kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

[Θεσσαλονίκη] Συγκέντρωση για τα Προσφυγικά - νίκη στην απεργία πείνας του Α.Χ.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ

ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΥΜΒΑΣΗΣ

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΚΑΤΟΙΚΟΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΚΤΟΠΙΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΤΗΣ

ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ, ΑΥΤΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΟΥΜΕΝΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΩΝ ΚΤΙΡΙΩΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ

Ανάμεσα σε δύο πυλώνες της εξουσίας, την Γ.Α.Δ.Α. και το Εφετείο, στέκεται η γειτονιά και η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Οκτώ μπλοκ εργατικών κατοικιών που στέγασαν μικρασιάτες πρόσφυγες και έγιναν πεδίο μάχης στα Δεκεμβριανά του '44, μεταξύ των ανταρτισσών από την μία και του εθνικού στρατού και των βρετανών στρατιωτών από την άλλη, κρατιούνται όρθια και ζωντανά από την Κοινότητα. Από το 2010, μέσα στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες της εποχής, οι κάτοικοι της γειτονιάς σύστησαν κοινότητα, αποφάσισαν δηλαδή την κοινοκτημοσύνη, την μεταξύ τους συνεργασία χωρίς χρήματα και την μεταξύ τους ειρήνευση, γύρω από την πρώτη ανάγκη των κατοίκων να προστατευθούν από τις ναρκομαφίες και τα κυκλώματα σωματεμπορίας που λυμαίνονταν την γειτονιά, αποδεικνύοντας πως είναι η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων και όχι οι μπάτσοι και οι φυλακές που μπορούν να μας προστατεύσουν.

Σήμερα τα Προσφυγικά αποτελούν μια Κοινότητα που αριθμεί πάνω από 400 ανθρώπους, ντόπιους, πρόσφυγες και μετανάστες, μεταξύ των οποίων 50 παιδιά, ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, ανθρώπους με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, καρκινοπαθείς και υπερήλικες.

Στα 16 χρόνια λειτουργίας τους έχουν απομακρυνθεί οι πιάτσες παρασκευής και διακίνησης - μεταξύ άλλων και σκληρών - ναρκωτικών που λυμαίνονταν τη γειτονιά με την ανοχή της Γ.Α.Δ.Α. και έχουν συγκροτηθεί 22 αυτόνομες δομές κοινωνικής αυτάρκειας, ωφέλειας και αυτοοργάνωσης για τους ανθρώπους της Κοινότητας, αλλά και της ευρύτερης περιοχής Αμπελοκήπων και Γκυζίου, ενώ η συνέλευση των Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.) συμμετέχει ενεργά στους αγώνες του ελλαδικού κινήματος όπως και σε διεθνιστικούς αγώνες. Είναι αυτή η κοινή ζωή και αυτές οι δομές που οι άνθρωποι της γειτονιάς και το κίνημα της πόλης υπερασπίζονται πετυχημένα εδώ και 16 χρόνια. Είναι αυτή η οργανωμένη αλληλεγγύη πάνω στην οποία σπάνε τα μούτρα τους οι μεγάλες επιχειρήσεις εκκένωσης.

Από το καλοκαίρι του 2025 υπάρχει ένα σχέδιο "ανάπλασης" των Προσφυγικών, φυσικά με χρηματοδότηση ΕΣΠΑ, 15 εκατομμυρίων ευρώ, με υποτιθέμενο σκοπό την δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και ξενώνων για τους συγγενείς του Αγίου Σάββα, σε μία προσπάθεια του κράτους να εκμεταλλευτεί κοινωνικά αντανακλαστικά, τόσο γελοία που προσβάλει την νοημοσύνη μας. Τα Προσφυγικά είναι ένα ολόκληρο μωσαϊκό των από τα κάτω, που κατοικεί και έχει ριζώσει στην γειτονιά. Η Δομή Υγείας της Κοινότητας μαζί με το Σωματείο Εργαζομένων του Αγίου Σάββα ήδη έχουν στήσει και ανοίξει ξενώνες φιλοξενίας των συγγενών των ασθενών του αντικαρκινικού νοσοκομείου, ανθρώπων που η Περιφέρεια και η διοίκηση του Αγίου Σάββα άφηναν να κοιμούνται στα αυτοκίνητά τους για χρόνια. Κράτος και αφεντικά με το σχέδιο "ανάπλασης" διαβλέπουν τόσο στην εξόντωση ενός πολιτικού αντιπάλου, ενός παραδείγματος ζωής και αγώνα διαμετρικά αντίθετου με τον κανιβαλισμό που προάγει η κουλτούρα τους, όσο και σε κέρδη για τα όποια τα 15 εκατομμύρια αποτελούν μόνο το ορεκτικό. Η εκκένωση της Κοινότητας και ο εκτοπισμός των ανθρώπων της θα άνοιγε την πόρτα για τον συνολικό "εξευγενισμό" των Αμπελοκήπων, την συνολική άνοδο του κόστους ζωής δηλαδή και κατά συνέπεια τον εκτοπισμό των φτωχότερων κατοίκων όλης της περιοχής.

Στο πλαίσιο της άμυνας της Προσφυγικών, ο κάτοικος Αριστοτέλης Χαντζής ξεκίνησε στις 5 Φλεβάρη απεργία πείνας διαρκείας μέχρι θανάτου για την ικανοποίηση των συλλογικών αιτημάτων της Κοινότητας. Την Κυριακή 05/04, θα έχει φτάσει στις 60 ημέρες.

Από πλευράς μας η στήριξη στα Προσφυγικά είναι αυτονόητη. Είμαστε μία συλλογικότητα μεταναστριών και ντόπιων, ρομά και μπαλαμών, εργαζομένων και ανέργων. Δεν μπορούμε να πληρώσουμε για να ψωνίσουμε τις ζωές μας στην αγορά, δεν μπορούμε να σταθούμε μόνες απέναντι στην βία του κράτους, δεν μπορούμε να κανιβαλιστούμε με τους άλλους ανθρώπους που βρίσκονται και αυτοί στην θέση μας, άρα ο αγώνας των Προσφυγικών μας αφορά. Στον κόσμο των γενοκτονιών και των γενικευμένων πολέμων, στον κόσμο των pushback, της Χίου, της Πύλου, του Σιντική, των 200 νεκρών εργατών, της αστυνομίας φυλής για Ρομά οικισμούς, των νεκρών εργατριών της Βιολάντα και των πληρωμένων ρουφιάνων, η αυτοοργάνωσή μας είναι μονόδρομος για να απαντάμε στις ανάγκες μας, για την ζωή και την αξιοπρέπειά μας. Τα Προσφυγικά αποτελούν παράδειγμα συλλογικής κουλτούρας και οργάνωσης, ένα μαχόμενο κοινωνικό σώμα, μεταναστριών και ντόπιων, που γκρεμίζει στην καθημερινότητα της κοινής ζωής τους διαχωρισμούς που το κράτος μας επιβάλει χύνοντας τόσο από το αίμα μας. Τα Προσφυγικά θα σταθούν ακριβώς για αυτούς τους λόγους όπως και ακριβώς για αυτούς τους λόγους κι άλλες πολλές κοινότητες αγώνα, και εμείς μαζί τους, θα ανθίσουμε. Ο αγώνας τους είναι και δικός μας.

Τα αιτήματα της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών:

Άμεση ακύρωση της σύμβασης από την Περιφέρεια Αττικής

Παραμονή όλων των κατοίκων των προσφυγικών στα σπίτια, στον τόπο και στην περιοχή που διαμένουν και έχουν συνδεθεί κοινωνικά-πολιτισμικά και οργανικά μαζί τους

Να δοθούν έμπρακτες εγγυήσεις για την αποκατάσταση των προσφυγικών από την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία με την επωνυμία «Κάτοικοι και Φίλοι Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας Α.Μ.Κ.Ε.» με τη δική της χρηματοδότηση! - ούτε ευρώ δημοσίου χρήματος για την «ανάπλαση» των Προσφυγικών!

Άμεση παραίτηση της Δ.ΥΠ.Α. από τη σύμβαση! Νέες εργατικές κατοικίες και στέγαση των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων στα 80.000 άδεια σπίτια της Αθήνας

Άμεση παραίτηση του Υπουργείου Πολιτισμού από τη σύμβαση! Πολιτισμός για τους ανθρώπους και την κοινωνία και όχι για τις μπίζνες και τις εταιρείες

Παραίτηση του νοσοκομείου «Ο Άγιος Σάββας» από οποιαδήποτε συμμετοχή στη σύμβαση! Δομές φιλοξενίας από την κοινότητα για την κοινωνία- Να δοθούν όλα τα χρήματα στη στελέχωση του νοσοκομείου «Ο Άγιος Σάββας»

Δεν θα έχουμε 400 ζωές κατεστραμμένες, δεν θα έχουμε νεκρό απεργό πείνας.

