Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2026 στις 12.00
Μικροφωνική συγκέντρωση για το κρατικό - καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών
Μικροφωνική συγκέντρωση για το κρατικό - καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών
Πέμπτη 26/2 στις 12:00 στην κατάληψη Παραρτήματος
28 ΦΛΕΒΑΡΗ ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΟΣ - ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ
Η 28η Φλεβάρη 2023 δεν ήταν μια «μαύρη στιγμή» που απλώς συνέβη. Δεν ήταν μια ατυχής σύμπτωση, ούτε ένα μεμονωμένο ανθρώπινο λάθος, όπως έσπευσαν να διακηρύξουν τα κυβερνητικά χείλη για να αποσείσουν τις ευθύνες τους. Ήταν ένα έγκλημα με ιστορία, με πολιτικές ρίζες και με συγκεκριμένους υπεύθυνους. Ήταν το αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης στρατηγικής διάλυσης των δημόσιων υποδομών, ιδιωτικοποίησης των κοινωνικών αγαθών και υποταγής της ανθρώπινης ζωής στη λογική της καπιταλιστικής κερδοφορίας.
Οι εργαζόμενοι στους σιδηροδρόμους είχαν προειδοποιήσει επανειλημμένα. Είχαν καταγγείλει τις ελλείψεις προσωπικού, τα ανενεργά ή ανύπαρκτα συστήματα ασφαλείας, την απουσία συντήρησης, τις επικίνδυνες συνθήκες λειτουργίας. Οι ανακοινώσεις τους μιλούσαν για ένα δυστύχημα που ήταν θέμα χρόνου να συμβεί και για να μη συμβεί απαιτούσαν να ληφθούν μέτρα. Κανείς όμως δεν άκουσε. Γιατί στο κυρίαρχο μοντέλο «της καπιταλιστικής ανάπτυξης», εκείνο που μετρά δεν είναι η ασφάλεια των πολλών αλλά οι ισολογισμοί των λίγων, των αφεντικών. Η επαρκής στελέχωση, η πρόληψη, οι δικλείδες ασφαλείας θεωρούνται «κόστος» για τα αφεντικά. Και το κόστος, μέσα στη λογική της αγοράς, πρέπει να μειώνεται, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι οι ζωές μετατρέπονται σε στατιστικά μεγέθη.
Ο ελληνικός σιδηρόδρομος δεν κατέρρευσε τυχαία. Τεμαχίστηκε, υποχρηματοδοτήθηκε, απαξιώθηκε συστηματικά από όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις. Παρουσιάστηκε ως «αναποτελεσματικός» για να δικαιολογηθεί η παράδοσή του σε ιδιωτικά συμφέροντα. Η ιδιωτικοποίηση βαφτίστηκε «εκσυγχρονισμός». Η εγκατάλειψη βαφτίστηκε «εξυγίανση». Το κράτος επιδοτούσε ιδιωτικές εταιρείες, ενώ οι υποδομές ρήμαζαν. Τα κέρδη ιδιωτικοποιήθηκαν, οι κίνδυνοι και οι απώλειες κοινωνικοποιήθηκαν. Το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο: χιλιάδες άνθρωποι μετακινούνταν καθημερινά πάνω σε ένα δίκτυο που λειτουργούσε χωρίς τα στοιχειώδη μέτρα ασφάλειας.
Αν τα τρένα μετέφεραν τους εξουσιαστές που σχεδιάζουν και υπερασπίζονται αυτές τις πολιτικές, θα ήταν σε αυτή την κατάσταση; Αν στα βαγόνια επέβαιναν υπουργοί, μεγαλοεπιχειρηματίες και τραπεζίτες, θα λειτουργούσαν χωρίς σύγχρονα συστήματα ελέγχου και προστασίας; Ρητορικό το ερώτημα. Ο ταξικός χαρακτήρας του εγκλήματος, λοιπόν, είναι ολοφάνερος. Οι ζωές των πολλών και των από τα κάτω δεν έχουν την ίδια αξία συγκρινόμενες με τα συμφέροντα των λίγων. Όταν η ασφάλεια συγκρούεται με την κερδοφορία, αυτό που θυσιάζεται είναι η ανθρώπινη ζωή.
