kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Διαδήλωση για την γυναικοκτονία - κρατική δολοφονία της Κυριακής Γρίβα

Διαδήλωση στους Αγ. Αναργύρους την 1η Απριλίου για τα δύο χρόνια από την γυναικοκτονία-κρατική δολοφονία της Κυριακής Γρίβα

(Το αρχείο μεταφορτώνεται. Παρακαλούμε περιμένετε μέχρι να εμφανιστεί προτού πατήσετε "Αποθήκευση".)

Τα ξημερώματα της 1ης Απριλίου 2024, η 28χρονη Κυριακή Γρίβα, μαχαιρώθηκε θανάσιμα από τον πρώην σύντροφο της μπροστά στα απαθή βλέμματα των κρατικών μισθοφόρων του Α.Τ. Αγίων Αναργύρων. Η ίδια είχε προσφύγει εκεί, για να καταγγείλει και να προλάβει την επερχόμενη δολοφονία της, έχοντας αντιληφθεί ότι ο γυναικοκτόνος δήμιος της την παρακολουθεί. Η απεύθυνση της, είχε ως αποτέλεσμα να εισπράξει την χλεύη και την αδιαφορία τόσο των έμμισθων ένστολων της περιοχής, όσο και του τηλεφωνητή της άμεσης δράσης, ο οποίος της γνωστοποίησε με το σύνηθες στυλ αλαζόνα βαρύμαγκα μπάτσου ότι «το περιπολικό δεν είναι ταξί». Λίγα λεπτά αργότερα η Κυριακή έχανε την ζωή της. Μια ακόμη γυναικοκτονία λάμβανε χώρα και ένα ακόμη αστυνομικό-κρατικό έγκλημα συντελούνταν.

Η γυναικοκτονία της Κυριακής Γρίβα στους Αγίους Αναργύρους δεν ήταν η τελευταία. H πατριαρχική πρόσληψη της γυναίκας είτε υπό την σκοπιά της «μάνας» και της «συζύγου» είτε υπό αυτήν της «γκόμενας», δεν έχει εκριζωθεί μέσα στην κοινωνία και δεν έχει πάψει να αποτελεί το καταγωγικό αίτιο των κακοποιήσεων, των βιασμών και των γυναικοκτονιών. Οι αντιλήψεις που αναγνωρίζουν την ύπαρξη της γυναίκας μόνο κάτω από αυτές τις ιδιότητες και πάντοτε υπό την σκιά του ανδρός-κτήτορα, στέκονται μπροστά μας. Κι είναι η επιβίωση αυτών των αντιλήψεων μέσα στις σημερινές συνθήκες παρακμής των καπιταλιστικών κοινωνιών, που έχει πολλαπλασιάσει τα τελευταία χρόνια τις γυναικοκτονίες.

Καθημερινά, γυναίκες κακοποιούνται και βιάζονται, πολλές φορές δολοφονούνται εν ψυχρώ από επίδοξους κτήτορες. Τα περιστατικά που έρχονται στο φως της δημοσιότητας είναι λιγοστά, εξαιτίας της δυσπιστίας και του σεξισμού που θα βιώσουν τα θύματα, καθώς και των σχέσεων οικογενειακής και οικονομικής εξάρτησης μέσα στις οποίες λαμβάνει χώρα η «ενδοοικογενειακή βία» όσον αφορά τις γυναίκες της εργατικής τάξης, δηλαδή της συντριπτικής πλειοψηφίας των γυναικών που δεν έχουν οικονομικά ή άλλα προνόμια. Τόσο ο σεξισμός, όσο και η ταξική θέση της πλειοψηφίας των γυναικών, ενισχύουν αυτά τα καθημερινά φαινόμενα. Γυναίκες δεν μιλούν γιατί θα εισπράξουν χλεύη και αμφισβήτηση. Γυναίκες δεν μιλούν, γιατί φεύγοντας από το σπίτι-φυλακή, τα παιδιά τους δεν θα έχουν να φάνε και οι ίδιες θα κριθούν γιατί «δεν έφυγαν νωρίς» και θα βρεθούν και υπόλογες «για τις επιλογές τους».

