kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Ριζοσπαστική Φροντίδα κατά της ψυχολογικής βίας της διοικητικής κράτησης

Ο αρχικός σκοπός των κέντρων κράτησης ήταν η δημιουργία φυλακών για άτομα που αντιμετωπίζουν επικείμενη απέλαση, ωστόσο, από την αρχή χρησιμοποιήθηκαν ως φυλακές για μη Έλληνες υπηκόους που δεν κατέχουν έγγραφα που έχουν εγκριθεί από το ελληνικό κράτος. Σήμερα, οι κρατούμενοι μεταφέρονται αμέσως μετά τη διέλευση των συνόρων ή μετά από ελέγχους ταυτοποίησης ή μαζικές επιχειρήσεις σκούπας στα κέντρα των πόλεων. Οι κρατούμενοι δε λαμβάνουν ποινή, που σημαίνει ότι δεν έχουν ημερομηνία αποφυλάκισης και καμία πληροφορία σχετικά με το πόσο καιρό θα παραμείνουν στη φυλακή. Είναι συνήθης πρακτική να λαμβάνουν μια επιστολή που αναφέρει ότι η φυλάκισή τους έχει παραταθεί για αρκετούς μήνες και στη συνέχεια μια περαιτέρω επιστολή που ενημερώνει ότι η κράτησή τους θα παραταθεί για μερικούς ακόμη μήνες. Είναι δυνατό να ζητήσουν άσυλο εντός της κράτησης - θεωρητικά χορηγώντας σε ένα άτομο έγγραφα κρατικής ταυτοποίησης ως τρέχων αιτών άσυλο και επομένως λόγους για να απολυθεί - ωστόσο, η απουσία δικηγόρων και νόμιμης διαδικασίας σημαίνει ότι η πλειονότητα των υποθέσεων απορρίπτεται αμέσως και ένα άτομο δεν απελευθερώνεται ποτέ εντός αυτού του χρονικού πλαισίου. Ο νέος (κατά της) μετανάστευσης νόμος του Σεπτεμβρίου 2025 παρέτεινε τη μέγιστη διάρκεια κράτησης από 18 μήνες σε 24 μήνες, ενώ ποινικοποίησε και την παραμονή στην Ελλάδα χωρίς επίσημα ελληνικά έγγραφα ταυτότητας. Αυτή η ποινικοποίηση και η υιοθέτηση του ακροδεξιού όρου «παράνομος» στο νόμο σημαίνει ότι τα άτομα αντιμετωπίζουν μέγιστη ποινή φυλάκισης 5 ετών για μη κατοχή ελληνικών επικυρωμένων εγγράφων ταυτότητας.

Τα κέντρα κράτησης αποτελούν προέκταση του σωφρονιστικού συστήματος και μέσω του νέου (κατά της) μετανάστευσης νόμου ο αριθμός τους πιθανότατα θα αυξηθεί, ενώ οι συνθήκες στο εσωτερικό παραμένουν σε επίπεδο που καθιστά την καθημερινή ζωή σχεδόν αφόρητη. Η ποιότητα του φαγητού είναι εντελώς ακατάλληλη, τα κελιά είναι υπερπλήρη, συχνά χωρίς κατάλληλα κρεβάτια ή κουβέρτες, οι τουαλέτες, τα ντους και το νερό καθιστούν την υγιεινή σχεδόν αδύνατη και οι θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια του χειμώνα είναι παγωμένες, καθώς συχνά οι φυλακές βρίσκονται σε εκτεθειμένες τοποθεσίες, ενώ κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού γίνονται αφόρητες λόγω έλλειψης οποιουδήποτε είδους συστήματος ψύξης ή σκιάς.

