kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Συγκέντρωση-πορεία

Να επιτεθούμε στο σύστημα που γεννά την ταξική & έμφυλη βία- Εκδίκηση για τις νεκρές της Τάξης μας! Κάλεσμα για την 8η Μάρτη

από Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Κάλεσμα στην πορεία της 8ης Μάρτη | Εκδίκηση για τις νεκρές της τάξης μας! Να τσακίσουμε την πατριαρχία, το κράτος & το κεφάλαιο. Να επιτεθούμε στο σύστημα που γεννά την ταξική & την έμφυλη βία. Για τις δικές μας εφόδους στον ουρανό!

-Συγκέντρωση 13.00 Σταδίου, πλ. Κολοκοτρώνη

-Πορεία με κατάληξη το υπ. Εργασίας

Από τη 'Βιολάντα' ως τη Χίο, από τον Κολωνό ως το ΑΤ Ομόνοιας, από την Παλαιστίνη ως το Σουδάν

Η 8Η ΜΑΡΤΗ είναι μέρα αγώνα για τη γυναικεία & την ταξική απελευθέρωση.

Η φετινή 8η Μάρτη, μέρα ταυτισμένη με τους γυναικείους εργατικούς αγώνες, δεν μπορεί παρά να σημαδεύεται από το καπιταλιστικό έγκλημα στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα. Δεν μπορεί παρά να είναι μέρα τιμής και κάλεσμα σε αγώνα για τις πέντε εργάτριες που κάηκαν ζωντανές, ενώ δούλευαν νυχτερινή βάρδια σε μια παγίδα θανάτου, σε έναν χώρο όπου δεν τηρούνταν τα στοιχειώδη μέτρα προστασίας. Σε μια επιχείρηση «πρότυπο» του εγχώριου επιχειρηματικού κόσμου, όπου εργατικά σωματεία καταγγέλλαν ανύπαρκτους ελέγχους, παρεμπόδιση του συνδικαλισμού και εξαντλητική νυχτερινή εργασία. Οι νεκρές εργάτριες της 'Βιολάντα', η Αγάπη Μπουνόβα, η Βασιλική Σκαμπαρδώνη, η Έλενα Κατσαρού, η Σταυρούλα Μπουκουβάλα, η Αναστασία Νασιού, ήταν ως επί τω πλείστων μανάδες που εργάζονταν νυχτερινή βάρδια για να εξασφαλίσουν την επιβίωση των παιδιών τους και την ίδια στιγμή, καλούνταν την ημέρα να επιτελούν την αόρατη στον καπιταλισμό και την πατριαρχία οικιακή και μητρική εργασία, χωρίς καμία ουσιαστική θεσμική αναγνώριση και προστασία.

Η 'Βιολάντα' συμπυκνώνει τη σύγχρονη καπιταλιστική δυστοπία για τις εργαζόμενες γυναίκες: εντατικοποίηση, ελαστικά ωράρια, καταπάτηση εργασιακών δικαιωμάτων, εργατικά «ατυχήματα», απολύσεις και εκβιασμοί απέναντι σε εγκύους και μητέρες, σεξουαλική παρενόχληση, εργοδοτική τρομοκρατία. Τα αντεργατικά νομοθετήματα των τελευταίων ετών αποτυπώνουν τη συστηματική υποτίμηση της γυναικείας εργασίας σε καιρούς καπιταλιστικής κρίσης, με την περαιτέρω αποδυνάμωση της προστασίας της εγκυμοσύνης, τη θεσμική ανοχή απέναντι στη σεξουαλική παρενόχληση στους χώρους δουλειάς, καθώς και την καθιέρωση της εξαντλητικής 13ωρης εργασίας.

Το έγκλημα στη «Βιολάντα» αποτελεί στιγμιότυπο μιας μακράς ιστορίας ταξικής βίας και εκμετάλλευσης και ταυτόχρονα οδυνηρή υπενθύμιση της αναγκαιότητας των γυναικείων εργατικών αγώνων. Από τις εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη το 1857, που απέργησαν ενάντια στα εξαντλητικά ωράρια και τις άθλιες εργασιακές συνθήκες αντιμετωπίζοντας άγρια καταστολή, έως τις υφαντουργίνες στον Πειραιά το 1892 που αμφισβήτησαν έμπρακτα την εργοδοτική αυθαιρεσία και τις νεαρές μετανάστριες του Triangle το 1911 που κάηκαν ζωντανές πίσω από κλειδωμένες εξόδους, εκτυλίσσεται μια συνεχής ιστορία γυναικείας εργασίας, εκμετάλλευσης και αντίστασης.

Η 8η Μάρτη είναι, ταυτόχρονα, μέρα αγώνα απέναντι σε μια πατριαρχική βία που διαπερνά όλο το φάσμα των ζωών μας. Από τις γυναικοκτονίες και τους βιασμούς, ως τα κυκλώματα trafficking και τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις, η επίθεση στα σώματα και στις ζωές των γυναικών διαπερνά όλο το φάσμα της καθημερινότητας. Το 2025-26, στην Ελλάδα καταγράφτηκαν τουλάχιστον δεκαεννέα γυναικοκτονίες, στη μεγάλη τους πλειονότητα από οικείους θύτες. Το κράτος και οι θεσμοί του εγγυόνται τη διαιώνιση και την αναπαραγωγή της βίας, με την αστυνομία να είναι σταθερά φορέας της, όπως φάνηκε και με την υπόθεση βιασμού κοπέλας στο ΑΤ από μπάτσους της ομάδας ΔΙΑΣ.

Η βία της πατριαρχίας στον καπιταλισμό, συστηματοποιείται μέσα από τα κυκλώματα trafficking. Μια δομημένη μορφή έμφυλης και ταξικής βίας, που αναπαράγεται μέσα από τη διαπλοκή οικονομικών συμφερόντων, κρατικών μηχανισμών και παρακρατικών δικτύων. Οι υποθέσεις του Κολωνού, της Ηλιούπολης και της «Αμαρυλλίς» έχουν αποκαλύψει τη θεσμική συγκάλυψη, δείχνοντας ότι το κράτος λειτουργεί ως εγγυητής της απρόσκοπτης δράσης των κυκλωμάτων. Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως το φαινόμενο του trafficking αποτελεί κοινωνική μάστιγα, μετατρέποντας βίαια τα γυναικεία σώματα σε πεδία καπιταλιστικής κερδοφορίας. Η σύγκρουση με τα κυκλώματα είναι αναπόσπαστο μέρος της αντιπαράθεσης με το ίδιο το καθεστώς που τα παράγει, το κεφάλαιο, το (παρα)κράτος και τους θεσμούς που εξασφαλίζουν την αναπαραγωγή τους.

