kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Πάρτυ

Το Σάββατο, 28 Μάρτη γιορτάζουμε με αφορμή τα 20 χρόνια από τότε που φύτρωσε ο «ΣΠΟΡΟΣ».

Τυχόν έσοδα από το αυτοσχέδιο πάρτι μας θα διατεθούν για τη στήριξη του αγώνα της Συνέλευσης των Κατειλημμένων Προσφυγικών της Αλεξάνδρας.

«Ο Σπόρος γεννήθηκε, κατά μία έννοια, στην Τσιάπας του Μεξικού. Ήταν το κίνημα των Ζαπατίστας που μας ενέπνευσε, το φθινόπωρο του 2004, να ξεκινήσουμε ένα νέο εγχείρημα. Αρχίσαμε να διακινούμε, χέρι με χέρι, καφέ από ζαπατίστικους συνεταιρισμούς σαν μια κίνηση έμπρακτης αλληλεγγύης αλλά και σαν ένα δημιουργικό πείραμα στη δική μας πραγματικότητα. Σκοπός μας ήταν να βάλουμε στην πράξη και το σήμερα μερικές από τις ιδέες μας για τον άλλον κόσμο που οραματιζόμαστε...

Βρεθήκαμε λοιπόν πριν από 20 χρόνια. Σε ένα ισόγειο με ελάχιστα τετραγωνικά χωρέσαμε πολλοί άνθρωποι, με κοινή αφετηρία τη δράση μας στα κινήματα, αλλά και ακόμη περισσότερες ιδέες και διάθεση για δημιουργία. Η αφορμή για την ίδρυση του Σπόρου ήταν το αλληλέγγυο εμπόριο του ζαπατίστικου καφέ· σύντομα, όμως, επεκταθήκαμε στο παγκόσμιο δίκαιο εμπόριο, στις άμεσες σχέσεις με εγχώριους παραγωγούς και, ευρύτερα, στον πειραματισμό με τις πρακτικές της αλληλέγγυας οικονομίας.

Ο Σπόρος δεν κράτησε πολλά χρόνια. Ωστόσο, εκείνα τα έξι χρόνια υπήρξαν τόσο πλούσια και δημιουργικά, ώστε αποτέλεσαν ορόσημο για τις ζωές μας. Δεκάδες άνθρωποι εκπαιδευτήκαμε σε συλλογικές, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, στη λειτουργία μιας οικονομικής δραστηριότητας με όρους κοινότητας, και δημιουργήσαμε σχέσεις που κρατούν μια ζωή. Επιβεβαιώσαμε στην πράξη την πεποίθησή μας ότι οι αλλαγές που επιθυμούμε μπορούν να ξεκινήσουν στο εδώ και τώρα, αρκεί να τολμήσουμε να τις βιώσουμε. Ο Σπόρος μπορεί να μην μακροημέρευσε, αλλά καρποφόρησε αλλού: ενέπνευσε δεκάδες εγχειρήματα (Κολεκτίβα Εργασίας το Παγκάκι, Συν. 'Αλλοις , Σβούρα, Σκόρο κ.α.) και αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την εξέλιξη της αλληλέγγυας οικονομίας στην Ελλάδα.

Είκοσι χρόνια μετά, ο Σπόρος εξακολουθεί να μας εμπνέει. Δεν είναι μόνο μια γλυκιά ανάμνηση, αλλά και μια υπόσχεση για τις δημιουργικές συναντήσεις που έρχονται.

Μπορεί λοιπόν να μην ξέρουμε πού πάμε· ξέρουμε, όμως, από πού ερχόμαστε - και πώς να γιορτάζουμε μαζί.»