kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Συγκέντρωση

Ελευθεριακό Σχήμα Σχολών Κομοτηνής

1η ΜΑΗ 10:30 ΟΛΕΣ/ΟΙ/Α ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΙΡΗΝΗΣ

Την 1η Μαΐου 1886 ξεκίνησαν απεργιακές κινητοποιήσεις στο Σικάγο με αιτήματα καλύτερους μισθούς, καλύτερες συνθήκες εργασίας και 8ωρο. Οι κινητοποιήσεις ήταν μαζικές με συμμετοχή περίπου 350.000 εργαζομένων. Η επέμβαση της αστυνομίας στις απεργίες και διαμαρτυρίες είχε ως αποτέλεσμα νεκρούς και τραυματισμένους εργάτες. Η πρώτη απεργία, στην Ελλάδα εκδηλώθηκε την Πρωτομαγιά του 1888 στην Δράμα, όταν καπνεργάτες διεκδίκησαν 10ωρη εργασία. Μετέπειτα στην πρωτομαγιά του 1892 εργάτες διεκδικούσαν οκτάωρη εργασία, κυριακάτικη αργία και κρατική περίθαλψη στα θύματα εργατικών δυστυχημάτων. Επί Χούντας, η Πρωτομαγιά καθιερώνεται ως αργία, προκειμένου να υπονομεύσει τους εργατικούς αγώνες και την κήρυξη απεργίας.

Η φετινή 1η Μάη μας βρίσκει εν μέσω του πολέμου που έχουν εξαπολύσει ΗΠΑ και κράτος -δολοφόνος του Ισραήλ στους λαούς της Δυτικής Ασίας. Το ελληνικό κράτος έχει βαθιά συμμετοχή στις σφαγές και τους βομβαρδισμούς σε Λίβανο, Ιράν καθώς και στην γενοκτονία των Παλαιστινίων μέσα από τις συμμαχίες και την στρατιωτική στήριξη που προσφέρει σε Ισραήλ, ΝΑΤΟ και ΕΕ. Κανένα απολύτως συμφέρον δεν έχει η τάξη μας από την συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Αντίθετα, βλέπει τις ανατιμήσεις λόγω του πολέμου μονίμως να αυξάνονται, καθιστώντας την καθημερινότητα ολοένα και πιο δύσκολη, ενώ οι κυβερνήσεις μας σέρνουν να αιματοκυλίσουμε την αντίστοιχη τάξη άλλων κρατών για τα συμφέροντα των ισχυρών αυτού του κόσμου. Απέναντι στις σφαγές και τον ξεριζωμό των λαών που διαπράττονται αυτή την στιγμή με την συμμετοχή του ελληνικού κράτους εμείς οφείλουμε να πάρουμε ξεκάθαρη θέση απέναντι στην θανατοπολιτική τους, σε αλληλεγγύη με τον λαούς της δυτικής Ασίας.

140 χρόνια μετά την εξέγερση του Σικάγο, οι διεκδικήσεις εκείνες παραμένουν ακόμη επίκαιρες. Οι αντεργατικοί νόμοι των τελευταίων ετών- Χατζηδάκη, Γεωργιάδη- επιτίθενται ακόμη πιο έντονα στην εργατική τάξη. Η 8ωρη εργασία αποτελεί παρελθόν. Τα ελαστικά ωράρια, η εργασιακή επισφάλεια, οι εξαντλητικές βάρδιες, η μείωση προσωπικού, η ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης η άρνηση για υπογραφή συλλογικών συμβάσεων εργασίας, η κατάργηση των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων, η κήρυξη των απεργιών ως παράνομων και οι πειθαρχικές διώξεις των εργαζομένων σε περίπτωση που αντιδράσουν είναι η εργασιακή καθημερινότητα στην Ελλάδα. Τα εργατικά δυστυχήματα όλο και πληθαίνουν, εργαζόμενοι χάνουν την ζωή τους εν ώρα εργασίας αφού η εργοδοσία αντί να νοιαστεί για στοιχειώδη ασφάλεια κοιτάει μονάχα από που μπορεί να αρπάξει κέρδος. Την ίδια στιγμή κρατικοί αρμόδιοι διατυμπανίζουν για αύξηση κατώτατου μισθού. Φυσικά και καμία πραγματική αύξηση δεν υπάρχει όταν τα βασικά για την επιβίωση ολοένα και ακριβαίνουν. Μπροστά στο κύμα ακρίβειας οι μισθοί δε φτάνουν για να καλύψουν τα έξοδα του μήνα και όλο και πιο συχνά γινόμαστε μάρτυρες εξώσεων, εκκενώσεων και πλειστηριασμών της πρώτης κατοικίας

Ακόμη, η ελληνική κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με το κύμα ιδιωτικοποιήσεων σε υγεία, παιδεία, μεταφορές αλλά και με την πλήρη απαξίωση και υποστελέχωση τους ως δημόσιες δομές. Αυτά καθίστανται πλέον εμπορεύματα και το ταξικά πληττόμενο κομμάτι της κοινωνίας αποκλείεται σταδιακά από την πρόσβαση σ' αυτά. Ασθενείς πεθαίνουν γιατί δεν υπάρχει δωρεάν διαθέσιμο χειρουργείο. Οι κυβερνήσεις βάζουν λουκέτο σε δημόσια νοσοκομεία, κέντρα αποκατάστασης, κέντρα κοινωνικής πρόνοιας οδηγώντας την κοινωνία στην φτωχοποίηση και την οικονομική εξαθλίωση.

Ως φοιτητές/τριες ερχόμαστε αντιμέτωποι με την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση εντός των πανεπιστημίων και ολοένα και περισσότερες περικοπές στην φοιτητική μέριμνα. Οι αντιεκπαιδευτικοί νόμοι των τελευταίων ετών επιβάλλουν βαρύτατους ταξικούς φραγμούς στη δημόσια δωρεάν παιδεία (ΕΒΕ, Ν+2, απειλές για διαγραφές, πειθαρχικά). Οι νόμοι αυτοί δεν στοχεύουν στην ικανοποίηση των δικών μας αναγκών αλλά στην περαιτέρω κερδοφορία ιδιωτών, και την ενίσχυση της ιδιωτικής εκπαίδευσης εις βάρος μας. Χτίζουν με λίγα λόγια, σταδιακά και μεθοδευμένα ένα πανεπιστήμιο για λίγους, με στόχο να ικανοποιήσει τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων και όχι τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.

Η πρωτομαγιά δεν αποτελεί κάποια αργία που θεσμοθετήθηκε από το κράτος λόγω καλής θέλησης. Αντίθετα είναι ημέρα μνήμης και αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αποτελεί ορόσημο στην ιστορία των εργατικών αγώνων και στέκει φάρος στους αγώνες του σήμερα. Μπροστά σε αυτή τη συγκυρία, δεν πρέπει να σωπάσουμε και να αποδεχτούμε την κατάργηση των εργασιακών κεκτημένων, την κανονικοποίηση της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και το ξεχείλωμα των εργασιακών ωραρίων .Αλλά να απαντήσουμε με συλλογικούς αγώνες με όπλο την ταξική αλληλεγγύη και ως φοιτητές και νυν και μελλοντικοί εργαζόμενοι να σταθούμε δίπλα και μέσα στα σωματεία και στους αγώνες τους.

ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟΥΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ

ΤΑΞΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