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ

ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ

ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στην Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών:

Κυριακή 05/04 στις 12.00 στο Άγαλμα Βενιζέλου

Μαχαλάς, Ανοιχτή Αντιρατσιστική Συνέλευση στη Δ. Θεσσαλονίκη

Πορεία αλληλεγγύης στην κοινότητα των κατειλημμένων προσφυγικών, Κυριακή 5/4/2026, 12:00, Άγαλμα Βενιζέλου

Η κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί ένα πεδίο έμπνευσης και μία ηχηρή υλική αποτύπωση της αυτοοργάνωσης μέσα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, αποδεικνύοντας με τον πιο έμπρακτο τρόπο την ύπαρξη εναλλακτικής δόμησης της κοινωνίας στο εδώ και το τώρα, μια εναλλακτική σαν συνολική εικόνα από το μέλλον, όταν ξεμπερδέψουμε με το σάπιο κρατικοκαπιταλιστικό σύστημα ολοκληρωτικά. Τα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας έχουν μια ιδιαίτερη ιστορία, η οποία συνεχίζει και μετασχηματίζεται από το παρελθόν στο παρόν με τη διατήρηση ενός αγωνιστικού και πολιτικου πλαισίου. Οι καταλήψεις και οι χώροι που στεγάζονται οι άνθρωποι δεν είναι μόνο τα ντουβάρια τους, ωστόσο τα ντουβάρια έχουν ιστορία την οποία ανακαλούμε και μνημομεύουμε ώστε να μην χαθεί στη λήθη που η εξουσία προσπαθεί να επιβάλλει. Γιατί η μνήμη και η ιστορική παρακαταθήκη φωτίζουν την συνέχιση των αγώνων.

Έτσι λοιπόν, τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας , ανεγέρθηκαν την δεκαετία του '30 και στέγασαν αρχικά μικρασιάτες πρόσφυγες, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσαν πεδίο μάχης στα Δεμεβριανά του '44. Τα τελευταία χρόνια, από το 2010 και έπειτα, στον απόηχο της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008, στην βαθιά οικονομική καπιταλιστική κρίση που οδήγησε σε μνημόνια στον ελλαδικό χώρο και βίαιη φτωχοποίηση των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, και στους μεγάλους κοινωνικοταξικούς αγώνες της εποχής, γεννήθηκε η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, ως μια ανάγκη για στέγαση, για δημιουργία κοινότητας, αυτοοργάνωση των αναγκών και έμπρακτη αλληλεγγύη.

Αυτή τη στιγμή, δεκαέξι χρόνια μετά την έναρξη αυτού του εγχειρήματος, τα Προσφυγικά μέσα στα 8 μπλοκ εργατικών κατοικιών από τα οποία απαρτίζονται, αριθμούν περισσότερα από 400 άτομα όλων των ηλικιών και διαφόρων κοινωνικών ομάδων. Ντόπιοι, μετανάστριες, πολιτικοί πρόσφυγες, παιδιά, καρκινοπαθείς και υπερήλικες, άτομα με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, όλοι άνθρωποι της κοινωνικής βάσης, συστεγάζονται συμπράττουν σε μια προσπάθεια αξιοπρεπούς διαβίωσης με κοινοτικό χαρακτήρα και θέληση και πράξη για μια καλύτερη ζωή.

Αυτό που έχει πετύχει η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών δεν δύναται κανένα κράτος, καμία εταιρία και κανένα σχέδιο ανάπλασης να το διαλύσει, καθώς δεν μπορεί καν να το φανταστεί. Η συγκρότηση 22 αυτόνομων δομών κοινωνικής αυτάρκειας, ωφέλειας και αυτοοργάνωσης για την κάλυψη των αναγκών των ανθρώπων της κοινότητας και της ευρύτερης γειτονιάς, αλλά και η ενεργή συμμετοχή της Κοινότητας μέσω της Συνέλευσης των Κατειλλημένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ) σε κάθε κοινωνικό πεδίο, σε κάθε αγώνα του κοινωνικοταξικού πολέμου, τόσο αναφορικά με το ελλαδικό κίνημα όσο και με της διεθνιστικής αλληλεγγύης, αναδεικνύουν την επιτχυμένη συλλογική αυτοδιαχείρηση που ξεφεύγει και συνθλίβει την καπιταλιστική πραγματικότητα. Συνιστά ένα αντιπαράδειγμα για το πως μπορεί να δομηθεί η ζωή μας έξω από τις λογικές του κέρδους και της κρατικής διαμεσολάβησης, με γνώμονα την κοινότητα και την αλληλεγγύη.

Τους τελευταίους μήνες η κοινότητα των Κατειλλημένων Προσφυγικών δέχεται μια έντονη επίθεση. Σαφώς, δεν είναι η πρώτη φορά που βρίσκεται στο στόχαστρο των κρατικών και καπιταλιστικών μηχανισμών, καθώς στο πρόσφατο παρελθόν πραγματοποιήθηκε μεγάλη αστυνομική επιχείρηση που απαντήθηκε με την μαχητική υπεράσπιση της κοινότητας και τη σύλληψη δεκάδων συντροφιών. Ωστόσο, το τελευταίο κρατικό σχέδιο εκκένωσης με τα χαρακτηριστικά που διαθέτει κρίνει την κατάσταση ιδιαίτερα κρίσιμη. Τον Ιούνιο του 2025 η περιφέρεια Αττικής υπέγραψε μαζ΄με το Υπουργείο Πολιτισμού και τη Δ.ΥΠ.Α προγραμματική σύμβαση για την ανάπλαση των Προσφυγικών η οποία συνεπάγεται την εκκένωση της κοινότητας. Στα μέσα Γενάρη, μέσα από δημοσιεύματα έγινε γνωστή η υπογραφή της προγραμματικής αυτής σύμβασης και ότι εντός του πρώτου τριμήνου του '26 θα προκηρυχθεί ο διαγωνισμός για την ανάθεση του έργου σε ανάδοχο εταιρεία. Ως πρόσχημα του σχεδίου παρουσιάζεται η δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και υποστηρικτών δομών όπως για παράδειγμα και για συγγενείς ασθενών του νοσοκομείου Αγίου Σάββα που βρίσκεται δίπλα στα Προσφυγικά. Στην πραγματικότητα όμως γνωρίζουμε πολύ καλά την πάγια στρατηγική των κρατικών μηχανισμών να προπαγανδίζουν παρελκυστικά ένα "προνοιακό μοντέλο" το οποίο θυμούνται ξαφνικά με αφορμή την εκκένωση καταλήψεων ώστε να αντλήσουν την στήριξη της κοινής γνώμης για τον κατασταλτικό σχεδιασμό τους. Η πραγματικότητα μιλάει από μόνη της, καθως στην πλειονότητα των επιχειρήσεων εκκένωσης καταλήψεων τα κτήρια έχουν αφεθεί να ρημάζουν ή και κατεδαφίζονται. Φυσικά αξίζει να σημειώσουμε ότι η ίδια η Κοινότητα μέσα στις δεκάδες δομές που έχει οργανώσει, έχει μεριμνήσει η ίδια και έχει διαμορφώση χώρο καρκινοπαθών για το νοσοκομείο του Αγίου Σάββα αλλά και της φιλοξενίας συγγενών ασθενών που δεν κατοικούν στην πόλη της Αθήνας. Μάλιστα, οι κάτοικοι έχουν προχωρήσει σε ίδρυση Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας και έχουν διαμορφώσει ολοκληρωμένη πρόταση για την ανακαίνιση των κτηρίων με αυτοχρηματοδότηση,

στήριξη από ειδικούς τεχνικούς και μηχανικούς σε μια σταδιακή διαδικασία ανακαίνησης με σεβασμό στο διατηρητέο χαρακτήρα των κτηρίων χωρίς την απομάκρυνση των κατοίκων από το χώρο επιβεβαιώνοντας και πάλι την οργανωτική τους αυτοτέλεια και αναβάθμιση χωρίς κανένα λόγο οποιασδήποτε κρατικής παρέμβασης.

Από τη γνωστοποίηση των κρατικών και καπιταλιστικών σχεδίων η Κοινότητα των Κατειλλημένων Προσφυγικών έχει ξεκινήσει έναν τεράστιο αγώνα υπεράσπισης ο οποίος έχει στηριχθεί από τεράστιο μέρος του αγωνιζόμενου κόσμου και της κοινωνίας ευρύτερα τόσο σε πανελλαδικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Συλλογικοί φορείς, σωματεία, συλλογικότητες, άνθρωποι από διάφορα εργασιακά και άλλα πεδία έχουν δείξει την αλληλεγγύη τους με τον αγώνα των Προσφυγικών, ενώ πραγματοποιούνται συνεχώς παρεμβάσεις, εκδηλώσεις, συνελέυσεις και δράσεις αλληλεγγύης από και προς την Κοινότητα.

Σε αυτό τον άξονα, από τις 05/02 ο αγωνιστής Αριστοτέλης Χαντζής, μέλος και κάτοικος των Προσφυγικών, έχει ξεκινήσει απεργία πείνας διαρκείας μέχρι θανάτου, βρίσκεται στην 52η ημέρα απεργίας πείνας με σοβαρούς κινδύνους για την υγεία του για την ικανοποίηση των συλλογικών αιτήματων της κοινότητας τα οποία είναι τα εξής :

-ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

-ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ "ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. -ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε." ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! - ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ "ΑΝΑΠΛΑΣΗ" ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

-ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.

-ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ Δ.ΥΠ.Α. ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ! - ΝΕΕΣ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΟΙΚΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΕΓΑΣΗ ΤΩΝ ΕΥΑΛΩΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΣΤΑ 80.000 ΑΔΕΙΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ.

-ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ! - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΠΙΖΝΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ.

-ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ "Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ" ΑΠΟ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ! - ΔΟΜΕΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΣΤΕΛΕΧΩΣΗ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ "Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ".

