kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Πορεία για τα 3 χρόνια από την Πύλο και σε αλληλεγγύη με κάθε αντιρατσιστικό αγώνα

Δεν ξεχνάμε ποτέ τις μαζικές κρατικές δολοφονίες σε Πύλο και Χίο. Αντιστεκόμαστε στην καθημερινή ρατσιστική βία σε φυλακές, καμπς και στις γειτονιές μας.

Έχουν περάσει τρία χρόνια από τη μαζική δολοφονία στα ανοιχτά της Πύλου - το πιο θανατηφόρο κρατικό έγκλημα στα ελληνικά σύνορα. Πάνω από 650 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, όταν το ελληνικό λιμενικό προσπάθησε να ρυμουλκήσει το γεμάτο κόσμο σκάφος έξω από τα ελληνικά χωρικά ύδατα, ώστε να έχουν την ευθύνη του άλλες ευρωπαϊκές χώρες και να αποφύγει τη διάσωση. Αν και οι 9 επιζώντες που αρχικά κατηγορήθηκαν για διακίνηση αθωώθηκαν, τρία χρόνια μετά κανένας από το λιμενικό δεν έχει παραπεμφθεί ακόμα σε δίκη και το κράτος έχει αποφύγει οποιαδήποτε ευθύνη, παρότι ο εισαγγελέας του ναυτοδικείου Πειραιά έχει ασκήσει ποινικές διώξεις εναντίον ορισμένων στελεχών και μελών του λιμενικού. Οι επιζώντες της Πύλου πάντως, μαζί με το αντιρατσιστικό κίνημα αλληλεγγύης, δεν έχουν σταματήσει να αγωνίζονται για δικαιοσύνη. Στεκόμαστε στο πλευρό τους, και στο πλευρό όλων όσων έχουν περάσει τα σύνορα και έχουν βιώσει ρατσιστική βία, παλεύοντας για να τερματιστούν οι ρατσιστικές δολοφονίες και η καταπίεση του ελληνικού και ευρωπαϊκού συνοριακού καθεστώτος.

Το κρατικό έγκλημα της Πύλου δεν μπορεί να θεωρηθεί μεμονωμένο περιστατικό. Το ελληνικό λιμενικό, μαζί με τη Frontex, συνεχίζει τις βίαιες επαναπροωθήσεις και δολοφονεί στη θάλασσα και στην ξηρά, με την οικονομική στήριξη και την πλήρη υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών-μελών της.

Στις 3 Φεβρουαρίου 2026, 17 άτομα δολοφονήθηκαν από το ελληνικό κράτος στο μαζικό έγκλημα της Χίου. Σε αντίθεση με την πλειονότητα των δολοφονιών στα σύνορα της Ευρώπης, αυτή η σφαγή προκλήθηκε από πρόσκρουση, όταν το σκάφος του λιμενικού έπεσε με τεράστια δύναμη στο φουσκωτό όπου επέβαιναν οι μετανάστ(ρι)ες. Τόσο οι μαρτυρίες όσο και οι αυτοψίες δείχνουν ότι οι άνθρωποι σκοτώθηκαν με τον ίδιο τρόπο όπως η σύγκρουση με αυτοκίνητο. Η συγκάλυψη που ακολούθησε ήταν συνέχιση της καθημερινής ρατσιστικής βίας. Οι ίδιοι που διέσχιζαν τα σύνορα παρουσιάστηκαν ως υπεύθυνοι για επίθεση κατά του λιμενικού με ψεύτικους ισχυρισμούς για πυροβολισμούς και «εμβολισμό». Αμέσως μετά την επίθεση, οι επιζώντες αντιμετώπισαν μακρές ανακρίσεις, απειλές και ψευδείς υποσχέσεις από τις ίδιες αρχές που λίγες ώρες νωρίτερα είχαν επιχειρήσει να τους σκοτώσουν. Ένας άνδρας από το Μαρόκο φυλακίστηκε γρήγορα με την κατηγορία της διακίνησης, χωρίς καμία βάση εκτός από τον κατάφωρο ρατσισμό εναντίον του (οι άλλοι επιβαίνοντες ήταν από το Αφγανιστάν). Το καθεστώς του πρόσφυγα χορηγήθηκε στους υπόλοιπους με ασυνήθιστη ταχύτητα, σε μια προσπάθεια να μην τραβήξει περαιτέρω την προσοχή η σφαγή και να ενθαρρυνθούν οι επιζώντες να φύγουν από την Ελλάδα πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε νομική διαδικασία. Φυσικά, οι ψυχολογικές, υλικές και ιατρικές ανάγκες των επιζώντων δεν έχουν καλυφθεί, αντίθετα καλύπτονται σταδιακά μόνο μέσω δομών αλληλεγγύη.

