Πορεία αλληλεγγύης για την Κοινότητα των Προσφυγικών και τους απεργούς πείνας

H κατειλημμένη κοινότητα των Προσφυγικών είναι ένα έδαφος απελευθερωμένο απ'τα χέρια του κράτους και την μιζέρια της ιδιοκτησίας. Είναι υπόδειγμα συνύπαρξης, αλληλεγγύης και αντίστασης, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί και ένα αγκάθι στην καρδιά της μητρόπολης, στέκοντας αγέρωχη πάνω στη Λ.Αλεξάνδρας, ανάμεσα από τη ΓΑΔΑ και το εφετείο Αθηνών. Αυτή την ασυνέχεια, δηλαδή την ύπαρξη της μεγαλύτερης αυτοοργανωμένης κατειλημμένης κοινότητας στην Ευρώπη στο κέντρο της Αθήνας, απειλεί με κάθε κόστος να αφανίσει η περιφέρεια Αττικής, η κυβέρνηση της ΝΔ, ο δήμος Αθηνών και οι διάφοροι εργολάβοι που ενδιαφέρονται να αναλάβουν την ανάπλαση. Τα Προσφυγικά έχουν δώσει αναρίθμητες μάχες απέναντι σε κράτος, αφεντικά, φασίστες και πατριαρχία. Από την επίθεση στους χρυσαυγίτες εξω απ΄το εφετείο και την μαχητική υπεράσπιση της κοινότητας απέναντι στους μπάτσους με 78 συλλήψεις το 2022, μέχρι τις εκατοντάδες πορείες, συγκρούσεις και συλλήψεις, τις χιλιάδες πολιτικές διαδικασίες, παρεμβάσεις και εκδηλώσεις. Πάντα με βαρύ τίμημα, με αυτοθυσία και αυταπάρνηση, στοιχεία που λείπουν τόσο εξώφθαλμα από την κοινωνία του σήμερα η οποία δομείται πάνω στην απάθεια και την συνενοχή. Επιπλέον, η κοινότητα στεγάζει δεκάδες μετανάστες χωρίς χαρτιά, πολιτικούς εξόριστους και τραυματίες πολέμου, παιδιά, ηλικιωμένους και ευπαθείς ομάδες. Ανθρώπους που χωρίς την ύψιστη μορφή κοινωνικής κατοικίας που είναι η κατάληψη, κινδυνεύουν υλικά και πολιτικά.

Μια κατειλημμένη κοινότητα 16 χρόνων που αριθμεί 400+ κατοίκους απειλείται άμεσα με εκκένωση και γι'αυτόν τον λόγο οι σύντροφοι και μέλη της κοινότητας Αρίστος Χαντζής και Suzon Doppagne έχουν προβεί σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου από 05/02 και 01/05 αντίστοιχα. Η απεργία πείνας είναι ένα δύσκολος πολιτικός αγώνας όπου το σώμα μπαίνει ανάχωμα. Αποτελεί διαχρονικό μέσο πάλης των αγωνιζόμενων, όπως διαχρονική είναι και η αναλγησία του κράτους που κάθε φορά φλερτάρει με την κρατική δολοφονία. Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι τα μόνα κράτη στην Ευρώπη που δολοφόνησαν απεργούς πείνας είναι το θατσερικό Ηνωμένο Βασίλειο με τους απεργούς πείνας του IRA και το τουρκικό. Αν νιώθει έτοιμος ο Νίκος Χαρδαλιάς να μπει σε μια τόσο επίλεκτη λίστα, φανταζόμαστε ότι έχει αναλογιστεί και τις συνέπειες. Η επικράτηση της συλλογικής ζωής και της αξιοπρέπειας πάνω στον θάνατο, την καταστολή και την κονόμα είναι υψίστης σημασίας .

ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΣΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΣΤΙΣ 23/06 ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΣΤΙΣ 19:00

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΑΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΣΟΥΖΟΝ

ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΦΤΩΧΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΙ

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ

Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης στα Προσφυγικά

πηγή : email που λάβαμε στις 18 Ιουνίου 01h

Τους τελευταίους μήνες στην κοινότητα κατειλημμένων Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας μαίνεται ένας αγώνας ενάντια σε σχέδια αξιοποίησης από κράτος και κεφάλαιο, του οποίου οι προεκτάσεις ξεπερνούν την απλή υπεράσπιση μίας κατάληψης. Ένα από τα μεγαλύτερα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα ανά τον ελλαδικό χώρο οργανώνει τις αντιστάσεις του ,προτάσσοντας τα χαρακτηριστικά της συλλογικής ζωής, της αλληλεγγύης, της κοινοτικής καθημερινότητας και των κοινωνικών αγώνων, παρουσιάζοντας μία ζωή διαφορετική από αυτή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Και όσο τα σχέδια της συνολικής αναδιάρθρωσης της πόλης από επενδυτικά και τουριστικά κεφάλαια φαίνεται να απλώνονται πάνω από τις μητροπόλεις, ο αγώνας για την διατήρηση της ιστορικής μνήμης και την υπεράσπιση μίας άλλης κοινωνικής πραγματικότητας παρουσιάζεται πιο κρίσιμος από ποτέ.

Η κοινότητα κατειλημμένων Προσφυγικών τα τελευταία 16 χρόνια αποτελεί ένα υπαρκτό και ζωντανό παράδειγμα αυτοοργάνωσης, στην καρδιά του κέντρου της Αθήνας. Εντός μίας συνθήκης συνεχούς υποτίμησης των ζωών μας και ολοένα και αυξανόμενης έντασης της στεγαστικής κρίσης, στην κατάληψη κατοικούν 400 και πλέον άνθρωποι όλων των ηλικιών και κοινωνικών ομάδων. Ταυτόχρονα στο κτήριο οργανώνονται 22 αυτόνομες δομές οι οποίες λειτουργούν με βάση την αυτάρκεια, την αλληλεγγύη και την οριζοντιότητα, δημιουργώντας πεδία συνάντησης των κατοίκων και καλύπτοντας ποικίλες από τις ανάγκες τους. Πρόσφατη, εντός των τελευταίων ημερών, είναι και η επέκταση της δομής φιλοξενίας των συγγενών των καρκινοπαθών που δέχονται θεραπεία/νοσηλεία στο γειτονικό νοσοκομείο Άγιος Σάββας, σε συνεργασία με τα σωματεία του νοσοκομείου. Η συντήρηση και η υπεράσπιση του προηγουμένως εγκαταλειμμένου κτιρίου, εκτός από την εξασφάλιση της πολυποίκιλης λειτουργίας του, δρα ως αρωγός της διατήρησης της ιστορικής μνήμης του καθώς και όσων αγώνων(ταξικοί, κοινωνικοί, αντιφασιστικοί) έχουν εκπορευθεί από εντός του. Με αυτόν τον τρόπο, εκτός από την κάλυψη των αναγκών των κατοίκων, η κατάληψη των προσφυγικών καθίσταται και ένας χώρος συλλογικοποίησης των αντιστάσεων, ανταγωνιστικός προς την κυριαρχία.

Ερχόμενες στο σήμερα, βλέπουμε ότι οι καταλήψεις ως σταθερά εδάφη συνάντησης αγώνων και υποκειμένων βρίσκονται στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής. Έτσι και στο παράδειγμα των Προσφυγικών, τον Ιούνιο του 2025 η Περιφέρεια Αττικής υπέγραψε μαζί με το Υπουργείο Πολιτισμού και τη Δ.ΥΠ.Α προγραμματική σύμβαση για την ανάπλαση 4 εκ των 8 κτηριακών συγκροτημάτων και συνεπακόλουθα την απομάκρυνση 400 και πλέον ανθρώπων από την στέγη τους. Η δημοσιοποίηση της σύμβασης ήρθε 7 μήνες αργότερα, μετά από προκήρυξη του διαγωνισμού του έργου το πρώτο τρίμηνο του 2026, συνοδευόμενη από απειλές καταστολής και εκκένωσης. Η χρηματοδότηση αυτού του σχεδίου «ανάπλασης» ανέρχεται στα 15 εκατομμύρια ευρώ, κεφάλαιο έτοιμο να αξιοποιηθεί για την δημιουργία «κοινωνικών κατοικιών» και ξενώνα φιλοξενίας για συγγενείς των θεραπευόμενων/νοσηλευόμενων του γειτονικού αντικαρκινικού νοσοκομείου 'Αγιος Σάββας. Ταυτόχρονα το κράτος προσπαθώντας να επιβάλλει το δόγμα νόμος και τάξη σκιαγραφεί μιντιακά την εικόνα μίας εστίας ανομίας και επιθετικότητας.