Την 8η Μάρτη αγωνιζόμαστε συλλογικά απέναντι στον φασισμό και τον μιλιταρισμό. Βγαίνουμε στο δρόμο, διαδηλώνουμε, αντιστεκόμαστε, αντιπαλεύουμε την ένταση της κρατικής καταστολής και την αστυνομική βία. Στεκόμαστε μαζί με τις γυναίκες που στοιβάζονται στα καμπς και τα κολαστήρια των φυλακών ως αποτέλεσμα των ταξικών πολιτικών και των ανισοτήτων που παράγουν. Στεκόμαστε στο πλευρό των αδερφών μας, μεταναστριών και προσφυγισσών, που διασχίζουν θάλασσες και φράχτες -πολλές από αυτές με τα παιδιά τους στην αγκαλιά- για να ξεφύγουν από τη φτώχεια, την εξαθλίωση και τους πολέμους, για να έρθουν αντιμέτωπες με τη θανατοπολιτική των δυτικών κρατών. Το ελληνικό κράτος, της ακροδεξιάς κυβέρνησης της ΝΔ και του φασίστα υπ. Μετανάστευσης Πλεύρη συνεχίζει πρόθυμα τη «φύλαξη» των συνόρων της ΕΕ μέσω της δολοφονικής πολιτικής των pushbacks, μετατρέποντας το Αιγαίο σε υγρό τάφο μεταναστ[ρι]ών. Όπως πρόσφατα στη Χίο, όπου το Λιμενικό, ως άλλο ICE, επιτέθηκε σφοδρά σε λέμβο με αποτέλεσμα 15 νεκρούς και νεκρές, δύο αποβολές εγκύων, πολλά βαριά τραυματισμένα παιδιά.

Η θανατοπολιτική των συνόρων και ο έλεγχος των γυναικείων σωμάτων αποτελούν δύο όψεις της ίδιας αυταρχικής και μιλιταριστικής στρατηγικής. Γι' αυτό υπερασπιζόμαστε μαχητικά το αναφαίρετο δικαίωμά μας στην άμβλωση, που βάλλεται διαρκώς μέσα σε ένα περιβάλλον ακροδεξιάς και φασιστικής ανασύνταξης διεθνώς και εγχώρια. Μόλις πρόσφατα μάλιστα, δημοσιογραφικές έρευνες αποκάλυψαν πως στην Ελλάδα της «πολιτισμένης» Δύσης, τουλάχιστον 46 δημοσία νοσοκομεία αρνούνται στις γυναίκες την πρόσβαση σε δωρεάν και ασφαλή άμβλωση.

Σε αυτό το ευρύτερο παραπάνω πλαίσιο εντάσσεται η «εθελοντική» στράτευση των γυναικών, που παρουσιάζεται ως τεκμήριο ισότητας, ενώ στην πραγματικότητα διευρύνει τη στρατιωτική μηχανή και κανονικοποιεί τον μιλιταρισμό, στα πρότυπα του ισραηλινού γενοκτονικού κράτους. Πρόκειται για την ίδια εθνοκεντρική και μισαλλόδοξη στρατηγική που θέλει τα σώματά μας αναπαραγωγικές μηχανές του έθνους ή αναλώσιμα γρανάζια του στρατού, και που ταυτόχρονα στοχοποιεί ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, επιχειρώντας να τα περιθωριοποιήσει, να τα φιμώσει και να τα εκθέσει στη βία.

Η 8η Μάρτη, τέλος, είναι διεθνιστική ημέρα αγώνα. Στεκόμαστε στο πλευρό των γυναικών στην ηρωική Παλαιστίνη, οι οποίες μέσα στη γενοκτονία και τη σιωνιστική κατοχή κρατούν όρθιες τις κοινότητές τους, οργανώνουν δίκτυα αλληλεγγύης, συμμετέχουν ενεργά στην Αντίσταση. Στέλνουμε σινιάλο αλληλεγγύης στις γυναίκες που αντιστέκονται ενάντια στους φασίστες του ICE στις ΗΠΑ, και σε όλες εκείνες ανά τον κόσμο που μάχονται για ζωή, ελευθερία, αξιοπρέπεια. Στεκόμαστε στο πλάι των γυναικών στο Σουδάν, στο Κονγκό και σε κάθε τόπο όπου οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις δολοφονούν, λεηλατούν γη, πόρους και ζωές (όπως η πρόσφατη σφαγή δεκάδων μαθητριών δημοτικού στο Ιράν από αμερικανο-ισραηλινή επίθεση). Εκεί όπου ο πόλεμος, η φτώχεια και ο εκτοπισμός αποτελούν όψεις της ίδιας παγκόσμιας καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Εκδίκηση για τις νεκρές της τάξης μας!

Να τσακίσουμε την πατριαρχία, το κράτος & το κεφάλαιο

Να επιτεθούμε στο σύστημα που γεννά την ταξική & την έμφυλη βία

Για τις δικές μας εφόδους στον ουρανό!

ΒΙΟΛΑΝΤΑ- ΧΙΟΣ-ΤΕΜΠΗ-ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1639947/

8η Μάρτη: Δεν γιορτάζουμε. Διαδηλώνουμε. Διεκδικούμε.

Η 8η Μάρτη δεν είναι μέρα «γιορτής». Είναι η μέρα που οι γυναίκες θυμόμαστε πως τίποτα δεν μας χαρίστηκε και πως ό,τι κερδήθηκε, κερδήθηκε μέσα από τους αγώνες των εργατριών, από τις απεργίες, από τις εξεγέρσεις, από τις φωνές που αρνήθηκαν να σιωπήσουν. Από τις εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας του 1857 μέχρι τις γυναίκες που σήμερα παλεύουν σε επισφαλείς, κακοπληρωμένες και εξοντωτικές δουλειές, ο αγώνας συνεχίζεται γιατί η πατριαρχία και η ταξική εκμετάλλευση συνεχίζουν να ορίζουν τη ζωή και τα σώματα μας.