Η Ελλάδα και η ΕΕ έχουν σκόπιμα καταστήσει τα σύνορα πιο επικίνδυνα και πιο βίαια, χρησιμοποιώντας ακόμη και τη δολοφονία για να «αποτρέψουν» τη μετανάστευση. Όμως οι άνθρωποι συνεχίζουν να αψηφούν αυτό το καθεστώς των συνόρων. Διάφορες μορφές ρατσιστικής βίας συνεχίζονται ακόμη και μετά τη μεταφορά στην ηπειρωτική χώρα, όπου η κρατικά ρυθμισμένη στέγαση περιορίζεται σε καμπς όπου είναι απομονωμένοι, ελεγχόμενες και υποβαθμισμένα. Όμως, όπως υπάρχει συνέχεια της κρατικής, θεσμικής βίας, έτσι υπάρχει και συνέχεια του αγώνα των ίδιων των καταπιεσμένων και των κοινοτήτων τους.

Τους τελευταίους μήνες, κόσμος από το καμπ των Οινοφύτων (περίπου μία ώρα βόρεια της Αθήνας) αγωνίζεται ενάντια στις συνθήκες, τη διευθύντρια Νίκη Μπαλαμώτη και τη γενική κατάσταση για τους πρόσφυγες. Ως αποτέλεσμα του αρχικού τους αγώνα, σε περίπου σαράντα πρόσφυγες, κυρίως Κούρδους, χορηγήθηκε άσυλο. Ωστόσο, αρκετοί άνθρωποι δεν έλαβαν καθεστώς, οπότε ο αγώνας τους συνεχίστηκε. Από τον Φεβρουάριο, δημιουργήθηκε μια ενεργή σύνδεση μεταξύ αλληλέγγυων και κατοίκων, που οδήγησε σε αρκετές κινητοποιήσεις και κοινές εκδηλώσεις.

Οι τελευταίοι μήνες έδειξαν επίσης μια εντατικοποίηση του ζητήματος της στέγασης στο κέντρο της Αθήνας. Ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων αντιμετωπίζει την αστεγία μετά την έξωση τους από τα στρατόπεδα προσφύγων (κυρίως από την Κω), όπου είχαν λάβει θετικές αποφάσεις ασύλου. Παρόλο που απορρίπτουμε την ιδέα των καμπς και την απομόνωση που φέρνουν μαζί τους, ο αποκλεισμός των μεταναστριών από τα στρατόπεδα, χωρίς να έχουν πού να πάνε, πρέπει να γίνει αντιληπτό ως αυτό που πραγματικά είναι: εκδιώξεις. Οι εκδιώξεις από τις καταληφθείσες δομές αλληλέγγυης στέγασης μεταξύ 2017 και 2019, ακολουθούμενες από τον τερματισμό του προγράμματος στέγασης «Εστία» (στέγαση που υποστηρίζεται από ΜΚΟ στις πόλεις) το 2022, αποτελούν σαφή απόδειξη της σκόπιμης πολιτικής στέγασης απαρτχάιντ του κράτους με απομονωμένα καμπς.