Οι καταλήψεις αποτελούν δομές αγώνα, κέντρα αντιστάσεων, μέσα απο την σάρκα του ανταγωνιστικού κινήματος και φυσικά όχι μόνο. Οι καταλήψεις ανοίγουν διαχρονικά για τη στέγαση ανθρώπων που αμφισβητούν τον βίαιο θεσμό της ιδιοκτησίας, αλλά και ανθρώπους που δεν έχουν την επιλογή να πληρώνουν για να ζήσουν. Μετανάστριες, φτωχοί, και κάθε λογής αγωνιζόμενος κόσμος έχει υπάρξει μέσα σε κατειλλημένα εδάφη είτε μέσα απο την έμπρακτη ανάγκη της στέγης είτε μέσα απο την ανάγκη για δημιουργία και ζύμωση πολιτικών σχέσεων, κοινοτήτων και δομών έξω απο εμπορευματικές λογικές, αυτοοργανωμένα και αντιιεραρχικά και αδιαμεσολάβητα σε ένα πλαίσιο συλλογικοποίησης των αντιστάσεων μας. Οι καταλήψεις αποτελούν απελευθερωμένα εδάφη μέσα στον υπάρχοντα καπιταλιστικό κόσμο, δίνουμε μέσα απο αυτές ένα κομμάτι άμεσης απάντησης για το πως θέλουμε να ζούμε, ελεύθερα και ισότιμα.

Σε ένα κόσμο που το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας πλήττεται απο τη φτώχια και την ακρίβεια, που τα ενοίκια είναι ψηλότερα από τον βασικό μισθό, που οι πλειστηριασμοί των σπιτιών της κοινωνικής βάσης ολοένα και αυξάνονται για να δίνονται στα funds και τις τράπεζες, που ο εξευγενισμός έχει κατακλείσει κάθε γειτονιά στις βλέψεις κράτους και κεφαλαίου για πλήρη τουριστικοποίηση των αστικών μητροπόλεων εκτοπίζοντας όποιον δεν χωράει στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και δεν εναρμονίζεται με την καπιταλιστική θέαση των πόλεων( μετανάστριες,ρομά,χρήστες,άστεγους,αναρχικές),εμείς θέλουμε να διαλέγουμε να μπαίνουμε στα άδεια σπίτια.

Αυτό που συμβαίνει με την Κοινότητα των Κατειλλημένων Προσφυγικών αντικατοπτρίζει τις κρατικές και καπιταλιστικές βλέψεις από την μία και τα δικά μας προτάγματα από την άλλη. Τη στιγμή που το ελληνικό κράτος έχει πάρει ξεκάθαρη θέση με τη συμμετοχή του στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, τις διακρατικές συμφωνίες στον άξονα ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΕΕ και τη στενή συμμαχία του με ΗΠΑ-Ισραηλ που αυτη τη στιγμή βομβαρδίζουν σε όλη τη Μέση Ανατολή και πραγματοποίουν επεμβάσεις και εκτοπισμούς, με τις νατοϊκές και αμερικανικές βάσεις στον ελλαδικό χώρο να προμηθευόυν υλικά τον πόλεμο, και το ελληνικό κράτος να βαθαίνει στην στρατιωτική προετοιμασία με αυστηροποίηση της στρατιωτικής θητείας, εθελοντική στράτευση των γυναικών, αγορά νέων εξοπλισμών, μεταφορά πολεμικών αεροσκαφών και πλοίων σε εμπόλεμες καταστάσεις κοκ, τη στιγμή που συνεχίζουν οι μαζικές δολοφονίες μεταναστριών στις θάλασσες από το λιμενικό με πρόσφατο παράδειγμα την δολοφονία 15 ανθρώπων στη Χίο, τη στιγμή που οι εργοδοτικές δολοφονίες στην ελλάδα ξεπερνάνε κάθε προηγούμενο, με πρόσφατο παράδειγμα δολοφονία πέντε εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα, η λογική του κέρδους στοχεύει με τη καπιταλιστική λογική της "ανάπλασης" στον εκτοπισμό ανθρώπων της κοινωνικής βάσης από τα σπίτια τους, για να οδηγήσει με το πολεοδομικό της σχεδιασμό άλλη μία γειτονιά των μητροπόλεων στον πλήρη εξευγενισμό όπου τα σπίτια μετατρέπονται σε αιρβνβ για τους τουρίστες και οι κάτοικοι αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στην βασική ανάγκη της στέγασης και στο ολοένα και αυξανόμενο κόστος διαβίωσης. Αυτό έχουμε δει να συμβαίνει σε πολλές γειτονιές όπου με την εκκένωση των καταλήψεων οι οποίες αποτελούν αντίβαρο στην τουριστικοποίηση και ενοχλούν τα σχέδια του κεφαλαίου για επενδύσεις, μετατράπηκαν σε γειτονιές- φαντάσματα για τους τουρίστες και τους χίπστερς (βλέπουμε εκκένωση καταλήψεων Κουκακίου). Αντίστοιχα, η απεδαφικοποιίση ενός ισχυρού κέντρου αγώνα ζωής και αυτοοργάνωσης, όπως είναι αυτός της Κοινότητας Κατειλλημμένων Προσφυγικών που μάχεται ανελλιπώς απέναντι στην κρατικοκαπιταλιστική βαρβαρότητα στοχεύει στην επιβολή "σιγής ιχθύος" ώστε τα πολεμικά πλάνα, τα ευρύτερα κατασταλτικά σχέδια προς τον κοινωνικό ιστό να περάσουν με τη λιγότερη δυνατή αντίδραση.

Παρά τις στρατηγικές των κρατικών μηχανισμών, οι κοινότητες αγώνα, τα Προσφυγικά, η κοινωνική κατοικία που συνιστούν ήδη και δεν χρειάζονται κανενός είδους τσιφλικά είναι εδώ, μάχονται και θα παραμείνουν. Ανάμεσα -κυριολεκτικά και χωροταξικά- στα προπύργια της αστυνομικής εξουσίας που καταστέλλει και συλλαμβάνει, (τη ΓΑΔΑ)και της δικαστικής εξουσίας που φυλακίζει και διαμεσολαβεί στις ζωές μας (το Εφετείο) τα Προσφυγικά θα συνεχίσουν να αποτελούν αγκάθι στο εξουσιαστικό σύμπλεγμα γιατί συμπυκνώνουν όλα τα προτάγματα της ελευθερίας,της ισότητας, της αυτοδιαχείρησης και της συλλογικοποίησης που οραματιζόμαστε και για το λόγο αυτό τα εχθρέυονται τόσο οι καταπιεστές μας. Τους αποδεικνύουν καθημερινά αυτό για το οποίο παλεύουμε στην πράξη. Και θα έχουν την αμέριστη αλληλεγγύη μας μέχρι τέλους.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

TΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ 52η ΗΜΕΡΑ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ

Aνάρες, Oμάδα Δράσης και Αλληλεγγύης

Κάλεσμα αλληλεγγύης στη δίκη για την υπόθεση των Αμπελοκήπων την Πέμπτη 2 Απριλίου στις 8 κ 30 στο Β' τριμελές εφετείο κακουργημάτων στην Λουκάρεως (Ισόγειο αίθουσα Δ5). Λευτεριά σε όλα τα προφυλακισμένα συντρόφια

Ξεκίνησε σήμερα η δίκη για τα προφυλακισμένα συντρόφια που διώκονται για την υπόθεση της έκρηξης σε διαμέρισμα στους Αμπελόκηπους, ανάμεσα σε πλήθος αλληλέγγυων συντρόφων/ισσών. Η παρουσία τους παρεμποδίστηκε στην δικαστική αίθουσα και, μάλιστα, κατά την διάρκεια της δίκης υπήρχε έντονη παρουσία ΜΑΤ και ΟΠΚΕ. Με τις δηλώσεις των συντροφισσών Μαριάννας Μανουρά και Δήμητρας Ζαραφέτα, τις ενστάσεις των δικηγόρων και τις καταθέσεις μαρτύρων (ιδιοκτήτη της πολυκατοικίας και του γιατρού που περιέθαλψε την Μαριάννα) ολοκληρώθηκε η σημερινή διαδικασία.

Tα κράτη είναι οι μόνοι Τρομοκράτες. Αλληλεγγύη στα προφυλακισμένα συντρόφια. Στεκόμαστε αδιαπραγμάτευτα δίπλα τους μέχρι την απελευθέρωση τους.

