kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

(Αναβάλλεται) Εκδήλωση για το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη

Το έγκλημα στα Τέμπη δε θα ξεχαστεί, με αλληλεγγύη και πάλη ταξική!

Εκδήλωση - Συζήτηση με τον αγωνιστή Πάνο Ρούτσι-Παρασκευή 20/2-7μ.μ. Καλλιδρομίου 49, Εξάρχεια | Διαδήλωση 28/2 Σύνταγμα 12μ.μ.

Η νύχτα της 28ης Φλεβάρη στα Τέμπη υπήρξε η στιγμή που η εγκληματική φύση του κράτους και του κεφαλαίου φανερώθηκε σε όλο της το μεγαλείο πάνω στις τσακισμένες λαμαρίνες. Τρία χρόνια μετά, δε θα σταματήσουμε να μιλάμε για μια προδιαγεγραμμένη ταξική σφαγή, όπου οι ζωές των ανθρώπων της τάξης μας θυσιάστηκαν με απόλυτη ψυχραιμία για να διασφαλιστούν τα μερίσματα των επενδυτών του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου και των ιδιωτικοποιήσεων. Η εργατική τάξη και η νεολαία δεν θρηνούν απλώς θύματα, αλλά μετρούν τους νεκρούς ενός ακήρυχτου πολέμου, όπου η ασφάλεια των μετακινήσεων -ακριβώς όπως και των συνθηκών εργασίας- θεωρείται "περιττό κόστος" μπροστά στις ανάγκες της αγοράς.

Η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, που επιβλήθηκε με τη βία των μνημονίων, πλήρως ευθυγραμμισμένη με τις προσταγές της Τρόικας, αποτελεί το κεντρικό εργαλείο αυτού του ταξικού πολέμου, παραδίδοντας τις υποδομές της χώρας στο έλεος του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου. Η μετατροπή των κοινωνικών αναγκών σε πεδίο κερδοφορίας, για το ντόπιο και το ξένο κεφάλαιο, σημαίνει τη βίαιη επιβολή του δόγματος «κόστους-οφέλους». Όταν ο σιδηρόδρομος ιδιωτικοποιείται, κάθε μέτρο προστασίας, κάθε πρόσληψη εξειδικευμένου προσωπικού και κάθε σύγχρονο σύστημα ασφαλείας λογίζονται ως «περιττά έξοδα» που μειώνουν την κερδοφορία. Η παράδοση του σιδηροδρόμου στην ιταλική Ferrovie dello Stato δεν ήταν μια "επένδυση εκσυγχρονισμού", αλλά μια αποικιοκρατικού τύπου παράδοση δημόσιου πλούτου, όπου το κράτος εγγυάται τα κέρδη των πολυεθνικών ενώ οι ίδιες αποποιούνται κάθε ευθύνη για την ασφάλεια.

Δεν θα ξεχάσουμε όμως, πως για δεκαετίες, ο ΟΣΕ αποτέλεσε ένα πεδίο αδιαφανούς διαχείρισης και λεηλασίας δημόσιου χρήματος γεγονός που συνέβαλε στην ιδιωτικοποίηση του, όπου δισεκατομμύρια ευρώ από εθνικά και ευρωπαϊκά κονδύλια φαγώθηκαν σε εργολαβίες χωρίς τέλος και σε ημιτελείς συμβάσεις (όπως η διαβόητη 717). Το κράτος λειτούργησε ως ο μεσάζοντας που διοχέτευε πόρους σε φίλια επιχειρηματικά συμφέροντα, αφήνοντας το δίκτυο γυμνό από συστήματα τηλεδιοίκησης και φωτοσήμανσης, παρά τις παχυλές χρηματοδοτήσεις που υποτίθεται πως προορίζονταν γι' αυτά. Η κρατική διαχείριση λοιπόν του ΟΣΕ πριν την ιδιωτικοποίηση του, αποδείχθηκε εξίσου δολοφονική, καθώς θυσίασε την προοπτική της τεχνικής βελτίωσης στον βωμό της διαφθοράς και της σκοπιμότητας. Μέσα στο μνημονιακό πλαίσιο της διαρκούς λιτότητας, η ασφάλεια του λαού θυσιάστηκε διπλά: μία φορά για να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις ΕΚΤ, ΔΝΤ, αγορών και οι ορέξεις των διεθνών ομίλων, και μία δεύτερη για να συντηρηθεί το καθεστώς της αφαίμαξης του δημόσιου πλούτου από το εγχώριο κεφάλαιο. Η ιδιωτικοποίηση και η κρατική υποβάθμιση είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, οδηγώντας νομοτελειακά στην απαξίωση των υποδομών και στη δημιουργία ενός περιβάλλοντος όπου ο λαός καλείται να πληρώσει με το αίμα του, είτε την κερδοφορία των ιδιωτών, είτε την εγκληματική αδιαφορία του κράτους.

