kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Συγκέντρωση για τα συντρόφια Σάρα-Σάντρο, που θα είναι πάντα ζωντανά στους αγώνες μας

Για τα συντρόφια Σάρα και Σάντρο, που θα είναι πάντα ζωντανά στους αγώνες μας

Tο βράδυ 19 προς 20 Μαρτίου, στην Ιταλία, οι αναρχικοί σύντροφοι Alessandro Mercogliano και Sara Ardizzone σκοτώθηκαν έπειτα από έκρηξη που οδήγησε στην κατάρρευση της οροφής ενός εγκαταλελειμμένου κτιρίου στα ανατολικά προάστια της Ρώμης. Τόσο από την ανακοίνωση των μπάτσων, όσο και από την κατάσταση που βρέθηκε η σορός του συντρόφου Sandro, φαίνεται ότι είχε προηγηθεί πρόωρη έκρηξη. Ακολουθεί μια τακτική εργαλειοποίησης του τραγικού θανάτου της συντρόφισσας και του συντρόφου από τη κυρίαρχη αφήγηση που εξυπηρετείται αρχικά από τη διαπόμπευση στην οποία επιδίδονται τα ιταλικά μίντια. Μία τακτική που, βασιζόμενη και στην προηγούμενη στοχοποίηση των 2 συντροφιών από το ιταλικό κράτος, επιχειρεί να απονοηματοδοτήσει την πολιτική (αντι)βία και να επιτεθεί στον αναρχικό χώρο συνολικά.

Η Sara είναι μία εκ των διωκόμενων της επιχείρησης "Sibilla" με κατηγορίες για "υποκίνηση σε έγκλημα και φυγοδικία με επιβαρυντική περίσταση την τρομοκρατική πρόθεση", υπόθεση από την οποία αθωώθηκε μόλις το 2025. Ο Sandro έχει κατηγορηθεί μεταξύ άλλων για ένα κύκλο δράσεων των FΑΙ-IRF, ομάδων που από το 2003 έως το 2016 φέρονται να ήταν υπεύθυνες για μια σειρά βομβιστικών και εκρηκτικών δράσεων εναντίον πολιτικών, δημοσιογράφων και αστυνομικών. Οι κατηγορίες αυτές τον κράτησαν 5 χρόνια φυλακή, μέχρι και την αθώωσή του σε δεύτερο βαθμό. Τα δύο συντρόφια αποτελούν από τη μία ένα σημείο στον πολύμορφο αγώνα αλλά και την ''ενοχλητική'' υπενθύμιση όσων επιμένουν να αμφισβητούν με κάθε μέσο την ισχύ των μηχανισμών του κόσμου της εξουσίας από την άλλη. Μηχανισμοί που, στην περίπτωση της Ιταλίας, προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν την μεγάλη δυναμική του ιταλικού κινήματος και τις διευρυμένες ένοπλες αντιστάσεις που αναπτύχθηκαν μέσα σε αυτό τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα, με μια σειρά νομοθετικών ρυθμίσεων και κατασταλτικών μεθόδων. Με αυτόν τον τρόπο ο ιταλικός χώρος αποτέλεσε, ειδικά για την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, ένα ιδανικό ''εργαστηριακό'' πεδίο ανάπτυξης πλήθους κατασταλτικών εργαλείων, όπως αυτό του καθεστώτος φυλάκισης 41-bis (παρότι αυτό εφαρμόστηκε αρχικά με πρόσχημα την αντιμετώπιση της μαφίας). Ένα καθεστώς που επιβάλει την απόλυτη απομόνωση των κρατουμένων και την αποκοπή τους από την κοινωνική πραγματικότητα και το οποίο έχει εφαρμοστεί και συνεχίζει να εφαρμόζεται, μεταξύ άλλων, εκδικητικά στον έγκλειστο αναρχικό σύντροφο Alfredo Cospito, που έχει αναλάβει την πολιτική ευθύνη για επίθεση της FAI.

