυψη - Μόνο ο ταξικός αγώνας μπορεί να φέρει δικαιοσύνη

Για το κεφάλαιο, είμαστε «η αναγκαία θυσία, για να πάμε μπροστά». Όσο όμως οι άνθρωποι της τάξης μας πεθαίνουν στους χώρους δουλειάς, σε σιδηροδρομικές τραγωδίες όπως τα Τέμπη, στις πυρκαγιές τα καλοκαίρια, στις πλημμύρες στην Θεσσαλία, στα ναυάγια των μεταναστών, τόσο η λαϊκή οργή γιγαντώνεται.

Λαϊκή οργή που απαντάει στην θρασύτητα και την αλαζονεία της κρατικής διαχείρισης η οποία με πρόσχημα το επίπλαστο εκλογικό της ποσοστό δεν διστάζει επί 2 χρόνια να αποποιείται οποιωνδήποτε ευθυνών και συσχέτισης με το έγκλημα των Τεμπών καλύπτοντας ταυτόχρονα τα επιχειρηματικά συμφέροντα που εμπλέκονται. Δεν διστάζει να κοροϊδεύει, να ειρωνεύεται και να επιτίθεται στον αγώνα των συγγενών και στην κοινωνική απαίτηση για δικαίωση. Να παρουσιάζει τις δίκαιες κοινωνικές αντιδράσεις ως ένα οργανωμένο σχέδιο «αποσταθεροποίησης» παραληρώντας μέσω των ΜΜΕ σε μια προσπάθεια να σπείρει την τρομοκρατία και να τις αποσυμπιέσει, επικαλούμενη ταυτόχρονα το «αδιάβλητο» της δικαιοσύνης .

Η επιθετική τακτική που ακολουθεί το κυβερνητικό επιτελείο φανερώνει το μέγεθος της πολιτικής πίεσης που ασκείται σε ανώτατα επίπεδα από την εντεινόμενη, αν και σε πρωτόλεια επίπεδα, συνθήκη απονομιμοποίησης και έλλειψης εμπιστοσύνης της κρατικής διαχείρισης. Μια συνθήκη η οποία με τη μαζικότητα, την πολυμορφία και τη διάρκεια των κινητοποιήσεων και του αγώνα για δικαίωση συμπυκνώνει και αποκρυσταλλώνει έμπρακτα, στο δρόμο, το ευρύτερο πλαίσιο βίαιης εκμετάλλευσης του καπιταλιστικού συστήματος. Βρισκόμαστε σε μια χρονική στιγμή και περίοδο αγώνα όπου δημιουργούνται οι ευκαιρίες για ρήγματα, με την πληττόμενη κοινωνική πλειοψηφία να έχει τα μάτια και τα αυτιά της ανοιχτά, φανερώνοντας επιτακτικά το καθήκον των οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων να συμβάλλουν με την παρουσία τους και το πολιτικό τους πλαίσιο κάνοντας ακόμα πιο ξεκάθαρο το δίπολο «τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».

[…]

Δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα από αυτούς που μας καταδικάζουν στη φτώχεια και την εξαθλίωση, που υποτάσσουν τις ανάγκες και τις ζωές μας στις απαιτήσεις της αγοράς. Το δικό μας καθήκον είναι να συνεχίσουμε, να μην αφήσουμε τίποτα να ξεχαστεί, να οργανώσουμε τον αγώνα της τάξης μας, για να νικήσει η ζωή τον θάνατο."

Να ορθώσουμε αγώνες οι οποίοι θα καταφέρουν να συνδυάσουν το αντιιμπεριαλιστικό καθήκον με τις ταξικές διεκδικήσεις. Να στήσουμε ανάχωμα στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και τις πολεμοκάπηλες πολιτικές της κυβέρνησης και των ΝΑΤΟ-ΕΕ, να απαντήσουμε στην ταξική βία της ακρίβειας, την αρπαγή των λαϊκών σπιτιών από τα κοράκια-τραπεζίτες και τα αντιεργατικα νομοσχέδια που αιματοκυλίζουν τους χώρους δουλειάς, να μπλοκάρουμε την στρατικοποίηση στρατηγικών τομέων όπως οι μεταφορές και η έρευνα.