Μετά τη σύγκρουση, ακολούθησε η συγκάλυψη. Μπάζωμα του τόπου του εγκλήματος, εξαφάνιση στοιχείων, κατασκευή αφηγημάτων, μετακύλιση ευθυνών. Η πολιτική επιλογή παρουσιάστηκε ως «λάθος του σταθμάρχη». Η συστημική διάλυση μετατράπηκε σε «ανθρώπινη αστοχία». Η οργή έπρεπε να περιοριστεί. Να εκτονωθεί. Να μη μετατραπεί σε συνολική αμφισβήτηση. Το πρόβλημα έπρεπε να μικρύνει για να χωρέσει σε μια αίθουσα δικαστηρίου, να περιοριστεί σε μεμονωμένα πρόσωπα, να αποσπαστεί από τις πολιτικές του ρίζες.
Όταν όμως το αφήγημα του «ανθρώπινου λάθους» άρχισε να καταρρέει, επιστρατεύτηκε η θεσμική διαχείριση. Επιτροπές, πορίσματα, διαδικασίες που υπόσχονταν «κάθαρση». Όμως κανένα σύστημα δεν δικάζει τον εαυτό του. Καμία εξουσία δεν αυτοκαταργείται. Όταν οι ίδιες πολιτικές δυνάμεις που διαχειρίστηκαν, υπέγραψαν και υλοποίησαν τη διάλυση των σιδηροδρόμων εμφανίζονται ως εγγυητές της αλήθειας, η συγκάλυψη αποκτά θεσμική μορφή. Η δικαιοσύνη, όταν λειτουργεί μέσα στα όρια του ίδιου πλαισίου που παρήγαγε το έγκλημα, δεν μπορεί να φτάσει στη ρίζα του.
Τα Τέμπη, ωστόσο, δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Δεν είναι η εξαίρεση σε μια κατά τα άλλα «κανονική» λειτουργία του συστήματος. Είναι κομμάτι μιας αλυσίδας όπου η ανθρώπινη ζωή υποτιμάται μπροστά στην κερδοφορία του κεφαλαίου και την κρατική σκοπιμότητα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα, το ναυάγιο στα ανοιχτά της Πύλου και η κρατική δολοφονία εκατοντάδων μεταναστών/τριών από το ελληνικό λιμενικό, οι εργάτες που σκοτώνονται σε χώρους δουλειάς χωρίς μέτρα προστασίας, οι περικοπές σε υγεία και παιδεία, η διαρκής διάλυση των κοινωνικών δομών. Όλα εντάσσονται στην ίδια λογική. Μια λογική που θεωρεί «περιττό» οτιδήποτε δεν αποφέρει άμεσο κέρδος. Μια λογική που αντιμετωπίζει την κοινωνική πλειοψηφία ως αναλώσιμη.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η οργή που ξέσπασε μετά τα Τέμπη δεν ήταν στιγμιαία. Ήταν η συσσωρευμένη αγανάκτηση μιας κοινωνίας που βλέπει διαρκώς τις ζωές της να υποτιμώνται. Εκατομμύρια άνθρωποι κατέβηκαν στους δρόμους και φώναξαν το αυτονόητο: δεν ήταν ατύχημα. Ήταν κρατικό και καπιταλιστικό έγκλημα. Οι διαμαρτυρίες και οι διαδηλώσεις γεννήθηκαν από τα κάτω. Δεν περίμεναν άδεια. Οι διαδηλώτριες/ες δεν ζήτησαν αντιπροσώπους. Δεν εμπιστεύτηκαν θεσμικούς διαμεσολαβητές. Και γι' αυτό ακριβώς το κίνημα των Τεμπών έγινε επικίνδυνο.