Εντός των φυλακών υπάρχει ελάχιστη, αν όχι καθόλου, πρόσβαση σε ψυχολογική υποστήριξη ή συμβουλευτική, με κάθε φυλακή να εφαρμόζει τις δικές της πολιτικές και δομές, ανεξάρτητα από τις νομικές απαιτήσεις. Δεν υπάρχουν εκπαιδευτικά προγράμματα, υλικό άσκησης ή βιβλιοθήκες, επομένως οι κρατούμενοι δεν έχουν κανένα μέσο, εκτός από την εφευρετικότητά τους, για να αποσπάσουν την προσοχή τους από την πραγματικότητα της φυλάκισης. Σε ορισμένες φυλακές επιτρέπονται τα κινητά τηλέφωνα ως μέσο για την υποταγή των κρατουμένων, πολλοί από τους οποίους λένε ότι η ατελείωτη περιήγηση με την ελπίδα της απόσπασης της προσοχής είναι στην πραγματικότητα πιο επιζήμια ψυχικά. Ωστόσο, τα εξουθενωτικά και ηρεμιστικά φάρμακα χορηγούνται συνήθως εντός των φυλακών για την ηρέμηση των κρατουμένων. Αυτά τα φάρμακα είτε χορηγούνται ανοιχτά με τη μορφή χαπιού είτε επιβάλλονται στους κρατούμενους τοποθετώντας τα κρυφά μέσα σε φαγητό. Φυσικά, διατίθενται και άλλα ναρκωτικά, τα οποία λόγω των αυστηρών περιορισμών στις επισκέψεις και των ελέγχων υλικών αντικειμένων καταδεικνύουν σαφώς τη συμμετοχή της αστυνομίας στην πώλησή τους, ωστόσο αυτά τα ναρκωτικά είναι πιο συνθετικά και έχουν πιο σοβαρές ψυχολογικές και σωματικές επιπτώσεις.

Παρόλο που οι απελάσεις από την Ελλάδα είναι παράτυπες, αυξήθηκαν το 2025, με σημαντική αύξηση προς την Αίγυπτο. Η επικοινωνία σχετικά με την απέλαση είναι εξαιρετικά περιορισμένη, με τα άτομα να μαθαίνουν συχνά για την απέλασή τους μέσω φημών ή συστημικών μοτίβων, όπως η μεταφορά τους στην Αμυγδαλέζα, καθώς βρίσκεται πιο κοντά στο αεροδρόμιο. Επιπλέον, ο ΔΟΜ, ένας μεγάλος διεθνής οργανισμός που αυτοαποκαλείται «διαχειριζόμενος τη μετανάστευση», εφαρμόζει ένα πρόγραμμα «εθελοντικών» απελάσεων προσφέροντας χρήματα σε όσους κρατούνται για να εγκαταλείψουν την Ελλάδα. Καθώς η Ελλάδα δεν έχει την παγκόσμια πολιτική εξουσία να αναγκάσει τις χώρες να αποδεχτούν τις απελάσεις, το κράτος βασίζεται σε συστημική πίεση - περιορισμός πληροφοριών, έλλειψη νομικής υποστήριξης, άθλιες σωματικές συνθήκες και απειλές παρατεταμένης παρατεταμένης φυλάκισης - για να καταστρέψει ψυχολογικά τα άτομα και να διευκολύνει τις δικές τους εθελούσιες απελάσεις.

Όλες αυτές οι συνθήκες, είτε πρόκειται για υλικές υποδομές είτε για νομικές και κυβερνητικές πολιτικές, αποτελούν σκόπιμες μεθόδους για να τραυματίσουν τα άτομα και να τα ωθήσουν στα ψυχολογικά τους όρια. Αυτή η συστημική πρακτική που βασίζεται στην κράτηση για την άσκηση ψυχολογικής βίας έχει ως στόχο να αναγκάσει τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν την Ελλάδα και ως εκ τούτου μπορεί και πρέπει να νοηθούν ως βασανιστήρια.