Η αντίθεση είναι ξεκάθαρη: ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας. Ένα δίπολο που καταλήγει πάντα στο λίγοι απέναντι στους πολλούς, με το πραγματικό στοίχημα να βρίσκεται στην οργάνωση των πολλών. Να περάσουμε στην αντεπίθεση.

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΜΑΣ, ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΖΩΝΤΑΝΩΝ

ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 28ης ΦΛΕΒΑΡΗ

Διαρκής Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση

ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ - ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ ΜΑΣ (Αγ.Παρασκευή)

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ ΜΑΣ -28/2 12.00 ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Από τις πρώτες ημέρες μετά τη δολοφονία 57 ανθρώπων στα Τέμπη πριν από τρία χρόνια εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων σε όλη την Ελλάδα διαδήλωναν καταγγέλλοντας τους πραγματικούς υπεύθυνους: το κράτος και την ιδιωτική εταιρεία Hellenic Train που λειτουργεί το σιδηροδρομικό δίκτυο (δηλαδή το κεφάλαιο). Αυτοί αγνόησαν τις προειδοποιήσεις των εργαζομένων για υποστελέχωση και απουσία συστημάτων ασφαλείας. Αυτοί επέλεξαν να μη λειτουργούν συστήματα τηλεδιοίκησης, την ώρα που μοιράζουν εκατομμύρια μεταξύ τους, σε εργολάβους και σε εταιρείες, όχι όμως για την αποτροπή λαθών σε υπηρεσίες που καλύπτουν βασικές καθημερινές ανάγκες, όπως η μετακίνηση μας.

Η δολοφονία 57 ανθρώπων στα Τέμπη ανέδειξε το ψέμα πάνω στο οποίο η πολιτική και ηοικονομική εξουσία βασίζουν την ύπαρξη τους. Υποτίθεται ότι κατοχυρώνουν την ασφάλειά μας καιπροωθούν την ευημερία της κοινωνίας. Στην πραγματικότητα ενδιαφέρονται μόνο για κέρδη και δύναμη. Μπροστά σε αυτά η ανθρώπινη ζωή λογίζεται μόνο ως εμπόρευμα, αλλιώς δεν μετράει καθόλου. Τι να πρωτοαναφερθεί; η εκτόξευση του κόστους ζωής; Οι πλειστηριασμοί της πρώτης κατοικίας; Τα κρύα σπίτια που ζεσταίνονται με μαγκάλια; οι νεκροί του συστήματος υγείας που αποκλείονται από ουσιαστική περίθαλψη; Οι δεκάδες νεκρές γυναίκες από την πατριαρχία, γιατί «τα περιπολικά δεν είναι ταξί»; Οι νεκροί από πυρκαγιές και από πλημμύρες; Οι εργάτριες και οι εργάτες που σκοτώνονται την ώρα της δουλειάς (όπως οι πέντε δολοφονημένες εργαζόμενες στο εργοστάσιο της Βιολάντα); Οι αμέτρητοι νεκροί πρόσφυγες και μετανάστες σε ναυάγια σαν και αυτό της Πύλου, της Χίου και της Κρήτης;

Προσπάθησαν να καλύψουν τις ευθύνες τους για να διασφαλίσουν τα οικονομικά και πολιτικά τους συμφέροντα, με την αλλοίωση του τόπου του εγκλήματος, με την εξαφάνιση στοιχείων, με τακτικισμούς και καθυστερήσεις, όπως η κατευθυνόμενη δικαστική έρευνα και το κομματικό φιάσκο της εξεταστικής επιτροπής. Έχουν φροντίσει άλλωστε να ελέγχουν και τα ΜΜΕ, ώστε να χειραγωγούν την κοινωνία, αλλά και την υποτιθέμενη ανεξάρτητη δικαιοσύνη (που και αυτή δεν είναι παρά κομμάτι του κράτους).

