kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Πολιτικό καφενείο - Ανοιχτή συζήτηση

Αφάνταστα φαντασιακά ΚΑΛΟ

μπάτσοι ΚΑΚΟ

O Mark Fisher έχει υποστηρίξει ότι πιο εύκολα μπορούμε να φανταστούμε το τέλος του κόσμου παρά

το τέλος του καπιταλισμού.Η φαντασία εμπλουτίζεται από τις εμπειρίες, τη γνώση, τη σύνδεση με

σώματα, αντικείμενα, οργανισμούς.Σε κάθε τι που βιώνουμε διαμεσολαβεί η φαντασία.Παράλληλα το

βίωμα, της επιστρέφει νέα ερεθίσματα.Η επιθυμία, η θέληση για ζωή παίρνει μορφή από τη φαντασία,

κατευθύνεται ή μπλοκάρεται.Αυτή τη στιγμή η φαντασία μας είναι βουτηγμένη στη δυστοπία, την

κανονικότητα και τον συντηρητισμό.Αυτά χωνεύει, τα ξερνάει και τα ξανατρώει.Γιατί αυτό ζούμε,

αυτό μαθαίνουμε, αυτό συνηθίζουμε .Αυτή η φαντασία πλάθει ανάλογα και εμποδίζει την επιθυμία,

την θέληση για ζωή, την δημιουργία.

Η αδράνεια, η απογοήτευση και οι καταθλίψεις που βιώνουμε μοιάζουν με μπλοκαρισμένη συλλογική

επιθυμία για ύπαρξη από τον φόβο, ο οποίος σουλατσάρει και ουρλιάζει στα φαντασιακά μας.Γιατί

όντως, η πραγματικότητα που αποτυπώνεται στην φαντασία είναι τρομακτική.Το να γίνεται μια

συναυλία στα πανεπιστήμια και να σου την πέφτουν ένα μάτσο οπλισμένοι μπάτσοι, να σου πετάνε

χημικά σε κλειστό χώρο και να σε δένουν, είναι κάτι αρκετά τρομακτικό για παράδειγμα.Το να

συλλαμβάνουν φοιτητά κατά τη διάρκεια προβολής ταινίας εντός του campus είναι βγαλμένο από

επεισόδιο δυστοπικού sci fi.Το να εκκενώνουνε χώρους στους οποίους εκφράζεται η συλλογική

επιθυμία, και τα φαντασιακά εισπνέουν και εκπνέουν ζωή, είναι αποπνικτικό.Το να μην μπορούμε να

ακούμε, να παίζουμε τη δικιά μας μουσική, να εμπνεόμαστε, να χορεύουμε, να γνωριζόμαστε, να

γελάμε, να κλαίμε, να δημιουργούμε όπως εμείς θέλουμε και φανταζόμαστε, είναι εφιαλτικό,

καταπιεστικό και τελείως παράλογο.

Καθόμαστε και συζητάμε πως το ai θα παρέμβει στη δημιουργία και σ' αυτήν την όποια τέχνη, αντί

να συζητάμε ότι τα πλαισία στα οποία ήδη την παράγουμε και την καταναλώνουμε είναι περιορισμένα,

συγκεκριμένα, στεγνά, μοναχικά και ξενέρωτα.Η μουσική-εμπόρευμα, η όλη μπίζνα μέσα στη

βιομηχανία της μουσικής, το star system, τα μαγαζιά, είναι κάπως βαρετά και χάλια concepts.Και είναι

αδιανόητο το να πρέπει να βιώνουμε τη μουσική και γενικότερα την δημιουργία μόνο σε τέτοια

πλαίσια.Είναι τρομερά λυπηρό το να δεχόμαστε αυτήν την βίαιη καταστολή των επιθυμιών μας, να

συνηθίζουμε και να φανταζόμαστε μόνο τη δυστοπία.Είναι στενομυαλιά το να πιστεύουμε πως δεν

υπάρχει διαφυγή από τον καπιταλισμό και τη σήψη που προκαλεί.Είναι τρομακτικό να κερδίζει ο

φόβος, να κανονικοποιείται όλο αυτό που ζούμε και να αδυνατούμε να φανταστούμε κάτι

διαφορετικό.Γιατί αυτό που ζούμε είναι σκατά..Η φάση είναι σκατά!Κι όποιος δεν μπορεί να το δει

είναι τελείως άνιωθος ή πάρα πολύ πλούσιος.Δυο κατηγορίες ανθρώπων που είναι εχθρικές και

κάπως...σκατά.