Οι δυτικές κυβερνήσεις χρησιμοποιούν εδώ και καιρό μεθόδους βασανιστηρίων και ψυχολογικής βίας σε πολιτικούς κρατούμενους, οι οποίες έχουν βελτιωθεί μέσα από αιώνες καταπίεσης κατά τη διάρκεια του αποικισμού. Το κράτος χρησιμοποιεί τις φυλακές για να διαλύσει τα άτομα αλλά και για να διασπάσει την κοινωνία, έτσι ώστε ο φόβος της φυλάκισης για το άτομο να αμβλύνει τη συλλογική αντίσταση, καθιστώντας τον έλεγχο και την καταστολή της κοινωνίας ευκολότερη. Οι αποικιακές πρακτικές της Δύσης, παρά το γεγονός ότι έχουν αποδυναμωθεί στην ιστορία, δεν αποτελούν μυστικό, ωστόσο η πραγματικότητα τέτοιων πρακτικών που χρησιμοποιούνται στον πόλεμο κατά της μετανάστευσης τώρα, καταδεικνύει τη συνέχιση της ρατσιστικής, αποικιακής σκέψης. Είναι σημαντικό ότι η αλλαγή στην ευρωπαϊκή αφήγηση τα τελευταία 10 χρόνια από τη φιλανθρωπία στην απανθρωποποίηση και την ποινικοποίηση καταδεικνύει την κλίμακα της απειλής για την παγκόσμια δύναμη που αποτελούν οι άνθρωποι που διασχίζουν τα σύνορα της Ευρώπης. Τέτοιες αποικιοκρατικές-ρατσιστικές πρακτικές φυσικά δεν περιορίζονται στα ευρωπαϊκά σύνορα, αλλά είναι σαφείς στην πρόσφατη βία και κράτηση ανθρώπων στις ΗΠΑ λόγω των βίαιων επιθέσεων από την ICE, καθώς και στην κράτηση χιλιάδων Παλαιστινίων από το ισραηλινό κράτος. Η σιωνιστική κυβέρνηση χρησιμοποιεί την ίδια μέθοδο διοικητικής κράτησης που χρησιμοποιείται στην Ελλάδα, επιτρέποντας στις αρχές να παρακάμπτουν τα δικαστήρια και να κρατούν άτομα χωρίς ημερομηνίες αποφυλάκισης, εμποδίζοντας την πρόσβαση σε νομική υποστήριξη, παρατείνοντας αυθαίρετα την κράτηση και βασανίζοντας ανθρώπους μέχρι θανάτου. Η διαβόητη κατάσταση της παλαιστινιακής κράτησης έχει γίνει σήμα τιμής για τους φασίστες ισραηλινούς υπουργούς και, παρόλο που υπάρχουν σαφείς διαφορές μεταξύ των πρακτικών των δύο κρατών, τα κοινά στοιχεία της διοικητικής κράτησης και της ανταλλαγής τεχνολογίας αντικατοπτρίζουν μια κοινή μεθοδολογία που απανθρωποποιεί και βασανίζει με στόχο την απομάκρυνση ενός συγκεκριμένου πληθυσμού από μια γη.

Η συνέλευση κατά των κέντρων κράτησης εργάζεται για την κατάργηση των κέντρων κράτησης στο πλαίσιο των ανοιχτών συνόρων και της γενικής κατάργησης όλων των φυλακών. Θεωρούμε την επίθεση στη μετανάστευση ως κάτι που δεν διαχωρίζεται από τη γενική επίθεση στην κοινωνία από το κράτος και τον καπιταλισμό. Κυβερνήσεις σε όλη την Ευρώπη και τη Δύση χρησιμοποιούν ως όπλο το διάλογο για τη μετανάστευση, προκειμένου να κατηγορήσουν τους ανθρώπους που εγκαταλείπουν τις συγκρούσεις, τις οικονομικές δυσκολίες ή αναζητούν μια καλύτερη ζωή για την κρίση του καπιταλισμού.

Μέσω αυτής της εκδήλωσης για τη ριζοσπαστική φροντίδα, στοχεύουμε να διερευνήσουμε μια προσέγγιση για την υποστήριξη των κρατουμένων σε ένα πλαίσιο ακραίας απομόνωσης και πολιτικής βίας.

