Κυριακή 19 Απριλίου 2026 στις 14.00
Μικροφωνική συγκέντρωση για την υπόθεση βασανισμού του Β. Μάγγου
Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη - Να μην ξεχαστεί τι κάναν στον Βασίλη
Μικροφωνική συγκέντρωση για την υπόθεση βασανισμού του Β. Μάγγου
Κυριακή 19/04 14:00 Δημοτική Αγορά Κυψέλης
Στις 13 Ιούνη 2020, στον Βόλο, πραγματοποιείται μια μεγαλειώδης πορεία ενάντια στην καύση σκουπιδιών (SRF/RDF) από την ΑΓΕΤ-Lafarge. Τη στιγμή που αλλού κλείνουν μονάδες καύσης σκουπιδιών για λόγους δημόσιας υγείας, εδώ η τσιμεντοβιομηχανία «εκσυγχρονίζεται» βαφτίζοντας την καύση απορριμμάτων ως "πράσινη" μετάβαση. Ένα μεγάλο κομμάτι της πόλης -κάτοικοι, εργαζόμενοι/ες, φοιτητές/τριες- κατεβαίνει στον δρόμο για το στοιχειώδες δικαίωμα στον καθαρό αέρα και στη ζωή.
Ως απάντηση σε μια από τις μαζικότερες διαδηλώσεις που έχουν γίνει, το κράτος ως προστάτης της εταιρείας χτυπάει τη διαδήλωση, την πνίγει στα χημικά και συλλαμβάνει διαδηλωτές/ριες. Την επόμενη μέρα, 14 Ιούνη, έξω από τα δικαστήρια του Βόλου, στη συγκέντρωση αλληλεγγύης στους/στις συλληφθέντες/θείσες, ο Βασίλης Μάγγος πέφτει στα χέρια της αστυνομίας. Μπροστά σε δεκάδες ανθρώπους τον ρίχνουν στο έδαφος και τον χτυπούν άγρια με κλομπ και κλοτσιές. Ο ξυλοδαρμός συνεχίζεται μέσα στο περιπολικό και στο Αστυνομικό Μέγαρο Μαγνησίας, με επιπλέον χτυπήματα, εξευτελισμούς και κακοποίηση. Τον πετάνε στον δρόμο μισοδιαλυμένο. Στο νοσοκομείο διαπιστώνονται σπασμένα πλευρά και βαριές κακώσεις σε ζωτικά όργανα.
Λίγες μέρες αργότερα, ο Βασίλης γράφει δημόσια την καταγγελία του: τι συνέβη έξω από τα δικαστήρια και μέσα στο τμήμα, πώς χτυπήθηκε, πώς βασανίστηκε, πώς ένιωσε ότι μπορεί να μη βγει ζωντανός. Αυτή η μαρτυρία είναι κατηγορητήριο απέναντι σε έναν μηχανισμό που έχει μάθει να βασανίζει στο σκοτάδι. Έναν μήνα μετά, στις 13 Ιούλη 2020, ο Βασίλης βρίσκεται νεκρός στο σπίτι του.
Από την πρώτη στιγμή, κράτος και ΜΜΕ σπεύδουν να καθαρίσουν το όνομα της ΕΛ.ΑΣ. και να λερώσουν το όνομα του νεκρού. Μιλάνε για «μη σχετιζόμενο» θάνατο και για όλα εκτός από το προφανές: ότι έναν μήνα πριν αυτός ο άνθρωπος είχε βασανιστεί άγρια από αστυνομικούς. Αντί να λογοδοτήσουν οι θύτες, στήνεται ξανά το γνωστό έργο: ο νεκρός φταίει για τον θάνατό του και η αστυνομία «κάνει τη δουλειά της». Η ευθύνη μετακινείται από τους θύτες στο θύμα, ο βασανισμένος γίνεται ύποπτος και η αστυνομία «θεσμικός εγγυητής της τάξης».
Ο Βασίλης δεν ήταν ούτε τυχαίος περαστικός ούτε «μεμονωμένο περιστατικό». Ήταν ενεργό κομμάτι του κόσμου του αγώνα στον Βόλο: στις κινητοποιήσεις ενάντια στην καύση σκουπιδιών, σε πορείες, συνελεύσεις και εγχειρήματα της τοπικής κινηματικής ζωής, στις συλλογικές προσπάθειες να οργανωθεί η αντίσταση από τα κάτω. Ένας νέος άνθρωπος που διάλεξε πλευρά, δίπλα σε όσους και όσες δεν αποδέχονται ότι οι ζωές μας είναι θυσία στο βωμό του κέρδους.
Αν η υπόθεση δεν είχε θαφτεί οριστικά, αυτό οφείλεται στην οικογένεια Μάγγου -ιδιαίτερα στον πατέρα του, Γιάννη - και στην επιμονή του κινήματος. Με παρεμβάσεις, δημόσιες τοποθετήσεις, νομικές κινήσεις και παρουσία σε κάθε πεδίο, αρνήθηκαν να δεχτούν ότι ο βασανισμός και ο θάνατος του Βασίλη θα γίνουν «παρένθεση». Από αυτή την πίεση φτάσαμε στην καταδίκη τριών αστυνομικών από το Πλημμελειοδικείο Βόλου σε ποινές με αναστολή για τον ξυλοδαρμό έξω από τα δικαστήρια - μια καταδίκη χωρίς συνέπειες, αφού οι τρεις καταδικασμένοι αστυνομικοί παραμένουν στην υπηρεσία. Και από την ίδια πίεση φτάσαμε σήμερα στην κακουργηματική διαδικασία στο Μικτό Ορκωτό Κακουργιοδικείο Καρδίτσας, όπου έξι αστυνομικοί δικάζονται για βασανιστήρια, επικίνδυνη σωματική βλάβη, παράνομη κατακράτηση και έκθεση, με συνεχείς απόπειρες αναβολών και κωλυσιεργίας από την πλευρά τους.
