kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

4η ανοιχτή κουιρ συνέλευση εν όψει του pride

Το pride ήταν εξέγερση δεν ήτανε γιορτή, μια μαύρη τρανς γυναίκα έκανε την αρχή

Από τα freak shows της Αμερικής του 19ου αιώνα, που εμφανίστηκαν ως αντίδραση στους νόμους ενάντια στο cross-dressing, μέχρι το σχηματισμό, ήδη από τις αρχές του 20ου αιώνα, των πρώτων drag houses και τη διοργάνωση των πρώτων balls, η κουίρ κοινότητα αγωνιζόταν αντιστεκόμενη στις καταπιέσεις ενός ολόκληρου συστήματος. Αποκορύφωμα και σύμβολο αγώνων αποτελεί η χρονιά 1969 με την εξέγερση στο Stonewall Inn, ένα γκει μπαρ στη Νέα Υόρκη που στέγαζε διάφορα events της κοινότητας. Οι επιδρομές αστυνομικών δυνάμεων στην περιοχή ήταν συχνό φαινόμενο, αφού τόσο η περιοχή όσο και τα μαγαζιά ελέγχονταν από τη μαφία. Στις 28 Ιουνίου 1969, μια επιδρομή μπάτσων στο Stonewall Inn πυροδότησε μια πενταήμερη εξέγερση, όπου κυρίως τρανς άτομα και drag queens είχαν κεντρικό ρόλο. Οι θαμώνες και το πλήθος αντιστάθηκαν, επιτέθηκαν στην αστυνομία και αντιμετώπισαν τη βία, με αποτέλεσμα η αστυνομία να κλειδωθεί μέσα στο κτίριο και να ζητήσει ενισχύσεις. Από την εξέγερση στο Stonewall, όπου μαύρες τρανς γυναίκες πέταξαν πέτρες οργής απέναντι στους μπάτσους, μέχρι και σήμερα, ό,τι έχει κερδηθεί προήλθε από εμάς για εμάς και από αγώνες από τα κάτω για τα κάτω.

Γκέι, τρανς, λεσβίες, ιέρειες του αίσχους, είμαστε περήφανα ή ντροπή του έθνους

Οι κουίρ αγώνες δεν αφορούσαν και δεν αφορούν διεκδίκηση κάποιας θέσης στο σύστημα. Οι κουίρ αγώνες δεν αφορούσαν και δεν αφορούν απλώς το συμφέρον της λοατκια+ κοινότητας. Δεν περιμένουμε από κανέναν θεσμό και καμία νομοθεσία την παραχώρηση δικαιωμάτων στο γάμο και στην τεκνοθεσία, από καμία εταιρεία να μας προσλάβει με πρόσχημα τη συμπερίληψη. Οι όροι με τους οποίους υπάρχουμε και αγωνιζόμαστε στέκονται απέναντι σε οποιαδήποτε προσπάθεια ενσωμάτωσής μας σε έναν καπιταλισμό. Διεκδικούμε την απελευθέρωσή μας, αμφισβητώντας κανονικότητες και σπάζοντας στερεότυπα γύρω από το φύλο, την έκφραση, την επιθυμία, το σώμα και την ίδια την πραγματικότητα. Με εργαλεία μας την οριζοντιότητα και την αυτοοργάνωση δρούμε αδιαμεσολάβητα, χωρίς ιεραρχίες, εφαρμόζοντας μια κουίρ πολιτική που επαναπροσδιορίζει την αντίληψή μας για τον κόσμο και το ίδιο το σύστημα.

Δε ζητάμε απλώς να σταματήσουν οι ανισότητες ώστε να ενταχθούμε ομαλά σε μια κατά τα άλλα άδικη πραγματικότητα. Στεκόμαστε απέναντι σε αυτές τις ανισότητες γιατί δεν είναι συμβατές με την ίδια μας την ύπαρξη και η απελευθέρωση από αυτές είναι μέρος της προσπάθειας ανατροπής του συστήματος που τις παράγει. Δε διεκδικούμε μια θέση στο τραπέζι. Διεκδικούμε να σπάσει το τραπέζι.

Η ελληνική πραγματικότητα είναι θεμελιακά χτισμένη πάνω σε ένα σύνολο ανισοτήτων, καταπιέσεων και αδικιών. Οι καταπιέσεις των κουίρ (και όχι μόνο των κουίρ) δεν εξαντλούνται σε μεμονωμένα περιστατικά ομοτρανσφοβίας, αλλά στηρίζονται και πραγματώνονται σε ένα πλέγμα θεσμικών, υγειονομικών, γλωσσικών και χωρικών μηχανισμών, που λειτουργούν αθόρυβα και ως κανονικοποιημένα στοιχεία της κοινωνίας.