Διανύουμε μια περίοδο κλιμάκωσης του πολέμου στη Μέση Ανατολή και ευρύτερα. Η περίοδος αυτή έρχεται να συμπληρώσει τα σταθερά μέτωπα θανάτου ανά τον κόσμο, ενώ η καταφανής και ενεργή συμμετοχή και εμπλοκή του ελληνικού κράτους στην πολεμική συνθήκη εντείνει την ανάγκη για ένα ακόμα πιο ενεργό εγχώριο αντιπολεμικό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Στα ίδια πλαίσια το κοινωνικό συμβόλαιο των αστικών δημοκρατιών έχει δομικά αποσυρθεί και τα ανθρώπινα όπως αποκαλούνται δικαιώματα -με πρωταρχικό αυτό στη ζωή- παύουν πια να είναι προστατευμένα αγαθά από τα εξουσιαστικά συστήματα διαχείρισης που τα θεμελίωσαν. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται επίσης από τις ολοένα και περισσότερες κρατικές δολοφονίες, οι οποίες δεν χρειάζονται πια το πρόσχημα της συμμετοχής σε μια ιδιαίτερα επικίνδυνη- για τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής και ειρήνης- ομάδα. Χαρακτηρίζεται επίσης από τις κρατικές και καπιταλιστικές δολοφονίες καθημερινά στους χώρους εργασίας, στους δρόμους, στα σύνορα και το Αιγαίο, στα Τέμπη, το Μάτι και τη Μάνδρα, στα φασιστικά καρτέρια θανάτου, αλλά και από τις «επικίνδυνες αποστολές» των εργοδοτών-εφοπλιστών που στέλνουν τους ναυτεργάτες μέσα στο στόμα του λύκου, καλώντας τους έτσι να υπογράψουν μια ιδιότυπη ανάληψη ευθύνης στα μέτωπα πολέμου. Σε μια περίοδο που το μόνο που μας επιφυλάσσει είναι μια νοσηρή συνθήκη επιβίωσης, μια καθημερινή πρόσκληση αστικής νομιμοποίησης της ύπαρξής μας, σε μια περίοδο που οι εξουσιαστικοί/κατασταλτικοί θεσμοί επελαύνουν επιχειρώντας να αλώσουν και να αποικίσουν κάθε σημείο ανθρώπινης αλληλεπίδρασης και επιτίθενται με μένος σε κάθε κέντρο και εστία αγώνα, το κράτος, οι δικαστικοί και κατασταλτικοί θεσμοί καταπίεσης προσπαθούν να πείσουν την ελλαδική κοινωνία ότι τα συντρόφια μας, αλλά και ο κάθε αγωνιζόμενος άνθρωπος που οραματίζεται ένα κόσμο διαφορετικό και βάζει την εαυτή του και την ύπαρξη του σε μια τροχιά απέκδυσης της συστημικής σαπίλας, που αγωνίζεται για την αντιστροφή της με κάθε μέσο, είναι τρομοκράτης, είναι εχθρός μια ειρηνευμένης κοινωνικής συνθήκης, διακινδυνεύει την δημόσια τάξη, την ειρηνική συνύπαρξη των πολιτών, όπως ορίζει το γράμμα του νόμου στην αντίστοιχη διάταξη του 187.

Τρομοκράτες είναι το κράτος και το κεφάλαιο. Από αυτούς κινδυνεύουν και τρομοκρατούνται οι κοινωνίες του σήμερα, τα φτωχοποιημένα κοινωνικά κομμάτια, οι αόρατοι αυτού του κόσμου, και όχι από τον κόσμο του ριζοσπαστικού αγώνα. Αυτό λέγαμε πάντα, έτσι θα σταθούμε απέναντί τους και καθ όλη τη διάρκεια της δίκης που ξεκίνησε την 1η Απριλίου, μέχρι την τελική απελευθέρωση όλων των προφυλακισμένων συντροφιών.

Η ακούσια έκρηξη την 31/10/24 στην οδό Αρκαδίας κόστισε την ζωή του αναρχικού συντρόφου μας Κυριάκου Ξυμητήρη, προκάλεσε τον βαρύ τραυματισμό της συντρόφισσας Μαριάννας και οδήγησε στην σύλληψη και προφυλάκιση των αναρχικών συντροφισσών Μαριάννας Μανουρά, Δήμητρας Ζαραφέτα, του αναρχικού Νίκου Ρωμανού, του συντρόφου Δημήτρη και του Α.Κ. οι οποίοι είναι προφυλακισμένοι έως και σήμερα παρά τα συνεχή αιτήματα για αντικατάσταση της κράτησης. Η συνθήκη αυτή εργαλειοποιήθηκε από τα δημοσιογραφικά μίντια και την κρατική προπαγάνδα προκείμενου να συκοφαντήσει και να αποπολιτικοποιήσει τόσο τους συντρόφους μας, όσο και την ίδια την επαναστατική αντιβία και να υπονομεύσει τις εξεγερτικές επιλογές του αγώνα.

Ενάμιση σχεδόν χρόνο μετά καλούνται να παραστούν στις δικαστικές αίθουσες σε μια, για ακόμη μια φορά, απονομιμοποιημένη από τους ίδιους τους αστικούς νόμους, διαδικασία. Παρ όλη την επιμονή της αντιτρομοκρατικής και συνολικά των διωκτικών αρχών και των φερέφωνών τους να διογκώσουν την υπόθεση, να την συσχετίσουν με άλλες επαναστατικές οργανώσεις και ενέργειες ή και να εφεύρουν άγνωστες και μη υπαρκτές οργανώσεις, το αφήγημα τους έχει ήδη πέσει στο κενό. Έχουμε ευθύνη να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να συντριβεί και στις δικαστικές αίθουσες και στη δημόσιο διάλογο. Για τις επιλογές των συντροφισσών και των συντρόφων μας θα μιλήσουν, όπως το κάνουν από την πρώτη μέρα, οι ίδιες και οι ίδιοι. Εμείς θα είμαστε και πάλι εκεί για να τους στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Θα είμαστε εκεί για να διατηρήσουμε ζωντανή την επαναστατική μνήμη ενός από τους πολυτιμότερους συντρόφους που είχαμε, του Κυριάκου Ξυμητήρη.

Όσο και να λερώνουν το στόμα τους, για τον Κυριάκο ''μίλησαν'' οι ίδιες του επιλογές και αποφάσεις. Ένας σπάνιος σύντροφος, που θα μείνει για πάντα στην ιστορία του αναρχικού κινήματος και της ένοπλης πάλης, που έζησε ως ενεργό κομμάτι του πολύμορφου αγώνα και ως κομμάτι της διαρκούς εξεγερσιακής κίνησης αντίστασης. Παρών σε κάθε πεδίο του κοινωνικού και ταξικού πολέμου, έφυγε από τη ζωή επιχειρώντας να εκπληρώσει την δική του εξέγερση, την δική του πολυπόθητη επανάσταση προσδοκώντας κάποιο εκρηκτικό πλήγμα στον κόσμο της εξουσίας.

Η ένοπλη πάλη, αναπόσπαστο κομμάτι του ριζοσπαστικού κινήματος, του πολύμορφου κοινωνικού και ταξικού αγώνα, αμφισβητεί το κρατικό μονοπώλιο στη βία. Είναι ένα κομμάτι της αγωνιστικής παράδοσής που συνδέει το χθες και το σήμερα με το δρόμο προς την εξέγερση και την κοινωνική επανάσταση. Η επαναστατική μνήμη το ίδιο.

Αυτός ο Οκτώβρης θα μείνει για πάντα στην ιστορία καθώς ένα ακόμα άστρο έσβησε νωρίς, καρφώνοντας χιλιάδες μαύρα βέλη στα βάθη της ψυχής μας.

Από την πρώτη Απρίλη και κάθε μέρα διεξαγωγής της δίκης θα είμαστε εκεί, εντός και εκτός της δικαστικής αίθουσας για να σταθούμε αδιαπραγμάτευτα δίπλα στα συντρόφια πολιτικά και ηθικά μέχρι την απελευθέρωση τους. Για να δείξουμε ξανά πως κανείς και καμία τους δεν είναι μόνη/μόνος. Ο σύντροφος Κυριάκος και οι συντρόφισσες/οι που θα δικαστούν σε αυτήν την πολιτική δίκη είναι κάποιοι/κάποιες από εμάς.

ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΩΝ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

Ταμείο Αλληλεγγύης Φυλακισμένων και Διωκόμενων Αγωνιστ(ρι)ών

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1640497/

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ

Συγκέντρωση αλληλεγγύης:

Κυριακή 05/04 στις 12.00 στο Άγαλμα Βενιζέλου

Διανύουμε μια αρκετά εκτεταμένη περίοδο στην οποία η επιβολή του σύγχρονου ολοκληρωτισμού στο εσωτερικό και των δυτικών κοινωνιών μοιάζει πλέον να έχει επέλθει σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής. Σταδιακά παρατηρούμε την κλιμάκωση της κρατικής τρομοκρατίας: την άνοδο του φασισμού/ναζισμού, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και τις αυξανόμενες δολοφονίες τους στα σύνορα, την ολοκληρωτική υποτίμηση των ζωών των εργαζομένων, τη διάλυση της δημόσιας υγείας και της παιδείας, τους νόμους περιστολής των διαδηλώσεων και των απεργιών, τον έλεγχο της ζωής στα πανεπιστήμια, τις γυναικοκτονίες, τη συγκάλυψη κυκλωμάτων trafficking και παιδοβιασμών, τις δολοφονίες στα Τέμπη και τη συγκάλυψη του κρατικού αυτού εγκλήματος. Είναι πλέον προφανές ότι το κρατικό καπιταλιστικό σύστημα δεν έχει τίποτε άλλο να υποσχεθεί πέρα από φτώχεια, εξαθλίωση και θάνατο! Και αν η τελευταία εγγύση του κρατικού - καπιταλιστικού συστήματος, τουλάχιστον για τις κοινωνίες του δυτικού κόσμου ήταν η μη εμπόλεμη κατάσταση, πλέον η υπόσχεση αυτή δεν μπορεί να εκπληρωθεί καθώς σε παγκόσμιο πλέον επίπεδο τα κράτη εξοπλίζονται για πολεμική συμπλοκή και σύρραξη και παράλληλα θωρακίζονται τους ενάντια σε όσους ονομάζουν ως "εσωτερικούς εχθρούς", σε όσους δηλαδή δε σιωπούν, δε συναινούν, δε σκύβουν το κεφάλι - αντιθέτως συνεχίζουν να αγωνίζονται για την ελευθερία, για την ισότητα και τη ζωή, συνεχίζουν να αγωνίζονται για την ανθρωπότητα!