Από την άλλη πλευρά του ιονίου τώρα, τα ελληνικά επιτελεία της εξουσίας ήταν και συνεχίζουν να είναι πάντα πρόθυμα να υιοθετήσουν όσα περισσότερα εργαλεία κρίνουν ωφέλιμα για την καταστολή του κινήματος. Κάτι που επισφραγίζεται και από το μνημόνιο συνεργασίας που υπογράφηκε το Μάιο του 25 μεταξύ του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη της Ελλάδας και του Υπουργείου Εσωτερικών της Ιταλίας, από τους υπουργούς Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και Ματέο Πιαντεντόσι. Μνημόνιο που μεταξύ άλλων επιβάλει ''κοινές περιπολίες Ελλήνων και Ιταλών αστυνομικών σε τουριστικά θέρετρα των δύο χωρών, με στόχο την ενίσχυση της ασφάλειας των πολιτών'' αλλά και την ''ενίσχυση της συνεργασίας για την προστασία των συνόρων, τη διαχείριση μεταναστευτικών ροών και την καταπολέμηση της τρομοκρατίας''.

Στη περίπτωση της Σάρα και του Σάντρο, που σκοτώθηκαν πάνω σε μια προσπάθεια αναβάθμισης των μέσων αντεπίθεσης στη κρατική βία, το ιταλικό κράτος πέρα από τον ρεβανσισμό που επέδειξε στα πρόσωπα των συντρόφων επιχείρησε να καταστείλει και την αλληλεγγύη του ιταλικού κινήματος. Το ιταλικό κράτος εξαπέλυσε μια επίθεση προς κάθε έκφραση μνήμης για τα συντρόφια, καθώς παρακράτησε για μέρες τις σορούς τους και απαγορεύσε συγκεντρώσεις ως ''επικίνδυνες'' για τις έρευνες της αστυνομίας και την δημοκρατία. Παράλληλα ξεκίνησε έρευνες στοχοποιώντας κόσμο του κινήματος, με την ιταλική αστυνομία να πραγματοποιεί εφόδους σε σπίτια συντροφισσών και συντρόφων.

Γύρω από τον Σάντρο και την Σάρα όμως, οι αναρχικές συντρόφισσες και οι αναρχικοί σύντροφοι στην Ιταλία έχουν σηκώσει ασπίδα προστασίας, βγάζοντας πλήθος κειμένων αλληλεγγύης και καλεσμάτων για υπεράσπιση της μνήμης τους. Παρά τις απαγορεύσεις, τις προσαγωγές και τις συλλήψεις, οι συγκεντρώσεις που καλούνται έχουν μεγάλη συμμετοχή, με αυτήν στο σημείο τις έκρηξης (3 εβδομάδες μετά από αυτήν) να αριθμεί πάνω από 90 προσαγωγές. Η Σάρα και ο Σάντρο άλλωστε συμμετείχαν ενεργά στο αναρχικό κίνημα, μέσω αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων, καταλήψεων και αγώνων αλληλεγγύης σε πολιτικούς κρατούμενους και ενάντια στον πόλεμο. Μέσα από την πολύμορφη δράση τους κάνανε το κίνημα μας πιο πλούσιο, πιο προωθημένο, πιο φλογερό.

Η σύνδεση με την έκρηξη στους Αμπελόκηπους την 31η Οκτώβρη του 2024, που μας στέρησε τον αναρχικό σύντροφο, φίλο και αγωνιστή Κυριάκο Ξυμητήρη, είναι αναπόφευκτη και επίπονη. Πέραν όμως της απώλειας, μας θυμίζει και την αλληλεγγύη και την συντροφικότητα που έδειξαν τα συντρόφια μας από την Ιταλία και αλλού. Και αυτήν ακριβώς την σχέση θέλουμε να αποπειραθούμε να αναδείξουμε, ως ένα σινιάλο εξεγερτικής συνέχειας αλλά και ρήξης με τον κόσμο της εξουσίας.