Φέτος, η 8η Μάρτη μας βρίσκει αντιμέτωπες με μια ωμή πραγματικότητα: σύμφωνα με πρόσφατο ρεπορτάζ, 46 δημόσια νοσοκομεία στην Ελλάδα αρνούνται να πραγματοποιήσουν αμβλώσεις, μετατρέποντας ένα θεμελιώδες δικαίωμα σε προνόμιο για λίγες. Ταυτόχρονα, βλέπουμε ξανά το δικαίωμα μας στις αμβλώσεις να μπαίνει στο στόχαστρο, με πρόταση για δημόσια διαβούλευση. Η άρνηση πρόσβασης σε νόμιμες και δωρεάν αμβλώσεις επιτίθεται ανοιχτά στις γυναίκες της εργατικής τάξης: όσες δεν έχουν να πληρώσουν ιδιωτική κλινική, όσες δεν έχουν «μέσον», όσες δεν μπορούν να διαλέξουν. Η ελεύθερη, ασφαλής και δωρεάν άμβλωση δεν είναι πολυτέλεια. Είναι όρος αξιοπρέπειας για όλες μας.

Την ίδια στιγμή, η άδεια περιόδου εξακολουθεί να απουσιάζει πλήρως από το εργατικό δίκαιο, λες και η έμμηνος ρύση είναι κάτι αόρατο ή ασήμαντο. Στον καπιταλισμό, οι γυναίκες καλούνται να ανταγωνιστούν τους άντρες συναδέλφους τους διαγράφοντας τη βιολογική τους πραγματικότητα, σαν προϋπόθεση για να θεωρηθούν ισάξιες και επαρκείς, την ώρα που το μισθολογικό χάσμα, οι επισφαλείς συνθήκες και η άνιση μεταχείριση συνεχίζουν να στοιχειώνουν την καθημερινότητά μας. Ο πόνος, η αιμορραγία και η εξάντληση αντιμετωπίζονται σαν ιδιωτική υπόθεση που πρέπει να κρυφτεί για να μη χαλάσει την εικόνα της «παραγωγικότητας». Η «παράλειψη» αυτή δεν είναι ουδέτερη αλλά κομμάτι του θεσμικού μισογυνισμού που βιώνουμε, αποτέλεσμα ενός εργασιακού πλαισίου που χτίστηκε πάνω σε ανδρικά σώματα και εξακολουθεί να θεωρεί ότι εμείς πρέπει απλώς να προσαρμοστούμε.

Γι' αυτό οφείλουμε να το λέμε ξεκάθαρα, στον αγώνα για συλλογικές συμβάσεις δεν κάνουμε πίσω. Η άδεια περιόδου πρέπει να είναι από τα βασικά αιτήματα του οργανωμένου εργατικού κινήματος. Θέλουμε άδεια περιόδου με αυτοδήλωση, χωρίς χαρτιά γιατρών, χωρίς εξευτελιστικές και κοστοβόρες διαδικασίες, χωρίς το άγχος ότι πρέπει να «αποδείξουμε» τον πόνο και τη βιολογική πραγματικότητά μας.

Η 8η Μάρτη δεν είναι μια μέρα για αποστειρωμένες δηλώσεις και «φιέστες ισότητας» την ώρα που το βάρος της ανισότητας πέφτει καθημερινά στις πλάτες μας. Οι γυναίκες ξέρουμε τι σημαίνει καθημερινή βία: στην εργασία, στην οικογένεια, στις αίθουσες δικαστηρίου, στο δημόσιο σύστημα υγείας που μας θεωρεί δεύτερης κατηγορίας. Εξακολουθούμε να σηκώνουμε το βάρος της ανατροφής των παιδιών, της φροντίδας των ηλικιωμένων και των οικιακών εργασιών σχεδόν αποκλειστικά μόνες μας. Παράλληλα, ερχόμαστε αντιμέτωπες με σεξουαλικές παρενοχλήσεις, ενδοοικογενειακή βία και γυναικοκτονίες, που συνθέτουν ένα πλέγμα καταπίεσης και απειλής για τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας. Όλα αυτά δείχνουν πως η πατριαρχία δεν είναι μια αφηρημένη ιδέα, αλλά καθημερινή εμπειρία που διατρέχει κάθε πλευρά της ζωής μας, μέσα και έξω από το σπίτι.

Δεν γιορτάζουμε. Διαδηλώνουμε. Διεκδικούμε.

• Αυξήσεις μισθών
• Ισότητα στην αμοιβή
• Δωρεάν προϊόντα περιόδου στους εργασιακούς χώρους
• Άδεια περιόδου
• Ελεύθερες, ασφαλείς και δωρεάν αμβλώσεις σε όλα τα δημόσια νοσοκομεία
• Επίδομα στήριξης στις εργαζόμενες μητέρες
• Αύξηση και καθολική εφαρμογή της άδειας εγκυμοσύνης
• Συλλογικές συμβάσεις εργασίας που θα προστατεύουν από τις διακρίσεις λόγω φύλου
• Δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες ψυχολογικής και νομικής στήριξης σε θύματα έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας

8 Μαρτίου, 13:30, Άγαλμα Κολοκοτρώνη

ΣΥΒΧΨΑ

πηγή : https://bookworker.wordpress.com/2026/03/02/8…

8 Μάρτη 2026: Πόλεμος Παραγωγή Αναπαραγωγή, Ενάντια στην εργαλειοποίηση των σωμάτων μας

Άγαλμα Κολοκοτρώνη 13.00 // Συγκέντρωση & Πορεία

Η 8 Μάρτη είναι η Παγκόσμια μέρα γυναίκας. Για εμάς είναι μια μέρα αγώνα ενάντια σε πατριαρχία & καπιταλισμό. Ενάντια στην καταπίεση γυναικών, θηλυκότητων, ΛΟΑΤΚΙΑ+ ατόμων. Τα προηγούμενα χρόνια η 8 Μαρτη συνδέθηκε αποφασιστικά με τη "φεμινιστική απεργία από παραγωγή και αναπαραγωγή" που πήρε διεθνη χαρακτήρα.

