kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Απεργιακή συγκέντρωση 1η Μάη 2026

Ούτε στα χαρακώματα ούτε στη δουλειά
δεν θα πεθάνουμε για τα αφεντικά

Η ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ,
ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΑΞΙΚΗ

Απεργιακή συγκέντρωση 1η Μάη:
Παρασκευή 11:00, Χαυτεία

«Την Κυριακήν να κλείωσι τα καταστήματα, καθ' όλην την ημέραν, και οι
πολίται ν' αναπαύωνται. Οι εργάται να εργάζωνται 8 ώρας την ημέραν. Ν'
απονέμηται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας
ανικάνους προς διατήρησιν εαυτών και της οικογενείας των».
Αιτήματα των εργατών από την
πρώτη Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα (1893)

Η καθιέρωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς

H 1η Μαΐου καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα των Eργατών στις 20 Ιουλίου 1889 κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Διεθνούς στο Παρίσι, σε ανάμνηση του μακελειού στο Σικάγο το 1886, όπου η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά εργατών. Βασικό αίτημα των εργατικών συνδικάτων την 1η Μαΐου 1886 αποτελούσε το 8ωρο, καθώς την περίοδο εκείνη δεν υπήρχε στις ΗΠΑ εργατική νομοθεσία και οι εργαζόμενοι αναγκάζονταν να εργάζονται αμέτρητες ώρες, ακόμα και Κυριακές. Στη δυναμική πορεία στο Σικάγο έλαβαν μέρος περισσότεροι από 90.000 εργαζόμενοι/ες, ενώ περίπου 350.000 εργάτ(ρι)ες από 1.200 εργοστάσια συμμετείχαν στην απεργία.

Οι βίαιες συμπλοκές έγιναν τρεις μέρες αργότερα, στις 4 Μαΐου, στην πλατεία Χεϊμάρκετ του Σικάγο, κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης προς συμπαράσταση των απεργών. Παρά τον ειρηνικό χαρακτήρα της πορείας, η αστυνομία έλαβε την εντολή να διαλύσει με τη βία την κινητοποίηση. Στις συμπλοκές που ακολούθησαν, άγνωστος από το πλήθος πέταξε προς τις αστυνομικές δυνάμεις μία χειροβομβίδα, η οποία εξερράγη, σκοτώνοντας 1 αστυνομικό και τραυματίζοντας δεκάδες. Ως απάντηση, οι αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν τους συγκεντρωμένους, με αποτέλεσμα 4 νεκρούς διαδηλωτές και πολλούς τραυματίες. Το επόμενο χρονικό διάστημα, με στόχο την άγρια καταστολή του εργατικού κινήματος, συλλαμβάνονται 8 αναρχικοί συνδικαλιστές εργάτες. Ενάμιση χρόνο αργότερα, 4 από αυτούς οδηγούνται στην κρεμάλα ως πρωτοστάτες των γεγονότων.

Η Εργατική Πρωτομαγιά σήμερα

Εκατόν σαράντα χρόνια μετά τα γεγονότα στο Σικάγο οι διεκδικήσεις και τα προτάγματα της Πρωτομαγιάς παραμένουν τραγικά επίκαιρα. Το 8ωρο και η πενθήμερη εργασία είναι στο στόχαστρο, τα όρια συνταξιοδότησης ξεχειλώνουν, ενώ οι συντάξεις πετσοκόβονται. Τα εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα έχουν εκτοξευθεί, με αποτέλεσμα κάθε χρόνο τα νούμερα να είναι τουλάχιστον τριψήφια. Ο χαμηλός βασικός μισθός, η ακρίβεια στα ενοίκια και τα είδη πρώτης ανάγκης ωθούν την εργατική τάξη στον αποκλεισμό και την ανέχεια. Όλα αυτά υπάρχουν και εξελίσσονται σε συνθήκες παγκόσμιου πολέμου, κάνοντας την κατάσταση αφόρητη. Όλα όσα κερδήθηκαν από την εργατική τάξη, τον προηγούμενο ενάμιση αιώνα, προσπαθούν να μας αφαιρέσουν σιγά σιγά σήμερα. Με διαδοχικούς αντιδραστικούς νόμους έρχονται να καταπατήσουν όσα έχει κερδίσει ο κόσμος του αγώνα με το αίμα του.

Απέναντι σε όλα αυτά, η υπεράσπιση των εργατικών κεκτημένων δημιουργεί αναχώματα στις διαθέσεις των αφεντικών και τις «καινοτόμες» ιδέες τους για την εργασιακή μας εξόντωση. Οι εργατικές διεκδικήσεις και οι παρεμβάσεις σε χώρους εργασίας καλλιεργούν το έδαφος για την κατάκτηση καλύτερων εργασιακών σχέσεων, δημιουργούν ένα πλαίσιο αναγκαίου φόβου της εργοδοσίας, και συγκροτούν αντίπαλο δέος. Δεν κάνουμε μνημόσυνο στο παρελθόν, τιμούμε τους νεκρούς της τάξης μας και διεκδικούμε στο παρόν απέναντι σε όσους μάς αφαιρούν το μέλλον.

ΒΙΟΛΑΝΤΑ

Στις 26/1/2026 έκρηξη που προκλήθηκε από διαρροή προπανίου στο εργοστάσιο της Βιολάντα οδήγησε στον θάνατο 5 εργατριών και τον τραυματισμό αρκετών ακόμα ατόμων. Προστίθενται έτσι στη μακρά λίστα των νεκρών της Τάξης μας, ακόμα πέντε γυναίκες που ξεκίνησαν να πάνε στη δουλειά τους και δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους. Ο πατριαρχικός καταμερισμός της εργασίας, τις οδήγησε να εργάζονται σε επισφαλείς νυχτερινές βάρδιες σε αδήλωτο υπόγειο του εργοστασίου, για να μπορούν παράλληλα να καλύψουν την απλήρωτη εργασία της μητέρας και της συζύγου στο σπίτι.

