Σάββατο 14 Μαρτίου 2026 στις 15.00
Πολιτικό καφενείο: Η Πατρίδα μας δεν απειλείται. Απειλεί.
Ο πόλεμος είναι εδώ! Έπειτα από τον πόλεμο των 12 ημερών και τις διαδηλώσεις του Ιανουαρίου, οι Αμερικάνοι, για άλλη μια φορά, επιχειρούν να ασκήσουν τη μέγιστη πίεση εναντίον του Ιράν. Ο στόχος τους δεν είναι άλλος από το να βάλουν ένα τέλος στην Ισλαμική Επανάσταση που αποτέλεσε τον αιμοδότη των σημαντικότερων αντιιμπεριαλιστικών κινημάτων της Μέσης Ανατολής των τελευταίων δεκαετιών.
Μετά από το Ιράκ, τη Συρία και τη Λιβύη, οι ΝΑΤΟϊκοί επιχειρούν να επαναχαράξουν τα σύνορα της περιοχής, για να επιστρέψει η εποχή της παλιάς αποικιοκρατίας. Πίσω από τους στρατηγούς του Ισραήλ και των ΗΠΑ προετοιμάζονται οι στρατιές των καπιταλιστών που θα κληθούν να εκμεταλλευτούν και να λεηλατήσουν όσα δεν έκαψε η φωτιά του πολέμου. Μόνο έτσι δούλευε και δουλεύει, άλλωστε, ο καπιταλισμός, πάνω στις λόγχες, τα κανόνια και τα αεροπλανοφόρα της παλιάς και νέας αποικιοκρατίας.
Το Ιράν δεν πολεμά, όμως, μόνο για την επιβίωσή του, αλλά επειδή έχει ένα Όραμα για μία ελεύθερη από τον Ιμπεριαλισμό Μέση Ανατολή -και όχι μόνο. Οι κάννες των δικών της όπλων τιμωρούν για τα εγκλήματα που κάνουν οι Δυτικοί σε όλο τον πλανήτη. Ο αγώνας του Ιράν έχει έναν αντικειμενικά προοδευτικό χαρακτήρα, καθώς είναι η μόνη δύναμη που μάχεται κόντρα την ιμπεριαλιστική μονοκρατορία και λεηλασία.
Όμως, τώρα τα πράγματα έχουν αρχίσει να αλλάζουν. Η άλλοτε ουδέτερη ή και δήθεν φιλειρηνική Ευρώπη αρχίζει να βάφεται μετ' επιτάσεως στα χακί. Είτε μέσω του δήθεν κινδύνου της Ρωσίας είτε μέσω των ακροδεξιών υστεριών περί εισβολής μεταναστών, η Ευρώπη μετατρέπεται σε μία στρατιωτική δύναμη που επιδιώκει να παρεμβαίνει πλέον άμεσα στα πολεμικά μέτωπα της Αυτοκρατορίας. Οπότε και τώρα η μη επιβεβαιωμένη είδηση περί ευθύνης του Άξονα της Αντίστασης για το χτύπημα στο Ακρωτήρι της Κύπρου, μετατρέπεται στην τέλεια δικαιολογία για την άμεση αποστολή στρατιωτικού υλικού, δήθεν για την υπεράσπιση των Ευρωπαϊκών συνόρων. Άλλωστε αντίστοιχες προβοκάτσιες, μάλλον, στήθηκαν και σε Αζερμπαϊτζάν, Τουρκία και Σαουδική Αραβία. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις παίζουν τη γνώριμη κασέτα της υστερίας, για να μπορέσουν να αδρανοποιήσουν ή και να φανατίσουν τους λαούς τους υπέρ της στρατιωτικής εμπλοκής στο μέτωπο ή έστω της εξοικείωσής τους με αυτό.
