kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Πορεία για τα 78 χρόνια από τη Νάκμπα - αλληλεγγύη στην Παλαιστινιακή Αντίσταση

ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ 78 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΝΑΚΜΠΑ- ΣΑΒΒΑΤΟ 16/5 12:00 ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
Πριν από 78 χρόνια, το 1948, η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ σφραγίστηκε πάνω στη βίαιη
εκδίωξη εκατοντάδων χιλιάδων Παλαιστινίων από τις εστίες τους, στη μαζική καταστροφή χωριών,
στις σφαγές και στον βίαιο εκτοπισμό ενός ολόκληρου λαού. Η Νάκμπα, η «Καταστροφή» για τον
παλαιστινιακό λαό, δεν αποτελεί ένα στιγμιαίο ιστορικό γεγονός του παρελθόντος, αλλά μία διαρκή
διαδικασία εποικισμού, κατοχής, εθνοκάθαρσης και γενοκτονικής βίας που συνεχίζεται αδιάκοπα
μέχρι σήμερα. Από τα στρατόπεδα προσφύγων του 1948 μέχρι την ισοπέδωση της Γάζας, από τους
εποικισμούς στη Δυτική Όχθη μέχρι το καθεστώς απαρτχάιντ και τον αποκλεισμό εκατομμυρίων
ανθρώπων, η παλαιστινιακή γη μετατράπηκε σε πεδίο διαρκούς πολέμου απέναντι σε έναν λαό που
αρνήθηκε να εξαφανιστεί. Ταυτόχρονα, αυτά τα 78 χρόνια είναι και 78 χρόνια παλαιστινιακής
αντίστασης, αξιοπρέπειας και επιμονής απέναντι σε μία από τις πιο βίαιες αποικιοκρατικές μηχανές
της σύγχρονης ιστορίας.
Σήμερα, η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού δεν αποτελεί μια «εξαίρεση» ούτε μια «ανθρωπιστική
κρίση» αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο. Αντίθετα, βρίσκεται στον πυρήνα της σύγχρονης
καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής αναδιάρθρωσης, εκεί όπου τα κράτη, οι στρατιωτικές συμμαχίες
και το παγκόσμιο κεφάλαιο επιχειρούν να επαναχαράξουν σφαίρες επιρροής, εμπορικούς δρόμους
και γεωπολιτικές ισορροπίες μέσα από τον πόλεμο, τη στρατιωτικοποίηση και την εξόντωση
ολόκληρων πληθυσμών. Το κράτος του Ισραήλ λειτουργεί ως προκεχωρημένο φυλάκιο του δυτικού
ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή και ως εργαστήριο εφαρμογής των πιο ακραίων μορφών
επιτήρησης, καταστολής, στρατιωτικής τεχνολογίας και διαχείρισης "πλεοναζόντων πληθυσμών". Η
Γάζα μετατρέπεται σε τόπο μαζικής εξόντωσης και ταυτόχρονα σε πεδίο δοκιμής πολεμικών
τεχνολογιών, στρατιωτικών πρακτικών και μοντέλων κοινωνικού ελέγχου που στη συνέχεια εξάγονται
διεθνώς.
Το ισραηλινό κράτος δεν θα μπορούσε να διεξάγει αυτή τη γενοκτονία χωρίς τη διαρκή πολιτική,
οικονομική και στρατιωτική στήριξη των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι δυτικές
δυνάμεις που εμφανίζονται ως υπερασπιστές της «δημοκρατίας», των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και
της «ελευθερίας», είναι οι ίδιες που εξοπλίζουν, χρηματοδοτούν και νομιμοποιούν την καταστροφή
της Παλαιστίνης. Είναι τα ίδια κράτη που ιστορικά οικοδομήθηκαν πάνω στην αποικιοκρατία, τη
λεηλασία, τη δουλεία και τις γενοκτονίες λαών σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Σήμερα, μέσα στη βαθιά
κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού, ο πόλεμος και η στρατιωτικοποίηση αποτελούν ξανά βασικούς
όρους αναπαραγωγής του κεφαλαίου και διατήρησης της κυριαρχίας τους.