Ο θάνατός τους οφείλεται στην ανθρωποκτόνα «αμέλεια» της εργοδοσίας και την παντελή έλλειψη μέτρων προστασίας και προληπτικών ελέγχων. Παρά τις συνεχείς καταγγελίες των εργαζομένων για την έντονη οσμή προπανίου στις εγκαταστάσεις, ο εργοστασιάρχης Κων/νος Τζιωρτζιώτης αδιαφόρησε πλήρως για την ασφάλεια των εργατών, ενώ παράλληλα τρομοκρατούσε και φίμωνε κάθε προσπάθεια συνδικαλιστικής τους δράσης.

Τα τελευταία χρόνια, ο αριθμός των εργατικών ατυχημάτων και δυστυχημάτων έχει εκτοξευθεί. Παρόλο που η καταγραφή τους είναι ελλιπής, τα στοιχεία είναι αμείλικτα. Μόνο για τον Γενάρη του 2026 μετράμε ήδη 14 νεκρούς και 18 τραυματίες. Ενδεικτικότερα, έχουμε 633 νεκρούς/ές εργαζόμενους/ες για το διάστημα 2022- 2025. Τα νούμερα προκαλούν φρίκη και είναι προφανές πως δεν φταίει «η κακιά στιγμή». Οι υπεύθυνοι έχουν ονοματεπώνυμο και οι αιτίες για τον αυξανόμενο αριθμό εργατικών ατυχημάτων και δυστυχημάτων βρίσκονται στην κρατική-κυβερνητική πολιτική.

Αναλυτικότερα:

Α. ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΗ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ

Η κυβέρνηση της ΝΔ με μια σειρά νόμων (Χατζηδάκη, Γεωργιάδη και Κεραμέως) έχει απορρυθμίσει πλήρως τα εργατικά κεκτημένα δεκαετιών. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η μετατροπή του ΣΕΠΕ σε ανεξάρτητη αρχή, η θεσμοθέτηση της 13ωρης εργασίας, οι υπερωρίες μας που έγιναν φθηνότερες για τα αφεντικά, οι απεργίες μας που θεωρούνται παράνομες και καταχρηστικές, οι ατομικές συμβάσεις εργασίας με μηδενικές ώρες, η εργασία στην οποία εξωθούνται οι συνταξιούχοι συνάδελφοί μας, το διάλειμμα που δεν υπολογίζεται ως εργασιακός χρόνος, αλλά και η κυριακάτικη εργασία που έγινε πλέον καθεστώς.

Προφανώς, όταν δεν σου φτάνει ένας μισθός για να βγάλεις τα προς το ζην, θα δουλέψεις σε μια και δυο και τρεις δουλειές. Όταν η σύνταξη δεν μπορεί να καλύψει τις βασικές σου ανάγκες ως ηλικιωμένου ατόμου, θα επιστρέψεις πίσω στην δουλειά ακόμα κι αν το σώμα δεν το επιτρέπει. Και φυσικά αν κατέβεις στον δρόμο να διεκδικήσεις τα αυτονόητα, θα χτυπηθείς και θα διωχθείς από τους προστάτες των κυρίαρχων, την ελληνική αστυνομία.

Β. ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ

Οι συλλογικές συμβάσεις, ήδη από το 2010, άρχισαν να παγώνουν, να περιορίζονται και να αντικαθίστανται από επιχειρησιακές συμβάσεις, με στόχο τον περιορισμό των δικαιωμάτων και τη μείωση του εργατικού κόστους. Έκτοτε δεν έχουν επανέλθει. Οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας δεν προβλέπουν μόνο αυξήσεις στους μισθούς και στα επιδόματα, αλλά περιλαμβάνουν και όρους για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας, της υγιεινής και της ασφάλειάς μας. Σε αντίθεση με την οδηγία της ΕΕ, που ορίζει ότι το 80% των εργαζομένων πρέπει να καλύπτεται από συλλογικές συμβάσεις, στην Ελλάδα τα ποσοστά δεν ξεπερνούν το 20%.

Γ. ΑΠΟΡΡΥΘΜΙΣΗ ΣΕΠΕ & ΑΠΟΥΣΙΑ ΕΛΕΓΧΩΝ

Το κράτος μετέτρεψε το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ) σε δήθεν ανεξάρτητη αρχή με τον Ν. 4808/21 του Χατζηδάκη, απαξιώνοντας το θεσμικό του ρόλο. Οι επιθεωρητές που είναι υπεύθυνοι για τους ελέγχους ασφαλείας και υγιεινής είναι μετρημένοι στα δάχτυλα. Η απουσία ελεγκτικού μηχανισμού παρέχει ασυδοσία στους εργοδότες να διατηρούν στα ύψη την υποδηλωμένη και αδήλωτη εργασία, καταστρατηγώ- ντας κάθε έννοια εργατικού δικαίου και ασφάλειας. Η Επιθεώρηση Εργασίας συνεχίζει να ελέγχεται από το Υπουργείο Εργασίας, ενώ ταυτόχρονα καταργείται η δυνατότητα να προσφύγουν οι εργαζόμενοι σε δεύτερο βαθμό. Καθοριστική είναι επίσης η κάλυψη που προσφέρει ο νόμος στον εκάστοτε επιθεωρητή/τρια, καθώς ορίζει ότι ουδεμία διοικητική ή ποινική ευθύνη φέρει για τα πορίσματα που εκδίδει, παρέχοντας ασυλία, ώστε να μπορεί να εκδίδει εξόφθαλμα φιλεργοδοτικές αποφάσεις, ή να στέλνει αδικαιολόγητα υποθέσεις στο αρχείο.