Οι ρίζες της πατριαρχίας έχουν βάθος μέσα στην κοινωνική ιστορία και ο αγώνας για την έξοδο από αυτήν, ενεργοποιεί τα πιο σκοταδιστικά ένστικτα. Οι πατριαρχικές αντιλήψεις, δεν μπορούν να "ανεχτούν" την γυναικεία απελευθέρωση από τους εγκαθιδρυμένους πατριαρχικούς ρόλους. Πίσω από κάθε γυναικοκτονία βρίσκεται κάποιος «προδομένος ανδρισμός», κατασκεύασμα και αυτός του ίδιου συστήματος αξιών που αναγνωρίζει την γυναίκα ως προέκταση ή πεδίο επιβεβαίωσης και απόρριψης του. Ένας «ανδρισμός» που δεν μπορεί να δεχτεί ότι η γυναίκα μπορεί να υπάρξει έξω από αυτόν, αυτόνομα και ανεξάρτητα. Κι έτσι δρα: βιάζει το σώμα που θεωρεί ότι του ανήκει, κακοποιεί όταν η γυναίκα δεν υποτάσσεται, δολοφονεί όταν κρίνει ότι χάνει την ολοκληρωτική κυριαρχία του επί αυτής.

Η γυναικοκτονία της Κυριακής Γρίβα έξω από το Α.Τ. Αγίων Αναργύρων δύο χρόνια πριν, αποτελεί ταυτόχρονα και μία κρατική δολοφονία. Συνέβη λίγες εβδομάδες μετά την νεοδημοκράτικη συνάντηση κορυφής ανάμεσα στον δήμαρχο της περιοχής Τσίρμπα και τον υπουργό καταστολής Χρυσοχοΐδη. Μέσα από την συνάντηση αυτή, η συμμορία Τσίρμπα που διοικεί τον δήμο και τον έχει μετατρέψει σε ένα τοπικό φέουδο της υφιστάμενης κυβέρνησης, θριαμβολογούσε, για την αναβάθμιση της αστυνομικής παρουσίας στην περιοχή και την εγκαθίδρυση νέων μονάδων, όπως του μηχανοκίνητου κρατικού τάγματος βασανιστών και τραμπούκων της «ΔΡΑΣΗ». Οι τελευταίοι, πολύ γρήγορα έδωσαν το στίγμα τους στην γειτονιά: έλεγχοι σε νεολαίους, τραμπουκισμοί και βόλτες μαγκιάς για την τρομοκράτηση, προς τέρψιν σαδιστικής ικανοποίησης, ανυποψίαστων περαστικών που βρέθηκαν στο διάβα τους κλπ. Για την Κυριακή δεν βρέθηκε ούτε ένα περιπολικό-ταξί «άμεσης δράσης» ούτε ένας μπάτσος για να διασφαλίσει ότι δεν θα δολοφονηθεί. Δεν ήταν μια κακή στιγμή της ΕΛ.ΑΣ.: ήταν η ίδια η ουσία της ύπαρξής της.

Όπως στους Αγίους Αναργύρους η αύξηση της αστυνομικής παρουσίας δεν εμπόδισε μια δολοφονία μπροστά στα μάτια των μπάτσων, έτσι και συνολικότερα ο ρόλος της αστυνομίας είναι πολύ συγκεκριμένος: αυτός της προστασίας των πολιτικά και οικονομικά ισχυρών. Το να ζητάμε από το κράτος και την αστική τάξη μέσω της αστυνομίας να καταπολεμήσουν φαινόμενα που δημιουργούν οι ίδιες οι πολιτικές τους, είναι σαν να ζητάμε από τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα. Ζητώντας περισσότερη αστυνομία δεν φρενάρουμε την επόμενη γυναικοκτονία: αυξάνουμε τις πιθανότητες για κάποιον νεκρό διαδηλωτή, για κάποια βασανισμένη που θεωρήθηκε «ύποπτη», για κάποιον νέο που παραβίασε κάποιο αστυνομικό μπλόκο, για κάποιον βιασμό μέσα σε ένα κρατητήριο. Ζητώντας από το κράτος και τους θεσμούς του να αμβλύνουν την έμφυλη και σεξουαλική βία παίρνοντας μέτρα, το μόνο που καταφέρνουμε είναι το ξέπλυμα και την νομιμοποίηση του. Δεν θέλουμε λοιπόν «περισσότερη αστυνομία». Θέλουμε να εκλείψουν οι αιτίες που γεννούν την καταπίεση της μεγάλης πλειοψηφίας των γυναικών, θέλουμε την κατάργηση του συστήματος που παράγει όλα τα κοινωνικά δεινά, αυτά που η αστυνομία προασπίζει και περιφρουρεί.