Σήμερα επιχειρείται να ενσωματωθεί. Να μετατραπεί η οργή σε εκλογική επιρροή, σε κομματικό σχέδιο, σε υπόσχεση «καλύτερης διαχείρισης». Να πειστούμε ότι το πρόβλημα δεν είναι η ίδια η λογική της ιδιωτικοποίησης και της εμπορευματοποίησης, το κράτος, το κεφάλαιο, η πατριαρχία, το καπιταλιστικό σύστημα και πλέγμα εξουσίας εν συνόλω αλλά η «λανθασμένη εφαρμογή» της. Να πιστέψουμε ότι μια αλλαγή προσώπων αρκεί για να αλλάξει η πραγματικότητα. Όμως η εναλλαγή κυβερνήσεων δεν αναιρεί το γεγονός ότι ο πυρήνας της πολιτικής παραμένει ο ίδιος. Επίθεση στις κοινωνικές ανάγκες, αλλά και περισσότερο κράτος για την προστασία των συμφερόντων του κεφαλαίου.
Τρία χρόνια μετά, η θέση μας παραμένει στους δρόμους. Όχι από συνήθεια, αλλά από ανάγκη. Η 28η Φλεβάρη δεν είναι μια μέρα τυπικής μνήμης. Είναι μια μέρα αγώνα. Μια μέρα που υπενθυμίζει ότι τίποτα δεν χαρίζεται και τίποτα δεν αλλάζει χωρίς σύγκρουση. Είναι ημέρα συλλογικής παρουσίας απέναντι στις πολιτικές που γεννούν νέα Τέμπη. Ημέρα που η μνήμη γίνεται φωνή και η φωνή γίνεται δύναμη. Για την αναμέτρηση με τους τυμβωρύχους, τους καπηλευτές, τον εθνικιστικό εσμό. Για την οργανωμένη, διακριτή, ταξικά συγκεκριμένη και πολιτικά ανατρεπτική και επαναστατική παρουσία στις διαδηλώσεις. Για να είμαστε στους δρόμους όλο τον Φλεβάρη.
Ο αγώνας δεν ξεκινά και δεν τελειώνει εκείνη τη μέρα. Ξεκινά τώρα, σε κάθε χώρο όπου η ζωή μας υποτιμάται. Σε κάθε χώρο εργασίας όπου η ασφάλεια θυσιάζεται για το κέρδος. Σε κάθε σχολή όπου οι υποδομές καταρρέουν. Σε κάθε γειτονιά όπου οι κοινωνικές ανάγκες θεωρούνται δευτερεύουσες. Για να μη συνηθίσουμε τον θάνατο. Για να μη μετατραπεί η οργή σε απλή ανάμνηση. Για να γίνει συλλογική δύναμη που αμφισβητεί στην πράξη τις πολιτικές που μας στερούν το οξυγόνο.
Για να μπορούμε να πούμε ότι πράγματι διεκδικούμε δικαιοσύνη. Όχι ως σύνθημα, αλλά ως πράξη. Για να χτίσουμε μαζί τις αναγκαίες συλλογικές δομές που θα μας κρατήσουν όρθιους απέναντι στην βαρβαρότητα των καιρών και για να προχωρήσουμε ένα βήμα παραπέρα: στην αντεπίθεση και τον σχεδιασμένο αγώνα για την ανατροπή αυτού του σάπιου, άδικου και αιματοβαμμένου συστήματος. Για την κοινωνική επανάσταση, την αναρχία και τον ελευθεριακό κομμουνισμό!
ΟΡΓΑΝΩΣΟΥ - ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΠΟΙΗΣΟΥ - ΠΑΛΕΨΕ
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
ΜΟΝΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ
ΦΕΝΤΕΡΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ - Ομάδα συνεργαζόμενων μελών Πάτρας
*επικοινωνία με την Φ.Ε.ΑΝ. - ομάδα συνεργαζόμενων μελών Πάτρας κάθε Πέμπτη από τις 19:00 στο Ελευθεριακό - Κοινοτικό στέκι ΑΝΤΑΜΑ (Αγ. Τριάδος 47 & Β. Ηπείρου)