Αιχμή της κατασταλτικής δράσης του κράτους αποτελεί και η επίθεση στους κατειλημμένους χώρους και το αναρχικό κίνημα. Η τωρινή κυβέρνηση συνεχίζοντας και αναβαθμίζοντας το έργο όλων των προηγούμενων εξέθεσε τις προθέσεις της αρχικά με το τελεσίγραφο Χρυσοχοΐδη για την επίθεση στο σύνολο των κατειλλημένων χώρων. Όταν κατάλαβε ότι η στρατηγική της ενιαίας επίθεσης παρήγαγε πολύ περισσότερη συσπείρωση απ' ότι φόβο την εγκατέλειψε, άλλαξε προϊστάμενο στο υπουργείο καταστολής και επιδόθηκε σε σταδιακά χτυπήματα ανά την επικράτεια. Οι καταλήψεις αποτελούν κομμάτι του αγώνα, το έδαφος όπου προετοιμάζονται τα σχέδια της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης και για αυτό πρέπει να χτυπηθούν, στο πλαίσιο της «προληπτικής αντιεξέγερσης» για να μην βρουν κοινωνικές προσβάσεις να μην έρθουν σε ώσμωση με την διογκούμενη οργή των πληβειακών μαζών, ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου τα προτάγματα του αναρχικού αγώνα είναι τα μόνα που μπορούν να δώσουν μιαν απάντηση στη βάρβαρη πραγματικότητα που βιώνουμε. Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών βρίσκεται το τελευταίο διάστημα στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής μέσω μιας νέας σύμβασης η οποία ορίζει τα συγκεκριμένα κτίρια ως διαθέσιμα προς εκμετάλλευση και ορίζει την άμεση εκκένωσή τους.

Είμαστε εδώ για να τους υπενθυμίσουμε ξανά πως οι αγώνες μας δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν. Τα «τελεσίγραφα» καίγονται στους δρόμους και οι επιθέσεις των ένστολών καθαρμάτων που εισβάλλουν μέσα στο σκοτάδι της νύχτας στα Σπίτια του Αγώνα θα απαντώνται με ανακαταλήψεις, ανοικοδομήσεις και μαζικές συγκρούσεις, κάτω από το φως της μέρας. Το αναρχικό κίνημα γεννήθηκε μέσα από σχέσεις αμοιβαίας κοινωνικής αλληλοβοήθειας, αναπτύχθηκε και ενέπνευσε με το όπλο της αλληλεγγύης και αυτό παραμένει το ιδανικό και ο προσανατολισμός του για την κοινωνία που οραματίζεται, για τον κόσμο που θα χωρά μέσα του όλους τους κόσμους

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ

ΔΕΚΑ ΕΚΑΤΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ

Μαυρο&Κοκκινο μέλος ΑΠΟ - ΟΣ

Στο κέντρο της Αθήνας, πάνω στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, υπάρχει μια γειτονιά με πλούσιο κοινωνικό παρόν και παρελθόν, τα Προσφυγικά. Τα κτίρια των Προσφυγικών ανήκουν στο αρχιτεκτονικό κίνημα Bauhaus και χτίστηκαν για τους μικρασιάτες πρόσφυγες, με ανοιχτούς, κοινούς χώρους ανάμεσα στις οικοδομές, ώστε να υποστηρίζουν την καθημερινότητα μιας ζωντανής γειτονιάς, όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα. Μέσα σε οκτώ μπλοκ εργατικών κατοικιών, που φέρουν ακόμα σημάδια από συγκρούσεις των Δεκεμβριανών του '44, σήμερα ζουν άνθρωποι όλων των ηλικιών, από 27 εθνικότητες και αντίστοιχες γλώσσες και θρησκεύματα.

Στα Προσφυγικά από το 2011, ο κόσμος έχει συγκροτήσει κοινότητα, στην οποία ζουν τουλάχιστον 400 άνθρωποι συλλογικά, οργανώνοντας τις ζωές τους μαζί δηλαδή, με βάση τις ανάγκες τους και την μεταξύ τους συνεργασία. Ο τρόπος που το κάνουν αυτό είναι στήνοντας δομές, τις οποίες αποφασίζουν και λειτουργούν οι ίδιοι, χωρίς χρήματα απλώς και μόνο επειδή είναι χρήσιμες για όλους. Γιατί χωρίς αυτές, τότε ο καθένας θα ήταν μόνος απέναντι στη φτώχια και την κρατική βία. Μέσα στα χρόνια έχουν στήσει δεκάδες δομές, ενδεικτικά να αναφέρουμε την δομή υγείας, το παιδικό στέκι, τη δομή φιλοξενίας ασθενών και συγγενών του Αγίου Σάββα, τη γυνακεία δομή, τη δομή ζώων και το φούρνο Berkin Elvan, που είναι ανοιχτές για την κοινότητα αλλά και ολόκληρη την κοινωνία. Η κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί παράδειγμα κοινωνικών κατοικιών φτιαγμένο από την κοινότητα, για την κοινότητα, χωρίς αφεντικά, γραφειοκράτες, ευεργέτες ή μπίζνες. Με τη δομή υγείας της κοινότητας έχουμε αναπτύξει στενές συντροφικές σχέσεις, συμμετέχουμε μαζί στο Πανελλαδικό Αυτοοργανωμένο Δίκτυο για την Υγεία, έχουμε κάνει κοινές εκδηλώσεις, έχουμε θαυμάσει και αντλούμε έμπνευση από τον τρόπο που σκέφτονται και δρουν.

Η κοινότητα αυτή έχει εδώ και καιρό στοχοποιηθεί από την κατασταλτική πολιτική του ελληνικού κράτους και έχει, πολλάκις, δεχτεί επιθέσεις, προσπάθειες εκκένωσης από την ΕΛΑΣ και προβοκάτσιες. Πρόσφατα ανακοινώθηκε η απόφαση της Περιφέρειας Αττικής να προχωρήσει σε "ανάπλαση" και εξευγενισμό της περιοχής και να μετατρέψει τα μπλοκ των προσφυγικών σε "κοινωνικές κατοικίες", φυσικά με χρηματοδότηση ΕΣΠΑ 15 εκατομμυρίων ευρώ. Χωρίς πουθενά να αναφέρεται ότι η ανάπλαση αυτή εμπεριέχει το ξεσπίτωμα 400 ανθρώπων, μεταξύ των οποίων βρίσκονται και άνθρωποι με πολλαπλές ευαλωτότητες, άνθρωποι με προβλήματα υγείας, τα οποία είναι βέβαιο ότι θα επιδεινωθούν αν βρεθούν σε συνθήκες αστεγίας. Με πρόσχημα τη δημιουργία κοινωνικών κατοικιών, η κυβέρνηση παραλείπει να αναφέρει ότι το μέρος αυτό είναι ήδη κοινωνικές κατοικίες, με τρόπο μάλιστα που δεν περιέχει μόνο τη στέγαση αλλά όλο το φάσμα της ζωής, με τρόπο που δημιουργεί κοινή ζωή, μια κοινή ζωή που έχουμε όλες τόσο πολλή ανάγκη, μέσα στις σημερινές συνθήκες του νεοφιλελεύθερου ατομικισμού.

Είναι προφανές πως λένε ψέματα. Το κράτος, η κυβέρνηση και τα αφεντικά θέλουν τόσο να καταστρέψουν αυτό το διαφορετικό παράδειγμα ζωής και αγώνα, όσο και να γεμίσουν τις τσέπες τους. Να τις γεμίσουν πρώτα με τα 15 εκατομμύρια και παράλληλα να "ανοίξουν την πόρτα" για τον "εξευγενισμό" ολόκληρης της περιοχής Αμπελοκηπών, την συνολική άνοδο του κόστους ζωής, δηλαδή, που πάντα έχει συνέπεια τον εκτοπισμό των φτωχότερων κατοίκων όλης της περιοχής, ώστε να έρθουν άλλοι, πλουσιότεροι.

Εδώ και 54 ημέρες, ένας κάτοικος της κοινότητας, ο Αριστοτέλης Χαντζής, κάνει απεργία πείνας μέχρι θανάτου, για την υπεράσπιση της ζωής και των συλλογικών αιτημάτων της κοινότητας, τα οποία είναι:

- Άμεση ακύρωση της σύμβασης από την Περιφέρεια Αττικής

- Παραμονή όλων των κατοίκων των προσφυγικών στα σπίτια, στον τόπο και στην περιοχή που διαμένουν και έχουν συνδεθεί κοινωνικά-πολιτισμικά και οργανικά μαζί τους

- Να δοθούν έμπρακτες εγγυήσεις για την αποκατάσταση των προσφυγικών από την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία με την επωνυμία «Κάτοικοι και φίλοι Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας Α.Μ.Κ.Ε.» με τη δική της χρηματοδότηση! - ούτε ευρώ δημοσίου χρήματος για την ανάπλαση των Προσφυγικών!

Ως Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στη Δομή Υγείας και σε ολόκληρη την Κοινότητα των Προσφυγικών και τη στήριξή μας στο δίκαιο αγώνα τους για ζωή και ελευθερία!

Καλούμε την κοινωνία να στηρίξει, να αγκαλιάσει και να πλαισιώσει την προσπάθεια και τον αγώνα της κοινότητας!

Καλούμε τα εμπλεκόμενα μέρη να πάρουν θέση, απαιτούμε να μην ξεσπιτωθεί κανένας άνθρωπος και να μη θρηνήσουμε νεκρό απεργό πείνας!

Γιατί η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας!

Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης

πηγή : email που λάβαμε στις 3 Απριλίου 11h

Έναρξη Συμβολικών Απεργιών Πείνας και Δείψας για τα Προσφυγικά και τον Α.Χ.

