kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Ανεξάρτητη ταξική συγκέντρωση

Καμία κρατική δολοφονία μην ξεχαστεί

Να εκδικηθούμε για τους νεκρούς της τάξης μας

Το έγκλημα στα Τέμπη δεν ξεχνιέται, δεν συγκαλύπτεται, ζητά τιμωρία!

Το λαϊκό κίνημα να ανατρέψει την κυβέρνηση

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!

Ανεξάρτητη ταξική συγκέντρωση Σάββατο 28/02 στις 11:00 στο Ταχυδρομείο (Δημητριάδος και Αγ. Νικολάου)

Στις 28 Φλεβάρη συμπληρώνονται 3 χρόνια από το προμελετημένο μαζικό κρατικό έγκλημα στα Τέμπη, όταν στον ιδιωτικοποιημένο σιδηρόδρομο της χώρας συγκρούστηκαν μετωπικά 2 τρένα. 57 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, γιατί το σύνολο των κυβερνητικών και κρατικών μηχανισμών αποφάσισαν πως οι ασφαλείς μεταφορές είναι ακριβές για τον ελληνικό καπιταλισμό, σε αντίθεση με την ανθρώπινη ζωή που κοστολογήθηκε φτηνή και αναλώσιμη.

Για το θάνατο των 57 ανθρώπων στα Τέμπη, στην πλειοψηφία τους νέων παιδιών, ευθύνες έχει όλη η αστική σαπίλα που επένδυσε στην απαξίωση, στην υποβάθμιση, στο ξεπούλημα και κυρίως στη συνολική αλλαγή του χαρακτήρα των σιδηροδρόμων, από μέσο φτηνής και ασφαλούς μετακίνησης, σε μέσο μεταφοράς εμπορευμάτων από το λιμάνι της COSCO στα Βαλκάνια. Όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, επιδοτούμενοι εργολάβοι, χρυσοκάνθαροι των Βρυξελών και της ΕΕ, εταιρικές κοινοπραξίες, εργοδοτικοί κρατικοδίαιτοί συνδικαλιστές, έχουν βαθιά χωμένη τη μούρη τους στο έγκλημα των Τεμπών. Πρώτη στο κάδρο η κυβέρνηση της ΝΔ που δεν προσπαθεί απλά να αποκρύψει τις ευθύνες της, αλλά προσπαθεί να συγκαλύψει ένα έγκλημα με δράστη όλο τον αστικό και επιχειρηματικό μηχανισμό.

Από αυτή την άποψη ο χαρακτήρας του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών δεν καθορίζεται από τα επιμέρους στοιχεία που συγκροτούν την υπόθεση, τα οποία επιχειρεί να απαξιώσει η κυβερνητική προπαγάνδα, αλλά από το βασικό κορμό της απαξίωσης, της υποβάθμισης, και του ξεπουλήματος του δημόσιου σιδηρόδρομου, στην οποία συγκροτήθηκαν όλες οι καταστροφικές εξελίξεις για τον ελληνικό σιδηρόδρομο και ενοποιήθηκε όλο το αστικό, κυβερνητικό και επιχειρηματικό κατεστημένο.

Το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη δεν αποτέλεσε ούτε την αρχή ούτε το τέλος του ματωμένου δρόμου που ακολουθεί ο ελληνικός καπιταλισμός. Η φετινή «επέτειος» για τα Τέμπη συμπίπτει με το έγκλημα του «περίλαμπρου ελληνικού επιχειρείν» στην Βιολάντα με τη δολοφονία 5 εργατριών και τη δολοφονία 15 μεταναστριών και μεταναστών στη Χίο, σε ένα Αιγαίο που λιμενικό, Frontex και ΕΕ το έχουν μετατρέψει σε ένα απέραντο υδάτινο νεκροταφείο.

Οι κρατικές δολοφονίες, ο ωμός κοινωνικός πόλεμος του κεφαλαίου ενάντια σε όποιον εξαιρείται από τους κυρίαρχους σχεδιασμούς ή φαντάζει ως εμπόδιο σε αυτούς αποτελεί δόγμα για έναν καπιταλισμό σε κρίση, που έχει πάρει απόφαση πως η ανάκαμψη του θα πατήσει επι πτωμάτων. Οι νεκροί στην Πύλο, οι εργάτες που κατακρεουργούνται στα σύγχρονα κάτεργα του 13ωρου, οι Ρομά που πέφτουν νεκροί στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις της αστυνομίας, οι αγωνιστές όπως ο Βασίλης Μάγγος που δολοφονούνται για να επιβάλει ένας πολυεθνικός κολοσσός καθεστώς τοποτηρητή σε μια πόλη, είναι οι συνέπειες του καθεστώτος επιχειρηματικής άμυνας και ασφάλειας που θωρακίζει τα συμφέροντα του πλούτου. Από τα σύνορα μέχρι τα εργοστάσια, από τα πεδία των ιδιωτικοποιήσεων μέχρι τους χώρους των μεγάλων επενδυτικών σχεδιασμών, από τις βουνοκορφές και τους κάμπους της ενεργειακής μετάβασης μέχρι τα διαλυμένα νοσοκομεία, κράτος, κεφάλαιο και οι επίσημοι και οι ανεπίσημοι στρατοί τους δολοφονούν με σχέδιο και στόχο.

