Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2026 (χωρίς ακριβή ώρα) πμ
Απεργιακό καφενείο/ συζήτηση
Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!
Στις 28 Φλεβάρη συμπληρώνονται τρία χρόνια από το κρατικό - καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών - τη μαζική δολοφονία 57 συνανθρώπων μας από τη σύγκρουση της επιβατικής αμαξοστοιχίας της Hellenic Train με εμπορικό τρένο. Τρία χρόνια μετά ο αγώνας για δικαίωση παραμένει ανεκπλήρωτος, όσο τα πολιτικά αίτια του εγκλήματος παραμένουν εδώ και εξακολουθούν να δολοφονούν. Δεν ήταν ούτε η «κακιά στιγμή» ή απλά το λάθος ενός σταθμάρχη. Παρά την ενορχηστρωμένη απόπειρα συγκάλυψης του τραγικού εγκλήματος από το κράτος και τα ΜΜΕ, η δολοφονική λειτουργία του κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος, όπως και οι καθεστωτικοί μηχανισμοί συγκάλυψης του, είναι πλέον εξόφθαλμοι σε όλη την κοινωνία.
Οι πραγματικοί δολοφόνοι έχουν όνομα και επίθετο. Είναι όλο το πολιτικό προσωπικό που υποβάθμισε το σιδηρόδρομο σε επίπεδα παρακμής, η Ε.Ε. και οι μνημονιακές επιταγές για το ξεπούλημα του στην Ιταλική Ferrovie, που εφάρμοσαν οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και η Ν.Δ. με τη στήριξη όλων των αστικών κομμάτων. Είναι οι μεγαλοεργολάβοι, τα αρπακτικά των κολοσσών στις κατασκευές (συγκεκριμένα: η πολυεθνική Alstom, η θυγατρική 100% του Άκτορα, νυν Ελλάκτωρ), που δεν παρέδωσαν ποτέ τη μοιραία σύμβαση 717, που αφορούσε συστήματα ασφαλείας όπως η τηλεδιοίκηση και η φωτοσήμανση, όσο ταΐζονταν τσουβάλια δημόσιου χρήματος. (Να πως χτίζονται οι περιουσίες.) Υπεύθυνο είναι το κυνήγι του κέρδους, η ίδια η δολοφονική φύση του κρατικού - καπιταλιστικού συστήματος όπου, μπροστά στη μεγιστοποίηση των κερδών, η ανθρώπινη ζωή λογίζεται ως κόστος.
Είναι η ίδια καπιταλιστική στρατηγική που δολοφονεί καθημερινά με τα, λεγόμενα, «εργατικά ατυχήματα» στα κάτεργα των αφεντικών, όπου μόνο το 2025, 201 εργαζόμενοι και εργαζόμενες δε γύρισαν ποτέ στο σπίτι από τη δουλειά, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την δολοφονία των 5 εργαζομένων στη βιομηχανία «Βιολάντα». Είναι η ίδια καπιταλιστική στρατηγική που δολοφόνησε χιλιάδες ανθρώπους κατά την περίοδο της πανδημίας με τις λίστες αναμονής του ΕΣΥ και με όσους και όσες δεν έφτασε ποτέ το ΕΚΑΒ να παραλάβει. Η ίδια αυτή στρατηγική του κεφαλαίου, επιβάλλει αδιάκοπα την δολοφονική της βία: Από τις δολοφονίες της ΕΛ.ΑΣ. μέσα και έξω από τα αστυνομικά τμήματα, τις δολοφονίες ανήλικων ρομά, τους 18 μετανάστες που βρέθηκαν απανθρακωμένοι στο δάσος της Δαδιάς τον Αύγουστο του 2023, τους 700 πνιγμένους μετανάστες από το ελληνικό λιμενικό στα ανοιχτά της Πύλου, τους 15 στη Χίο, τα καθημερινά ναυάγια από τις δολοφονικές επαναπροωθήσεις, μέχρι την ενεργό στήριξη, του ελληνικού κράτους, στο γενοκτόνο πόλεμο που διαπράττει το Ισραήλ εις βάρος του Παλαιστινιακού λαού.
Μέσα από τις πλημμύρες, τις φωτιές, τις καταστροφές, κράτος και κεφάλαιο δολοφονούν. Δεν είναι ατυχήματα, αλλά συνειδητή πολιτική επιλογή. Μια πολιτική επιλογή που βρωμάει θάνατο. Είναι ο καπιταλισμός. Η ανάπτυξη του κεφαλαίου που, ιδιαίτερα σε συνθήκες παρατεταμένης κρίσης όπως η σημερινή, περνά πάνω από νεκρά σώματα της εκμεταλλευόμενης τάξης. Οι ίδιες εγκληματικές πολιτικές υποτίμησης των ζωών της κοινωνικής βάσης είναι που στοίχισαν τις ζωές συνανθρώπων μας από το Μάτι μέχρι τη Θεσσαλία και από τον Έβρο μέχρι τη Ρόδο με το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών να αποτελεί συμπύκνωση και κορύφωση όλων αυτών.