Το ελληνικό κράτος δεν αποτελεί απλό παρατηρητή αυτής της κατάστασης αλλά ενεργό συνένοχο. Η
ελληνοϊσραηλινή συμμαχία έχει αναβαθμιστεί τα τελευταία χρόνια σε στρατηγικό επίπεδο και
περιλαμβάνει κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, αγορές πολεμικού εξοπλισμού, ανταλλαγή τεχνογνωσίας
επιτήρησης και ασφάλειας, ενεργειακές και επενδυτικές συμφωνίες και βαθιά πολιτική συνεργασία.
Οι βάσεις της Σούδας, της Λάρισας και της Αλεξανδρούπολης λειτουργούν ως κρίσιμοι κόμβοι
ανεφοδιασμού και στρατιωτικής υποστήριξης των νατοϊκών επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή. Το
ελληνικό κράτος συμμετέχει ενεργά στις επιχειρήσεις στην Ερυθρά Θάλασσα, προστατεύοντας τα
συμφέροντα του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου και των εμπορικών διαδρομών του παγκόσμιου
εμπορίου, ενώ παράλληλα στηρίζει πολιτικά και στρατιωτικά το κράτος-απαρτχάιντ του Ισραήλ.
Η εμπλοκή αυτή δεν αφορά μόνο τη γεωπολιτική ισχύ του ελληνικού κράτους αλλά και τη συνολική
πολεμική αναδιάρθρωση της κοινωνίας. Η αύξηση των εξοπλιστικών δαπανών, η στρατιωτικοποίηση,
η ενίσχυση της καταστολής, η πειθάρχηση της κοινωνικής βάσης και η καλλιέργεια εθνικιστικών
αφηγημάτων αποτελούν βασικά στοιχεία αυτής της διαδικασίας. Την ίδια στιγμή που
δισεκατομμύρια ευρώ δίνονται για εξοπλισμούς και πολεμικές επιχειρήσεις, η κοινωνική
πλειοψηφία βρίσκεται αντιμέτωπη με τη φτώχεια, την ακρίβεια, την υποτίμηση της ζωής, τη διάλυση
της δημόσιας υγείας και παιδείας και την όξυνση της κρατικής βίας.
Ο πόλεμος που διεξάγεται στην Παλαιστίνη συνδέεται άμεσα με τον πόλεμο που διεξάγουν τα κράτη
απέναντι στους μετανάστες, στους φτωχούς, στους αποκλεισμένους και σε κάθε κοινωνικό κομμάτι
που περισσεύει για την καπιταλιστική κανονικότητα. Οι πολιτικές που εφαρμόζονται απέναντι στους
Παλαιστινίους "επιστρέφουν" στις δυτικές μητροπόλεις με τη μορφή στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών, pushbacks, ηλεκτρονικής επιτήρησης, συνοριακής βίας και διαρκούς καταστολής. Το
ελληνικό κράτος, ενώ στηρίζει ανοιχτά τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, διεξάγει τον δικό του πόλεμο
απέναντι στους μετανάστες και τις μετανάστριες στο Αιγαίο, στον Έβρο, στα στρατόπεδα κράτησης
και στις γειτονιές των πόλεων. Η Πύλος, τα καθημερινά pushbacks, οι δολοφονίες στα σύνορα και η
αντιμετώπιση των μεταναστών ως "εισβολέων" αποτελούν κομμάτι της ίδιας κρατικής και πολεμικής
λογικής που μετατρέπει ανθρώπους σε αναλώσιμους πληθυσμούς.
Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, η Παλαιστινιακή Αντίσταση αποκτά παγκόσμια σημασία. Ο αγώνας των
Παλαιστινίων δεν αφορά μόνο έναν λαό που μάχεται απέναντι στον αποικιοκράτη του, αλλά
συνολικά τους καταπιεσμένους αυτού του κόσμου απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και
τον πόλεμο. Η επιμονή ενός λαού που συνεχίζει να αντιστέκεται έπειτα από 78 χρόνια εκτοπισμού,
κατοχής και σφαγών, έχει καταφέρει να εμπνεύσει μαζικά κινήματα αλληλεγγύης σε ολόκληρο τον
κόσμο, να δημιουργήσει κοινότητες αγώνα ανάμεσα σε ντόπιους και μετανάστες, να σπάσει τα
εθνικά σύνορα που επιβάλλουν τα κράτη και να αναδείξει τη διεθνιστική αλληλεγγύη ως αναγκαίο
όρο αντίστασης.