Αυτή η δομική απαξίωση της ανθρώπινης ζωής μπροστά στο κέρδος δεν περιορίζεται μόνο στις ράγες, αλλά εκδηλώνεται ως μια συνειδητή και εγκληματική αδιαφορία του κράτους απέναντι σε κάθε πτυχή της κοινωνικής βάσης. Είναι η ίδια αδιαφορία που επέδειξε η κυβέρνηση απέναντι στα δεκάδες εξώδικα και τις προειδοποιήσεις των σωματείων των σιδηροδρομικών, που μήνες αλλά και μέρες πριν το έγκλημα κραύγαζαν για την επικινδυνότητα του δικτύου, για να λάβουν ως απάντηση την ειρωνεία των υπουργών και την νομική και διοικητική καταστολή. Είναι η ίδια αδιαφορία που βιώνουν σήμερα οι εργαζόμενοι στο μετρό, οι γιατροί και το ΕΚΑΒ που καταγγέλλουν την υποστελέχωση και την διάλυση του ΕΣΥ, οι πυροσβέστες που παλεύουν με απαρχαιωμένο εξοπλισμό, οι εργαζόμενοι στην ανάπλαση/ιδιωτικοποίηση του Ελληνικού και οι εργαζόμενοι στα αεροδρόμια, οι οποίοι προειδοποιούν για την επικίνδυνη κατάσταση στις αερομεταφορές λόγω των τεράστιων ελλείψεων σε προσωπικό και συστήματα ασφαλείας. Το κράτος γνωρίζει τις προειδοποιήσεις, αλλά επιλέγει συνειδητά να μην πράξει τίποτα, γιατί η προστασία της ζωής των ανθρώπων της τάξης μας κοστίζει, ενώ η θυσία τους στον βωμό του κεφαλαίου αποφέρει κέρδη. Αυτή η συνειδητή άρνηση λήψης μέτρων καθιστά το κράτος τον αποκλειστικό υπεύθυνο για κάθε έγκλημα που βαφτίζεται ατύχημα. Η εμπέδωση του ιδεολογήματος της ατομικής ευθύνης, της θανατοπολιτικής και ο εθισμός σε φαινόμενα κοινωνικού κανιβαλισμού αποτελεί εξάλλου όπλο στη φαρέτρα του συστήματος προκειμένου να βγαίνει λάδι η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό. Ο εγκληματικός ταξικός χαρακτήρας του κράτους ξετυλίγεται παντού: στα κάτεργα της εργοδοσίας, όπως στη Βιολάντα, όπου ο θάνατος πέντε εργατριών βαφτίζεται εργατικό ατύχημα για να καλυφθεί η εντατικοποίηση, τα ελλιπή μέτρα προστασίας και ο εκβιασμός του μεροκάματου. Είναι το ίδιο νήμα που νομιμοποιεί τις δολοφονίες μεταναστών στα υδάτινα και χερσαία σύνορα με την κρατική δολοφονία των μεταναστών στη Χίο να εμφανίζεται ως νόμιμη άμυνα. Είτε πρόκειται για το τρένο, είτε για το εργοστάσιο, είτε για τη βάρκα στο Αιγαίο, ο ένοχος είναι ένας: το αστικό σύστημα που ιεραρχεί τη ζωή με βάση την κερδοφορία και την εθνική ασφάλεια, καταδικάζοντας τον λαό στη λήθη και τον θάνατο.