Ο αγώνας για την γυναικεία χειραφέτηση είναι ένας καθημερινός, πολύπλευρος και πολυμέτωπος αγώνας, αναπόσπαστο κομμάτι της ταξικής και επαναστατικής πάλης για μια άλλη κοινωνία. Δεν είναι μάχη «φύλου εναντίον φύλου», ένας δήθεν αγώνας στον οποίο αντιπαρατίθενται έμφυλα χαρακτηριστικά και γυναίκες εναντίον ανδρών. Η πατριαρχική διαίρεση και η ανισότητα ανάμεσα στα φύλα και την σεξουαλικότητα δεν έχουν φυσική αλλά κοινωνική και ταξική προέλευση. Είναι διαχωρισμοί επίπλαστοι, δημιούργημα των ταξικών κοινωνιών που θεμελιώθηκαν αιώνες πριν και συντηρούνται έως σήμερα, έχοντας κληρονομηθεί με διαφορετικά χαρακτηριστικά από προηγούμενα κοινωνικά συστήματα, από κοινωνία σε κοινωνία. Θα εκλείψουν, όταν θα εκλείψουν και οι αιτίες που τους γεννούν. Θα εκλείψουν όταν θα γεννηθεί μια νέα κοινωνία απαλλαγμένη από την βαρβαρότητα της παλιάς.

Η αδιαπραγμάτευτη θέση μας στο πλευρό των κακοποιημένων γυναικών, η κοινωνική μας ασπίδα απέναντι στους θύτες και τις σάπιες αξίες, αντιλήψεις και νοοτροπίες που τους γεννούν και τους θρέφουν, αποτελεί την πάγια, ηθική και κοινωνική μας υποχρέωση. Παλεύοντας εδώ και τώρα για την εκρίζωση των πατριαρχικών αξιών και πολεμώντας την ταξική, εξουσιαστική και ιεραρχική διάρθρωση της κοινωνίας, θα διαμορφώσουμε εκείνες τις προϋποθέσεις, που θα επιτρέψουν την γυναικεία και συνολική χειραφέτηση από κάθε δεσμό ανισότητας και ανισοτιμίας και από κάθε εξουσιαστικό φαινόμενο που οδηγεί, ακόμη και στον θάνατο, όπως στις γυναικοκτονίες.

Καίριας σημασίας ζήτημα, είναι να καταλάβουμε, ότι αυτό θα το πετύχουμε εμείς. Όχι το κράτος και οι θεσμοί του, όχι το αστικό σύστημα, όχι στο πλάι με «ευαίσθητες δικαιωματικές» φωνές απ' την πλευρά εκείνων που μας εξαθλιώνουν, υλικά και ηθικά. Θα το καταφέρουμε εμείς, οι εκμεταλλευόμενες και οι εκμεταλλευόμενοι που αποτελούμε την συντριπτική κοινωνική πλειοψηφία, η μία δίπλα στον άλλον, σε έναν αγώνα που αναγνωρίζει τάξεις και πραγματικές υλικές εξουσίες, παλεύοντας για να τις ανατρέψει, σε έναν αγώνα που δεν φυσικοποιεί επίπλαστους διαχωρισμούς, σε έναν αγώνα που δεν αναποδογυρίζει αίτια και αποτελέσματα, σε έναν αγώνα που δεν θέλει να καλλωπίσει πλευρές της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης αλλά να τις τσακίσει και να τις καταστρέψει.

ΚΑΜΙΑ ΛΙΓΟΤΕΡΗ - ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ

ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΩΝ, ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΙΑΣΤΩΝ

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΑ 2 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ-ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΓΡΙΒΑ

ΤΕΤΑΡΤΗ 1 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΣΤΙΣ 19.00

ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ

ΦΕΑΝ ΔΥΤΙΚΩΝ ΠΡΟΑΣΤΙΩΝ ΚΑΙ ΠΕΙΡΑΙΑ

πηγή : email που λάβαμε στις 28 Μαρτίου 14h

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΜΑΣ

Η Κυριακή Γρίβα δολοφονήθηκε την 1η Απρίλη του '24 από τον πρώην σύντροφο της, με τις ευλογίες των μπάτσων του τμήματος. Δολοφονήθηκε έξω από το Α.Τ των Αγίων Αναργύρων,εκεί που το κράτος ισχυρίζεται ότι προστατεύει τους πολίτες, η πραγματικότητα ωστόσο απέχει παρασάγγας. Βρέθηκε στο συγκεκριμένο τμήμα για να καταγγείλει τον πρώην σύντροφό της Θανάση Κουρέλη, ο οποίος την παρακολουθούσε και απειλούσε τη ζωή της. Η Κυριακή ούτε βοηθήθηκε, ούτε προστατεύτηκε από καμία αστυνομία, απεναντίας η απάντηση που εισέπραξε έπειτα από το αίτημα της να γυρίσει ζωντανή στο σπίτι με περιπολικό καθώς φοβόταν για την ζωή της ήταν: «Το περιπολικό δεν είναι ταξί». Μια φράση που συνοψίζει όχι μόνο την παγερή αδιαφορία του συγκεκριμένου μπάτσου, αλλά την επιτομή της κρατικής υποκρισίας και της ταξικής επιλογής της αστυνομίας. Όταν πρόκειται για γυναίκες «γνωστές» ή δημόσια προβεβλημένες, τα ίδια περιπολικά ξαφνικά γίνονται VIP ταξί και η προστασία γίνεται προνόμιο, όχι δικαίωμα.