Η εκδήλωση θα περιλαμβάνει μια παρουσίαση από μια συλλογικότητα στην Ιταλία που εργάζεται πάνω στο πολιτικό πλαίσιο της ριζοσπαστικής φροντίδας και στη συνέχεια θα μετατραπεί σε μια πιο ανοιχτή συζήτηση cafe-neo.

Η συλλογικότητα ψυχολογίας κατά των φυλακών ιδρύθηκε το 2025, στην Ιταλία, με στόχο να καταγγείλει τη συνενοχή των υπηρεσιών και των επαγγελματιών ψυχικής υγείας στη νομιμοποίηση και διαιώνιση της βίας του καθεστώτος των κλειστών συνόρων και του εγκλεισμού, συμπεριλαμβανομένης της διοικητικής κράτησης μεταναστ(ρι)ών. Απορρίπτοντας κάθε μορφή φροντίδας που ενισχύει κατασταλτικά και τιμωρητικά συστήματα, η συνέλευσή μας συγκροτείται ως ένας χώρος συλλογικού αναστοχασμού της ψυχικής υγείας, της αλληλεγγύης και της φροντίδας μέσα από τα πρίσματα των καταργητικών, αντιψυχιατρικών, τρανσφεμινιστικών και αντιαποικιακών αγώνων.

Η συλλογικότητα δεν απευθύνεται μόνο σε άτομα με εξειδίκευση στην ψυχική υγεία, αλλά σε κάθε άνθρωπο που μοιράζεται το όραμα και τον αγώνα μας, καθώς πιστεύουμε ότι η υγεία αποτελεί συλλογικό αγαθό που καλλιεργείται μέσα από κοινοτικές και αλληλέγγυες διαδικασίες και υποδομές, από τα κάτω.Μέχρι σήμερα, η συλλογικότητα συνδιαμορφώνει μια πράξη αλληλεγγύης και φροντίδας μαζί με ανθρώπους που επηρεάζονται από διάφορες μορφές κράτησης, καθώς και με τις οικογένειες και τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στα αγγλικά.

Συνέλευση ενάντια στα κέντρa κράτησης

Καλούμε σε Πορεια 15/3 Πλατεια Βικτωριας 15.00

Eng

Abolitionist care against the state's psychological violence of detention.

The original purpose of detention centres was to create a prison for people facing imminent deportation, however, from the beginning they have been used as prisons for non-greek nationals who do not hold greek state sanctioned documents. Today, the people imprisoned have been taken immediately after crossing the border or after ID checks or mass sweep operations in city centres. Detainees do not receive a sentence meaning that they have no release date and no information regarding how long they will remain in prison. It is common practice to receive a letter stating that their imprisonment has been extended for a number of months and then a further letter informing that their detention will be prolonged for another few months. It is possible to claim asylum inside detention - theoretically granting an individual state-identity documents as a current asylum claimant and thus grounds to be released - however, an absence of lawyers and due process means that the majority of cases are immediately rejected and an individual is never released within this time frame. The new (anti) migration law of september 2025 extended the maximum time of detention from 18 months to 24 months as well as criminalising the presence in greece without official greek identity documents. This criminalisation and the adoption of the far-right term 'illegal' into law means that individuals face a maximum sentence of 5 years in state prison for not having greek sanctioned identity documents.

Detention centres are an extension of the prison system and through the new (anti) migration law their number will probably increase while the conditions inside remain at a level that makes daily life almost unbearable. The quality of food is totally unfit, the cells are overcrowded, often without proper beds or blankets, toilets, showers and water make hygiene close to impossible and the temperatures during winter are freezing as often the prisons are in exposed locations while during summer they become unbearable due to a lack of any kind of cooling system or shade.