Σήμερα, βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα, ύπουλη φάση της κρατικής διαχείρισης για την υπόθεση των Τεμπών. Το σύστημα, αφού απέτυχε να καταστείλει την κοινωνική έκρηξη με τα δακρυγόνα και τα γκλοπ των πρώτων ημερών, αφού προσπάθησε να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη κάνοντας λόγο για "προβοκάτορες που προσπαθούν να μπαχαλεψουν μια ειρηνική διαδήλωση", επιχειρεί τώρα την πλήρη απονεύρωση της οργής μέσω της θεσμικής ενσωμάτωσης. Η ανάδυση νέων πολιτικών σχηματισμών, όπως το κόμμα που συγκροτείται γύρω από το πρόσωπο της Μ. Καρυστιανού, δεν αποτελεί τη δικαίωση του αγώνα, αλλά τη μετατροπή μιας κοινωνικής και ταξικής αντιπαράθεσης σε κοινοβουλευτική εκτόνωση. Το αστικό μπλοκ επιχειρεί εναγωνίως για την υπεράσπιση των ζωτικών του συμφερόντων να πριμοδοτήσει μια ελεγχόμενη αντιπολίτευση που θα μπορεί να εκβιάζει την εκάστοτε κυβέρνηση, όχι για να ανατρέψει την πολιτική του κεφαλαίου, αλλά για να διευθετήσει εσωτερικούς ανταγωνισμούς ισχύος. Όμως η επίκληση στο περί δικαίου αίσθημα ή οι αναφορές σε περί "υγιούς κράτους δικαίου" απλώς αποτελούν λάδι στα γρανάζια του καπιταλιστικού συστήματος αφού αποφεύγουν την απευθείας σύγκρουση μαζί του. Ακόμα χειρότερα οι συγκλίσεις με συντηρητικές και εθνικιστικές αφηγήσεις και η ενσωμάτωση ακροδεξιών πολιτικών παραγόντων στο ψηφοδέλτιο της, αποκόπτουν το έγκλημα των Τεμπών και το κίνημα υπεράσπισης που αντιστέκεται από τις ταξικές του ρίζες.

Η εστίαση αποκλειστικά στη νομική οδό και τη δικαιοσύνη των αστών -μιας δικαιοσύνης που ιστορικά καλύπτει τους δολοφόνους του κεφαλαίου και του κράτους- στοχεύει στο να βγάλει τον κόσμο από τους δρόμους και να τον εγκλωβίσει στην αναμονή μιας κάλπης ή μιας δικαστικής απόφασης. Ενόψει των επερχόμενων δικαστηρίων για την υπόθεση των Τεμπών, οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαροι: καμία αυταπάτη δεν χωρά για τον ρόλο της αστικής δικαιοσύνης. Οι δικαστικές αίθουσες θα γίνουν το σκηνικό μιας καλοστημένης παράστασης, όπου οι πραγματικοί αυτουργοί -η κυβέρνηση, η Hellenic Train και οι μηχανισμοί της ΕΕ- θα επιχειρήσουν να φορτώσουν την ευθύνη σε αποδιοπομπαίους τράγους και χαμηλόβαθμα στελέχη. Το δικαστικό σώμα, ως οργανικός βραχίονας της κρατικής μηχανής, δεν πρόκειται να δικάσει το σύστημα που το τρέφει. Τα δικαστήρια αυτά δεν στοχεύουν στην απόδοση δικαιοσύνης, αλλά στην οριστική ταφή της κοινωνικής αμφισβήτησης και στη νομιμοποίηση της συγκάλυψης στέλνοντας μήνυμα ατιμωρησίας και συγκάλυψης στους εκπροσώπους του διεθνούς και ντόπιου κεφαλαίου.