Σήμερα, ο πόλεμος βρίσκεται παντού τριγύρω και στρέφονται σε αυτόν (γενοκτονία στην Παλαιστίνη, ReΑrm Europe, επέμβαση ΗΠΑ στη Βενεζουέλα κλπ), η εκμετάλλευση και οι διακρίσεις στη δουλειά, καθώς και οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις και η βία στη δουλειά, στο σπίτι, στο δρόμο παροξυνονται. Η συζήτηση περί "ηθικότητας" των αμβλώσεων ανοίγει ξανά γυρνώντας μας χρόνια πίσω. Την ίδια στιγμή 5 εργάτριες πεθαίνουν σε ένα ακόμα κρατικό εργοδοτικό έγκλημα στο εργοστάσιο της Βιολαντα, 3 χρόνια μετά το έγκλημα των Τεμπων. Όλα αυτά εντάσσονται στο ίδιο πλαίσιο. Εμεις στεκόμαστε απέναντι σε όλα αυτά και παλεύουμε για ισότητα & ελευθερία!

Στις 8 Μάρτη 1857 οι εργάτριες στην κλωστοϋφαντουργία της Νέας Υόρκης πραγματοποίησαν μεγάλη απεργία, διαμαρτυρόμενες για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς, θέτοντας τα θεμέλια για τους μετέπειτα αγώνες. Η μέρα καθιερώθηκε ως μέρα αγώνα και επιχειρείται να μετατραπεί σε απλή μέρα "γιορτής". Φέτος, λίγο καιρό μετά το έγκλημα με τις νεκρές εργάτριες στη Βιολαντα διαδηλώνουμε με κατεύθυνση προς τη Βουλή & το Υπουργείο Εργασίας για να δείξουμε ξεκάθαρα πως δεν ανεχόμαστε τέτοια κρατικά εργοδοτικά εγκλήματα.

Φεμινιστικές συλλογικότητες, σωματεία, φοιτητικοί σύλλογοι, εργατικές συλλογικότητες, συλλογικότητες γειτονιάς κ.α. όλα μαζί στο δρόμο.

Καμία μόνη. Κανένα λιγότερο

Sabbat-Burn the rich not the witch

8Η ΜΑΡΤΗ: ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ, ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ & ΑΓΩΝΑ

Η 8η Μάρτη είναι ημέρα αγώνα και ιστορικής μνήμης που συμπυκνώνει τις εξεγέρσεις και τις απεργίες γυναικών απέναντι στην κρατική, καπιταλιστική και πατριαρχική βαρβαρότητα. Οι ρίζες της βρίσκονται στις απεργίες των εργατριών του 19ου αιώνα, στις κινητοποιήσεις των κλωστοϋφαντουργών, και στην πυρκαγιά του Triangle Shirtwaist Factory το 1911, όταν 146 εργάτριες -κυρίως μετανάστριες- κάηκαν ζωντανές λόγω των ακατάλληλων συνθηκών εργασίας και της μαφιόζικης σύμπραξης των κρατικών και εργοδοτικών συμφερόντων, που προτίμησαν να αφήσουν τα θύματα να καούν ζωντανά από το να ρισκάρουν τα κέρδη τους. Οι εργοδότες είχαν κλειδώσει τις εξόδους του εργοστασίου προκειμένου να αποτρέψουν τις εργάτριες να απεργήσουν. Διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας, ίση αμοιβή και δικαιώματα, αυτές οι γυναίκες βρέθηκαν αντιμέτωπες με τη βίαιη καταστολή, αλλά και με τους ρόλους που τους είχαν επιβληθεί λόγω του φύλου τους. Η ίδια ιστορική εμπειρία επιβεβαιώνει ότι τα δικαιώματα δεν χαρίστηκαν, αλλά κατακτήθηκαν μέσα από συγκρούσεις και αγώνες που αμφισβήτησαν ταυτόχρονα την ταξική εκμετάλλευση, την έμφυλη καταπίεση και τις φυλετικές διακρίσεις.
Η 8η Μάρτη αποτελεί μια διαρκή υπενθύμιση πως ο αγώνας ενάντια στην πατριαρχία, το κράτος και τον καπιταλισμό, που διαμορφώνουν ένα σύστημα εκμετάλλευσης και καταπίεσης είναι ιδιαίτερα επίκαιρος σήμερα, που το σύστημα εξουσίας κινείται με ολοένα και μεγαλύτερη σφοδρότητα προς τον σύγχρονο ολοκληρωτισμό, εξαπολύοντας μια συντονισμένη επίθεση άνευ προηγουμένου προς την κοινωνική βάση, με στυγνή καταστολή και επίταση της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης, με σκοπό να επιβάλλει ένα πλέγμα σιωπής και υποταγής σε κάθε κοινωνικό πεδίο. Είναι μια μέρα που μας υπενθυμίζει πως η βία κατά των γυναικών, η έμφυλη καταπίεση και εκμετάλλευση αποτελούν βασικούς πυλώνες του εξουσιαστικού συστήματος που οφείλουμε να ανατρέψουμε.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η έμφυλη βία αποτελεί δομικό μηχανισμό καθυπόταξης των γυναικών και όχι μεμονωμένη κοινωνική παθογένεια: οι γυναικοκτονίες, οι βιασμοί, η ενδοοικογενειακή κακοποίηση, η σεξουαλική παρενόχληση στους χώρους εργασίας, στο δρόμο, στα σχολεία και τις σχολές συγκροτούν ένα συνεχές βίας που επιβάλλει φόβο και σιωπή, διασφαλίζοντας την πειθάρχηση. Οι υποθέσεις της 12χρονης από τον Κολωνό και της Ε. από την Ηλιούπολη, με το εφετείο της πρώτης να αναπαράγει την κακοποίηση και τη στοχοποίηση του θύματος και να οδηγεί την οικογένεια της 12χρονης σε ομηρία με τη μητέρα να επιστρέφει στη θέση της κατηγορούμενης ως κομμάτι της επιχείρησης των θεσμών να ξεπλύνουν το κύκλωμα μαστροπών και παιδοβιαστών, καταδεικνύουν ότι τα κυκλώματα trafficking δεν λειτουργούν στο περιθώριο, αλλά διαπλέκονται στενά με κρατικούς μηχανισμούς. Η δίκη για τον βιασμό της 19χρονης στο κολαστήριο του ΑΤ Ομόνοιας από αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ, αποτυπώνει με τον πιο αποκρουστικό τρόπο πως η έμφυλη βία δεν συγκαλύπτεται απλώς αλλά ανακυκλώνεται μέσα στους κόλπους των κρατικών μηχανισμών και διαπράττεται από τους ίδιους τους φορείς τους. Μέσα σε αυτό το σύμπλεγμα θεσμικής συγκάλυψης, οι δικαστικές αίθουσες μετατρέπονται σε αρένες όπου τα θύματα στοχοποιούνται και λοιδορούνται με ξεκάθαρη στόχευση το ξέπλυμα των δραστών.
Παράλληλα, η έξαρση των περιστατικών ομοφοβικής και τρανσφοβικής βίας -από το οργανωμένο λιντσάρισμα δυο ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων στην πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη τον περασμένο Μάρτιο, μέχρι τις επιθέσεις από ομάδα νεαρών τραμπούκων στους κήπους του Ζαππείου, τα περιστατικά τρανσφοβικής βίας στο Περιστέρι, έως και την πρόσφατη τραμπούκικη επίθεση σε τρανς γυναίκα από το Πακιστάν στα Πατήσια - είναι ένα τραχύ σύμπτωμα ενός συστήματος που προωθεί τον κοινωνικό κανιβαλισμό και εκφασισμό, θέτοντας εξαρχής στο στόχαστρο όσους θεωρεί απόκληρους και ανεπιθύμητους σύμφωνα με την επιβεβλημένη από τα πάνω κοινωνική και ταξική ιεραρχία.

Στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, οι γυναίκες έρχονται καθημερινά αντιμέτωπες με την εργοδοτική ασυδοσία, την εντατικοποίηση, την απαξίωση των εργασιακών κεκτημένων, τον κίνδυνο της απόλυσης ή σε πιέσεις για παραίτηση σε περίπτωση εγκυμοσύνης, τη μισθολογική ανισότητα και τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις που αγνοούνται και θάβονται, την πλήρη απαξίωση των μέτρων ασφαλείας. Οι εργάτριες καλούνται να πληρώσουν ακόμα και με το αίμα τους την καπιταλιστική κερδοφορία, όπως ανέδειξε με τον πιο τραγικό τρόπο η δολοφονία των πέντε εργάτριων στο εργοστάσιο «Βιολάντα» στα Τρίκαλα που έχασαν τη ζωή τους μέσα στη φονική έκρηξη κατά τη διάρκεια της νυχτερινής βάρδιας.
Το κράτος επιστρατεύει τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς προκειμένου να επιβάλλει την ιεραρχική, ταξική και πατριαρχική τάξη πραγμάτων. Οι άγριες επιθέσεις των ΜΑΤ στο δρόμο, οι προσαγωγές και η κατασταλτική μανία απέναντι στις διαδηλώσεις ενάντια στις γυναικοκτονίες, την έμφυλη βία και τα κυκλώματα trafficking, η σεξιστική μεταχείριση των καθάρματων της ΕΛΑΣ σε φοιτήτριες, αγωνιζόμενες και αναρχικές επιβεβαιώνουν ότι ο δρόμος αντιμετωπίζεται ως πεδίο εχθρικό όταν καταλαμβάνεται από γυναίκες που αρνούνται να υπακούσουν στις επιταγές της εξουσίας που της θέλει σιωπηλές και υποταγμένες. Γιατί η έμφυλη βία της αστυνομίας είναι συστημική βία και έχει ως σκοπό -πέρα από την ικανοποίηση των αποκτηνωμένων καθαρμάτων με στολή- να καθυποτάξει, να εξευτελίσει και να επιβάλλει την εμπέδωση της κυριαρχίας ενός ολόκληρου συστήματος, του κράτους, του καπιταλισμού και της πατριαρχίας.