Την Τρίτη 07/04 συνεχίστηκε η δίκη στην Καρδίτσα. Το αίτημα της οικογένειας για αναβάθμιση της κατηγορίας απορρίφθηκε, ενώ παράλληλα της αφαιρέθηκε και το δικαίωμα παράστασης προς υποστήριξη της κατηγορίας, αφήνοντάς την ουσιαστικά χωρίς φωνή μέσα στο δικαστήριο. Για μια ακόμη φορά αναδεικνύεται η προκλητική και συστηματική ατιμωρησία απέναντι στην αυθαιρεσία των κρατικών μηχανισμών. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, η υπεράσπιση των κατηγορουμένων επιχειρεί με διαρκή δικονομικά τεχνάσματα να ευτελίσει τη διαδικασία και να οδηγήσει τη δίκη σε αναβολή ή και ακύρωση, επικαλούμενη ακόμη και προσχηματικά «λάθη» στη δικογραφία, σε μια προσπάθεια να καθυστερήσει ή να τινάξει στον αέρα την εκδίκαση της υπόθεσης.
Η υπόθεση του Βασίλη δεν είναι εξαίρεση. Είναι κρίκος σε μια μακριά αλυσίδα αστυνομικής βίας και δολοφονικής αυθαιρεσίας: από δολοφονίες Ρομά και μεταναστών μέχρι επιθέσεις σε διαδηλώσεις και γειτονιές. Παρομοίως και η υπόθεση Μανιουδάκη στα Χανιά, όπου ένας άνθρωπος πεθαίνει στα χέρια της ΕΛ.ΑΣ, σε «έλεγχο ρουτίνας». Το μοτίβο είναι κοινό: πρώτα η σιωπή και μετά το ξέπλυμα.
Κι αυτό το μοτίβο δεν αφορά μόνο την αστυνομία: είναι τρόπος λειτουργίας ενός κράτους που προστατεύει τους μηχανισμούς του. Θάψιμο της αλήθειας, συγκάλυψη, κωλυσιεργία και επικοινωνιακά πλυντήρια. Το βλέπουμε στα Τέμπη και στα σκάνδαλα του ΟΣΕ, στις υποκλοπές, στον ΟΠΕΚΕΠΕ, στις μίζες και στα σκάνδαλα που διαδέχονται το ένα το άλλο. η ίδια λογική, να ξεχαστεί, να κουκουλωθεί, να σπάσει η αντίσταση. Σε αυτή τη συνθήκη, η δικαιοσύνη δεν αποδίδεται ουδέτερα ούτε προκύπτει μόνη της. Για να υπάρξει δικαιοσύνη χρειάζεται κοινωνική δύναμη, πίεση και σύγκρουση. Γι' αυτό η δικαίωση κατακτιέται με αγώνα - με συλλογική οργάνωση, με αλληλεγγύη και με παρουσία στον δρόμο, ώστε να μην περάσει η συγκάλυψη, να μη μείνει κανένα έγκλημα αναπάντητο.
Γι' αυτό και η υπόθεση του βασανισμού του Βασίλη δεν είναι απλώς μια νομική λεπτομέρεια, ούτε «υπόθεση μιας οικογένειας». Είναι αναμέτρηση με το καθεστώς ασυλίας της αστυνομίας, με τον τρόπο που το κράτος καθαγιάζει τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς, κλείνει υποθέσεις αίματος με τυπικές διαδικασίες και συνεχίζει σαν να μην τρέχει τίποτα. Δεν έχουμε καμία αυταπάτη ότι η αστική δικαιοσύνη θα τιμωρήσει πραγματικά τους βασανιστές της. Αυτό που κρίνεται όμως είναι αν η υπόθεση θα περάσει ως μία ακόμη «κανονική» σελίδα στο βιβλίο της αστυνομικής βαρβαρότητας, αν η ασυλία των βασανιστών θα επικυρωθεί μέσα σε μια άδεια αίθουσα, χωρίς κοινωνική παρουσία, χωρίς πίεση, χωρίς μάρτυρες.
Η αλληλεγγύη στην οικογένεια Μάγγου και η φυσική μας παρουσία μέσα κι έξω από τα δικαστήρια της Καρδίτσας, όπου θα πραγματοποιηθεί η δίκη, δεν είναι ζήτημα συμπάθειας ή ηθικής στήριξης. Είναι πολιτική θέση: ότι η ασυλία των βασανιστών δεν είναι «φυσικός νόμος», αλλά κρατική επιλογή που πρέπει να αμφισβητηθεί και να ανατραπεί. Ότι απέναντι στους πάνοπλους μηχανισμούς καταστολής στέκεται ένας κόσμος του αγώνα οργανωμένος, ανυποχώρητος, που υπερασπίζεται τη μνήμη των ανθρώπων της τάξης του και ανοίγει λογαριασμό με το κράτος των βασανιστών και των δολοφόνων.
Να καταδικαστούν οι μπάτσοι - δολοφόνοι του Βασίλη Μάγγου
Δίκη των μπάτσων - δολοφόνων του Β. Μάγγου: 30 Απριλίου 09:00, Δικαστήρια Καρδίτσας
Ανοιχτή συνέλευση για την υπόθεση του βασανισμού του Β. Μάγγου
πηγή : email που λάβαμε στις 17 Απριλίου 21h