Ήδη τα τελευταία χρόνια, το κράτος έχει καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια ώστε να νεκρώσει τα

πανεπιστήμια.Αρχικά γιατί τα ιδιωτικά πανεπιστήμια αρέσουν πολύ περισσότερο στο

νεοφιλελευθερισμό αλλά και γιατί οι φοιτητές/τριες/τά χρειάζεται να ελέγχονται, μιας και τα

πανεπιστήμια ήταν ανέκαθεν χώροι, όπου η αμφισβήτηση παρήγαγε γνώση και άνθιζαν ριζοσπαστικές

κουλτούρες.Με το να τα υποβαθμίζει, να μην επιτρέπει τη συλλογικοποίηση εντός τους και να

εντατικοποιεί τις σπουδές μας φαίνεται να καταφέρνει το σχέδιο του.Βασικά του εργαλεία είναι η

μηδαμινή χρηματοδότηση (εκτός αν πρόκειται για έρευνες που το συμφέρουν π.χ. στρατός, μπίζνες με

το κεφάλαιο, κτλ.), το ν+χ, η τοποθέτηση "ασφάλειας ΑΠΘ", τα κλειδώματα, η βάρβαρη καταστολή

αυτοοργανωμένων δράσεων και τα πειθαρχικά.Καμία ασφάλεια δε ζητήσαμε ΠΟΤΕ από τις

Πρυτανικές Αρχές και το Υπουργείο Παιδείας.Όσο τα φοιτητά ζούσαμε μέσα στις σχολές μας κανέναν

κίνδυνο δε νιώσαμε.Ανασφάλεια αρχίσαμε να νιώθουμε με το που δεν περνούσαμε χρόνο σ' αυτές

επειδή κλειδώνονταν.Επειδή έγινε δύσκολο το να κάνεις προβολές ταινιών, πάρτυ, συναυλίες, πρόβες,

συνελεύσεις, συλλογικά διαβάσματα εντός τους.Έγιναν μέρη ανοικεία, αποστειρωμένα, στα οποία

μπορούν να μπουν οι μπάτσοι ανά πάσα στιγμή και να σε δείρουν, να σε συλλάβουν, να σε πνίξουν με

δακρυγόνα και αυτό, όχι μόνο να είναι ΟΚ , αλλά να επικροτείται κι όλας.

Την Παρασκευή 6/2, λοιπόν, στο Πολυτεχνείο του ΑΠΘ συνέβη ένα αυτοοργανωμένο punk

live.Κατά τη διάρκεια του live έγιναν επεισόδια στην 3ης Σεπτεμβρίου και προφανώς οι μπάτσοι- άλλο

που δε θέλανε- πλησίασαν το Πολυτεχνείο και έριξαν δακρυγόνα, ώστε να σταματήσουν το live και να

πνίξουν τον κόσμο.Μετά το τέλος των επεισοδίων και του live-ενώ τα πράγματα είχαν ηρεμήσει ,παρέμεινε (για 3 ώρες) η πολυτεχνική σχολή περικυκλωμένη από διμοιρίες, ασφαλίτες και μηχανές.Ο

κόσμος ήταν εγκλωβισμένος αφού δεν υπήρχε ασφαλής διαφυγή από καμία έξοδο.Μετά απο 3 ώρες ,

κάπου στις 5:00 π.μ. , μια διμοιρία πλησίασε ακριβώς έξω από την μπροστινή πόρτα, ενώ μετά από

κάποια λεπτά, έφτασαν στο φουαγιέ από την πίσω πόρτα του πολυτεχνείου ΟΠΚΕ, ΜΑΤ και

ασφαλίτες, πηγαίνοντας κατά πάνω του κόσμου και πετώντας χημικά σ' έναν κλειστό χώρο.Τα 300

άτομα που βρίσκονταν μέσα στριμώχτηκαν προς την μπροστινή πόρτα, την οποία βαρούσαν με δύναμη

οι έξω ματάδες και σπάγανε τα τζάμια της.Οι μέσα μπάτσοι επιτέθηκαν στον κόσμο, έδεσαν και τα 313

άτομα και τα μετέφεραν στη ΓΑΔΘ. Μετά από περίπου μια βδομάδα, φοιτητά οργάνωσαν προβολή

ταινίας στο Πολυτεχνείο και το κράτος έδωσε εντολή στους μπάτσους να τα συλλάβουν (38

συλλήψεις).

Κι εδώ τα πράγματα γίνονται απλά..Επειδή θέλουμε να ζούμε τη ζωή μας και να βλέπουμε τη

συλλογική επιθυμία να γεννάει κάτι που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε και από αυτό να

εμπνεόμαστε για να δημιουργούμε κάτι πάλι αφάνταστο και επειδή δεν μας αρέσει η μιζέρια τους, ο

πολιτισμός τους και επειδή η φάση είναι σκατά και θέλουμε να το τραγουδάμε και να το χορεύουμε, θα

συνεχίσουμε να υπάρχουμε όπως εμείς θέλουμε μέσα στα πανεπιστήμια, με συλλογικές,

αντιεμπορευματικές και αυτοοργανωμένες δράσεις.

^συντονιστικό Καλών Τεχνών ΑΠΘ

πηγή : email που λάβαμε στις 5 Μαρτίου 14h