Δ. ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΩΝ ΕΡΓΟΔΟΤΩΝ

Η πλειονότητα των μικρών και μεγάλων εργοδοτών, έχοντας σκοπό να αυξήσει τα κέρδη της, επιδιώκει τις περικοπές των απαραίτητων μέτρων για την υγιεινή και την ασφάλειά μας. Στο ζύγι της ασφάλειας και κινδύνου, συμφέρει τους εργοδότες η έκθεσή μας στον κίνδυνο. Εξαντλούν κάθε περιθώριο παραβατικότητας, ακόμη και στο πρόσφορο έδαφος που τους παρέχουν οι κυβερνήσεις. Για παράδειγμα, συχνά «ξεχνούν» να παρέχουν τα απαραίτητα Μέσα Ατομικής Προστασίας (ΜΑΠ), ενώ παράλληλα μας φορτώνουν με έξτρα καθήκοντα και ευθύνες που δεν είναι της ειδικότητάς μας. Ταυτόχρονα, ενώ γνωρίζουν πως η δουλειά δεν βγαίνει με το υφιστάμενο προσωπικό, αντί για προσλήψεις, απαιτούν γρήγορους ρυθμούς και πολύωρη εργασία, γεγονός που εκτοξεύει τον αριθμό των κινδύνων.

Ε. ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Ο χαμηλός μισθός σε συνδυασμό με την υψηλή φορολογία της εργατικής τάξης, τα υπέρογκα ενοίκια και τη δυσβάσταχτη κάλυψη των βασικών μας αναγκών, μάς εξαναγκάζουν σε 10ωρη και 12ωρη εργασιακή εξόντωση, συνήθως σε παραπάνω από μια εργασίες ή σε απασχόληση 7/7, χωρίς καμία ανάπαυλα, ώστε να δώσουμε όλο τον μισθό μας σε σούπερ μάρκετ - νοίκι - ρεύμα - νερό. Οι εργοδότες απαιτούν από τους εργαζομένους να εξοντώνονται για να τα φέρουν βόλτα με τον υψηλό φόρτο εργασίας στα υποστελεχωμένα πόστα τους, με αποτέλεσμα οι υψηλοί ρυθμοί εργασίας να ενισχύουν την εξάντληση και να απειλούν τη ζωή μας.

ΣΤ. ΕΛΛΕΙΨΗ ΦΟΡΕΑ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΑΤΥΧΗΜΑΤΩΝ - ΔΥΣΤΥΧΗΜΑΤΩΝ

Ακολουθώντας την τακτική «δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω», οι κρατικοί μηχανισμοί και θεσμοί δεν κάνουν ούτε τα στοιχειώδη, όπως να καταγραφούν τα εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα ή να ορίσουν τις επαγγελματικές ασθένειες. Πάνω από τα μισά εργατικά ατυχήματα-δυστυχήματα, δεν καταγράφονται από τις ελληνικές αρχές, ώστε να αναπαράγεται ένα success story με επίπλαστους αριθμούς. Η καθημερινότητα στην εργασία αποδεικνύει την πραγματική διάσταση των εργατικών ατυχημάτων και δυστυχημάτων.

Για παράδειγμα, στους εργαζομένους οδηγούς δικύκλου, το εργατικό ατύχημα καταγράφεται ως τροχαίο ατύχημα και όχι ως τροχαίο εργατικό ατύχημα. Όπως και σε άλλα επαγγέλματα, π.χ. στον επισιτισμό, τον αγροτικό κλάδο ή τον κλάδο των κατασκευών (τρανταχτό παράδειγμα το εργοτάξιο του Ελληνικού), αν ο εργαζόμενος είναι υποδηλωμένος ή αδήλωτος, ο εργοδότης σπεύδει να αποκρύψει το συμβάν. Σε πολλές περιπτώσεις, οι εργοδότες επιστρατεύουν όλα τα μέσα για να μας φιμώσουν και να μην καταγγείλουμε το ατύχημα. Δυστυχώς, όμως, ακόμα κι εμείς οι ίδιες δεν αναφέρουμε πάντα το ατύχημα είτε από άγνοια είτε εξαιτίας του φόβου της απόλυσης.

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ;

Σπάμε τον φόβο. Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε πόση δύναμη έχουμε στα χέρια μας ως Εργατική Τάξη. Μας εκβιάζουν λέγοντας ότι, αν αντισταθούμε στις κακές συνθήκες εργασίας, θα χάσουμε εντελώς τις δουλειές μας. Εμείς, όμως, παράγουμε τον πλούτο των κοινωνιών μας. Με συνείδηση και αλληλεγγύη προστατεύουμε η μία την άλλη. Διεκδικούμε τα Μέσα Ατομικής Προστασίας για όλες. Δεν συναινούμε στην εντατικοποίηση της εργασίας - της δικής μας ή των άλλων. Απαιτούμε τις κατάλληλες και ασφαλείς συνθήκες εργασίας. Και πάνω από όλα στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους συναδέλφους μας.