Τώρα που οι σειρήνες του πολέμου ηχούν ξανά, τώρα που ο αυταρχισμός και η αντεπανάσταση επιστρατεύεται για να καταπνίξει τους λαούς που εξεγείρονται απέναντι στην προοπτική του θανάτου, οι γυναίκες των πληβειακών στρωμάτων σε κάθε σημείο του πλανήτη βρίσκονται αντιμέτωπες πέρα από τον κίνδυνο του θανάτου, του εκτοπισμού, της πείνας και των ασθενειών, με την καθημερινή απειλή της έμφυλης βίας, των σεξουαλικών βασανιστηρίων και των εκτελέσεων, ως εργαλεία κατάκτησης και καθυπόταξης. Στην Λωρίδα της Γάζας και σε όλη την Παλαιστίνη, η γενοκτονική πολιτική του κράτους του Ισραήλ συνοδεύεται από εκτοπισμούς και καταγγελίες για σεξουαλική βία, με τις Παλαιστίνιες να βιώνουν τη βία του πολέμου και της γενοκτονίας και μέσα από την έμφυλη στοχοποίηση και κακοποίησή τους. Στο Ιράν, όπου, από τη δολοφονία της Μαχσά Αμινί έως σήμερα, οι γυναίκες συνεχίζουν να εξεγείρονται για ζωή και ελευθερία, απέναντι τόσο στο ισλαμιστικό καθεστώς όσο και στην εφιαλτική προοπτική της επανεγκαθίδρυσης της εξουσίας του Σάχη, βρίσκονται τώρα αντιμέτωπες με την εξόντωσή τους από τους βομβαρδισμούς ΗΠΑ και Ισραήλ που έχει ήδη οδηγήσει στο θάνατο εκατοντάδες ανθρώπους μεταξύ των οποίων και 108 νεαρά κορίτσια έπειτα από επίθεση σε σχολείο. Στη Ροζάβα, οι Κούρδισσες υπερασπίζονται την αυτονομία τους απέναντι στις επιθέσεις του Τουρκία, επιμένοντας στο πρόταγμα της οργάνωσης σε ομοσπονδιακό επίπεδο, που θέτει ως κεντρικό άξονα τη χειραφέτηση των γυναικών. Στο Σουδάν, όπου οι βιασμοί, οι κακοποιήσεις και η αναγκαστική δουλεία γυναικών και νεαρών κοριτσιών έχουν μετατραπεί σε εργαλείο διάλυσης των κοινωνικών αντιστάσεων εν μέσω της σύγκρουσης των αντίπαλων εξουσιαστικών φατριών. Στο Μεξικό, οι εξεγερμένες Ζαπατίστας συνεχίζουν να αντιστέκονται και να οικοδομούν τις αυτόνομες κοινότητες τους παρά τον κλοιό των επιθέσεων από στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες η αντίσταση απέναντι στον ICE και στις πολιτικές εγκλεισμού μεταναστριών συνεχίζεται!
Και για εκείνες τις πρόσφυγες και μετανάστριες που επέζησαν από τον πόλεμο, την πείνα και την οικονομική εξαθλίωση και επιδιώξουν να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον, τις περιμένει η αντιμεταναστευτική θανατοπολιτική της Ευρώπης Φρούριο, οι πνιγμοί στα θαλάσσια σύνορα, οι επαναπροωθήσεις, η κράτηση σε άθλιες συνθήκες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι βιασμοί και η σεξουαλική κακοποίηση και εκμετάλλευση από τα σώματα ασφαλείας. Γιατί για το ελληνικό κράτος και τους υπερεθνικούς θεσμούς, οι πρόσφυγες και οι μετανάστριες είναι αναλώσιμες, είναι ζωές που δεν αξίζουν να βιωθούν. Αυτό κατέδειξε το έγκλημα στην Πύλο, αυτό κατέδειξε η βύθιση πλοιαρίου στη Χίο από σκάφος του λιμενικού που οδήγησε στον θάνατο 15 ανθρώπους και προκάλεσε τον σοβαρό τραυματισμό άλλων 24, μεταξύ των οποίων γυναίκες και παιδιά.
Απέναντι στο δυσοίωνο μέλλον που μας επιφυλάσσουν οι εξουσιαστές αυτού του κόσμου, δεν θα μείνουμε σιωπηλές γιατί δε μας ενώνει μόνο η μνήμη των αγώνων, αλλά και η εμπειρία της αντίστασης• η επίγνωση ότι κάθε τι που μας δόθηκε, κερδήθηκε μέσα από τους αγώνες. Γνωρίζουμε καλά πως ο,τι σήμερα θεωρείται "κεκτημένο δικαίωμα" υπήρξε κάποτε απειλή για την τάξη τους και πως καμία εξουσία δεν είναι παντοδύναμη όταν οι καταπιεσμένοι οργανώνονται και αντιστέκονται! Είμαστε πολλές και ερχόμαστε από κάθε γωνιά της γης, η μια δίπλα στην άλλη, παίρνοντας θέση μάχης απέναντι σε ένα σύστημα που παράγει και προωθεί την έμφυλη βία, που κακοποιεί, δολοφονεί, ξεπλένει (παιδο)βιαστές, γυναικοκτόνους και μαφιόζους και συνεργάζεται με κυκλώματα trafficking, εκμεταλλεύεται ο,τι εμείς παράγουμε, ελέγχει τα σώματά μας, πριμοδοτεί τον σκοταδισμό, φτωχοποιεί και εξαθλιώνει, επιτίθεται σε lgbtqi+ άτομα, μας καταδικάζει στην αμάθεια και τη σιωπή, οξύνει τις πολεμικές συγκρούσεις, φυλακίζει ξεριζωμένες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, βασανίζει και καταστέλλει όσες και όσους στέκονται ανάχωμα στην κρατική, καπιταλιστική και πατριαρχική βαρβαρότητα. Αυτή η 8η Μάρτη, και κάθε μέρα, δεν είναι απλώς μια μέρα μνήμης για τις γυναίκες που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν, είναι μια κραυγή για όλες τις γυναίκες που αγωνίζονται ακόμα, για όλες όσες δε σιωπούν και στοχοποιούνται, αλλά είναι και μια υπόσχεση πως ο αγώνας δεν θα σταματήσει μέχρι να γκρεμίσουμε το κράτος, την πατριαρχία και τον καπιταλισμό, μέχρι να κερδίσουμε την ελευθερία μας.

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ - ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ - ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΕΣ
ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΕΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ - ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ & ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

8 Μάρτη - Διαδηλώσεις
Αθήνα: Πλατεία Κολοκοτρώνη (Σταδίου), 13:00

| Θεσσαλονίκη: Καμάρα, 12.00

Ομάδα ενάντια στην πατριαρχία | Αναρχική Πολιτική Οργάνωση - Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

Σας καλούμε την Παρασκευή 6/3 στις 15.00 όλες, όλα και όλους στον χώρο έξω από την βιβλιοθήκη του Γρυπάρειου! Ελάτε να μοιραστούμε τα έμφυλα βιώματά μας, τις ποικίλες εμπειρίες μας μεγαλωμένα καθώς είμαστε σε μια πατριαρχική κοινωνία, να συζητήσουμε για τις σιωπές μας ή τις ανησυχίες μας, να αυτομορφωθούμε φεμινιστικά και να ενδυναμωθούμε συλλογικά. Και επειδή η πατριαρχία εξακολουθεί να είναι καθεστώς και επομένως η αντίσταση μονόδρομος, καλούμε στο αγωνιστικό αντάμωμα της 8ης Μάρτη. Γιατί η μνήμη των απεργών διαδηλωτριών στις 8 Μάρτη του 1857 μας εμπνέει στο σήμερα και μας ωθεί, όπως έκαναν αυτές, έτσι κι εμείς, να βγούμε στον δρόμο. Να αρθρώσουμε όλες μαζί φωνή και να ορθώσουμε όλα μαζί ανάστημα! Κόντρα στα πλυντήρια των αρδ, ενάντια στα απολογητικά κυρίαρχα αφηγήματα και σε όσους μισογύνηδες και ομοτρανσφοβικούς τα αναπαράγουν, εμείς δε φιμωνόμαστε, ξέρουμε πολύ καλά την βία αυτού του συστήματος, την έχουμε άλλωστε νιώσει στο πετσί μας, είναι η αλήθεια μας. Η αλήθεια όλων εμάς που σφίγγουμε τα κλειδιά στην παλάμη για να γυρίσουμε το βράδυ στο σπίτι, όλων εμάς που μπορεί ταυτόχρονα να φοβόμαστε να κρατήσουμε χέρια στο μετρό μπροστά σε κακόβουλους άλλους, όλων εμάς που δεν αντέχουμε άλλο τα γλοιώδη βλέμματα καθηγητών και αφεντικών, όλων εμάς που μπορεί να μην ταιριάζουμε σε όσα η ματσίλα τους υπαγορεύει, όλων εμάς που μπορεί να μην είμαστε αρκετά αδύνατες ή να είμαστε πολύ κοκαλιάρες ή να έχουμε φουσκωμένες κοιλιές δίχως πρόσβαση σε ασφαλείς αμβλώσεις, όλων εμάς που το σώμα με το οποίο γεννηθήκαμε ποτέ δε μας χώρεσε, όλων εμάς που μπορεί να αναγκαστήκαμε να μεγαλώσουμε λίγο απότομα. Η αλήθεια των νεκρών εργατριών στην Βιολάντα, των δολοφονημένων μεταναστριών στην Χίο, όσων έχουν απαχθεί και βιαστεί στο ατ Ομόνοιας, των κακοποιημένων παιδιών και των δολοφονημένων από γυναικοκτόνους στον Κολωνό και σε κάθε γωνιά της γης. Η αλήθεια των ακρωτηριασμένων επιζωσών ομαδικών βιασμών στο Κονγκό και των φυλακισμένων και βασανισμένων Παλαιστινίων στα κελιά του Ισραήλ. Η αλήθεια της καταπίεσής μας μάς φέρνει κοντά και όσο σκληρό κι αν είναι το γεγονός της τόσο μοναδική είναι η αλληλεγγύη που τρέφουμε. Στον κόσμο αυτό το μόνο που έχουμε είναι η μία το άλλο, μαζί όμως, πλάι ο ένας στην άλλη, μπορούμε να στήσουμε αναχώματα και να υψώσουμε οδοφράγματα. Να απενοχοποιηθούμε και να οικειοποιηθούμε τον θυμό μας, να κάνουμε κάθε θυμωμένο «δικαιωματιστή» άντρα να νιώσει ένοχος. Να κοινωνικοποιήσουμε την γλώσσα της φροντίδας και της ενσυναίσθησης, να αυτοαμυνθούμε και να κάνουμε τον φόβο να αλλάξει μεριά!