Όμως η δολοφονία στα Τέμπη δεν ξεχνιέται ούτε από τους συγγενείς των θυμάτων ούτε από τηνυπόλοιπη κοινωνία. Για αυτό και χιλιάδες ξαναβγαίνουν στους δρόμους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, για να μην το αφήσουν να περάσει έτσι. Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από κόμματα-σωτήρες και μεσσίες. Μόνο οι ακηδεμόνευτες και αυτοοργανωμένες κινητοποιήσεις της κοινωνίας σπέρνουν φόβο στους ισχυρούς. Για εμάς, που θα μπορούσαμε να είμαστε νεκροί, τραυματίες, γονείς και οικείοι, μόνο αυτές οι κινητοποιήσεις μπορούν να οδηγήσουν στην ανατροπή του συστήματος που υποτιμά την ανθρώπινη ζωή και προκαλεί τον θάνατο. Μόνο αυτές μπορούν να δικαιώσουν τον αγώνα του παρόντος και τους αγώνες του μέλλοντος.

Τώρα που οι μάσκες έπεσαν να βρούμε μαζί το θάρρος να διεκδικήσουμε όλα όσα μας ανήκουν.

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ

ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ

ΣΑΒΒΑΤΟ 28/2/2026, 12 μ.μ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1639906/

Κάλεσμα στήριξης της γενικής απεργίας 28/2 για το κρατικό καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών

ΑΠΟ ΤΙΣ ΡΑΓΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΕΡΓΑ ΤΗΣ ΜΙΣΘΩΤΉΣ ΣΚΛΑΒΙΑΣ ΩΣ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΤΗ ΛΩΡΙΔΑ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ Η ΘΛΙΨΗ ΜΑΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΤΑΜΙ ΟΡΓΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΓΕΜΙΣΕΙ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ 28 ΦΛΕΒΑΡΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ |11:00 ΚΑΜΑΡΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ | 12:00 ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΊΩΝ ΒΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΑΞΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΩΝ

Έχουν περάσει τρία χρόνια από το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου 2023, όταν η επιβατική αμαξοστοιχία Intercity 62 που εκτελούσε το δρομολόγιο Αθήνα-Θεσσαλονίκη συγκρούστηκε μετωπικά με εμπορική αμαξοστοιχία στα Τέμπη, με αποτέλεσμα 57 άνθρωποι να σκοτωθούν και να καούν ζωντανοί και δεκάδες να τραυματιστούν σοβαρά, ενώ υπάρχουν άτομα που παραμένουν αγνοούμενα. Τα θύματα αυτής της τραγωδίας ήταν άνθρωποι της κοινωνικής βάσης, οι εργαζόμενες και εργαζόμενοι στο τρένο, φοιτήτ(ρι)ες, μετανάστ(ρι)ες, εργάτ(ρι)ες. Αυτό που συνέβη στα Τέμπη δεν ήταν ούτε «η κακιά στιγμή», ούτε «ατύχημα», ούτε «ανθρώπινο λάθος», όπως πάσχισε να προεξοφλήσει η κυβέρνηση και τα συστημικά ΜΜΕ. Ήταν μία κρατική και καπιταλιστική δολοφονία που φανέρωσε με τον χειρότερο και πιο τραγικό τρόπο τη (μη) αξία που έχουν οι ζωές μας στον καπιταλισμό και πόσο εύκολα αναλώσιμες είναι στον βωμό του κέρδους και μπροστά στην αναλγησία κράτους και κεφαλαίου.