Η πραγματική δύναμη της εργατικής τάξης πηγάζει πάντα μέσα από τη συλλογική οργάνωση, τις συλλογικές και ακηδεμόνευτες ταξικές διεκδικήσεις. Απέναντι στη βαρβαρότητα του κράτους και του κεφαλαίου, η κοινωνική βάση πρέπει να βρίσκεται συσπειρωμένη. Αυτοοργανωνόμαστε και επιλέγουμε να δράσουμε εμείς για εμάς.

Η αυτοοργάνωση δεν είναι απλώς μια πρακτική επιλογή, είναι πολιτική δήλωση που επισημαίνει ότι δεν χρειαζόμαστε αντιπροσώπους και αρχηγούς να ορίζουν τι μπορούμε να κάνουμε και τι όχι. Επιδιώκουμε να χτίσουμε συλλογικά έναν κόσμο βασισμένο στις δικές μας ανάγκες και στις δικές μας δυνάμεις.

Αντιιεραρχικά, ακηδεμόνευτα και μαχητικά οργανωνόμαστε σε σωματεία βάσης και εργατικές συλλογικότητες.

Απεργιακή συγκέντρωση 1η Μάη:
Παρασκευή 11:00, Χαυτεία

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ: Σωματεία βάσης και εργατικές συλλογικότητες

• ΣΒΕΟΔ | Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου
• ΣΣΜ | Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών Εργαζομένων του Κλάδου του Επισιτισμού
• ΣΒΕΜΚΟ | Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις ΜΚΟ
• ΣΒΕΑΚΥΠ | Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον Αγροδιατροφικό Κλάδο & στις Υπηρεσίες Πρασίνου
• ΣΒΕΑ | Σωματείο Βάσης Ενοικιαστών Αθήνας
• Πρωτοβουλία Εργαζομένων & Ανέργων στην ιδιωτική εκπαίδευση

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ
ενάντια στο κράτος και τα αφεντικά
ενάντια στον πόλεμο, την εκμετάλλευση & την καταστολή

ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΙΣ ΚΑΛΥΒΕΣ
& ΣΤΑ ΠΑΛΑΤΙΑ ΠΟΛΕΜΟ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

Συγκέντρωση: Πέμπτη 30 Απρίλη, Προπύλαια, 19.00

Απεργιακή διαδήλωση: Παρασκευή 1η Μάη, Χαυτεία, 11.00

Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική και Ταξική Χειραφέτηση

πηγή : email που λάβαμε στις 21 Απριλίου 23h

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο, πόλεμο, φασισμό, μισθωτή σκλαβιά

Οργάνωση και αγώνας για την πάγκοσμια Κοινωνική Επανάσταση, την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

1η Μάη

Αθήνα: Χαυτεία, 11.00 | Θεσσαλονίκη: Καμάρα, 10.30

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση - Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

ΟΛΟΙ/ ΟΛΕΣ στις απεργιακές συγκεντρώσεις της φετινής 1Μάη

Αθήνα: Χαυτεία, 11.00 πμ

Θεσσαλονίκη: Καμάρα, 10.30 πμ

ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ ΣΤΙΣ ΤΑΞΙΚΕΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ- ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΑΝΑΡΧΙΚΑ ΜΠΛΟΚ ΚΑΙ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΒΑΣΗΣ

1 ΜΑΙΟΥ 2025, ΧΑΥΤΕΙΑ 11πμ

"Θα έρθει ο καιρός που η σιωπή μας θα είναι πιο δυνατή από τις φωνές που καταπνίγετε σήμερα" Augoustus Spies, ένας από τους 4 αναρχικούς εκτελεσθέντες και "μάρτυρες του Σικάγο"

Η 1η Μαίου δεν είναι αργία, δεν πρέπει να είναι το ετήσιο "χόμπι" των ταξικά προδοτικών συνδικαλιστικών ηγεσιών. Είναι κομμάτι της ιστορικής μας μνήμης συλλογικά ως εργατική τάξη και αναρχικό κίνημα - και εκεί πρέπει να επιστρέψει.

1η Μάη 1886: Σε πολλές χώρες του κόσμου, ξεσπούν απεργίες και οργανωμένες από τα κάτω εργατικές κινητοποιήσεις με σκοπό την κατάκτηση του 8ωρου και αξιοπρεπών συνθηκών εργασίας και ζωής. Στο Σικάγο στην πλατεία Heymarket, σε συγκέντρωση πολλών χιλιάδων εργαζομένων με πρωτοστάτες γνωστούς αναρχικούς και αναρχικές, ξεσπούν συγκρούσεις με την αστυνομία η οποία ανοίγει πυρ στους συγκεντρωμένους. Ένοπλοι εργάτες και εργάτριες, απαντούν. Στο τέλος της ημέρας, οι μπάτσοι μετρούν 6 νεκρούς, την ίδια στιγμή που πολλοί αγωνιστές και αγωνίστριες παίρνουν την δικιά τους περίοπτη θέση στο πάνθεον αυτών που έπεσαν στον αγώνα. Η αστυνομία της εποχής, σε συνεργασία με τα αφεντικά, ξεκινά ίσως μία από τις πρώτες συντονισμένες κατασταλτικές επιχειρήσεις εναντίον του αναρχικού κινήματος και του ακηδεμόνευτου ταξικού συνδικαλισμού. Τρομουστερία από τις αστικές εφημερίδες, έφοδοι σε σπίτια αγωνιστών και γραφεία αναρχικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων, καλέσματα για αποκύρηξη της βίας, κατηγορίες από την "επίσημη" αριστερά της εποχής για προβοκάτσια, συλλήψεις δεκάδων αναρχικών και εν τέλει εκτέλεση σε θάνατο 4 γνωστών αναρχικών του Σικάγο, χωρίς στοιχεία και μόνο με την κατηγορία της "ηθικής συνέργειας" στις εκτελέσεις των μπάτσων.