Απέναντι στη διεθνή συμμαχία κρατών και κεφαλαίου, η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι η
συγκρότηση ενός διεθνιστικού, αντιπολεμικού και αντικαπιταλιστικού κινήματος από τα κάτω. Ενός
κινήματος που θα σαμποτάρει έμπρακτα την πολεμική μηχανή, θα στοχοποιεί τις βάσεις, τις
στρατιωτικές συμμαχίες, τις εταιρείες όπλων και τις κρατικές δομές που στηρίζουν τον πόλεμο. Ενός
κινήματος που θα συνδέει τον αγώνα ενάντια στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη με τους αγώνες
ενάντια στα σύνορα, τον ρατσισμό, την κρατική καταστολή, την εκμετάλλευση και τον πόλεμο σε
κάθε σημείο του κόσμου.
Στον πόλεμό τους απαντάμε με διεθνιστική αλληλεγγύη και στην ειρήνη τους με ταξικό πόλεμο.
Γιατί η "ειρήνη" των κρατών και των αφεντικών δεν είναι τίποτα άλλο από φτώχεια, εξαθλίωση,
καταστολή και εκμετάλλευση στο εσωτερικό. Είναι η καθημερινότητα των ακριβών ενοικίων, της
εργασιακής λεηλασίας, των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών, της κρατικής βίας, των
δολοφονιών στα σύνορα και του εκφασισμού της κοινωνίας στις χώρες που "δεν βρίσκονται σε
πόλεμο". Και την ίδια στιγμή, οι διακρατικοί πόλεμοι και οι γενοκτονίες αποκαλύπτουν το παρόν
και το μέλλον που επιφυλάσσουν οι κυρίαρχοι για το παγκόσμιο προλεταριάτο. Από τον πόλεμο
Ρωσίας-Ουκρανίας και την πολεμική κλιμάκωση ΗΠΑ-Ισραήλ απέναντι στο Ιράν, μέχρι τις
ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στον Λίβανο και τη Βενεζουέλα και τις απειλές εισβολής σε Κούβα και
Γροιλανδία, και από τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη μέχρι τις σφαγές και τον εκτοπισμό
εκατομμυρίων ανθρώπων στο Σουδάν, ο κόσμος τους βυθίζεται όλο και περισσότερο στον θάνατο και
τη βαρβαρότητα. Όμως μέσα σε αυτή τη συνθήκη γεννιούνται και οι αντιστάσεις των καταπιεσμένων.
Από τις εξεγέρσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ απέναντι στις ρατσιστικές επιχειρήσεις του ICE και τα
πογκρόμ κατά μεταναστών, μέχρι τις αιματοβαμμένες εξεγερσιακές στιγμές στο Ιράν απέναντι στο
καθεστώς, και από την αδιάκοπη παλαιστινιακή αντίσταση μέχρι τα διεθνή αντιπολεμικά κινήματα
που καταλαμβάνουν δρόμους, πανεπιστήμια και λιμάνια σε όλο τον κόσμο, γίνεται ξεκάθαρο πως η
μόνη μας ελπίδα βρίσκεται στο σαμποτάρισμα της πολεμικής μηχανής των κρατών και των
αφεντικών. Στη μετατροπή της οργής σε διεθνιστικό και ταξικό αγώνα απέναντι στον κόσμο του
πολέμου, της εκμετάλλευσης και της κρατικής βαρβαρότητας.
Η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη δεν είναι φιλανθρωπία ούτε αφηρημένος ανθρωπισμός. Είναι θέση
μάχης απέναντι στον κόσμο που χτίζουν τα κράτη και το κεφάλαιο. Είναι η αναγνώριση ότι οι ζωές
των καταπιεσμένων συνδέονται μεταξύ τους μέσα από κοινές εμπειρίες εκμετάλλευσης, πολέμου και
αποκλεισμού. Και είναι η πεποίθηση ότι απέναντι στη βαρβαρότητα, οι από τα κάτω οφείλουν να
οργανώσουν διεθνώς τη δική τους αντίσταση.
78 ΧΡΟΝΙΑ ΝΑΚΜΠΑ
78 ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΪΣΡΑΗΛΙΝΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ
Ανάρες Ομάδα Δράσης κι Αλληλεγγύη