Απέναντι στον κοινωνικό πόλεμο του κεφαλαίου το ζητούμενο δεν είναι κάποια μορφή διαιτησίας ή ενός fair play, που θα αποκαταστήσει τη χαμένη τιμή της αστικής δικαιοσύνης, των αστικών θεσμών και θα επιφέρει μια κοινωνική σφαγή με το γάντι. Η δικαιοσύνη ή θα είναι προϊόν του δρόμου, της λαϊκής διεκδίκησης, του λαϊκού εκβιασμού ή θα είναι ένα πουκάμισο αδειανό, ένα παρακαλετό στον τύραννο, μια ικεσία για οίκτο. Το ζητούμενο είναι να πολεμήσουμε για να ηττηθεί ότι μετατρέπει τη ζωή μας σε φτηνό εμπόρευμα, τις πόλεις μας σε τουριστικό προϊόν, τα δημόσια αγαθά σε μπίζνα, το περιβάλλον σε επενδυτική ευκαιρία. Για να ζήσουμε το ζητούμενο δεν είναι να φτιάξουμε το σύστημα, είναι να το διαλύσουμε.

Όλα αυτά τα χρόνια οι μηχανισμοί αντιεξέγερσης προσπάθησαν και προσπαθούν να εκτονώσουν τα λαϊκά ξεσπάσματα. Κορυφαία θέση σε αυτούς κατέχει ο επίσημος κρατικός, εργοδοτικός, γραφειοκρατικός συνδικαλισμός των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΥ, ΕΚΒ. Είναι προφανές πως πολλά σφυριά χτυπάνε στην προσπάθεια να μη λάβει η λαϊκή οργή σε κάθε της φάση γενικευμένο χαρακτήρα πολιτικής διεκδίκησης, να μη λάβει ρόλο πρωταγωνιστή στις πολιτικές εξελίξεις να μη συγκροτηθεί ένα ρεύμα πέρα και έξω από την αναζήτηση δικαστικής διευθέτησης του εγκλήματος των Τεμπών και τόσων άλλων κρατικών εγκλημάτων, που τελικά θα διεκδικεί πολιτικές ανατροπές με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Η αποκάλυψη της μάσας του Παναγόπουλου, προέδρου της ΓΣΕΕ δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία, αν αναλογιστεί κανείς το ρόλο του επίσημου συνδικαλισμού όλα αυτά τα χρόνια. Αποτελεί όμως ευκαιρία να αναλογιστεί η μαχόμενη κοινωνία με ποιους μπορεί να δώσει και με ποιους δεν μπορεί να δώσει τη μάχη για την ανατροπή.

Αυτό που απαιτείται σήμερα είναι η εμφάνιση ενός αγωνιστικού ρεύματος που θα διαμορφώσει όρους κλιμάκωσης και κλονισμού της αστικής σταθερότητας. Ένα αγωνιστικό ρεύμα που θα πάει την αντιπαράθεση όχι απλά μέχρι τις δικαστικές αίθουσες, αλλά σε μια εξεγερσιακή λαϊκή διαδικασία που θα κονταροχτυπηθεί με τον πυρήνα του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών και του διαρκούς εγκλήματος της κοινωνικής υποβάθμισης των εργαζόμενων και της νεολαίας.

Απαιτείται ένας παλλαϊκός γενικός ξεσηκωμός, που θα υπερβαίνει με μαχητικό, ανατρεπτικό και συγκρουσιακό τρόπο τα μέχρι σήμερα όρια του κινήματος, με στόχο να πέσει η κυβέρνηση που είναι βουτηγμένη στο αίμα δολοφονιών, στη συνενοχή και στη συγκάλυψη.

Καμία κρατική δολοφονία μη συγκαλυφθεί

Ο λαός σώζει το λαό ανατρέποντας την κυβέρνηση των δολοφόνων.

22/02/2026

Συντονισμός Συλλογικοτήτων Βόλου