Ό,τι και αν έγινε εκείνη την νύχτα στην Ρώμη, ό,τι κι αν σχεδίαζαν η Σάρα και ο Σάντρο, ξέρουμε ότι ήταν στα πλαίσια του αγώνα για αλληλεγγύη και ελευθερία, του αγώνα για την καταστροφή της εξουσιαστικής επιβολής. Εκεί που η κυρίαρχη αφήγηση βλέπει "αιμοσταγείς τρομοκράτες", εμείς αναγνωρίζουμε, πίσω από συνωμοτικά βλέμματα, την απόφαση για αμετανόητη επίθεση στο κράτος με όλα τα μέσα. Την ώρα που οι κάθε λογής εκπρόσωποι της κρατικής βίας καταδικάζουν επαναστατικές πρακτικές και επιλογές μάχης ως "επικίνδυνες για το κοινωνικό σύνολο και την δημοκρατία", εμείς δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας σε όποιο αμφισβητεί έμπρακτα το κρατικό μονοπώλιο στη βία. Μια (δυτική)δημοκρατία που στοχοποιει εμμονικά την αντιβία των από τα κάτω αλλά δε διστάζει να στείλει τα παιδιά της να πεθάνουν σε κάποιο πόλεμο για τα συμφέροντα των ισχυρών, στο πλαίσιο μιας εθνικής ιδέας. Δεν μπορεί το ταξικό σύστημα εκμετάλλευσης να κρίνει την βία όταν το ίδιο αντιμετωπίζει τις ζωές μας ως αναλώσιμες και τις προσφέρει βορά στη ''μηχανή'' της παραγωγικότητας των κάθε λογής αφεντικών. Όπως έλεγε και η Σάρα όσο ακόμη διωκόταν για την υπόθεση "Sibilla", κατά την προανακριτική διαδικασία: "Είμαι αναρχική. Ως αναρχική, είμαι εχθρός αυτού του κράτους, όπως και κάθε άλλου κράτους και αντίθετη σε κάθε μορφή θεσμικής εξουσίας. Η βία των καταπιεσμένων μπορεί να θεωρηθεί νόμιμη απάντηση ενάντια στις δομές της εξουσίας".

Όπως γράψαμε και για τον θάνατο του Κυριάκου και την επικοινωνιακή διαχείριση του συμβάντος από τη κυρίαρχη αφήγηση, για τα συντρόφια μας που πέθαναν μαχόμενα θα μιλήσουμε μόνο εμείς. Εμείς που βρεθήκαμε μαζί τους σε αγώνες ενάντια στο σάπιο κόσμο που τώρα επιχειρεί να λοιδορήσει τη μνήμη τους και να επιβάλει την ιδεολογική του κυριαρχία. Εμείς που μοιραστήκαμε κοινές σκέψεις ανατροπής του συστήματος εξουσίας , που γνωρίσαμε από κοντά τις αξίες τους και εμπνευστήκαμε από την δράση τους ενάντια στην εκμετάλλευση. Και εμείς είμαστε αυτές και αυτοί που θα διαφυλάξουμε την μνήμη τους, καθώς γνωρίζουμε την σημασία που έχουν οι επιλογές τους στον διαρκή αγώνα ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο.

ΣΑΡΑ ΣΑΝΤΡΟ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΖΩΝΤΑΝΟΙ,

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ.

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗ ΓΗ

ALLESSANDRO MERCOGLIANO, SARA ARDIZZONE, ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΩΝ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ στην ΙΤΑΛΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ (Σέκερη, 2) ΤΕΤΑΡΤΗ 20/05 στις 19:00

Συνέλευση Αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες

Αρχεία:

allil_afisa_italia_500x700_May_26_01.pdf

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1641269/