Η οργή όμως δεν μπορεί να περιμένει τις αργόσυρτες και μεροληπτικές διαδικασίες των θεσμών. Ήδη με την έναρξη της δίκης των Τεμπών επιχειρείται μια αδιανόητη συγκάλυψη της εταιρείας security interstar η οποία έχασε το βιντεοληπτικό υλικό από την σύγκρουση των τρένων. Νομικός εκπρόσωπος της συγκεκριμένης εταιρείας ο ακροδεξιός δικηγόρος και πρόεδρος του περιφερειακού συμβουλίου Αττικής Βασίλης Καπερνάρος ο οποίος επιτέθηκε με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς στον αγωνιστή και συγγενή θύματος Τεμπών Ρούτσι επιχειρώντας με αυτόν τον τρόπο να εδραιώσει μια ισχύ εντός της δικαστικής αίθουσας αντίστοιχης με το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα της νομιμοποίησης της συγκάλυψης. Η στάση αυτή των υπερασπιστών του συστήματος, που φτάνουν στο σημείο να ειρωνεύονται τους συγγενείς μέσα στο ίδιο το δικαστήριο, αποτελεί συνέχεια του κρατικού εγκλήματος. Όσο η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση προκλητικά καλύπτει τους υπεύθυνους, η κοινωνική και ταξική αντεπίθεση οφείλει να τους βρίσκει παντού. Παρά την πλήρη εναντίωσή μας στον θεσμό των δικαστηρίων, γνωρίζουμε καλά ότι η παρουσία μας εκεί είναι κρίσιμη. Η πίεση του δρόμου είναι ο μόνος παράγοντας που μπορεί να υπερασπιστεί τους συγγενείς των θυμάτων από τις λοιδορίες εναντίον τους αναγνωρίζοντας πως οι δικαστικές αποφάσεις αντανακλούν και αποτυπώνουν ευρύτερους κοινωνικούς και ταξικούς σχηματισμούς από την δυναμική των οποίων εξαρτώνται και οι αποφάσεις. Η παρουσία μας πρέπει να είναι διπλή: Μέσα στις αίθουσες, για να αποτρέπουμε τη συγκάλυψη σε πραγματικό χρόνο και να στεκόμαστε έμπρακτα στο πλευρό των συγγενών που δίνουν έναν άνισο αγώνα απέναντι σε έναν ολόκληρο μηχανισμό. Και ταυτόχρονα έξω από τις αίθουσες, στον δρόμο, εκεί όπου η παρουσία μας θα θυμίζει πως καμία απόφαση δεν θα γίνει αποδεκτή αν δεν ανταποκρίνεται στο κοινό περί δικαίου αίσθημα. Η μόνη δίκαιη ετυμηγορία εκδίδεται στους δρόμους, αλλά η μάχη δίνεται παντού.

Το κράτος που δολοφόνησε 57 ανθρώπους είναι το ίδιο κράτος που σήμερα χτυπάει, ψεκάζει με χημικά, συλλαμβάνει και φυλακίζει όποιον και όποια τολμάει να αμφισβητήσει ή να αντιδράσει στην κυριαρχία του. Είναι το ίδιο κράτος που δίνει γη και ύδωρ σε ΗΠΑ και Ισραήλ, το ίδιο κράτος που ψηφίζει τα αντεργατικά νομοσχέδια και νομιμοποιεί τις εργατικές δολοφονίες όπως πρόσφατα στην Βιολάντα. Απέναντι σε αυτό το σκηνικό, άλλος δρόμος δεν υπάρχει εκτός από τον δρόμο της σύγκρουσης , της συλλογικοποίησης των αντιστάσεων, της οργάνωσης της κοινωνικής βάσης σε ταξική / επαναστατική κατεύθυνση.

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΙΣ ΦΑΜΠΡΙΚΕΣ, ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ, ΣΤΑ ΤΡΕΝΑ ΟΙ ΡΑΓΕΣ ΤΗΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΒΑΦΤΗΚΑΝΕ ΜΕ ΑΙΜΑ

ΤΕΜΠΗ ΒΙΟΛΑΝΤΑ ΧΙΟΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑ 12ΜΜ

- ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΕ ΟΜΙΛΗΤΗ ΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΠΑΝΟ ΡΟΥΤΣΙ : ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20 ΦΛΕΒΑΡΗ ΚΑΛΛΙΔΡΟΜΙΟΥ 49 , 19 :00 ΕΞΑΡΧΕΙΑ ,