Οι από τα κάτω κινητοποιήσεις και ο ξεσηκωμός για την κρατική και καπιταλιστική δολοφονία στα Τέμπη χρειάζεται να συνενωθούν με όλους τους άλλους αγώνες που δίνονται σήμερα, διότι ο αγώνας είναι ένας, απέναντι στη γενικότερη υποτίμηση, απαξίωση και ευτελισμό των ζωών μας μέσα στη βίαιη πραγματικότητα που δημιουργεί ο καπιταλισμός. Η συνεχιζόμενη φτωχοποίηση της κοινωνικής βάσης, η καταστολή, οι δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών στα χερσαία και υδάτινα σύνορα και ο εγκλεισμός τους στα camps, η έμφυλη βία και οι γυναικοκτονίες, η ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της υγείας, της παιδείας, των μεταφορών, του ρεύματος, των τηλεπικοινωνιών, η εκμετάλλευση της φύσης και των ζώων, η κακοπληρωμένη εργασία, οι πλειστηριασμοί είναι αποτελέσματα διαπλεκόμενων καταπιεστικών συστημάτων με τα οποία ερχόμαστε αντιμέτωπα και με τα οποία συγκρουόμαστε.

Ενιαίος δημόσιος σιδηρόδρομος

Αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και διαβίωσης.

Να μην θρηνήσουμε άλλα θύματα από το χέρι του κράτους και του κεφαλαίου.

Να υψώσουμε τα δικά μας αναχώματα στη θανατοπολιτική τους.

Συλλογικότητα για τον ελευθεριακό φεμινισμό

Rabbia Viola

elfeexm@espiv.exnet

Εικόνες:

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1639893/

Τέμπη-Βιολάντα-Χίος: Κράτος και Κεφάλαιο δολοφονούν.

Όλοι και Όλες στις συγκεντρώσεις της 28 Φλεβάρη:

Πλατεία Συνταγματος 12.00 - Προσυγκέντρωση 10.30πμ Προπύλαια, με το μπλοκ των σωματείων βάσης

28 Φλεβάρη 2026: 3 χρόνια από την κρατική-καπιταλιστική δολοφονία 57 ανθρώπων στα Τέμπη. Μέρα που όλοι εμείς, η κοινωνική βάση, οι εργαζόμενοι και οι εργάτριες πρέπει να βρεθούμε στους δρόμους καταλαμβάνοντας λίγο από τον χαμένο χώρο και χρόνο που εδώ και χρόνια κράτος και κεφάλαιο μας κλέβουν. Μέρα που δεν πρέπει να μείνει ως μόνο μέρα θλίψης, αλλά να μετατραπεί σε σημείο οργής, οργάνωσης και αγώνα.

Το γεγονός των Τεμπών δεν ήρθε ως στιγμή σε κενό χρόνο, ως "κακιά στιγμή", ως διακριτό φαινόμενο διαφθοράς και υποβάθμισης των ζωών μας. Είναι άμεσα συνδεδεμένο με την δομική λειτουργία του κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος. Συγκεκριμένα, το ξεπούλημα του δημόσιου σιδηροδρόμου, η συνεχής υποβάθμιση του για να μετατραπεί σε μέσο κερδοφορίας για το κεφάλαιο, αποτελεί μια δομική τακτική του συστήματος το οποίο μετατρέπει κοινωνικά αγαθά (ΜΜΜ, παιδεία, υγεία) σε αντικείμενα προς πώληση και εκμετάλλευση. Ότι δηλαδή κατακτήθηκε και χτίστηκε με το αίμα και τον ιδρώτα όλων μας, ξεπουλιέται για λίγες ψωροδεκάρες στα funds και σε κάθε λογής κερδοσκόπους. Η Hellenic Train δηλαδή, εταιρεία που ανήκει στον ιταλικό όμιλο Ferrovie (συνδεδεμένο και με την σιωνιστική πολεμική μηχανή) διέλυσε σε συνεργασία με το κράτος τις υποδομές του σιδηρόδρομου, τσέπωσε εκατοντάδες εκατομμύρια από ευρωπαικές χορηγίες για έργα που δεν έγιναν και κάπως έτσι, στις 28 Φλεβάρη 2023 57 άνθρωποι δολοφονήθηκαν για να συνεχίσει ο κύκλος κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Το κράτος φυσικά δεν έμεινε αδρανές στον πάγιο ρόλο του: πυλώνας της ομαλής αναπαραγωγής των κερδών των από τα πάνω και βίαιη αντιμετώπιση των από τα κάτω. Οργάνωσε την ιδιωτικοποίηση του σιδηρόδρομου, αφού μέσω των ΜΜΕ είχε φροντίσει να τον παρουσιάσει ως "μη αποδοτικό" για το ελληνικό δημόσιο και τον ίδιο τον λαό, αφου φρόντισε να καλλιεργήσει τις ψευδαισθήσεις περί αναβάθμισης των κοινωνικών αγαθών μέσω της ιδιωτικοποίησης τους. Αντίθετα, για ακόμη μία φορά, φάνηκε η πραγματικότητα της καπιταλιστικής κερδοφορίας: μειώσεις προσωπικού, απολύσεις εργαζομένων, υποβάθμιση ή μη αναβάθμιση των υποδομών του δικτύου, τρένα σαπάκια να τρέχουν με ταχύτητα κουβαλώντας όσες και όσους αναζητούν έναν πιο φθηνό τρόπο μετακίνησης. Δεν μπορούμε να πάρουμε θέση υπερ ενός κρατικού σιδηρόδρομου, όμως σίγουρα ξέρουμε ότι το ξεπούλημα του έφερε τις δολοφονίες των 57 συνανθρώπων μας. Και σε αυτό είναι συνυπεύθυνο ολόκληρο το πολιτικό σύστημα (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ) που διαχειρίζεται την ελληνική κρατική οντότητα μετά την μεταπολίτευση.