Αν όλα αυτά μας φαίνονται πολύ γνώριμα, είναι γιατί κράτη και καπιταλιστές δεν έχουν μεμονωμένες θέσεις ανα ιστορικές περιόδους, δεν έχουν καλές και κακές κυβερνήσεις. Έχουν ιστορική συνέχεια, ως μηχανισμοί αναπαραγωγής του κεφαλαίου και καταπίεσης-καταστολής των κοινωνικών κινημάτων.

Η εργατική τάξη, το προλεταριάτο, η κοινωνική βάση, δεν έχει τίποτα να χάσει από τον δρόμο των εξεγέρσεων που στοχεύουν στην κοινωνική επανάσταση-μόνο τις αλυσίδες της.

Οι συνθήκες στις οποίες ζούμε οι εργαζόμενοι και οι εργάτριες σήμερα δεν ήρθαν απλά και μόνο από κάποια κακή "περίοδο" του καπιταλισμού, ή από κάποια ακόμα χειρότερη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση. Δεν φταίει ο "κακός μας ο καιρός", ή η άσχημη περίοδος που γεννηθήκαμε. Οι μισθοί μας μειώνονται, οι ώρες που δουλεύουμε αυξάνονται (πολλές-οι από εμάς κάνουμε 2 και 3 δουλειές για να επιβιώσουμε), τα λεφτά που βγάζουμε δεν μας φτάνουν ούτε για τον μισό μήνα. Ποιος ωφελείται? Τα αφεντικά, που αυξάνουν το κέρδος τους από την εργασία μας, που χρησιμοποιούν την υπεραξία προϊόντων και υπηρεσιών που εμείς παράγουμε για να την "επενδύουν" ξανά και ξανά, δημιουργώντας νέες στρατιές εργαζομένων, εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων. Ταυτόχρονα, από τα σχολικά χρόνια μας πειθαρχούν στην λογική της εξειδίκευσης και του ανταγωνισμού, για να εξελιχθούμε σε ειδικευμένους εργάτες, αποξενωμένους ο ένας με την άλλη και αλλοτριωμένους από τα εμπορεύματα και τις υπηρεσίες που οι ίδιοι παράγουμε. Αυτή είναι η καπιταλιστική ανάπτυξη, που λιβανίζουν οι θεσμοί της ιδεολογικής πειθάρχησης της κοινωνικής βάσης (σχολείο, ΜΜΕ, κόμματα κλπ). Αυτή ήταν, είναι και θα είναι η σκλαβιά της μισθωτής εργασίας: πουλάμε τα σώματά μας, την φυσική και διανοητική μας δύναμη για να πλουτίζουν τα αφεντικά και να αναπαράγεται το καπιταλιστικό σύστημα.

Την ίδια στιγμή προσπαθούν να μας πείσουν με το ψέμμα της ταξικής ανέλιξης, της υποτιθέμενης δυνατότητας μας να αναρριχηθούμε κοινωνικά, πατώντας επί πτωμάτων και αναπαράγωντας τις σχέσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης. Διακυρήσσουν ότι οι αγώνες δεν "συμφέρουν" πλέον, ότι αν δουλέψουμε σκληρά ίσως κάποια στιγμή να γίνουμε κ εμείς μικρά αφεντικά, κάποιου μικρού μαγαζιού.

Έτσι διατηρούν τις εργαζόμενες μάζες στη μισθωτή σκλαβιά, αυξάνουν την παραγωγή και φυσικά τα κέρδη από την δική μας εργασία. Το κράτος και οι μηχανισμοί του λειτουργούν αναπαράγωντας και διαιωνίζοντας αυτήν την πραγματικότητα: μπάτσοι και δικαστές καταστέλλουν τα κοινωνικά-ταξικά και ριζοσπαστικά κινήματα, διώκουν, φυλακίζουν αγωνιστές και επαναστάτες ενώ ΜΜΕ, εκπαιδευτικό σύστημα, κόμματα, εκκλησία, "επίσημοι" συνδικαλιστές, διασφαλίζουν την υποταγή της βάσης στις κυρίαρχες ιδεολογίες της αστικής τάξης-την εξουσία, την πλάνη της κοινωνικής κινητικότητας, τον ατομισμό, την πατριαρχία, τον ρατσισμό, την ομοφοβία, την κατανάλωση, την λατρεία των εμπορευμάτων.

Όλα αυτά δεν αποτελούν αόριστες θεωρίες, αλλά σάρκα από τη σάρκα της αντικειμενικής πραγματικότητας που βιώνουμε εδώ και χρόνια, όχι ως άτομα, αλλά ως το σύνολο της εργατικής τάξης. Συνάδελφοι και συναδέλφισσές μας πεθαίνουν κάθε βδομάδα εξαιτίας της εντατικής υπερεργασίας, των κερδών που καρπώνονται τα αφεντικά από τις άθλιες συνθήκες εργασίας, θάνατοι που βαφτίζονται "εργατικά ατυχήματα". Άνθρωποι της τάξης μας, γίνονται μια στατιστική σε κάποιο συρτάρι, κάποιου κρατικού γραφείου. Εκτοπιζόμαστε από τις περιοχές που ζούμε, τα νοίκια αυξάνονται, για να κερδίζουν τα αφεντικά των μεσιτικών εταιρειών ακινήτων και οι πλούσιοι "επενδυτές".