Ωστόσο, οι κοινότητες και καταλήψεις στέγασης «Προσφυγικά» και «Νοταρά» συνεχίζουν την καθημερινή αντίσταση σε τέτοιες προσπάθειες κοινωνικής και φυλετικής διαίρεσης. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι και οι δύο αυτές δομές αντιμετωπίζουν έντονη καταστολή. Παρά την παντελή έλλειψη κοινωνικής στέγασης, το κράτος επιχειρεί να «εξευγενίσει» την εκκένωση της Προσφυγικής με σχέδια για ανάπλαση νέων κατοικιών, παρά το γεγονός ότι πάνω από 400 άτομα διαφορετικών εθνοτήτων διαμένουν στα «Προσφυγικά». Ταυτόχρονα, στη «Νοταρά», οι κάτοικοι δέχονται επιθέσεις με δικαστικές υποθέσεις, φυλακίσεις και απειλές απομάκρυνσης των παιδιών από τις οικογένειές τους. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας τόσο στην αντίσταση των Προσφυγικών και της Νοταρά ενάντια στην καταπίεση και τις προσπάθειες έξωσης τους, όσο και συνολικά στα προτάγματα που οι κοινότητες τους αναδεικνύουν καθημερινά.

Ένας ακόμα σημαντικός, εν εξελίξει αντιρατσιστικός αγώνας συμβαίνει επίσης και στη Σιντική, κοντά στις Σέρρες. Εδώ και μήνες, οι διαμένοντες στο τοπικό κλειστό καμπ-φυλακή, έχουν διεκδικήσει συλλογικά τα δικαιώματα τους με διάφορους τρόπους. Σε μια στιγμή κλιμάκωσης του αγώνα τους, που συνοδεύτηκε από εξέγερση εντός του καμπ, δεκάδες άτομα κατάφεραν να αποδράσουν προσωρινά, όμως στη συνέχεια συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στη φυλακή. Οι 30 της Σιντικής διεκδικούν την αθώωση τους, με το δικαστήριο της έφεσης τους να διεξάγεται στις Σέρρες στις 26 Ιουνίου.

Το νομοσχέδιο κατά της μετανάστευσης του Σεπτεμβρίου 2025, όπως και οι επιμέρους νόμοι που ψηφίστηκαν στη συνέχεια και ψηφίζονται ακόμα, συντάχθηκαν από υπουργούς μετανάστευσης με ξεκάθαρα φασιστικές απόψεις και έκαναν και με τη βούλα νόμο του κράτους τη ρατσιστική ιδεολογία που εφαρμόζεται ανεπίσημα στους δρόμους, στα αστυνομικά τμήματα και στις φυλακές εδώ και χρόνια. Η διοικητική κράτηση χρησιμοποιείται συστηματικά για να φυλακίζονται άνθρωποι για μήνες χωρίς δίκη, ενώ ο νέος νόμος, ο οποίος καθιστά την έλλειψη εγγράφων ποινικό αδίκημα, εντείνει τη χρήση του νόμου ως όπλου εναντίον των ατόμων χωρίς χαρτιά. Το παράλληλο σωφρονιστικό σύστημα των κέντρων κράτησης πρόκειται να επεκταθεί, ενώ η ποινικοποίηση στοχεύει στην επιδείνωση της κατάστασης στις ήδη υπερπλήρεις φυλακές. Από το 2015, χιλιάδες άνθρωποι έχουν φυλακιστεί με την κατηγορία της διακίνησης, σε υποθέσεις όπου οι δίκες διαρκούν κατά μέσο όρο 5 λεπτά και οι ποινές είναι συχνά δεκαετίες φυλάκισης. Για όσους επιβιώνουν από τα pushbacks και τις απόπειρες δολοφονίας στα σύνορα, το τραύμα των φυλακών, του συστήματος των καμπς, το νομικό σύστημα και οι μεταβαλλόμενες πολιτικές ασύλου αποτελούν το επόμενο σύνορο, το επόμενο εργαλείο βίας που αντιμετωπίζουν όσες είναι «αρκετά τυχερές» ώστε να εισέλθουν στην Ευρώπη.

Η κρατική επίθεση κατά της μετανάστευσης πάντα επικεντρώνεται στα άτομα. Είτε πρόκειται για δολοφονίες στη θάλασσα, εκδιώξεις από σπίτια και καμπς είτε για φυλάκιση, η κρατική πολιτική βασίζεται στο να σκοτώνει, να τραυματίζει ψυχικά και να εξαθλιώνει άτομα, ώστε να μην επιχειρήσουν άλλοι να έρθουν στην Ευρώπη. Οι ρατσιστικές αφηγήσεις περί απειλής, ποινικοποίησης και ευθύνης προωθούνται αμείλικτα από τα κράτη και τα ΜΜΕ τα τελευταία 10 χρόνια, ώστε η κοινωνία να έχει απευαισθητοποιηθεί απέναντι στον θάνατο και τον πόνο των μεταναστών, ενώ η αποανθρωποποίηση έχει οδηγήσει στο να γίνει η λέξη «μετανάστης» συνώνυμη της εγκληματικότητας.