Δεν τρέφουμε αυταπατες για το ελληνικό κρατος που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να αποδείξει τα τελευταία χρόνια ένα φιλολοατκι™ προφίλ με μερικά ψίχουλα ελευθερίας με θεσμοθετόντας μερικούς νόμους. Είναι το ίδιο που από τις απαρχές του μας καταπίεζε (ποικιλοτρόπως) και μας κυνηγούσε ξεκινώντας με τη νομιμοποίηση της βίας σε βάρος μας, ευτελίζοντας έτσι τις ζωές μας. Είναι το ίδιο που εξήγαγε βασιλικά διατάγματα που μας εξίσωναν με παιδοβιαστές, είναι αυτό που μας θεωρούσε ψυχιατρικά νοσούντες. Είναι αυτό που ακόμα και στη σύγχρονη ιστορία της μεταπολίτευσης μας κατηγορούσε για την εξάπλωση ΣΜΝ (χαρακτηριστικό παράδειγμα οι νόμοι της κυβέρνησης Ραλλη για τα αφροδίσια - Ν. 1193/1981) που κατέληγε μέχρι και στην εξορία μας σε ξερονήσια. Τρανς γυναίκες και κουιρ άτομα ανέκαθεν διώκονταν κοινωνικοπολιτικά με την περιθωριοποίηση αλλά και με νομικές διωξεις κι επιθέσεις απο μπάτσους.

Οι άξονες αυτοί δε δρουν ανεξάρτητα (κράτους, πατριαρχικής κοινωνίας και καπιταλισμού)· αλληλοτροφοδοτούνται δομώντας ένα εχθρικό περιβάλλον τόσο για τις κουίρ ταυτότητες, όσο και για τις μειονότητες γενικά. Η νομιμοποίηση του αποκλεισμού μιας ταυτότητας μέσω θεσμών όπως η υγεία (π.χ. ψυχιατρικοποίηση συγκεκριμένων ταυτοτήτων) εδραιώνεται και αναπαράγεται από πολιτισμικά συστήματα (όπως η γλώσσα και η έμφυλα προκατειλημμένη χρήση της) ή χωρικές κανονικότητες (π.χ. αποκλεισμοί από πάρκα και πλατείες).Τι σημαίνει αυτό; Πως όταν μιλάμε για καταπίεση δεν αρκεί να λέμε πως «κάτι έγινε». Γιατί καταπίεση είναι όλα αυτά που συμβαίνουν και γίνονται: το γεγονός ότι η εκπαίδευση δε μας χωράει, το υγειονομικό μας παθολογικοποιεί και μας αγνοεί, η γλώσσα μάς διαγράφει και τα μέρη μας εξευγενίζονται και αυτά στο όνομα κάποιας καπιταλιστικής κανονικότητας. Για αυτό και η αντίσταση δε φτάνει να είναι αποσπασματική. Χρειάζεται να τα αμφισβητήσουμε όλα, όλες μαζί.

Κανένα ροζ πλυντήριο δε θα σας ξεπλύνει

Τη συλλογική αυτή αμφισβήτηση στοχεύει το σύστημα, αφομοιώνοντας τους κουίρ αγώνες και θεσμοποιώντας τις λοατκια+ υπάρξεις. Αναγνωρίζει ότι δε μπορεί να εξαφανίσει τις κουίρ ταυτότητες ή τις διεκδικήσεις τους, οπότε κάνει προσπάθεια να τις αποστειρώσει. Μεταφράζει τις διεκδικήσεις μας σε συστημική γλώσσα και τις επιστρέφει στην κοινωνία ως θεσμική διακόσμηση. Η φιλο-λοατκι ρητορική και το pinkwashing δεν είναι απλώς μια διαφημιστική καμπάνια του κυβερνητικού καθεστώτος, αλλά ο τρόπος των συστημικών δυνάμεων να φορούν ένα προοδευτικό και φροντιστικό προσωπείο, την ώρα που μπάτσοι συνεχίζουν τον τραμπουκισμό κουίρ ατόμων και θηλυκοτήτων και ο εκφασισμός ακμάζει και εξελίσσεται όλο και περισσότερο σε μια κοινωνία που άγεται και φέρεται. Έτσι οι αγώνες μας μεταφράζονται, αποστειρώνονται. Η αφετηρία μας χάνεται. Ξεχνάμε ότι οι αγώνες μας είναι συλλογικοί, ότι οι διεκδικήσεις μας ξεκίνησαν από τα κάτω και από το «μαζί». Διχαζόμαστε· στα κουίρια που ενσωματώνονται και στα άλλα, που αποκλίνουν. Η κοινότητα καταστρέφεται πριν καν προλάβουμε να τη χτίσουμε.