ΕΙΜΑΣΤΕ ΦΟΙΤΗΤΡΙΕΣ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ

Η ΟΡΓΗ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΚΥΚΛΟΥΣ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΝΕΙ, ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ, ΣΤΗΝ ΣΧΟΛΗ ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ

*Το καφενείο θα λάβει χώρα στον χώρο έξω από την βιβλιοθήκη του Γρυπάρειου. Πρόκειται για έναν χώρο «άχαρο» και σκοτεινό, αφιλόξενο, τον μοναδικό ωστόσο δυνάμει κοινωνικό χώρο της σχολής. Το κτιριακό είναι ένα ζήτημα που μας έχει απασχολήσει όλα μας, πώς άλλωστε να μην την στιγμή που κάθε μέρα πρέπει να διακτινιζόμαστε σε τρία διαφορετικά κτίρια σε τρεις διαφορετικές τοποθεσίες, κτίρια εντελώς αποστειρωμένα με αίθουσες που θυμίζουν νοσοκομειακούς θαλάμους. Οι διαδρομές που διανύουμε στο εντωμεταξύ δεν επιτρέπουν ιδιαίτερα στα μονοπάτια μας να διασταυρωθούν, να συναντηθούν. Είναι μάλλον ειρωνικό το ότι ενώ η «επικοινωνία» αποτελεί ξεχωριστό ενδιαφέρον μας στην πραγματικότητα λιγοστές είναι οι στιγμές που μπορούμε να επικοινωνούμε ουσιαστικά. Στο πλαίσιο αυτό θέλουμε να οικειοποιηθούμε αυτόν τον χώρο με κάθε μέσο που μπορούμε και σας παροτρύνουμε να συμμετέχετε στο εγχείρημα αυτό! Φέρτε παλέτες, καρέκλες, αφίσες, λαμπάκια, σεμεδάκια, ό,τι πιστεύετε ότι απαντά στις πρακτικές ανάγκες, ό,τι πιστεύετε ότι θα ζεστάνει και ομορφύνει τον χώρο!