Η συνθήκη αυτή δεν μπορεί να αφήνει αμέτοχο κανέναν εργαζόμενο, αδιάφορη καμία αναρχική. Τα κέρδη που αναπαράγονται μέσα από την εξαθλίωση της ζωής μας και τις εργατικές δολοφονίες, μέσα από τους νεκρούς στα τρένα και στις θάλασσες συμβάλλουν στην διαιώνιση συνολικά του εποικοδομήματος της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Μέσα από την συμμετοχή στα σωματεία μας, την οργάνωση σε συλλογικότητες και ομάδες, την δέσμευση μας στον αγώνα ενάντια στην εξουσία, το μονοπάτι που άνοιξαν οι αναρχικοί μάρτυρες του Σικάγο, που έστρωσαν οι νεκροί της πρωτομαγιάς του 1936 στην Θεσσαλονίκη, που το περπάτησαν τόσες και τόσοι αγωνιστές και αγωνίστριες, γίνεται δρόμος και λεωφόρος για εκατομμύρια καταπιεσμένες/ους.

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ-ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ

Αναρχική πρωτοβουλία αντίστασης και δράσης "F. Ascaso"

Αναρχική Συλλογικότητα ΑΠΟΠΕΙΡΑ

πηγή : email που λάβαμε στις 28 Απριλίου 23h

ΟΛΕΣ/ΟΛΑ/ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1η ΜΑΐΟΥ

Την Παρασκευή 1 Μαΐου, φέτος όπως και κάθε χρόνο, έχει καλεστεί γενική απεργία στο κέντρο της Αθήνας, όπου σωματεία και το σύνολο της κοινωνικής βάσης καλείται να απεργήσει και να κατέβει στους δρόμους .

Η ημέρα αυτή έχει καθιερωθεί ως ημέρα διεθνούς απεργίας λόγω της αιματηρής εξέγερσης που έλαβε χώρα στις ΗΠΑ με επίκεντρο το Σικάγο την 1η Μαΐου του 1886, όπου εργατικά συνδικάτα, σοσιαλιστικές, κομμουνιστικές και αναρχικές οργανώσεις κάλεσαν τους εργάτες να απεργήσουν και να λάβουν μέρος στις κινητοποιήσεις απαιτώντας βελτίωση των συνθηκών εργασίας, καθιέρωση της 8ωρης εργάσιμης μέρας και στην περίπτωση της συνέλευσης των αναρχικών του Πίτσμπεργκ ολική εξέγερση. Όπως αναφέρει και ένα απόσπασμα από ένα μανιφέστο της συγκεκριμένης συνέλευσης που συντάχθηκε το 1883, " ... Συνεπώς οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να ελπίζουν στης βοήθεια κανενός καπιταλιστικου κόμματος στον αγώνα που διεξάγουν κατά του συστήματος. Πρέπει να πετύχουν την απελευθέρωσή τους στηριζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις. Όπως παλιότερα η προνομιούχος τάξη δεν παρέδιδε την τυραννική εξουσία της, έτσι δεν μπορούμε και να περιμένουμε ότι οι καπιταλιστές της εποχής μας θα παραδώσουν την εξουσία τους, αν δεν αναγκασθούν να το κάνουν...". Εν τελει, πάνω από 80.000 εργάτες στο Σικάγο (και περίπου 400.000 σε όλη την Αμερική) συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις. Η απεργία συνεχίστηκε τις επόμενες ημέρες, οδηγώντας στην αιματηρή καταστολή των μπάτσων και την δολοφονία τουλάχιστον 4 εργατών από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς κράτους και κεφαλαίου.

Οι συνθήκες αυτές και τα λόγια μιας συλλογικότητας σχεδόν 150 χρόνια πριν παραμένουν επίκαιρα στον καπιταλιστικό κόσμο του σήμερα. Καθημερινά βιώνουμε σε όλες τις πτυχές της ζωής μας τη βία του κράτους και του κεφαλαίου. Είναι γεγονός, ότι η συνεχόμενη και μεθοδευμένη αυτή βία δολοφονεί και τραυματίζει καθημερινά εργάτες στους χώρους εργασίας τους, όπως και βλέπουμε με τα πρόσφατα εργατικά ατυχήματα (απο την έκρηξη στο εργοστάσιο της Βιολάντα , μέχρι τις δολοφονίες και τους τραυματισμούς στα εργοτάξια) τα οποία πληθαίνουν συνεχώς, καθώς και με την επιβολή της 13ωρης εργασίας , η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτά . Φυσικά, η επίθεση αυτή των καταπιεστών μας δεν περιορίζεται μόνο εκεί, αλλά επεκτείνεται στα ράφια των σούπερ μάρκετ με την προκλητική και θρασύτατη κοστολόγηση των βασικών ειδών που είναι αναγκαία για την επιβίωση μας, χωρίς να ανοίγει κάμια μύτη αφεντικού για την εν γένη εκμετάλλευση και διαχειρίση αγαθών, τα οποία δεν θα επρεπε καν να έχουν χρηματικό αντίτιμο, αλλά να είναι προσβάσιμα σε όλους.