- Στηρίζουμε τα καλέσματα 5/4, 12:00, Άγαλμα Βενιζέλου

Τα Προσφυγικά, τα οκτώ μπλοκ εργατικών κατοικιών ανάμεσα στην Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής (ΓΑΔΑ) και τον Άρειο Πάγο, στεγάζουν απο το 2011 μια κοινότητα 400 ανθρώπων. Έλληνες, ρομά και μπαλαμοί, πρόσφυγες και μετανάστες, μεταξύ των οποίων 50 παιδιά, ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, καρκινοπαθείς, υπερήλικες κ.α. ζουν μαζί σε μία γειτονιά που χτίστηκε το 1933 για να φιλοξενήσει πρόσφυγες που προέρχονταν από τη Μικρά Ασία. Στα ίδια κτίρια που πληγώθηκαν απο τα πυρομαχικά των συγκρούσεων των Δεκεμβριακών του 1944, με σημάδια αυτών των πληγών να είναι εμφανή ακόμη και σήμερα.

Μέσα στα χρόνια, λοιπόν, οι άνθρωποι της κοινότητας έχουν δημιουργησεί 22 δομές που λειτουργούν απο την ίδια, με βάση τις αποφάσεις των μελών της και είναι ανοιχτές για όλη την κοινωνία. Για παράδειγμα, υπάρχουν η Δομή Υγείας που παρέχει φροντίδα υγείας σε όσους το έχουν ανάγκη, η Δομή Φιλοξενίας Ασθενών και Συνοδών του αντικαρκινικού νοσοκομείου "Άγιος Σάββας" όπου ασθενείς και συγγενείς μπορούν να μείνουν για όσο χρειαστούν και φροντίζονται απο την κοινότητα στην δύσκολη συνθήκη που διανύουν, ο βρεφονηπιακός σταθμός για τα μικρότερα παιδιά της κοινότητας και ο φούρνος Berkin Elvan που παρέχει καθημερινά φαγητό για τους ανθρώπους της γειτονιάς και της περιοχής. Τα παραπάνω τα κάνουν οι άνθρωποι της κοινότητας χωρίς κάποιο αντίτιμο ή μισθό, απλώς και μόνο επειδή δίχως αυτά ο καθένας θα ζούσε μόνος του, καλούμενος να αντιμετωπίσει την φρικαλεότητα της ολοένα και δυσκολότερης καθημερινότητας.

Της ίδιας καθημερινότητας που ζούμε όταν κάθε εβδομάδα το κόστος ζωής ανεβαίνει και δεν βγαίνει ο μήνας, όταν αρρωσταίνουμε και υποφέρουμε σιωπηλά επειδή το ΕΣΥ είναι υπο διάλυση και δεν έχουμε λεφτά για ιδιώτες, που μας αναγκάζει να πληρώνουμε νοίκι ίσο με τον μισθό μας, που μας πετάει έξω απο το σπίτι μας αδιαφορώντας για το αν θα μείνουμε άστεγοι, που μας δολοφονεί στα σύνορα όταν φεύγουμε ελπίζοντας για μία καλύτερη πραγματικότητα, που μας σκοτώνει στα τρένα που μας μεταφέρουν στους φίλους και την οικογένειά μας ή στα εργοστάσια που δουλεύουμε μπας και βγάλουμε το ψωμί μας.

Όλοι μαζί οι άνθρωποι της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας έχουν καταφέρει να βρουν μία λύση στην μοναχική και τρομακτική ζωή που μας επιβάλλει το σύστημα, δείχνοντας τον δρόμο για έναν καλύτερο κόσμο. Έναν κόσμο όπου μπορούμε να ζήσουμε χωρίς να μας εκμεταλεύονται, χωρίς να είμαστε μόνοι απέναντι στα προβλήματά μας, δίχως ασταμάτητο θάνατο στο βωμό τους κέρδους, δίχως να επιβιώνουμε την κάθε μέρα.

Έναν κόσμο στον οποίο επιτέλους αποφασίζουμε ΕΜΕΙΣ για τις ζωές μας.

Αυτή η ηλιαχτίδια ελπίδας που μάχεται δυναμικά και ασταμάτητα εδώ και 15 χρόνια για την ύπαρξή της, απειλείται με εκκένωση. Τον Ιούνιο του 2025 υπογράφηκε προγραμματική σύμβαση μεταξύ της ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ του ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ και της Δ.ΥΠ.Α., η οποία θέλει την ανάπλαση των 4 πρώτων από τα 8 κτιριακά συγκροτήματα. Προβλέπεται, έτσι, η μετατροπή των μπλοκ των Προσφυγικών σε κοινωνικές κατοικίες και ξενώνες φιλοξενίας καρκινοπαθών, γεγονός παράδοξο - δεδομένου ότι και τα δύο έχουν ήδη στηθεί απο την κοινότητα και λειτουργούν χωρίς αντίτιμα και βύσματα, συνθήκη που δεν περιμένουμε να διατηρηθεί μετά το πέρας της "ανάπλασης". Προβλέπεται, συνεπώς, ο βίαιος διωγμός των 400 ανθρώπων που ήδη κατοικούν σε αυτά τα σπίτια εδώ και χρόνια και έχουν στήσει την ζωή τους εκεί, χωρίς καν κάποια εναλλακτική για την επικείμενη αστεγία τους σε αυτήν την περίπτωση, συνθήκη που θα οδηγήσει πολλούς από αυτούς στον θάνατο. Παράλληλα με το ξεσπίτωμα, δεν έχουμε αυταπάτες πως τα 15 εκατομμύρια ευρώ (χρηματοδότηση ΕΣΠΑ) δεν θα καταναλωθούν με βάση τα συνηθισμένα φαινόμενα (ΟΠΕΚΕΠΕ, σύμβαση 717), παραδίδοντας ένα αμφιβόλου ποιότητας και ασφάλειας "έργο", το οποίο με την σειρά του θα συμβάλλει στον εξευγενισμό της περιοχής και θα αυξήσει το κόστος ζωής και τα ενοίκια για τους κατοίκους των Αμπελοκήπων.

Ο Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος της κοινότητας, κάνει απεργία πείνας μέχρι θανάτου απο την Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2026, για την υπεράσπιση της ζωής και των συλλογικών αιτημάτων της κοινότητας, τα οποία είναι:

- Άμεση ακύρωση της σύμβασης από την Περιφέρεια Αττικής.

- Παραμονή όλων των κατοίκων των προσφυγικών στα σπίτια, στον τόπο και στην περιοχή που διαμένουν και έχουν συνδεθεί κοινωνικά-πολιτισμικά και οργανικά μαζί τους.

- Να δοθούν έμπρακτες εγγυήσεις για την αποκατάσταση των προσφυγικών από την Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία με την επωνυμία «Κάτοικοι και φίλοι Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας Α.Μ.Κ.Ε.» με τη δική της χρηματοδότηση! - Ούτε ευρώ δημοσίου χρήματος για την ανάπλαση των Προσφυγικών!

Ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στην κοινότητα των Προσφυγικών και τον Αριστοτέλη Χαντζή, ανακοινώνουμε πως θα ξεκινήσουμε συμβολική 24ωρη απεργία πείνας και δείψας, με έναρξη την Κυριακή 05/04/2026, ώρα 12:00 στο Άγαλμα Βενιζέλου.

Καλούμε όλη την κοινωνία να συμβάλλει στο μέτρο των δυνάμεων και τον δυνατοτήτων της στην άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων της κοινότητας, ενάντια στον εκτοπισμό ενός ολόκληρου χωριού ανθρώπων απο τα σπίτια τους και τον θάνατο του Αριστοτέλη Χαντζή.

Καλούμε στις 5/4, 12:00 στο άγαλμα Βενιζέλου.

Πρωτοβουλία αλληλεγγύης στην κοινότητα των κατειλημμένων Προσφυγικών Θεσσαλονίκης

πηγή : email που λάβαμε στις 3 Απριλίου 11h

Κάλεσμα σε μικροφωνική συγκέντρωση αλληλεγγύης στην Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών

Κυριακή 05/04 | 12:00 | Άγαλμα Βενιζέλου

ΚΟΙΝΗ ΜΑΣ ΓΛΩΣΣΑ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Τα προσφυγικά δεν αποτελούν έναν εγκαταλελειμμένο χώρο προς «αξιοποίηση» ούτε ένα πολεοδομικό πρόβλημα που χρήζει τεχνικής διαχείρισης αλλά μια ζωντανή, ενεργή και ιστορικά φορτισμένη κοινότητα κοινωνικής κατοικίας, αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης, η οποία εδώ και δεκαέξι χρόνια στεγάζει, φροντίζει και στηρίζει εκατοντάδες ανθρώπους που αποκλείστηκαν από το κράτος και τις αποδιαρθρωμένες κοινωνικές δομές.

Ήδη από το καλοκαίρι του 2025 στα κρυφά, η Περιφέρεια Αττικής εκκίνησε μέσω προγραμματικών συμβάσεων τον σχεδιασμό για την καταστολή και την εκκένωση της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών, επιχειρώντας να προετοιμάσει το έδαφος για μια συνολική παρέμβαση που δεν έχει ως στόχο την κοινωνική φροντίδα αλλά την εκδίωξη των κατοίκων και την αναδιάρθρωση της περιοχής με όρους οικονομικής εκμετάλλευσης.