No pride in genocide, free Palestine

Αυτή η θεσμοποίηση των κουίρ διεκδικήσεων και οι φίλο-λοατκια πολιτικές λειτουργούν ως ομοεθνικιστικό εργαλείο ρύθμισης των πληθυσμών και προώθησης του εκάστοτε κράτους ως προοδευτικού σε σχέση με άλλα. Το κράτος-γενοκτόνος του Ισραήλ εργαλειοποιεί τη θέσπιση νόμων όπως είναι πχ η αναγνώριση φύλου των τρανς ατόμων ή η υποχρεωτική διετής στράτευση των γυναικών, με πρόσχημα την ενδυνάμωση της γυναικείας ταυτότητας, για να διατηρήσει την εικόνα που αποπειράται να προβάλει ως τη «μοναδική κοιτίδα πολιτισμού» ανάμεσα σε «αγρίους». Ξεπλένει (αν)επιτυχώς τα εγκλήματά του, φοράει το προσωπείο της προόδου στη δημόσια σφαίρα και δικαιολογεί τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, εντείνοντας τις πολιτισμικές και πολιτικές αντιθέσεις που επικρατούν περί ισλαμοφοβίας, ρατσισμού και προοδευτικής και μη κοινωνίας. Ενώ παράλληλα από το ίδιο (φαινομενικά) προοδευτικό κράτος βλέπουμε την προσπάθεια αφανισμού ενός λαού, μέσω σφαγών, εκτοπισμών, σεξουαλικής βίας και αμιγώς κανιβαλιστικών πρακτικών.

Αυτή είναι η λογική του Ισραήλ: να εκμεταλλεύεται και να αφομοιώνει αγώνες, να ρυθμίζει πληθυσμούς εσω- και έξω-κρατικά, να χρησιμοποιεί κάθε διεκδίκηση ως πρώτη ύλη για την εικόνα του. Το ζήτημα είναι ξεκάθαρο: καμία γενοκτονία δε θα γίνει ανεκτή επειδή ο γενοκτόνος έχει ουράνιο τόξο στη σημαία του.

Τρανς, κουίρ, ανάπηρα, μεταναστά, περήφανα, μαζί

Μπροστά σε αυτήν την παγκόσμια υποκρισία, η αλληλεγγύη είναι το μόνο που έχουμε. Οι κουίρ αγώνες μας δεν στέκονται μόνοι τους, δεν θα έπρεπε να στέκονται μόνοι τους. Η αλληλεγγύη δεν μπορεί να σταθεί χωρίς το αντιρατσιστικό κίνημα, γιατί το σύστημα που κυνηγάει τα κουίρ σώματα είναι το ίδιο που πνίγει πρόσφυγες και επαναπροωθεί μετανάστριες. Δεν μπορεί να σταθεί χωρίς τους αντιψυ αγώνες, γιατί η ψυχιατρικοποίηση είναι αυτό το θεσμικό μέσο που ορίζει οποιαδήποτε αποκλίνουσα ύπαρξη ως ακατάλληλη και επικίνδυνη. Δεν μπορεί να σταθεί εκτός αντικαπιταλιστικού πλαισίου, γιατί οι ζωές μας δεν απελευθερώνονται μέσα στην ιδιοκτησία και την εμπορευματοποίηση. Δεν μπορεί να σταθεί χωρίς τις καταλήψεις και τα κινήματα ενάντια στον εξευγενισμό των πόλεων, γιατί οι χώροι που χτίζουμε είναι οι μόνοι στους οποίους χωράμε και αυτό-οργανωνόμαστε. Δεν μπορεί να σταθεί χωρίς τους αντισπε αγώνες, γιατί η ίδια ιεραρχία που μας καταπιέζει, μας τοποθετεί και σε δυναμική εξουσίας απέναντι στα μη-ανθρώπινα ζώα. Η ρητορική, οι πολιτικές και οι ιδέες που εκμεταλλεύονται, βασανίζουν και σκοτώνουν ζωντανά σώματα, πλήττοντας όλα τα είδη ανεξαιρέτως.

Η απελευθέρωσή μας οφείλουμε να είναι από κοινού και καθολική. Δεν υπάρχει κουίρ απελευθέρωση σε έναν κόσμο γενοκτονιών, επαναπροωθήσεων, ψυχιατρικοποίησης, σπισισμού. Είμαστε όλα για όλα, παντού. Στις καταλήψεις, στο δρόμο, στις γειτονιές, στα σύνορα, στα ψυχιατρεία, στις βιομηχανίες ζώων, απέναντι σε κάθε μπάτσο, σε κάθε αφεντικό, σε κάθε ιεραρχία και όπου υπάρχει αντίσταση.

ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ΤΑ ΟΡΙΖΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΨΥΧΙΑΤΡΟΙ, ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΙΕΡΕΙΣ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗ ΜΑΧΟΜΕΝΗ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ, ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ, ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ Ή ΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ, ΣΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ

ΠΟΥΣΤΙΑ ΚΑΙ ΑΛΗΤΕΙΑ, ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΤΑ ΦΟΡΕΙΑ

Η ΖΑΚΙ ΖΕΙ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ

ΕΛΛΗΝΑ ΛΕΒΕΝΤΗ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΣΟΥ ΘΑ ΣΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟ ΓΛΕΝΤΙ

Ανοιχτή Κουίρ Συνέλευση

Τρίτες 18:00 συνελεύσεις στη ΣΘΕ