Οι απεργίες ως μέσο αγώνα, αποτελούν ένα ιδιαίτερα σημαντικό εργαλείο για τα ευάλωτα κοινωνικά στρώματα, εφόσον χρησιμοποιηθούν σωστά. Η εργαλειοποίησή τους έχοντας ως στοχοθεσία να ζητήσουμε καλύτερους όρους διαβίωσης από την κυβέρνηση και τους κρατικούς φορείς, αποτελεί μία προσωρινή λύση σε ένα ιδιαίτερα πολυδιάστατο πρόβλημα. Οι διεκδικητικοί αγώνες ευρύτερα αποτελούν απλά μια συνθήκη όπου εγκλωβισμένοι σε ένα κλουβί, ζητάμε να βελτιωθούν οι όροι της κράτησής μας, αλλά όχι η διακοπή του εγκλεισμού μας. Παρά ταύτα θα ήταν αφελές να μην αναγνωρίσουμε την ιστορική σημασία που κατέχουν οι απεργίες, καθώς και την αξία που έχουν, και ιδιαιτέρως οι απεργίες διάρκειας, ως ένα μέσο του πολύμορφου αγώνα μας. Οι αγώνες μας αυτοί οφείλουν να είναι αδιαμεσολάβητοι, συλλογικοί και μαχητικοί. Δεν ζητάμε το δίκιο των αιτημάτων μας και άλλες καλύτερες συνθήκες φυλάκισης, αλλά την πλήρη κατάλυση αυτού του συστήματος που μας καταπιέζει, μας σκοτώνει και μας υποτιμά καθημερινά, με όποιο μέσο διαθέτουμε. Ακόμη, οι εκφοβιστικές και τραμπούκικες πρακτικές αφεντικών όπου απειλούν εργαζόμενους που επιλέγουν να απεργήσουν με απόλυση και άλλες μορφές "τιμωρίας" εντός του χώρου εργασίας τους, δεν θα μας πτοήσουν, αλλά θα μας βρουν απέναντί τους σε κάθε τους βήμα προτάσσοντας την αλληλεγγύη μας και την συλλογική μας αντίσταση σε κάθε αφεντικό.

ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΦΑΙΡΕΣ ΣΤΟ ΨΑΧΝΟ

ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΝ ΖΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΕΔΩ

ΟΛΑ/ ΟΛΕΣ/ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 01/05 ΣΤΙΣ 11:00 ΣΤΑ ΧΑΥΤΕΙΑ

ΟΙ ΕΡΓΑΤΟΩΡΕΣ ΜΕ ΑΙΜΑ ΕΙΝΑΙ ΒΑΜΜΕΝΕΣ, ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΜΜΕΝΕΣ

Αντιεξουσιαστική Συνέλευση Παντείου

Επικοινωνία: antiexejousyneexlpanteioexy@espiv.exnet

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1640909/

[Αναρχικό Στέκι Φιλοσοφικής] Κάλεσμα στην απεργιακή διαδήλωση της 1ης Μάη

Η εργατική πρωτομαγιά αποτελεί ένα ιστορικό ορόσημο της ταξικής και επαναστατικής πάλης. Μια ημέρα μνήμης και αγώνα στον αδιάκοπο ταξικό πόλεμο που μαίνεται. Ενός πολέμου με φανερές και αθέατες όψεις, που έχει αφήσει πίσω του εκατόμβες νεκρών για να κατακτηθούν όσα σήμερα ξηλώνονται, ενός πολέμου που διεξάγεται καθημερινά στους χώρους δουλειάς και τα πανεπιστήμια, στα ράφια της ακρίβειας και στους δρόμους των κοινωνικών αντιστάσεων.

Η εξέγερση των εργατών στο Σικάγο είναι μια κορυφαία στιγμή αυτού του διαρκούς ταξικού πολέμου. 140 χρόνια μετά τα γεγονότα της Χέιμαρκετ, η πρωτομαγιά είναι μια παγκόσμια ημέρα μνήμης για τους νεκρούς του χθες και μια ημέρα αγώνα και ανακήρυξης των επαναστατικών προταγμάτων για την απελευθέρωση της εργασίας από τις αλυσίδες της εκμετάλλευσης, που παραμένουν αδικαίωτα σήμερα.

Η πρωτομαγιά δεν είναι κομματικό πανηγύρι, ούτε μια φιέστα του εργοδοτικού συνδικαλισμού. Δεν είναι μια αφορμή για πορείες-περίπατους στην ανοιξιάτικη πόλη. Είναι ημέρα μάχης. Μια μέρα που οι καταπιεσμένες/οι αυτού του κόσμου δεν γιορτάζουν. Θυμούνται το χθες, αγωνίζονται για το αύριο. Οι ημέρες-σύμβολα αγώνων δεν πρέπει να αφήνονται έρμαια να καταβροχθιστούν από την ιστορική λήθη. Είναι τα διαρκή μας ραντεβού με την ιστορία. Ένα σημείο σύνδεσης του τότε με το τώρα.

Στο σήμερα, αυτό το «τώρα» γίνεται όλο και πιο ασφυκτικό. Κατακτήσεις που αποτέλεσαν καρπό σκληρών και αιματηρών αγώνων αποδομούνται. Το 8ωρο μετατρέπεται σε ένα κενό γράμμα, καθώς η εντατικοποίηση, οι απλήρωτες υπερωρίες και η διαρκής διαθεσιμότητα επιβάλλονται ως κανονικότητα. Η εργασία «ευελικτοποιείται»: ελαστικά ωράρια, εργολαβίες, πλατφόρμες, «μπλοκάκια» και επισφαλείς σχέσεις, πειθαρχικά, διώξεις απεργών. Οι συλλογικές συμβάσεις υπονομεύονται, τα συνδικαλιστικά δικαιώματα περιορίζονται, η απεργία στοχοποιείται και ποινικοποιείται.