Η παντελής έλλειψη κοινωνικής δικαιοσύνης σε όλα τα επίπεδα είναι που καθιστά το πρόταγμα της τόσο αναγκαίο. Το ερώτημα που τίθεται είναι ποιος θα την αποδώσει, ποια είναι τα περιεχόμενα της αλλά και κατά πόσο η κοινωνία μπορεί πραγματικά να ελπίζει για δικαιοσύνη όσο αναζητά λύσεις μέσα από άλλους κομματικούς χρωματισμούς που εκφράζουν το ίδιο σύστημα ή ακόμα χειρότερα μέσα από ακόμα πιο ολοκληρωτικές μορφές εξουσίας, αντί η ίδια να αναπτύσσει συλλογικά, άλλα οράματα και άλλα φαντασιακά πέρα και έξω από τη δυστοπία που ζούμε, απαλλαγμένη από τη βία και το θάνατο που σπέρνει το κράτος και ο καπιταλισμός.
Δεν πρόκειται για δυσλειτουργία ή «κακή διαχείριση». Αυτό αποδεικνύουν άλλωστε και οι μηχανισμοί συγκάλυψης του εγκλήματος που δούλεψαν ταχύτατα. Επομένως, όσο οι κοινωνικές αντιστάσεις υποχωρούν, τόσο θα εντείνεται η επίθεση εις βάρος μας. Τόσο θα δίνεται χώρος στην εκάστοτε εξουσία να δολοφονεί, να συγκαλύπτει, να καταστέλλει.
Δεν περιμένουμε από το ίδιο δολοφονικό αστυνομικό/δικαστικό σύμπλεγμα, που «έχασε» το υλικό από τις κάμερες στα Τέμπη, που αλλοιώνει απροκάλυπτα έναν ολόκληρο τόπο εγκλήματος , να αποδώσει δικαιοσύνη. Το κράτος, οι θεσμοί του, η αστική δικαιοσύνη, άλλωστε αποτελούν ένα σύστημα δομημένο πάνω στην αδικία και τις ανισότητες, που διατηρούν και διαιωνίζουν.
Η ίδια αστική δικαιοσύνη φορτώνει όλο τον ποινικό κώδικα σε όποια αντιστέκεται στην κρατική θανατοπολιτική. Η ίδια δικαιοσύνη που έκρινε και κρίνει μέχρι και σήμερα παράνομες τις απεργίες των εργαζομένων στον σιδηρόδρομο, που κατήγγειλαν τα ελλιπή μέτρα ασφαλείας και προμήνυαν το έγκλημα που έρχεται.
Επομένως, οφείλουμε να το γνωρίζουμε καλά: Δικαιοσύνη θα έρθει μόνο με το μαχαίρι στο λαιμό. Η μόνη προοπτική για δικαίωση βρίσκεται στους συλλογικούς και μαχητικούς αγώνες. Βρίσκεται στη σύγκρουση με το κράτος και τους μηχανισμούς του. Εμείς γνωρίζουμε το δίκιο μας και εμείς θα το επιβάλουμε στους δρόμους.
Η υπόθεση των Τεμπών και ο αγώνας για δικαίωση αποτελούν και ένα αξιακό δείκτη της κοινωνίας που ζούμε. Δείκτης είτε της αποκτήνωσης, της αποδοχής και της υποτέλειας, είτε της αξιοπρέπειας, της ενσυναίσθησης, της αλληλεγγύης και της αντίστασης.
Το γνωρίζει και ο πιο αδαής: το κράτος και ο καπιταλισμός, αυτό το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα, το μόνο που έχουν να προσφέρουν είναι περισσότερο θάνατο, επόμενα Τέμπη, πόλεμο, οικολογική καταστροφή. Και γι' αυτόν το λόγο η αντίσταση σε όλα τα επίπεδα αποτελεί μονόδρομο.
Με οργάνωση και δυναμικό αγώνα σε κάθε πεδίο, απεργίες διαρκείας σε κάθε κλάδο για το σαμποτάζ των αιματοβαμμένων κερδών των αφεντικών και δημιουργία κέντρων αγώνα σε κάθε πόλη.
Για να διευρύνουμε στις διαδικασίες αγώνα κάθε ρωγμή που ανοίγεται στην εξουσία τους μέχρι την τελική αποσάθρωση της. Για την κοινωνική αυτοάμυνα και επιβίωση. Για να πάρουμε πίσω όλα όσα μας αναλογούν.
Για να αναπνεύσουμε επιτέλους οξυγόνο, για μια ζωή που θα αξίζει να τη ζεις.
*μετά την λήξη της πορείας θα ακολουθήσει απεργειακό καφενείο/συζήτηση στον Α.Κ.Χ. Χanadu (12 Αποστόλων & Κουγιουμτζόγλου γωνία)
Ανοιχτή Συνέλευση για το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη
Φλεβάρης '26