kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Πολιτικο καφενειο

Για το πανεπιστημιακό άσυλο, και την
συμβολή των αυτοοργανωμένων χώρων
και ομάδων.

1ος όροφος, Έξω απο την "Μπουκα", απέναντι απ' την αίθουσα 106.

ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ ΤΟΥ ΧΤΕΣ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

Για πολλά χρόνια το πανεπιστήμιο έχει υπάρξει κομβικό σημείο στη ζωή κάθε ατόμου για την κοινωνικοπολιτική ανάπτυξη του. Λόγω αυτής της συνθήκης, οι πανεπιστημιακοί χώροι έχουν αποκτήσει ένα χαρακτήρα καλλιέργειας της συνείδησης. Η δυνατότητα κάθε ατόμου να παρευρίσκεται σε αυτούς τους χώρους ελεύθερα και χωρίς καμία προϋπόθεση έχει δώσει ώθηση στην αυτοδιάθεση κάθε ατόμου για αναζήτηση της αυτομόρφοσης, και την εξωτερίκευση αυτής σε συλλογικό επίπεδο. Αυτό πραγματώνεται μέσω των αυτοοργανωμένων καλλιτεχνικών και πολιτικών ομάδων, που βρίσκουν έδαφος εντός του πανεπιστημιακού ασύλου.

Το πανεπιστημιακό άσυλο αναγνωρίζεται πρωταρχικά ως κοινωνική αντίληψη και όχι αμιγώς νομοθετική. Αν και ήδη από το 19ο αιώνα το άσυλο αποτελούσε εθιμικό δίκαιο των ελληνικών ΑΕΙ (*ένοπλοι φοιτητές προέβησαν στην πρώτη κατάληψη πανεπιστημιακού κτιρίου το 1897 και κατήγγειλαν την καταπάτησή του από χωροφύλακες), θεσμοθετήθηκε με τον νόμο 1268/1982. Σύμφωνα, λοιπόν, με τον συγκεκριμένο νόμο το άσυλο κατοχύρωνε, τις ακαδημαϊκές ελευθερίες, την επιστημονική αναζήτηση, και την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, καλύπτοντας όλους τους πανεπιστημιακούς χώρους. Το "νέο Άσυλο" του νόμου Γιαννάκου (3549/2007) κατοχυρώνει ΜΟΝΟ τις ακαδημαϊκές ελευθερίες, και παραλείπεται εξ' ολοκλήρου η έκφραση "ελεύθερη διακίνηση ιδεών" και περιορίζεται χωρικά στους χώρους έρευνας και διδασκαλίας.

Παράλληλα λοιπόν με την εφαρμογή αυτής της νέας πραγματικότητας, τα πανεπιστήμια στο σήμερα αλλάζουν χαρακτήρα. Απομακρύνονται από τον ρόλο της κοινωνικοποίησης και πολιτικοποίησης, και μετακινούνται προς τον καριερισμό. Μέσω πολιτικών όπως τα 'λοκ αουτ', δηλαδή την απαγόρευση δημόσιων δράσεων από αυτοοργανωμένες πρωτοβουλίες στα πανεπιστήμια, το πανεπιστήμιο απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τον κοινωνικό του ρόλο. Παράλληλα, η απαγόρευση πολιτιστικών δράσεων κάθε ύφους, πράγμα που έχει παρατηρηθεί φέτος στο ΑΠΘ, ενισχύει το πρότυπο του πανεπιστημίου ως ένας αμιγώς ακαδημαϊκός χώρος, που προωθεί την αριστεία και την υπεροχή.

---

Γιατί σε ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα, όπως το πανεπιστήμιο να του αποδίδεται το πρόσημο ενός ανοικτά δημόσιου χώρου; Γιατί μέχρι προ ετών, κυριαρχούσε στην κοινωνική συνείδηση ως ένας χώρος ασύλου; Είναι δημόσιος χώρος, διότι τα υποκείμενα που βρίσκονται καθημερινά εντός του, καλούνται να συνυπάρξουν σε επιστημονικό υπόβαθρο και να θέσουν την γνώση σε κοινωνική διαβούλευση. Να αποφασίσουν πως η γνώση αυτή, θα ορίσει τις συναναστροφές τους. Θα αφεθούν στην επικυρωμένη αυθεντία της επιστιμονικότητας, που αποδίδει επιχειρηματικό και οικονομικό χαρακτήρα στη δόμηση επαφών; Ή θα την αντιστρέψουν απο κάθετη και απόλυτη αλήθεια σε αξιολόγηση της συνεισφοράς και του ρόλου της στη κοινωνική πραγματικότητα του σήμερα και την κοινωνία του αύριο; Το πανεπιστήμιο είναι χώρος ασύλου απέναντι σε κάθε λογής επιβολή. Από αστυνομικές δυνάμεις οι οποίες καλούνται ώστε να εξασφαλίσουν την κατηχητική λειτουργία του. Από επιστημονικούς και επιχειρηματικούς παντογνώστες, που αποβλέπουν την οικονομικό-κοινωνική ανέλιξη και κερδοφορία. Μέχρι συντεχνιακούς πολιτικάντζες οι οποίοι αξιολογούν το πολιτικό τους έργο (γιατί εργάζονται με απολαβές ή όχι) σε αριθμούς και με όρους άντλησης πολιτικής υπεραξίας.

Σε ένα πανεπιστήμιο, στα κρύα πεζούλια, στην θέα απ τα παράθυρα, στις σκοτεινές γωνιές του, βρίσκουμε τα εαυτά μας. Εκεί συναντιόμαστε ελεύθερα, χωρίς έδρανα και ταξικοθετημένες θέσεις, χωρίς δέκτες και μεταλαμπαδευτές.

ΑΣΥΛΟ ΑΓΩΝΩΝ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΩΝ ΠΡΥΤΑΝΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ

Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πα.Πει.

(*βλ. 15η Ιανουαρίου 1897, Κατάληψη Εθνικού Πανεπιστημίου)

πηγή : email που λάβαμε στις 4 Μαρτίου 14h