kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Κάλεσμα στήριξης στην πορεία για το αυτοοργανωμενο pride

Pride… για έναν κόσμο που μας χωράει όλα/ όλες/ όλους

Στις 28 Ιουνίου του 1969, έλαβε χώρα η εξέγερση του Stonewall, με αφορμή την έφοδο της αστυνομίας στο Gay Bar "Stonewall Inn" της Νέας Υόρκης. Το γκέι μπαρ "Stonewall Inn" ήταν πάντα ο εύκολος στόχος των αστυνομικών. Σχεδόν καθημερινά τα όργανα της καταστολής χτυπούσαν λεσβίες, τρανς και γκει άτομα. Απέναντι στη συνθήκη καταστολής και διώξεων των lgbtqi+ ατόμων τόσο σε εργασιακούς χώρους όσο και στην καθημερινότητά τους, η απάντηση δόθηκε μαχητικά στους δρόμους από την lgbtqi+ κοινότητα και από όσους στάθηκαν στο πλευρό των εξεγερμένων και διήρκησε πολλές μέρες στο κέντρο της πόλης. Κεντρικές φιγούρες της εξέγερσης ήταν η μαύρη τρανς ακτιβίστρια Marsha P. Johnson και η λατίνα τρανς ακτιβίστρια Sylvia Rivera.

Σε αντιδιαστολή με τον τότε διεκδικητικό και εξεγερσιακό χαρακτήρα του, το θεσμικό pride στο σήμερα έχει εμπορευματοποιηθεί και έχει αφομοιωθεί σαν θεσμός από το κράτος. Διοργανώνεται μέσω κρατικών φορέων, με χρηματοδοτήσεις και χορηγίες από διάφορες εταιρείες και θεσμικά όργανα, με την αστυνομία να μεριμνά για την "ομαλή διεξαγωγή του". Οργανώνεται μέσω κάθετων διαδικασιών που έχουν ως στόχο την καλή εικόνα που θα παρουσιαστεί προς τα έξω και όχι να ακουστούν οι φωνές και οι κοινωνικές/πολιτικές ανησυχίες των κουιρ ατόμων. Ως αποτέλεσμα τα βιώματα μας εργαλειοποιούνται με τη δικαιολογία της "συμπερίληψης" ώστε να καταφέρει να οργανωθεί αυτό το τεράστιο event. To pride για τους κρατικούς θεσμούς αποτελεί εναν ακόμα τρόπο να ξεπλύνουν τις καταπιεστικές πρακτικές τους και να αυτοπροβληθούν ως "προοδευτικοί". Στο σήμερα, όπου το pride έχει καταντήσει ένα εμπορικό πανηγύρι, βλέπουμε χορηγούς πολλοί εκ των οποίων συνεργάζονται με το κράτος του Ισραήλ. Είναι εξάλλου γνωστό πως το κράτος του Ισραήλ, με τη συνδρομή συμμάχων όπως και του ελληνικού κράτους παρουσιάζει το προσωπείο του προοδευτικού στα lgbtqi+ ζητήματα, διοργανώνει pride και επικαλείται τον πολύχρωμο δικαιωματισμό όταν την ίδια στιγμή αφανίζει παλαιστίνιες/ους και εφαρμόζει συνθήκη απαρτχάιντ στη Γάζα.

Το υπάρχον σύστημα, βασισμένο και βαθιά εμποτισμένο απο τον καπιταλισμό και την πατριαρχία είναι αντιφατικό να επικαλείται απελευθέρωση απο τις έμφυλες καταπιέσεις, καθώς επωφελείται απο αυτές και το περισσότερο που μπορεί να κάνει είναι να αφομοιώσει εν τέλει τα κουιρ και φεμινιστικά κινήματα.