Από την πρώτη στιγμή μετά την σύγκρουση των τρένων, οι μηχανισμοί κράτους, παρακράτους και του συγκεκριμένου ομίλου δεν έμειναν αδρανείς. Προσπάθησαν με κάθε τρόπο να συγκαλύψουν τα αίτια και τους πραγματικούς υπεύθυνους για τις δολοφονίες, με τον ίδιο τρόπο που το σύστημα αντιδρά σε κάθε κοινωνική-οικολογική καταστροφή. Η διαχείριση του ίδιου του γεγονότος και μετά η εξόφθαλμη συγκάλυψη, βεβαιώνουν ότι είναι πολλά που δεν γνωρίζουμε και μπορεί να μην μάθουμε ποτέ, τα οποία όμως καταδεικνύουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Γνωρίζουμε ότι μας αντιμετωπίζουν σαν αναλώσιμο δυναμικό εργασίας και αναπαραγωγής του υπάρχοντος κοινωνικού πλαισίου, για αυτό και δεν νοιάζονται αν πεθαίνουμε στις πυρκαγιές, στα τρένα, στα θαλάσσια σύνορα, στους εργασιακούς χώρους. Η αστική τάξη και το κράτος, φροντίζουν μόνο για τα κέρδη τους. Μόνο εμείς μπορούμε να σώζουμε εμάς και τους γύρω μας, αν αρχίσουμε να παίρνουμε τις ζωές μας στα δικά μας χέρια.

Για αυτό και από την πρώτη στιγμή, ο αναρχικός χώρος, τα ταξικά κινήματα, μαζί με την κοινωνική βάση και τους συγγενείς των θυμάτων που αγωνίζονταν ενάντια στην συγκάλυψη των ευθυνών και των αιτιών, βγήκαν στους δρόμους συγκροτώντας ένα αρκετά ευρύ κοινωνικό δυναμικό. Παρά τις (πολλές φορές αγεφύρωτες) διαφωνίες και διαφορές, μια μεγάλη μάζα του δυναμικού αυτού όπως και πολλοί συγγενείς των θυμάτων δεν αντιμετώπισαν αυτές τις δολοφονίες σαν ένα μεμονωμένο περιστατικό αλλά σαν μία αφορμή για συνολικότερη αντίδραση σε εκείνα τα στοιχεία της κρατικής εξουσίας και του κεφαλαίου που είναι υπαίτια όχι μόνο για τα Τέμπη αλλά και για την γενικότερη υποβάθμιση της ζωής μας και την κοινωνική-οικονομική αφαίμαξη της εργατικής τάξης. Αυτή η συνειδητοποίηση, ταυτόχρονα με ένα αρκετά ισχυρό αλλά θολό αίτημα για δικαιοσύνη, λειτούργησε ως πυροκροτητής κοινωνικού αγώνα αλλά και εξεγερτικών γεγονότων (όπως ο Φλεβάρης του 2023) για το ζήτημα.