Συγχρόνως, η ακρίβεια λεηλατεί καθημερινά τον κοινωνικό βίο, μετατρέποντας βασικές ανάγκες σε προνόμιο. Η στέγαση, η τροφή, η ενέργεια γίνονται πεδία περαιτέρω κερδοφορίας εις βάρος της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας που παράγει συλλογικά όλο τον πλούτο που μια χούφτα παράσιτων καρπώνεται υπό την προστασία των ένστολων κουμπουροφόρων υπηρετών της. Ο μισθός δεν φτάνει, ο χρόνος δεν ανήκει σε εμάς, η ζωή συμπιέζεται ανάμεσα σε δουλειά, σπουδές, ανασφάλεια, επιβίωση και παραλυτική εκτόνωση για αποσυμπίεση με ένα κινητό στο χέρι.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το πανεπιστήμιο δεν μένει ανεπηρέαστο. Προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα επί πληρωμή, φοιτητές-λάστιχο που εργάζονται παράλληλα με τις σπουδές, επιχειρηματικοποίηση, προγράμματα σπουδών-βίβλοι προπαγάνδας που βαφτίζουν την καθημερινή εκμετάλλευση ως «ευκαιρία» και «κοινωνική κινητικότητα». Και πάνω από τα κεφάλια των φοιτητών-μονομάχων που δεν έχουν την οικονομική άνεση και τις «πλάτες» για να σπουδάσουν εκ του ασφαλούς και χωρίς μόχθο στα νέα ιδιωτικά πανεπιστήμια-τσίρκο που εγκαινιάζονται, επικρέμεται ως δαμόκλειος σπάθης η απειλή των διαγραφών.

Ανάμεσα στα κεκτημένα που κερδήθηκαν με αιματηρούς αγώνες και σήμερα ξηλώνεται, είναι και το πανεπιστημιακό άσυλο: μια ιστορική κατάκτηση των κοινωνικών και φοιτητικών αγώνων, η οποία αντικαθίσταται από την αστυνόμευση και την καταστολή εντός των σχολών. Οι φοιτητές/ριες καλούνται να λειτουργήσουν ως «επενδυτές» του εαυτού τους, να ανταγωνιστούν μεταξύ τους, να εσωτερικεύσουν την αβεβαιότητα ως φυσική συνθήκη και αν αρνηθούν το μέλλον που τους επιφυλάσσουν οι ισχυροί αυτού του κόσμου, κάθε συλλογική αντίσταση αντιμετωπίζεται ως απειλή που πρέπει να κατασταλεί. Ποντάρουν στον φόβο, ποντάρουν στον ατομικισμό. Αλλά στο χέρι μας είναι, ο φόβος να αλλάξει στρατόπεδο.

Όλα τα παραπάνω, δεν είναι αποσπασματικές επιθέσεις, αλλά μια συνολική και βίαιη κοινωνική και ταξική αναδιάρθρωση που διαπερνά κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Από τους χώρους δουλειάς μέχρι τα πανεπιστήμια, από τις γειτονιές μέχρι τους δρόμους, επιχειρείται η εμπέδωση ότι το κράτος και ο καπιταλισμός είναι παντοδύναμοι, ότι οι αγώνες είναι πλέον μάταιοι. Γι' αυτό και προσπαθούν διακαώς να τους εκδικηθούν όπως και κάθε νίκη, κάθε κατάκτηση, κάθε σύμβολο αυτών των αγώνων που χάραξαν μια για πάντα την λαϊκή ψυχή αυτού του τόπου. Δεν θα τους περάσει!

Να ξανακάνουμε τις σχολές κάστρα αγώνα, ζύμωσης επαναστατικών ιδεών και έμπρακτης συλλογικής αντίστασης. Να συλλογικοποιηθούμε, να οργανωθούμε και να παλέψουμε για να πάρουμε πίσω ό,τι μας κλέβουν, για να πετύχουμε νέες, ιστορικές νίκες. Να βρεθούμε στους δρόμους μαζί με τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, όλους και όλες που βρίσκονται στην πλευρά των εκμεταλλευόμενων.

Η Πρωτομαγιά είναι ημέρα αγώνα. Κι ο αγώνας αυτός είναι διαρκής, καθημερινός, αδιάκοπος, ως την τελική νίκη, ως την Κοινωνική Επανάσταση, ως την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

Καλούμε τους φοιτητές και τις φοιτήτριες να συμμετάσχουν στις κινητοποιήσεις της εργατικής πρωτομαγιάς μέσα από τα μπλοκ της Φεντεραλιστικής Ένωσης Αναρχικών

Προσυγκέντρωση: 11.00 Χαυτεία

ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΣΤΕΚΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ

ΙΣΤΟΤΟΠΟΣ: https://steki-fls.espivblogs.net/

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: anarexxikes.oiex-fls@espexiv.net & fαcebook-instagram

Εικόνες:

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1640906/

ΟΛΕΣ- ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ 1ΗΣ ΜΑΗ | ΣΙΚΑΓΟ-ΣΑΛΟΝΙΚΗ-ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΠΑΛΗ ΤΑΞΙΚΗ!

ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ 1ΗΣ ΜΑΗ

Παρασκευή 1.5 / 11.00 ΧΑΥΤΕΙΑ

ΣΙΚΑΓΟ -ΣΑΛΟΝΙΚΗ -ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΠΑΛΗ ΤΑΞΙΚΗ!

ΒΙΟΛΑΝΤΑ- ΤΕΜΠΗ- ΧΙΟΣ- ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ, ΔΕΝ ΥΠΆΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Ταξική Αντεπίθεση (ομάδα αναρχικών & κομμουνιστ(ρι)ων)

Εικόνες:

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1640927/