Παρασκευή 1 Μαίου 2026 στις 10.30 πμ
Απεργιακή συγκέντρωση Πρωτομαγιάς
Η 1η Μάη δεν είναι αργία, είναι ΑΠΕΡΓΙΑ.
Γιατί δεν ξεχνάμε τους αγώνες της τάξης μας, παρά τις διαρκείς προσπάθειες του κράτους να απονοηματοδοτήσει την πρωτομαγιά και τον εξεγερσιακό της χαρακτήρα. Για εμάς, οι απεργίες δεν είναι ούτε συμβολικές ούτε ημέρες μνήμης, αλλά ένα από τα βασικά όπλα της τάξης μας. Η εξέγερση και οι μαζικές συγκρούσεις των εργατικών συνδικάτων και ομοσπονδιών στις ΗΠΑ το 1886 ανέτρεψε το καθεστώς εκμετάλλευσης των εργατών και κέρδισε βασικά εργασιακά δικαιώματα για την τάξη μας σήμερα (θέσπιση 8ωρου,βελτίωση των συνθηκών εργασίας, μέτρα για την υγεία, ασφάλεια στους χώρους δουλειάς). Οι εργατικές κινητοποιήσεις και απεργίες διαρκείας το Μάιο του 1936 στη Θεσσαλονίκη, με δεκάδες νεκρούς και τραυματίες, ασυγκράτητη καταστολή και υπέρμετρη βία αποτέλεσαν κομβικό σημείο στην οργανωμένη πάλη των εργατών για καλύτερες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης, για εργασιακά, ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα. Από τότε μέχρι σήμερα τα ζητήματα και τα μέσα διεκδίκησης δεν έχουν αλλάξει.
Μέχρι σήμερα, συνεχώς καλούμαστε να πληρώσουμε μια οικονομική κρίση ενώ τα αφεντικά την βγάζουν πάντα λάδι, με το κράτος να τους κάνει πλάτες και να τους δίνει το ελεύθερο να κάνουν ότι γουστάρουν κόβοντας και ράβοντας νόμους στα μέτρα τους. Όποιος/α επιλέγει να αγωνίζεται ενάντια στη συνεχή υποτίμηση των ζωών μας, έρχεται αντιμέτωπη/ος με την κρατική καταστολή που χτυπάει τα σωματεία, δυσκολεύει την απεργία και ποινικοποιεί την περιφρούρησή της με βαριά πρόστιμα,ποινές φυλάκισης και εκδικητικές απολύσεις.
Την ίδια στιγμή ζούμε στην απόλυτη επισφάλεια με αμέτρητες επαναλαμβανόμενες εργοδοτικές αυθαιρεσίες που έχουν γίνει καθεστώς. Τα αφεντικά αυξάνουν τα κέρδη τους ή προσπαθούν να τα διαφυλάξουν με κάθε τρόπο ενώ ο μισθός μας παραμένει χαμηλός και δε φτάνει ούτε για τα βασικά. Η «εθνική ανάπτυξη» και «ανταγωνιστικότητα στις αγορές» σημαίνουν απλήρωτες Κυριακές και νυχτερινά, μεροκάματα που τις περισσότερες φορές είναι κάτω των νόμιμων απολαβών, ελαστικά ωράρια και υπερεργασία, κόντρα βάρδιες, αδήλωτη ή υποδηλωμένη εργασία και έλλειψη μέτρων ασφαλείας.
Η εστίαση ως κλάδος διαχρονικά λειτουργεί με "όρους πιάτσας", που επιβάλλονται από τα αφεντικά μέσω προφορικών συμφωνιών. Αυτοί οι όροι αφενός νομιμοποιουνται από το κράτος (13ωρο), αφετέρου προσαρμόζονται στις νέες συνθήκες. Η θεσμοθέτηση της κάρτας εργασίας είναι κενό γράμμα, με τα αφεντικά να έχουν το ελεύθερο να επιβάλουν τα χτυπήματα στις ώρες που μας έχουν ασφαλίσει ενώ συνεχίζουμε να δουλεύουμε κανονικά.Οι ατελείωτες υπερωρίες (μπορούν να) είναι πλεόν νόμιμες με το 13ωρο και τον νόμο Χατζηδάκη να παρουσιάζονται ως "διευκόλυνση" προς τα εργαζόμενα.
Αυτούς τους όρους μπορούμε να τους αλλάξουμε μόνο μέσα από συλλογικές διεκδικήσεις και αγώνες.
Ταυτόχρονα, η έμφυλη καταπίεση εντός εργασιακών χώρων εντείνεται και η πατροπαράδοτη κουλτούρα της εστίασης που θέλει την εργαζόμενη θηλυκότητα εκτεθειμένη από παντού παραμένει μια καθημερινή συνθήκη που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Οι καταγγελίες για σεξιστικές/παραβιαστικές συμπεριφορές και γενικευμένη υποτίμηση από αφεντικά και εργαζόμενους προς τις εργαζόμενες πληθαίνουν και αποτελούν άλλη μια γάγγραινα του κλάδου και της εργασιακής συνθήκης γενικότερα. Βιώνουμε τις διακρίσεις που επικρατούν στον κλάδο σχετικά με το φύλο, την ηλικία, την εμφάνιση και την σεξουαλικότητα μας. Η πραγματική μας δύναμη βρίσκεται όταν αγωνιζόμαστε συλλογικά, δημιουργώντας πλέγματα προστασίας και αντίστασης από την πλευρά των καταπιεσμένων εργαζόμενων θηλυκοτήτων.
Τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των νεκρών εν ώρα εργασίας είναι σταθερά τριψήφιος. Το 2025 πάνω από 200 εργάτριες και εργάτες δολοφονήθηκαν σε χώρους εργασίας. Το 2026 μετράμε ακόμα νεκρούς, με αποκορύφωμα τη Βιολάντα, όπου 5 εργάτριες έχασαν την ζωή τους την ώρα που δούλευαν, έπειτα από έκρηξη στο εργοστάσιο.
Η εντατικοποίηση της δουλειάς και η έλλειψη μέτρων ασφαλείας ταυτόχρονα με τις χαμηλές συντάξεις που εξωθούν συναδέλφους μεγαλύτερης ηλικίας να συνεχίζουν να δουλεύουν δείχνουν ξεκάθαρα την κρατική ευθύνη στις δολοφονίες εργατ(ρι)ών.
Απέναντι στην υποτίμηση της εργασιακής μας δύναμης, την εργασιακή αναδιάρθρωση, τις εργοδοτικές αυθαιρεσίες και την εξαθλίωση των ζωών μας οφείλουμε να σταθούμε ο ένας δίπλα στην άλλη, να αγωνιστούμε και να διεκδικήσουμε όλα όσα μας έχουν κλέψει τα αφεντικά και το κράτος. Να σταματήσουμε να είμαστε αναλώσιμοι στις γαλέρες τους, να μην στεκόμαστε ουδέτερα απέναντι στις αυθαιρεσίες του, να αποδομήσουμε την ηθική των συμφωνιών των αφεντικών και να αλλάξουμε τους όρους εργασίας στις πιάτσες του επισιτισμού. Με όπλο τη συλλογική μας δύναμη, με απεργίες και αγώνες από τα κάτω και τα δικά μας συμφέροντα μπροστά, να αντισταθούμε σε ότι έρχεται, χωρίς να μοιρολατρούμε ή να αναθέτουμε τους αγώνες μας σε ξεπουλημένους εργατοπατέρες.
Η ύπαρξη της ΓΣΕΕ στην κορυφή της συνδικαλιστικής πυραμίδας είναι ένας σημαντικός παράγοντας για την άσχημη κατάσταση του εργατικού κινήματος. Μέσα στα χρόνια έχει πάρει εκτονωτικό ρόλο στους αγώνες των εργαζομένων , έχει ξεπουλήσει αγώνες και έχει κρατήσει ενδοτική στάση απέναντι στις εκάστοτε κυβερνήσεις , στον ΣΕΒ και σε εργοδοτικές οργανώσεις. Η υπογραφή γελοίων αυξήσεων και συμβάσεων ανά τα χρόνια που καμία σχέση δεν έχουν με τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων ,οι πυροτεχνηματικές απεργίες, οι συμμαχίες με τα αφεντικά (κοινωνική συμμαχία ) είναι λίγα από τα παραδείγματα και τους λόγους που έχουν καταντήσει βρισιά τον συνδικαλισμό.
Η έκβαση των αγώνων του παρόντος και του μέλλοντος θα κριθεί από το αν θα καταφέρουμε να συναντηθούμε μέσα και έξω από τους χώρους εργασίας. Μόνο συλλογικά μπορούμε να διαλύσουμε τους διαχωρισμούς που προωθούνται από τα πάνω (ομοφοβία-ρατσισμός-σεξισμός) και εξασφαλίζουν πως θα συνεχίσουμε να ζούμε σε απομονωμένες σφαίρες παραγωγής και κατανάλωσης. Να οργανωθούμε σε σωματεία βάσης, σε πολιτικές ομάδες και ομάδες γειτονιάς, να γίνουμε ο εφιάλτης όλων όσων παρασιτούν στις πλάτες μας.
-Αυξήσεις στους μισθούς με βάση της ανάγκες μας
-Πλήρη ασφάλιση, ένσημα βαρέα κ ανθυγιεινά
-Συλλογικές συμβάσεις εργασίας που να καλύπτουν όλες/ους εργαζόμενες/ους
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον εκφοβισμό των αφεντικών
ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ στους χώρους της δουλειάς
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ μεταξύ των εργαζομένων
ΟΧΙ ΑΛΛΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ
ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΠΕΜΠΤΗ 1 ΜΑΙΟΥ 10:30 ΣΤΗΝ ΚΑΜΑΡΑ
Θα ακολουθήσει απεργιακή κουζίνα στα γραφεία των Σωματείων Βάσης - Στρ. Μακρυγιάννη 7