Αναγνωρίζουμε ότι όταν η κοινωνική βάση βγαίνει μαζικά στο δρόμο, ένα κομμάτι της πάντα κουβαλάει μαζί του την κυρίαρχη (αστική-νεοφιλελεύθερη) ιδεολογία άρα και τις αντιφάσεις που αυτή φέρνει (είδαμε πχ μεγάλη μερίδα κόσμου πέρυσι τον Φλεβάρη, παρότι κατέβαινε στους δρόμους ενάντια στο κράτος και την Hellenic Train, να αναπαράγει τα αφηγήματα της κυβέρνησης περί προβοκατόρων που συγκρούονται με τους μπάτσους). Είδαμε ταυτόχρονα όμως ένα μεγάλο κομμάτι της Τάξης μας, κυρίως του νεανικού προλεταριάτου των πόλεων, να ξηλώνει τα πεζοδρόμια, να συγκρούεται με τα ΜΑΤ από την Κυψέλη μέχρι την Καλλιθέα και τον Ευαγγελισμό, να στέκεται με αλληλεγγύη σε σώμα με σώμα μάχες απέναντι στους κρατικούς δολοφόνους. Είμαστε πεπεισμένοι ότι όσο περισσότερο πολιτικό χώρο καταλαμβάνει το αναρχικό/ριζοσπαστικό κίνημα εντός κοινωνικών αγώνων (όπως αυτός των Τεμπών), τόσο περισσότεροι νέοι αγωνιστές και αγωνίστριες θα σηκώνουν την σκυτάλη του αγώνα, τόσο λιγότερο χώρο θα έχει η αντιδραστική ιδεολογία του κράτους και του κεφαλαίου εντός των κινημάτων.

Το υπάρχον κοινωνικό-οικονομικό σύστημα δεν μπορεί να φέρει "δικαιοσύνη" για τις δολοφονίες που το ίδιο διαπράττει. Το περισσότερο που μπορεί να επιφέρει απέναντι στο κοινωνικό κίνημα για τα Τέμπη είναι καταστολή για όσους επιμένουν να βγαίνουν στους δρόμους και ενσωμάτωση για όσους δεν θέτουν τους πραγματικούς υπαίτιους προ των ευθυνών τους. Στεκόμαστε με αλληλεγγύη και σεβασμό δίπλα στις κινήσεις ενάντια στην συγκάλυψη που κάνουν οι συγγενείς, οι φίλες των θυμάτων, κινήσεις οι οποίες είναι κομμάτι του συνολικότερου κοινωνικού αγώνα ενάντια στις κρατικές-καπιταλιστικές δολοφονίες. Θεωρούμε, παρ' ολα αυτά και με βάση ότι έχει δείξει η ιστορία, ότι η μόνη δικαιοσύνη έρχεται όταν ο λαός αυτό-οργανώνεται, αγωνίζεται και εξεγείρεται. Αγώνες οι οποίοι ανοίγουν λίγο παραπάνω το δύσκολο μονοπάτι της επαναστατικής προοπτικής, της αναγκαίας κατεύθυνσης για την κοινωνική επανάσταση, για ένα κόσμο χωρίς δολοφονημένες για τα κέρδη των από τα πάνω, έναν κόσμο που οι εργάτες και η κοινωνία θα αυτο-διαχειρίζονται τον σιδηρόδρομο και όλα τα κοινωνικά αγαθά.

ΤΕΜΠΗ ΒΙΟΛΑΝΤΑ ΧΙΟΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ - ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

ΟΤΑΝ Η ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΗΝ ΔΙΝΕΙ Ο ΛΑΟΣ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Αναρχική πρωτοβουλία αντίστασης και δράσης Francisco Ascaso

Εικόνες:

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1639907/