Με την έναρξη του 2026, το σχέδιο αυτό πέρασε σε νέα φάση, με την οργανωμένη προπαγανδιστική του προώθηση μέσω πληρωμένων δημοσιευμάτων και τη δρομολόγηση όλων εκείνων των διοικητικών και χρηματοδοτικών βημάτων που προβλέπουν τη βίαιη εκκένωση των Προσφυγικών μέσα στους επόμενους έξι μήνες, στο πλαίσιο ενός έργου προϋπολογισμού δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, χρηματοδοτούμενου από ευρωπαϊκούς πόρους.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, ο Αριστοτέλης Χατζής, μέλος της κοινότητας των Προσφυγικών ξεκίνησε απεργία πείνας μέχρι θανάτου, βρισκόμενος σήμερα στην 57η ημέρα. Η απεργία πείνας αποτελεί μια ύστατη πράξη αντίστασης και αξιοπρέπειας, καθώς ένα σώμα εκτίθεται συνειδητά στη φθορά για να αναδείξει τη βία που επιχειρείται να επιβληθεί σιωπηλά. Δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη πράξη διαμαρτυρίας, αλλά για μια κραυγή που συμπυκνώνει την αγωνία, την επιμονή και τη συλλογική βούληση μιας ολόκληρης κοινότητας να παραμείνει ζωντανή. Η ευθύνη για την έκβαση αυτού του αγώνα είναι κοινωνική και πολιτική και μας καλεί να σταθούμε ενεργά και έμπρακτα στο πλευρό όσων υπερασπίζονται τη ζωή και την αξιοπρέπειά τους.

Τα Προσφυγικά αποτελούν μια κοινότητα περισσότερων από 400 ανθρώπων που στεγάζουν μετανάστριες, πρόσφυγες, παιδιά, ηλικιωμένους, ασθενείς και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, η οποία έχει εξασφαλίζει το αυτονόητο δικαίωμα στη στέγη, έχει συγκροτήσει ένα εκτεταμένο πλέγμα δομών κοινωνικής φροντίδας, υγείας, παιδείας, πολιτισμού και συλλογικής ζωής, ανοιχτών όχι μόνο στους κατοίκους των Προσφυγικών αλλά και στην ευρύτερη γειτονιά των Αμπελοκήπων, του Γκύζη και συνολικότερη της πόλης της Αθήνας.

Μέσα σε συνθήκες διαρκούς πολιτικής πίεσης και κρατικής απαξίωσης, στα Προσφυγικά λειτουργούν δομές παιδικής μέριμνας και αυτομόρφωσης, αυτοοργανωμένος βρεφονηπιακός σταθμός με καθημερινή παρουσία και εκπαιδευτικό πρόγραμμα, δομή υγείας και κοινωνικό φαρμακείο που καλύπτουν υπαρκτά κενά του δημόσιου συστήματος, δομή φιλοξενίας για θεραπευόμενους και συνοδούς του Αντικαρκινικού Νοσοκομείου «Άγιος Σάββας», συλλογικός φούρνος που εξυπηρετεί δεκάδες ανθρώπους καθημερινά, τεχνικές ομάδες συντήρησης των κτιρίων, κοινωνικό καφενείο και κινηματογράφο, βιβλιοθήκη και αναγνωστήριο, γυναικεία δομή ενδυνάμωσης και αλληλεγγύης, καθώς και δομές στήριξης αστέγων και ανθρώπων σε ακραία επισφάλεια.

Η ύπαρξη και λειτουργία αυτής της κοινότητας έχει αποδείξει στην πράξη ότι η κοινωνική κατοικία ειναι μια καθημερινή πράξη συλλογικής ευθύνης, αλληλεγγύης και φροντίδας, που μετασχηματίζει τη γειτονιά, περιορίζει τον κοινωνικό αποκλεισμό και δημιουργεί όρους ειρηνικής συνύπαρξης ανθρώπων από διαφορετικές χώρες και πολιτισμούς.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, κάθε σχέδιο εκκένωσης, καταστολής ή «ανάπλασης» που αγνοεί τους ανθρώπους που ζουν στα Προσφυγικά και επιχειρεί να τους εκτοπίσει στο όνομα μιας δήθεν ανάπτυξης, αποτελεί κομμάτι κρατικής βίας, εκτοπισμού και διάλυσης υπαρκτών κοινωνικών δεσμών, με συνέπειες στη ψυχική και σωματική υγεία παιδιών, ηλικιωμένων και ασθενών.

Η Κοινότητα των Προσφυγικών έχει ήδη αναλάβει με δικές της δυνάμεις την ευθύνη της φροντίδας και της ανακαίνισης ενός ιστορικού και αρχιτεκτονικού συνόλου, το οποίο το κράτος εγκατέλειψε επί δεκαετίες, αποδεικνύοντας ότι η αυτοοργάνωση μπορεί να διασώσει και να ζωντανέψει χώρους που η επίσημη πολιτική αντιμετωπίζει αποκλειστικά ως οικονομικά αντικείμενα.

Για εμάς, ως καταληψίες και αναρχικούς/ες, η υπεράσπιση των Προσφυγικών είναι αναπόσπαστο κομμάτι μιας συνολικής πολιτικής στάσης που αναγνωρίζει στις καταλήψεις στέγης, στις αυτοοργανωμένες κοινότητες και στις δομές αλληλεγγύης πραγματικά κύτταρα κοινωνικής ζωής και αντίστασης απέναντι στην κρατική καταστολή, την εμπορευματοποίηση της κατοικίας και τη συστηματική απαξίωση της ανθρώπινης ζωής.

Στεκόμαστε δίπλα σε κάθε δομή και κάθε κοινότητα που δέχεται επίθεση γιατί η υπεράσπισή τους είναι άρρηκτα δεμένη με τη δική μας ύπαρξη, τους δικούς μας αγώνες και τη δυνατότητα να υπάρξουν άλλοι τρόποι οργάνωσης της κοινωνίας, βασισμένοι στην ισότητα και την αλληλεγγύη.

Να σταθούμε απέναντι στα σχέδια εκτοπισμού, καταστολής και κοινωνικής ερήμωσης, χτίζοντας στην πράξη δεσμούς που δεν διαλύονται με διοικητικές αποφάσεις, χρηματοδοτικά προγράμματα ή αστυνομικές επιχειρήσεις. Οι κοινότητες όπως τα Προσφυγικά είναι κομμάτι ενός ευρύτερου αγώνα για ελευθερία και ζωή και όσο αυτές οι σχέσεις αλληλεγγύης βαθαίνουν τόσο γίνεται σαφές ότι απέναντι στη βία και την εγκατάλειψη μπορούμε όχι μόνο να αντέξουμε αλλά και να τα καταφέρουμε.

ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ -
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

10-100-1000ΔΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΤΖΗ

Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Συνέλευση Υπεράσπισης της Κατάληψης Libertatia

Το ωραιότερο σπίτι είναι αυτό που θα χτίσουμε όλοι μαζί.

Από τον χρόνο της ανέγερσης τους έως και τη σημερινή τους μορφή, τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας είναι ζωντανή απόδειξη πως η ιστορία δεν βαδίζει γραμμικά: σέρνεται, επιμένει, επιστρέφει. Τα κτήρια των Προσφυγικών κουβαλάνε πάνω τους τα ίχνη πολιτικών συγκρούσεων, κατοχικών συνεργασιών και διεθνών παρεμβάσεων που σημάδεψαν τη νεότερη ελληνική ιστορία. Από καταφύγιο κατατρεγμένων μικρασιατών προσφύγων, σε πόλο αποδοχής πυρών το Δεκέμβρη του 44'. Δεν είναι τυχαίο ότι το θέμα της "αξιοποίησης" αυτών των κτιρίων είχε ξεκινήσει από την εποχή της χούντας.Πώς φτάνουμε λοιπόν στο σήμερα όπου τα συγκροτήματα των προσφυγικών κατοικιών δέχονται ξανά μια κατάφωρη επίθεση από τους σημερινούς πραίτορες της αστικής δημοκρατίας;

Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα αξίζει να δούμε πρώτα από όλα τι είναι σήμερα και πως δημιουργήθηκαν. Εδώ και δεκαέξι χρόνια τα κατειλημμένα προσφυγικά αποτελούν ένα απελευθερωμένο έδαφος που μετουσιώνει σε πράξη την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη και την πολυπολιτισμικότητα. Η κοινότητα γεννήθηκε το 2010 μέσα σε μια περίοδο όπου ήδη ο ελλαδικός χώρος είχε σημαδευτεί από την εξέγερση του Δεκέμβρη του 08, και την έντονη κοινωνική αναταραχή που επέφερε. Παράλληλα, διαμορφωνόταν μια συνθήκη βαθιάς οικονομικής κρίσης, η οποία τα επόμενα χρόνια θα σφραγιζόταν από την επιβολή των μνημονίων και τις σκληρές αναδιαρθρώσεις στην οικονομία και την κοινωνία. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη αποσταθεροποίησης και επισφάλειας γεννήθηκε το όραμα για έναν αυτοοργανωμένο τρόπο ζωής εντος των συγκροτημάτων των προσφυγικών. Και φτάνουμε στο σήμερα, όπου το όραμα έχει πάρει σάρκα και οστά, καθώς σε αυτά τα χρόνια λειτουργίας της, η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών φιλοξενεί εκατοντάδες κατοίκους, ανάμεσα τους Έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες, πενήντα παιδιά, καθώς και ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες όπως πάσχοντες από ψυχικά νοσήματα, καρκινοπαθείς και υπερήλικες. Επίσης, έχουν συγκροτηθεί δεκάδες αυτοοργανωμένες δομές που στοχεύουν στην κάλυψη βασικών αναγκών τόσο των μελών της όσο και της ευρύτερης γειτονιάς. Ενώ παράλληλα ως συνέλευση (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.) αποτελούν σημαντικό κομμάτι του ανταγωνιστικού κινήματος με την ενεργό συμμετοχή τους σε κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. Δείχνουν εν ολίγοις έμπρακτα μια διαφορετική προσέγγιση της ζωής βασισμένη στην αλληλεγγύη και στο συλλογικό αγώνα μακριά από τον ατομικισμό που προωθεί το σύγχρονο καπιταλιστικό σύστημα.