Within detention there is little, if any, access to psychological support or counselling with each prison operating its own policies and structures regardless of legal requirements. There are no education programs, exercise materials or libraries so that detainees have no means, except for their own ingenuity, to distract themselves from the reality of imprisonment. In some prisons mobile phones are allowed as a way to also subdue detainees, many of whom say that the endless scrolling in the hope of distraction is actually more detrimental mentally. Debilitating and tranquillising drugs however, are commonly administered inside detention in order to pacify detainees. These drugs are either openly given through the form of a pill or forced upon detainees by being secretly placed inside food. Of course other drugs are also available, which due to severe limits on visitation and checks of material items clearly demonstrates the involvement of cops in their sale, however these drugs are more synthetic and have more severe psychological and physical effects.

Although deportations from greece are irregular they did increase in 2025, with a significant increase to egypt. Communication regarding deportation is incredibly limited with individuals often learning about their own deportation through rumours or systemic patterns such as being transferred to amygdaleza as it is closer to the airport. Additionally, IOM, a large international organisation that self describes as "managing migration", runs a program of 'voluntary' deportations offering money to those detained to leave greece. As greece does not hold the global political power to force countries to accept deportations the state relies on systemic pressure - limitation of information, lack of legal support, terrible physical conditions and threats of prolonged imprisonment - to break individuals psychologically and facilitate their own deportations.

All of these conditions, whether physical infrastructure or legal and government policy are intentional methods to traumatise individuals and push them to their psychological limits. This systemic practice that relies on detention to enact psychological violence has a goal of forcing people to leave greece and therefore can be and should be understood as torture.

Western governments have long used methods of torture and psychological violence on political prisoners, refined through centuries of oppression during colonisation. The state uses prisons to break individuals but also to fracture society so that the fear of imprisonment for the individual dilutes collective resistance making the control and repression of society easier. Colonial practices of the west, despite being watered down in history, are not a secret however the reality of such practices being used in the war against migration now, demonstrates the continuation of racist, colonial thinking. Significantly, the change in the european narrative over the last 10 years from charity to de-humanisation and criminalisation demonstrates the scale of the threat to global power that people crossing europe's borders pose. Such colonial-racist practices are of course not restricted to european borders but are explicit in the recent violence and detention of people in the US due to the violent attacks from ICE as well as the detention of 1000s of palestinians by the israeli state. The zionist government uses the same method of administrative detention that is used in greece, allowing authorities to circumnavigate the courts and detain individuals without release dates, blocking access to legal support, arbitrarily extending detention and torturing people to death. The infamous situation of palestinian detention has become a badge of honour for the fascist israeli ministers, and although there are clear differences between the practices of the two states the shared elements of administrative detention and the exchange of technology reflect a common methodology that dehumanises and tortures with the goal of removing a specific population from a land.

The assembly against detention centres is working towards the abolishment of detention centres in the context of open borders and the general abolition of all prisons. We view the attack on migration as not separate from the general attack on society by the state and capitalism. Governments throughout europe and the west are weaponising the discourse on migration in order to blame people fleeing conflict, economic hardship or searching for a better life for the crisis of capitalism.

Through this event on abolitionist care we aim to explore an approach to supporting prisoners in a context of extreme isolation and political violence.

The event will include a presentation from a collective in italy working on the political framework of abolitionist care and then become a more open cafe-neo discussion.

The Anti-Carceral Psychology Collective was founded in 2025, in Italy, to denounce the complicity of mental healthcare services and professionals in legitimizing and perpetuating the violence of the carceral border system, including immigration detention. In rejecting all forms of care that reinforce repressive and carceral systems, our assembly is constituted as a space for collectively rethinking mental health, solidarity and care through the lenses of abolitionist, anti-psychiatric, transfeminist, and decolonial struggles. The collective is not only open to people with expertise in mental health but rather to anyone who shares our vision and struggle, as we believe health is a collective good to nurture through community and solidarity processes and infrastructures, from the bottom up. To date, the collective is co-creating a praxis of solidarity and abolitionist care alongside people affected by various forms of detention and their families and loved ones.

The event will be in english.

Assembly Against Detention Centres

We Call for the demonstration in Plateia Viktoria on 15/3 at 15.00

πηγή : email που λάβαμε στις 28 Φεβρουαρίου 18h