Ο γυναικοκτόνος δεν ήταν κάποια εξαίρεση, ήταν προϊόν της ίδιας της πατριαρχίας: ενός συστήματος που διδάσκει στους άντρες ότι η ζωή, το σώμα και η αυτονομία των γυναικών τους ανήκουν. Κάθε πράξη βίας, κάθε δολοφονία, είναι κοινωνικά παραγόμενη. Το κράτος και οι θεσμοί του όχι μόνο δεν εμποδίζουν αυτή τη βία, αλλά την παράγουν, τηνκαλύπτουν και τη νομιμοποιούν. Οι γυναικοκτόνοι μπορούν να τη «βγάζουν λάδι» στην τελική, ακολουθώντας πιστά το εγχειρίδιο που ειπώθηκε δημόσια στην ελληνική τηλεόραση με την υπογραφή του τηλεμπατσο-μαϊντανού Μπαλάσκα ή των μισθοφόρων της αστυνομίας.

Η καθημερινή κακοποιήση γυναικών/θηλυκοτήτων, οι βιασμοί και οι δολοφονίες μέσα σε οικογένειες, σχέσεις ή κοινότητες, αποτελούν νόρμα της πατριαρχικής κοινωνίας. Η κοινωνική θέση, η οικονομική εξάρτηση και ο σεξισμός που αντιμετωπίζουν τα επιζώντα όταν προσπαθούν να καταγγείλουν την κακοποίηση, δημιουργούν συνθήκες βαθιάς ανισότητας στο δικαώμα της προστασίας. Τις περισσότερες φορές, μάλιστα, όσα και όσες επιλέξουν να καταγγείλουν τον κακοποιητή τους, περνάνε από την διαδικασία του επανατραυματισμού στις δικαστικές αίθουσες, αλλά και στα τηλεοπτικά πανελ με τις ερωτήσεις "γιατί βγήκε τώρα να μιλήσει","γιατί δεν έφευγε τόσο καιρό" κ.α και της συνεχούς δυσπιστίας στο βίωμα τους. Οι θεσμοί δεν παρέχουν καμία ασφάλεια, το αντίθετο μάλιστα, αναπαράγουν τη βία, υπερασπίζονται τους ισχυρούς, τους έχοντες εξουσία ή χρήμα και αποδομούν τη ζωή όσων θεωρούμαστε ο τελευταίος τροχός της αμάξης και των σωμάτων μας, που περνιούνται ως αναλώσιμα για το σάπιο συστημά τους.

Ο αγώνας ενάντια στην πατριαρχία είναι αγώνας ενάντια σε κάθε εξουσία. Επιθυμούμε την ολική χειραφέτηση, ο αγώνας μας δε μπορεί να περιοριστεί σε θεσμικές μεταρρυθμίσεις, νόμους ή δικαστικές αποφάσεις μετά την καταστροφή. Απαιτεί το γκρέμισμα της εξουσιαστικής και ταξικής οργάνωσης που αναπαράγει την καταπίεση, και την οικοδόμηση αυτοοργανωμένων κοινοτήτων αλληλεγγύης και φροντίδας. Η χειραφέτηση δε θα επιτευχθεί από το κράτος ή τους μισθοφόρους του, αλλά από μας τα ίδια και την πάλη μας για ελευθεριακές κοινότητες, χωρίς κυριαρχία και εξουσία πάνω στις ζωές και τα σώματά μας.

Η Κυριακή ζήτησε το αυτονόητο να ζήσει ελεύθερη. Η δολοφονία της υπογραμμίζει για ακόμη μια φορά ότι το υπάρχον σύστημα και οι δομές καταστολής του, όχι απλώς δεν προστατεύουν, αλλά μας κακοποιούν, βιάζουν, δολοφονούν.

ΟΛΑ στην πορεία την Τετάρτη 1/4, στις 19:00, στην Πλατεία Αγίων Αναργύρων.

ΚΑΜΙΑ ΛΙΓΟΤΕΡΗ

ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΩΝ, ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΙΑΣΤΩΝ

Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ, ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ, ΜΑΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ

ΑΝ ΔΕΝ ΓΥΡΙΣΩ ΣΠΙΤΙ ΑΠΟΨΕ, ΚΑΨΤΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ

Το Σπίτι, για την Ενδυνάμωση & τη Χειραφέτηση

Φεμινιστικη Συλλογικότητα από τα Κάτω

πηγή : email που λάβαμε στις 28 Μαρτίου 18h