Ελευθεριακό Σχήμα ΝΟΠΕ

πηγή : email που λάβαμε στις 4 Μαρτίου 23h

8η Μάρτη Ημέρα αντίστασης και αγώνα

Η 8η Μάρτη, παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, είναι ημέρα μνήμης, αντίστασης και αγώνα απέναντι σε κράτος, κεφάλαιο και πατριαρχία. Η θέσπιση της, οφείλεται στις διεκδικήσεις και τις θυσίες των αγωνιστριών του φεμινιστικού και εργατικού κινήματος του 19ου και 20ου αιώνα, οι οποίες έδωσαν αγώνες για την απόκτηση ίσων δικαιωμάτων, όπως αυτό της ψήφου, αλλά παράλληλα και αγώνες με ταξικό πρόσημο, για καλύτερες συνθήκες εργασίας, με μαζικές απεργίες και διαμαρτυρίες. Η ιστορία της 8ης Μάρτη, φανερώνει τη στενή σύνδεση μεταξύ των αγώνων για ισότητα στο κοινωνικό και στο ταξικό πεδίο και μας δείχνει ότι η απελευθέρωση των γυναικών, όπως και καμίας άλλης κοινωνικής ομάδας, δεν μπορεί να επέλθει όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός. Σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς της εξουσίας, τα αιτήματα της 8ης Μάρτη παραμένουν εξαιρετικά επίκαιρα, καθώς οι ίδιοι εξουσιαστικοί θεσμοί ενάντια στους οποίους εξεγείρονταν οι γυναίκες του 19ου αιώνα, συνεχίζουν να καταπιέζουν και να καταπνίγουν την κοινωνική βάση μέχρι σήμερα.
Κάθε μέρα, μας γίνεται όλο και πιο κατανοητό ότι η πατριαρχία είναι ένα πρόβλημα βαθιά ριζωμένο στην κοινωνίας μας, τόσο στους δρόμους όσο και στις μεγάλες αίθουσες της αστικής δικαιοσύνης που συγκαλύπτουν εγκλήματα εμφυλης βίας.
Από τα "πειράγματα" στον δρόμο, που δεν είναι τίποτα άλλο από χυδαία σεξιστικά σχόλια, μέχρι την φράση "το περιπολικό δεν είναι ταξί" που έδωσαν οι μπάτσοι στην 28χρονη Κυριακή Γρίβα λίγο πριν δολοφονηθεί έξω από το ΑΤ Αγίων Αναργύρων, τον ομαδικό βιασμό της 19χρονης στο ΑΤ ομόνοιας, την υπόθεση trafficking της 12χρονης στο Κολωνό, μέχρι και την πρόσφατη εργατική φρίκη των πέντε νεκρών εργατριών στο εργοστάσιο Βιολάντα η πατριαρχία βιάζει και σκοτώνει τόσο σε κοινωνικό όσο και σε ταξικό επίπεδο. Η στάση του ελληνικού κράτους μέσω της αστικής δικαιοσύνης αποδεικνύει την ύπουλη νομιμοποίηση αυτής της κουλτούρας, αφού τέτοιες υποθέσεις όταν μεταφερθούν στα δικαστήρια θα μπουν σε δαιδαλώδης διαδικασίες αναβολής , χωρίς να υπάρξει κάποιο θετικό αποτέλεσμα για τα θύματα των υποθέσεων. Επιπλέον, γυναίκες καθημερινά βιώνουν καταπίεση και ταπείνωση, σε ότι αφορα την παροχή ιατρικής περίθαλψης. Οι εκτρώσεις για παράδειγμα, ενώ αποτελούν νομικά κατοχειρωμένο δικαίωμα μέχρι την 12η εβδομάδα, πολλές φορές γιατροί στο δημόσιο αρνούνται να τις παρέχουν λόγω "ηθικών" φραγμών, αφαιρώντας έτσι απο τις γυναίκες τη δυνατότητα να αποφασίσουν για το ίδιο τους το σώμα και αναγκάζοντάς τες να διαθέσουν υπέρογκα ποσά χρημάτων σε ιδιώτες. Επίσης, πολλές φορές, ένα άτομο που επιθυμεί να κάνει έκτρωση υποβαλλεται σε σειρά αδιάκριτων και ταπεινωτικών ερωτήσεων σε μορφή ανάκρισης, ενώ ντροπιάζεται για αυτή της την επιλογή. Γενικότερα, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, που οι γιατροί υποβιβάζουν και υποτιμούν τις γυναίκες, αντιμετωπίζοντας τες σαν κατώτερες και ξεπερνώντας τα όριά τους, εκμεταλλευόμενοι το κοινωνικό τους στάτους και τη σεξιστική κουλτούρα που κανονικοποιεί τέτοιες συμπεριφορές. Υπάρχουν επίσης σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι δότριες ωαρίων και οι παρένθετες μητέρες, αποτέλεσμα μιας πατριαρχικής, καπιταλιστικής νοοτροπίας, η οποία βλέπει το γυναικείο σώμα σαν αναπαραγωγική μηχανή και επιδιώκει να το εργαλιοποιήσει, ασκώντας πιέσεις στις γυναίκες ή ακόμα και με κυκλώματα trafficking, με πρόσφατο παράδειγμα αυτό στα Χανιά, όπου δεκάδες γυναίκες χρησιμοποιούνταν ως "φορείς γέννησης". Πέρα απο όλα αυτά, συχνά αντιμετωπίζουν διακρίσεις στην εύρεση εργασίας, λόγω πιθανής εγκυμοσύνης, ενώ υπάρχουν περιπτώσεις που δεν λαμβάνουν επαρκείς άδειες εγκυμοσύνης ή ακόμα και απολύονται.
Ευρύτερα στον δυτικό κόσμο, με την άνοδο της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας, κράτος και κεφάλαιο επιδιώκουν την αφομοίωση και την εργαλειοποίηση του φεμινισμού, ενώ βέβαια, τα ίδια αυτά συστήματα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την πατριαρχική τάξη πραγμάτων και φροντίζουν να την αναπαράγουν. Ο νεοφιλελευθερισμός, παρουσιάζει το εξεγερσιακό και ριζοσπαστικό φεμινιστικό κίνημα σαν ένα φιλειρηνικό κίνημα, που δεν θέτει ως στόχο την κοινωνική και ταξική χειραφέτηση αλλά την προσάρτηση μιας μειοψηφίας των γυναικών στην οικονομική ελίτ και την προώθηση του αστικού δικαιωματισμού. Ενώ προβάλλουν μια βιτρίνα ισότητας και προοδευτισμού, η καταπίεση των γυναικών, στην πραγματικότητα, δεν σταματά αλλά συνεχίζει να υφίσταται με πολλές και διάφορες μορφές, με τρόπους άλλοτε προφανείς και άμεσους και άλλοτε πιο έμμεσους, όπως είναι τα έμφυλα πρότυπα συμπεριφοράς, που υποβαθμίζουν και υποτάσσουν τις γυναίκες στην βούληση των ανδρών.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, τόσο στον δυτικό όσο και στον ανατολικό πολιτισμό, η πατριαρχία παραμένει βασικός μοχλός του συστήματος κυριαρχίας. Από την απαγόρευση των εκτρώσεων στις ΗΠΑ μέχρι και τις αιματηρές εξεγέρσεις των γυναικών στο Ιράν, αποδεικνύεται ότι η πατριαρχία δεν έχει καταστραφεί, όπως θέλει να λέει το κράτος και η εξουσία, αλλά, αντίθετα, βρίσκει διόδους θεσμοθέτησης και νομιμοποιησης στην νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική πραγματικότητα.
Για εμάς η απάντηση δίνεται πάντα στον δρόμο από τον κόσμο που αντιστέκεται για ζωή και αξιοπρέπεια και τα προτάγματα μας βρίσκονται στις σύγχρονες επαναστατημένες κοινωνίες. Από το σύνθημα " Jin , Jiyan , Azadî " (γυναίκα, ζωή, ελευθερία) στο οποίο βασίστηκε η επανάσταση της Ροζάβα, μέχρι την φράση της διοικήτριας Ραμόνας "Ποτέ ξανά ένα Μεξικό χωρίς εμάς. Ποτέ ξανά μια επανάσταση χωρίς εμάς" και την θεσμοθέτηση του επαναστατικού νόμου των γυναικών στις εξεγερμένες κοινότητες των Ζαπατίστας, η μάχη ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο είναι ανούσια εάν δεν αντιμάχεται πρακτικά και υλικά την πατριαρχία.
Απέναντι στον νεοφιλελεύθερο "φεμινισμό" προτάσσουμε την κοινωνική και ταξική χειραφέτηση με αδιαμεσολάβητο και οργανωμένο αγώνα στην βάση.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
Διαδήλωση: 8 Μαρτίου, Πλατεία Κολοκοτρώνη (Σταδίου), 13:00
Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας ως Πολύκυκλο συμμετέχουμε στη συγκέντρωση που θα γίνει στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη με το μπλόκ του αυτοδιαχειριζόμενου κοινωνικού χώρου Τρισέ. Σας περιμένουμε όλα εκεί!

Πολύκυκλο* Αυτοοργανωμένο δίκτυο για την πραγμάτωση της επιθυμίας

Για επικοινωνία: polyexkyklo@diexsroot.orexg

πηγή : email που λάβαμε στις 7 Μαρτίου 19h