Ως Αντιρατσιστικός Συντονισμός, καλούμε σε διαδήλωση ενάντια στο κρατικό έγκλημα στην Πύλο το 2023, στο κρατικό έγκλημα στη Χίο το 2026 και σε όλες τις δολοφονίες και τη βία που λαμβάνουν χώρα στον πόλεμο κατά των μεταναστριών από το ελληνικό κράτος και την ΕΕ. Καλούμε να βγούμε στους δρόμους ενάντια στην καθημερινή ρατσιστική αστυνομική βία, στο σύστημα των καμπς-φυλακών, υπέρ της ελευθερίας μετακίνησης για όλες, όλα κι όλους.

Για έναν κόσμο χωρίς χαρτιά - Μέχρι να αδειάσουν όλα τα κλουβιά - Μέχρι να πέσουν όλα τα σύνορα

Αλληλεγγύη στα Προσφυγικά - Αλληλεγγύη στη Νοταρά - Αλληλεγγύη στον αγώνα στα Οινοφύτα - Αλληλεγγύη σε όσους απέδρασαν από τη Σιντική

Αλληλεγγύη σε όσους αντιμετωπίζουν κατηγορίες για διακίνηση, σε όσους έχουν καταδικαστεί και σε όσες αντιμετωπίζουν ποινικές κατηγορίες από τους νέους αντι-μεταναστευτικούς νόμους

Πύλος - Τέμπη - Χίος - Παλαιστίνη, έγκλημα αναπάντητο κανένα δεν θα μείνει

Πορεία την Κυριακή 14 Ιουνίου 2026, με προσυγκέντρωση στην Πλατεία Ομονοίας στις 18:30

-- english --

We never forget the mass state murders of Pylos and Chios. We resist the daily racist state violence in the prisons, camps, and our neighborhoods.

It's been three years since the mass murder in the open sea of Pylos - the deadliest state crime at the Greek borders. More than 650 were killed after the Greek coast guard tried to tow the overcrowded boat out of greek territorial waters, push the people forward to other European countries and avoid their rescue. Although the nine survivors initially accused of smuggling were acquitted, 3 years later nobody from the coast guard has faced trial,the state has avoided responsibility and only the Piraeus naval Court prosecutor has filed felony charges against some Coast Guard officers. The survivors of Pylos, along with the antiracist solidarity movement, have not ceased fighting for justice. We stand with the survivors, and everyone who has crossed the borders and experienced racist violence, to end the murders and oppression of the greek and european border regime. The state crime of Pylos cannot be seen as an isolated event. The Greek coast guards together with FRONTEX continue violent pushbacks and kill in the sea and on land, with the financial backing and full support of the European Union and its member states.

On Febuary 3rd 2026, 17 people were murdered by the Greek state in the Chios Massacre. Unlike the majority of killings at Europe's borders, this massacre was inflicted through physical impact when the coast guard's boat crashed directly into, and passed over, their smaller boat. Both testimony and autopsies show that people were killed in the same way as if hit by a car - through blunt force trauma. The cover-up that proceeded followed well-rehearsed daily racist violence. People on the move were framed as having attacked the coast guard with claims of gunshots and ''ramming''. Immediately after this attack survivors faced long interrogations, threats and false promises from the same authorities who hours earlier had tried to kill them. A single man from Morroco was quickly imprisoned on charges of smuggling based on no grounds but blatant anti-Blackness (other travellers were from Afghanistan). Refugee status has been granted at irregular speed in an attempt to not draw further attention to the massacre and to encourage survivors to leave Greece before any legal case can begin. Of course survivors' psychological, material and medical needs have not been met and have instead been sought through solidarity means and structures.