Φυσικά, σε αυτή τη σάπια χορωδία δεν έλειψε και η συμμετοχή της Ελλάδας, που προθύμως έστειλε και αυτή στρατό στην Κύπρο. Αυτή λοιπόν η "κακομοίρα και εξαρτημένη" μπανανία ξαφνικά εγκαταλείπει τα μπαλωμένα της παλιόρουχα και μοστράρει τη δύναμη της νέας "υπερσύγχρονης" φρεγάτας της. Πλάι στην υπόλοιπη πρωτοκοσμική της συμμορία έρχεται να συμβάλει και αυτή ως θύτης, στηρίζοντας άμεσα, πλέον, τις επιχειρήσεις ΗΠΑ και Ισραήλ. Η ελληνική άρχουσα τάξη λέει, λοιπόν, ότι η πατρίδα, η Κύπρος και συνολικά ο Ελληνισμός απειλούνται. Έτσι επιχειρούν να διαχύσουν εθνικιστικό δηλητήριο στον κόσμο, μπας και μπορέσουν να τους στείλουν κάποτε και στο μέτωπο. Η επιδίωξή τους είναι να συμβάλει και η πατρίδα μας σε φόνους και καταστροφές, ακόμα και αν αυτό σημαίνει φέρετρα με την ελληνική σημαία. Άλλωστε, πάντοτε έτσι πορευόταν ο ελληνικός καπιταλισμός: μέσω τυχοδιωκτικών πολεμικών κινήσεων (Μικρασιατική Εκστρατεία, Ίμια, Κυπριακό, Ελληνοτουρκικός πόλεμος 1897), με έμπνευση από Μεγάλες Ιδέες και λειτουργώντας ως μία από τις αιχμηρές λόγχες του Ιμπεριαλισμού. Και έτσι από "γκαρσόνια της Ευρώπης" μετατρεπόμαστε σε Ράμπο έτοιμοι να θυσιαστούμε για τα συμφέροντα των Λάτσηδων και των Βαρδινογιάννηδων της πατρίδας μας.
Οπότε, ο πόλεμος αυτός δεν είναι κάποιου άλλου που έβαλε εμάς μπροστά. Οι άνθρωποι που κυβερνούν αυτή τη χώρα από το '45, οι απόγονοι των Χιτών και των ταγμάτων ασφαλείας, επέλεξαν να εμπλακούν. Δεν εξαπατήθηκαν. Δεν εκβιάστηκαν. Δεν συνθηκολόγησαν σε κάποια εξωτερική πίεση. Οπότε αυτός είναι ένας δικός μας πόλεμος που οργάνωσε η διεθνής συνομοταξία του Ιμπεριαλισμού μαζί με την ελληνική άρχουσα τάξη. Είναι ο πόλεμος και του ελληνικού κράτους με σκοπό, στο τέλος, να αρπάξει και η δική μας άρχουσα τάξη το μερίδιο που της αναλογεί από τα ληστεία που θα ξεσπάσει μετά τον πόλεμο.
Στο πλαίσιο,, λοιπόν, αυτού του αγώνα, δεν γίνεται να μη διαλέγουμε πλευρά. Εμείς στεκόμαστε υπέρ της Νίκης του Ιράν σε αυτό τον πόλεμο. Στεκόμαστε υπέρ του τσακίσματος της συμμορίας των ιμπεριαλιστικών βαμπίρ που θέλουν να δημιουργήσουν άλλη μία γενοκτονία, για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους. Στεκόμαστε υπέρ του Άξονα της Αντίστασης και του αγώνα που δίνει το Ιράν.
Για όλα αυτά τα ζητήματα θα κουβεντιάσουμε αυτό το Σάββατο, 14/3, στο Σαμπίρ στις 15:00′. Στη συζήτησή μας θα παρέμβει, επίσης, εξ αποστάσεως και ο Περικλής Παυλίδης, καθηγητής του ΠΤΔΕ του ΑΠΘ. Επιπλέον, την Πέμπτη, 12/3, στις 19:00′ συμμετέχουμε στη διαδήλωση που έχει καλεστεί στο Σύνταγμα με κατεύθυνση την Αμερικάνικη Πρεσβεία.
πηγή : https://avantgarde2009.wordpress.com/
πηγή : email που λάβαμε στις 10 Μαρτίου 18h