Για το λόγο αυτό έχουν βρεθεί αρκετές φορές στο στόχαστρο της καταστολής με την τωρινή επίθεση να είναι η πιο έντονη. Το Καλοκαίρι του 2025, η Περιφέρεια Αττικής με τις ευλογίες του Υπουργείου Πολιτισμού, ανακοίνωσε μέσω προγραμματικης σύμβασης και χρηματοδότησης από ΕΣΠΑ (με συνολικό προϋπολογισμό τα 15 εκατομμύρια ευρώ!) την εκκίνηση σχεδιασμού για εκκένωση και "αξιοποίηση" του χώρου. Το σχέδιο περιλαμβάνει την ανάπλαση των 4 πρώτων από τα 8 κτιριακά συγκροτήματα των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας. Η προκήρυξη του διαγωνισμού και η ανάθεση του έργου προβλέπονται στο πρώτο τρίμηνο του 26, κάτι που φανερώνει την κρισιμότητα της κατάστασης. Ως πρόσχημα του σχεδίου αυτού παρουσιάζεται η δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και υποστηρικτικών δομών, μεταξύ άλλων και για συγγενείς ασθενών του Άγιος Σάββας. Είναι εξάλλου συνήθης τακτική το κράτος για να δικαιολογήσει την καταστολή και την εκκένωση κατειλημμένων δομών να προσφεύγει στη μετέπειτα αξιοποίηση τους για κοινωνικούς σκοπούς διατυμπανίζοντας τον "φιλανθρωπικό" του χαρακτήρα.

Εδώ αξίζει να σημειωθεί πως οι ίδιοι οι κάτοικοι έχουν προχωρήσει στη σύσταση Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας και έχουν διαμορφώσει μια ολοκληρωμένη πρόταση για την ανακαίνιση των κτιρίων. Το σχέδιο βασίζεται κυρίως σε ίδιους πόρους και αυτοχρηματοδότηση, ενώ υποστηρίζεται τεχνικά από μηχανικούς και άλλους επιστήμονες. Προτείνεται μια σταδιακή διαδικασία ανακαίνισης χαμηλού κόστους, η οποία σέβεται τον διατηρητέο χαρακτήρα των κτιρίων και, κυρίως, δεν προϋποθέτει την απομάκρυνση των κατοίκων από τον χώρο. Οι κάτοικοι δηλαδή δείχουν ξανά πως δεν χρειάζονται καμία βάρβαρη κρατική παρέμβαση για την "ανοικοδόμηση" των Προσφυγικών, προτάσσοντας την οργάνωση από τα κάτω σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας και αποδεικνύοντας πως πράγματι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός.

Η σχεδιαζόμενη ανάπλαση της συγκεκριμένης γειτονιάς δεν συνιστά μια ουδέτερη πολεοδομική πρωτοβουλία ούτε μπορεί να εκληφθεί ως μεμονωμένη επιλογή αστικής διαχείρισης. Πρόκειται για διαδικασία που εντάσσεται στη συνολικότερη επιδίωξη του κράτους και των κυρίαρχων οικονομικών δυνάμεων να απονεκρώσουν περιοχές στις οποίες αναπτύσσονται μορφές ζωής και αγώνα που δεν υπάγονται πλήρως στους μηχανισμούς ελέγχου και κερδοφορίας τους. Οι παρεμβάσεις που προβάλλονται υπό τον ευφημιστικό τίτλο της «ανάπτυξης» λειτουργούν στην πράξη ως εργαλεία αναδιάταξης των κοινωνικών και χωρικών σχέσεων εντός της πόλης. Μέσω αυτών δημιουργούνται νέα πεδία επενδυτικής δραστηριότητας και συσσώρευσης κεφαλαίου. Έτσι η μετατροπή του αστικού χώρου σε επενδυτικό πεδίο οδηγεί σε διαδικασίες εξευγενισμού γειτονιών (gentrification), κατά τις οποίες περιοχές που ιστορικά κατοικούνταν από λαϊκά ή χαμηλότερα στρώματα μετασχηματίζονται σταδιακά σε ζώνες αυξημένης οικονομικής αξίας και τουριστικής αξιοποίησης. Γειτονιές, πλατείες, στέκια και καταλήψεις, αποτελούν πολιτικά πεδία και σημεία συνάντησης στα οποία ο κόσμος του αγώνα ζυμώνεται πολιτικά, οργανώνει τις δράσεις του και εδραιώνει τις ιδέες του. Κάτι τέτοιο είναι ασύμφορο για ένα κράτος που θέλει να εξωβελίσει οποιαδήποτε φωνή αντιστέκεται αλλά και να καθαρίσει τον κοινωνικό ιστό από όσους δεν του είναι εμπορικά χρήσιμοι.

Παράλληλα δεν είναι η τυχαία και η περίοδος στην οποία επιλέγεται μια τέτοια επίθεση. Το ελληνικό κράτος μοιάζει να έχει εισέλθει σε μια φάση διμέτωπης πολεμικής κινητοποίησης. Από τη μία πλευρά, παρεμβαίνει ενεργά στο πλέγμα των διακρατικών συγκρούσεων, λειτουργώντας ως κρίκος της ευρύτερης ιμπεριαλιστικής αρχιτεκτονικής ισχύος. Ως πιστός σύμμαχος των "σωτήρων" της Δύσης (άξονας ΗΠΑ-Ισραήλ) και όντας υπό την επήρεια ενός πολεμοχαρούς παροξυσμού, παρέχει υλικοτεχνική υποστήριξη και συνδράμει στρατιωτικά στις πολεμικές επιχειρήσεις που εκτυλίσσονται στη Μέση Ανατολή. Από την άλλη, διεξάγει έναν παράλληλο πόλεμο στο εσωτερικό κοινωνικό πεδίο, ο οποίος προσλαμβάνει τα χαρακτηριστικά μιας διαρκώς διογκούμενης κατάστασης εξαίρεσης, όπου η κυρίαρχη εξουσία αναπτύσσει ένα ολοένα και πυκνότερο πλέγμα τεχνολογιών επιτήρησης, ποινικοποίησης και προληπτικής καταστολής. Κάθε έκφανση συλλογικής αμφισβήτησης-αντίστασης και κοινωνικής διεκδίκησης αντιμετωπίζεται ως εν δυνάμει απειλητικός παράγοντας της κρατικής κανονικότητας. Κατ' αυτόν τον τρόπο επιχειρείται η αποσιώπηση, η περιθωριοποίηση και τελικώς η απονεύρωση των εξεγερσιακών κινημάτων προς όφελος της απρόσκοπτης αναπαραγωγής της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων.

Για όλους τους λόγους του κόσμου λοιπόν ο Αριστοτέλης Χατζής μέλος της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών, στις 5/2 βάζοντας ως ανάχωμα το ίδιο του το σώμα προχώρησε σε απεργία πείνας. Τα αιτήματα αυτού αλλά και της ίδιας της κοινότητας περιλαμβάνουν την άμεση ακύρωση της σύμβασης από την Περιφέρεια Αττικής, εγγυήσεις για την αποκατάσταση των προσφυγικών όχι από δημόσια κεφάλαια αλλά από τη μη κερδοσκοπική εταιρεία "Κάτοικοι και φιλοι Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας Μη Κερδοσκοπική Εταιρία Αστικού Δικαίου" και ως εκ τούτου καμία απομάκρυνση των κατοίκων της κοινότητας από τα σπίτια τους. Έτσι και μεις απο την πλευρά μας για όλους τους λόγους του κόσμου στεκόμαστε αδιαπραγμάτευτα στο πλευρό της κοινότητας και των κατοίκων της. Είναι χρέος μας ως αναρχικοί/ες να σταθούμε στο πλευρό του συντρόφου που θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή του υπερασπίζεται τη συλλογική ζωή και ολόκληρη την κοινότητα αγώνα, αλλά και να ενώσουμε τις φωνές μας προπαγανδίζοντας τα αιτήματα της απεργίας και το δίκαιο του αγώνα των Προσφυγικών. Οι κατειλημμένες δομές αγώνα είναι ρήγματα μέσα στην καθημερινότητα του κέρδους και της απομόνωσης. Είναι μια έμπρακτη μορφή αμφισβήτησης των ιδιοκτησιακών σχέσεων αλλά και ολόκληρου του κρατικού συστήματος. Στις καταλήψεις γεννιόμαστε και ανθίζουμε, εμείς και οι ιδέες μας, γι αυτό θα ματώσετε για να τις πάρετε. Είναι λοιπόν καθήκον μας να εξεγερθούμε στους γδάρτες των ονείρων μας.

ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ, ΑΠΕΡΓΟΥ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 5/2

ΟΛΑ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΕ ΒΙΛΕΣ ΚΑΙ ΕΚΓΑΤΑΛΕΛΕΙΜΜΕΝΑ

Συμβούλιο Αναρχικών

πηγή : email που λάβαμε στις 4 Απριλίου 10h