Greece and the EU have intentionally made the borders more dangerous and more violent, even using murder to 'deter' migration and yet people continue to defy this border regime. Various forms of racist violence continue even after transferring to the mainland, where state-supported housing is restricted to camps that are isolated, controlled and substandard. But, just as there is a continuity of state, institutional violence, there is a continuity of community-led struggle of the oppressed.

In the last months the people of Oinofyta camp (around one hour north of Athens) have been struggling against conditions, the manager Niki Balamoti and the general situation for refugees. As a result of their initial struggle around forty, mostly kurdish, migrants were granted asylum. However, several people didn't receive status, so their struggle has continued. Since February, an active connection between solidarians and residents was formed, leading to several gatherings, demonstrations and common events.

The last months also showed an intensification of the housing issue in the center of Athens. A large number of people are facing homelessness after being kicked out of refugee camps (mostly form Kos), where they had received positive asylum decisions. Even though we reject the idea of camps and the isolation they bring with them, the exclusion of migrants from the camps, without a next place to go, need to be seen as what they are: evictions. The evictions of the squatted solidarity housing structures between 2017 and 2019 followed by the termination of the Hestia housing scheme (ngo supported housing in cities) in 2022 is a clear demonstration of the state's intentional apartheid housing policy of isolated camps.

However, the community-led housing squats Prosfygika and Notara continue the daily resistance to such attempts at social and racial division. It is no surprise that both of these structures are facing intense repression. The state is attempting 'social-wash' the eviction of Prosfygika with plans to build social housing, despite over 400 people from diverse backgrounds already living, organising and struggling together there. In Notara residents are being attacked with legal cases, imprisonment and threats of removing children from their families. We stand in solidarity with Prosfygika and Notara's resistance to eviction and oppression but just as strongly in solidarity with the realities that these communities demonstrate on a daily basis.

Another important, ongoing anti-racist struggle is also taking place in Sintiki, near Serres. For months now, the residents of the local closed camp have been collectively fighting for their rights in various ways. At a moment when their struggle escalated, accompanied by a riot inside the camp, dozens of people managed to escape temporarily, but were subsequently arrested and taken to prison. The 30 from Sintiki are seeking acquittal, with their appeal hearing scheduled to take place in Serres on June 26.

The anti-migration bill of september 2025, drafted by openly fascist ministers of migration, put into law a racist ideology that has been practised informally on the streets, in police stations and prisons for years. Administrative detention has been consistently used to imprison people for months without trial and the new law, which makes a lack of documents a criminal offence, escalates the weaponisation of the law against those without papers. The parallel prison system of detention centres is set to expand, while criminalisation aims to exacerbate already over-crowded mainstream prisons. Since 2015 thousands of people have also been imprisoned on smuggling charges, in which trials last an average of 5 minutes and sentences of decades are very uncommon. For those who survive the pushbacks and attempted murder at the borders and the trauma of camp system prisons, the legal system and documentation are the next border, the next tool of violence facing those 'lucky enough' to enter Europe.

The state attack on migration has always focused on the individuals. Whether it is murders at sea, eviction from homes and camps or imprisonment, state policy is to kill, traumatise and impoverish individuals so that others will not attempt to come to europe. The racist narratives of threat, criminalisation and blame have been relentlessly pushed by states and media over the last 10 years so that society has been desensitised to the death and suffering of those migrating and dehumanisation has meant that the label 'migrant' has become synonymous with criminality.

We, the Antiracist Coordination, are calling for the Demonstration against the state crime in Pylos in 2023, the State crime of Chios 2026 and all the murders and violence taking place in the war against migrants by the Greeek state and the EU. We call to take the streets against daily racist police violence, the camp and detention system and in support of the Freedom of Movement for everyone.

For a world without papers - Until every Cage is empty - Until Every Border is taken down

Solidarity to Prosfyika - Solidarity to Notara - Solidarity to the struggle in Oinofyta - Solidarity to those who escaped from Sintiki

Solidarity to those facing smuggling charges, those convicted and anyone facing criminal charges from the new anti-migration law

Pylos, Tempi, Chios, Palestine: No justice - no peace

Demo on 14 June 2026 with pre-gathering at Omonia square from 18:30