Δεν υπάρχει πραγματική απελευθέρωση σε ένα κόσμο όπου η ετεροκανονικότητα και η πατριαρχία καταπιέζουν τα σώματα μας και μας υπαγορεύουν να χωρέσουμε απο τη γέννηση μας σε ρόλους που ποτέ δεν επιλέξαμε. Ούτε σε ένα κόσμο που ακόμα οι γυναίκες και τα κουίρ άτομα δολοφονούνται και δέχονται κάθε είδους κακοποίηση. Ούτε σε έναν κόσμο όπου το ετεροπατριαρχικό κράτος ελέγχει τα σώματα και τις επιθυμίες μας, βάζοντας μας σε καλούπια για να υπηρετήσουμε τους ρόλους μας, δουλεύοντας μέχρι θανάτου, γεννώντας παιδιά για το έθνος όντας πειθήνιες και παραγωγικές. Ειδικά γνωρίζοντας πόσο αναλώσιμες είμαστε για το κεφάλαιο , πως μπορεί να μας αντικαταστήσει και εκτοπίσει όταν δεν αντλεί πια κάποιο κέρδος απο τα σώματα μας.

Είναι πραγματικά πολύ εύκολο το κυρίαρχο αφήγημα να αλλάξει και απο εκεί που υπήρχε μέριμνα για κάποια απο τα αιτήματα μας, να βρεθούμε αντιμέτωπα με επιθέσεις σε βάρος μας απο διάφορες κυβερνήσεις (όπως αυτη τη στιγμή στις ΗΠΑ με την ρητορική μίσους και επιθέσεις ενάντια σε τρανς και κουιρ άτομα) καθώς και με έναν διάχυτο κοινωνικό εκφασισμό που εξαπολύει πάνω μας το μίσος του. Δεν αποτελεί τυχαίο γεγονός οτι τα τελευταία χρόνια η άνοδος της παγκόσμιας ακροδεξιάς συνυπάρχει με το αφήγημα ενάντια στη "woke ατζέντα", 'οπου τα κουιρ άτομα βρίσκονται και πάλι στο στόχαστρο φασιστικών πρακτικών είτε απο κυβερνήσεις είτε απο μερίδα της κοινωνίας.

Στο σήμερα σε μια συνθήκη πολέμου, γενοκτονίας , δολοφονιών μεταναστριών στο Αιγαίο και τα σύνορα, εργατικών δολοφονιών, εξαθλίωσης και υποτίμησης των ζωών μας επιλέγουμε να βγαίνουμε στο δρόμο για να αναδείξουμε όλα τα συστήματα που μας καταπιέζουν, και να ενδυναμώσουμε το ένα την άλλη.

Κατεβαίνουμε στο δρόμο για να διεκδικήσουμε το δικαίωμα μας να υπάρχουμε όπως θέλουμε ,να ορίζουμε τα ίδια το φύλο μας και το σώμα μας ,να ερωτευόμαστε όποιο άτομο /α θέλουμε ή και να μην ερωτευόμαστε καθόλου.

Κατεβαίνουμε στο δρόμο για να σταθούμε δίπλα δίπλα φορώντας ότι θέλουμε και όπως το θέλουμε ενάντια στη ματαίωση που διασπείρουν το κεφάλαιο , η πατριαρχία και το κράτος.

Διεκδικούμε δημόσιο χώρο, να μπορούμε να αναπνέουμε, να μη φοβόμαστε στο δρόμο, στον εργασιακό χώρο ή πίσω από τις κλειστές πόρτες των σπιτιών μας.

Αντιστεκόμαστε σε λογικές που μας θέλουν να ενδιαφερόμαστε μόνο για την ιδιωτική μας ζωή και αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο που μας χωράει όλα μέσω της συλλογικοποίησης, της οργάνωσης και του αγώνα.

Όλα μαζί σπάμε τη ντροπή και το φόβο και δημιουργούμε χώρους φροντίδας απο τα κάτω.

Ενώνουμε τις φωνές μας και τις εναντιώσεις μας απέναντι σε ένα κόσμο που γεννά πόλεμο ,φασισμό και εκμετάλλευση.

Συλλογικότητα για τον ελευθεριακό φεμινισμό Rabbia Viola

mail επικοινωνίας: elfeexm@espiv.exnet