Η ειρωνεία αυτής της «αξιοποίησης», αν και έκδηλη, δεν αποτελεί πρωτοεμφανιζόμενο εργαλείο του κεφαλαίου. Παρόμοιες απειλές έχουν ανακινηθεί ανά καιρούς και για το εργοστάσιο της Φάμπρικα Υφανέτ, για τα κατειλλημένα καστρόπληκτα της Άνω πόλης, καθώς και για λοιπούς κατειλημμένους χώρους.Φαίνεται ότι σε μία συγκυρία εκτόξευσης των ενοικίων και του κόστους ζωής, μείωσης του έμμεσου μισθού και συνολικής υποτίμησης της ζωής από το κεφάλαιο, «η κοινωνική ευαισθησία» του κράτους εγείρεται μόνο σε περιπτώσεις που μπορεί να υπάρξει περιθώριο επενδύσεων. Άλλωστε οι διαδικασίες αυτές διαφαίνονται και στους πρόσφατους μετασχηματισμούς των πόλεων.Τα επιχειρηματικά σχέδια «ωραιοποίησης» και «ανάπλασης» που πραγματοποιούνται στις μητροπόλεις και η συνολική αναδιάρθρωση του δημοσίου χώρου φωνάζει ότι οτιδήποτε δεν συμβαδίζει με αυτά αποτελεί απειλή: οι μετανάστες, οι άστεγοι, οι καταληψίες, οι διαδηλώσεις, τα αράγματα στην πλατεία, οτιδήποτε δηλαδή αντιστέκεται στην λογική του κέρδους. Εμείς ωστόσο δεν τρέφουμε αυταπάτες και γνωρίζουμε ότι η λεηλάτηση κάθε πτυχής της ζωής μας για τα κέρδη των αφεντικών, είναι η πραγματικότητα εντός του καπιταλισμού. Καμία ανατροφοδότηση αυτής της συνθήκης δεν κρύβει τίποτα το κοινωνικό ή φιλικό.

Σε αυτό το πλαίσιο εντεινόμενης καταστολής, οι απεργίες πείνας του Αριστοτέλη Χαντζή από 5/2 και της Suzon Doppagne από 1/5, αποτελούν κομμάτι της υπεράσπισης 400 και πλέον ανθρώπων που κατοικούν στα Προσφυγικά και της ίδιας της αυτοοργανωμένης κοινότητας. Μία κίνηση, με συνολικότερο αίτημα την ζωή και την αξιοπρέπεια, η οποία συστηματικά αποσιωπείται από τα Μ.Μ.Ε. και αγνοείται μέχρι στιγμής από τους κρατικούς φορείς, οδηγώντας τους έτσι στο θάνατο. Ταυτόχρονα πληθώρα δράσεων, πορειών, πολιτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων, παρεμβάσεων καθώς και δημιουργία ενός ισχυρού δικτύου ενημέρωσης και καταγραφής, εκτός από το να διευρύνουν τα κοινωνικά χαρακτηριστικά των αγώνων και πρακτικών που έχουμε συνηθίσει, φανέρωσε μία δυναμική αντίθετη με την λογική της υποχώρησης μπροστά στην καταστολή. Με αυτόν τον τρόπο, τα Προσφυγικά αντιστέκονται καθημερινά στην πολεμική διαχείριση που χρησιμοποιείται ενάντια σε αυτούς που περισσεύουν. Δημιουργώντας κοινότητες που αυτοί χωρούν, συνομιλούν και μοιράζονται τις ανάγκες τους, στέκονται απέναντι σε κάθε απειλή που προσπαθεί να σπείρει τον φόβο και να οδηγήσει σε καθήλωση σε ένα κοινωνικό μοντέλο που είναι σάπιο στον πυρήνα του.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο συνεχιζόμενος δυναμικός αγώνας που συντελείται στα Προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας ενάντια σε κράτος και εργολάβους, αναδεικνύει ότι αν κάτι μπορεί να αντισταθεί στην βάρβαρη και καταθλιπτική πραγματικότητα που βιώνουμε είναι το δικό μας δίκτυο αλληλεγγύης. Όταν η ζωή εκπίπτει σε επιβίωση, η κάλυψη των αναγκών μας μπορεί να φαίνεται ουτοπική και δύσκολη, εφόσον αυτές μόνιμα φιλτράρονται από πεδία εκμετάλλευσης. Ο μόνος τρόπoς που φαίνεται να μπορούν να διεκδικηθούν είναι όταν συνδεθούν και ειδωθούν με τις ανάγκες των διπλανών μας, όταν δηλαδή συλλογικοποιηθούν. Για αυτόν και άλλους τόσους λόγους, ο αγώνας που συντελείται στα προσφυγικά μας αφορά όλα. Όλους εμάς δηλαδή που έχουμε κουραστεί η ζωή μας να διαμεσολαβείται από μία αξία αόρατη και καταστροφική για τις ανάγκες μας, αλλά χρήσιμη και απαραίτητη για τα κέρδη τους. Να σταθούμε δίπλα στην κοινότητα και να δείξουμε την αλληλεγγύη μας με κάθε δυνατό τρόπο. Να υπερασπιστούμε όσα είναι δικά μας.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ

ΝΙΚΗ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΠΕΙΝΑΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

Κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ

Κοινότητες αγώνα σε κάθε γειτονιά,

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΈΡΙΑ ΑΠΌ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΆ

Η καταληψη των Προσφυγικών στα 16 χρόνια ύπαρξής της έχει καταφέρει να χτίσει στην πράξη αυτό που για πολλά απο εμάς μπορεί να φαίνεται ουτοπία. Έχει δημιουργήσει μια πραγματική κοινότητα αγώνα στην καρδιά της μητρόπολης, αποτελούμενη απο 8 οικοδομικά μπλοκ και καλύπτει τις ανάγκες των 400+ κατοίκων της. Στεγάζει ντόπιους, μετανάστες, οικογένειες με παιδιά, υπερήλικες και καρκινοπαθείς, άτομα που έχουν βρεθεί στο περιθώριο και ξέρουν τι σημαίνει δρόμος, αστεγία, κοινωνική κρίση, ευαλωτότητα. Μετράει ήδη 22 δομές αυτοοργάνωσης όπως για παράδειγμα τη δομή φιλοξενίας φίλων και συγγενών του νοσοκομείου Άγιος Σάββας που έχει φτιαχτεί με τη βοήθεια εργαζομένων του σωματείου του νοσοκομείου, το παιδικό στέκι, τη γυναικεία δομή που οι σχέσεις φροντίδας, ευαλωτότητας κι αντιβίας που καλλιεργούνται διαπερνούν τις σχέσεις όλων των μελών της κοινότητας, τη δομή φούρνου που καλύπτει την ανάγκη σίτισης κ.α.

Ειδική μνεία αξίζει φυσικά η γυναικεία δομή. Μια δομή που απαρτίζεται από γυναίκες και θηλυκότητες και η δράση της πήγασε από την κοινή τους ανάγκη για διαμοιρασμό εμπειριών γύρω από τις ζωές τους, τα βιώματα τους, τις πραγματώσεις των καταπιέσεων που δέχτηκαν ανά τα χρόνια όπου μπροστά σε αυτές είχαν αναγκαστεί να σιωπήσουν. Οι θηλυκότητες στα Προσφυγικά μέσα από την κοινή ζωή και καθημερινότητά τους και με οδηγό τα επαναστατικά και ριζοσπαστικά κινήματα του παρόντος και του παρελθόντος έχουν την ευκαιρία να ακονίσουν τα αντανακλαστικά τους, να βρουν τα κατάλληλα εργαλεία και μεθόδους συλλογικά για να παλέψουν ενάντια στις άπειρες μορφές που παίρνει η πατριαρχία σε βάρος όλων μας.

Προφανώς η κοινότητα των κατηλλειμενων Προσφυγικών, ως αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας δεν παραμένει αμέτοχη απο τους αντικαπιταλιστικούς, αντιπατριαρχικούς αγώνες που τρέχουν τόσο στο ελλαδικό κίνημα όσο και διεθνώς, προτάσσοντας τη διεθνιστική αλληλεγγύη και τους κοινούς αγώνες. Πολλές φορές στο παρελθόν τα Προσφυγικά έχουν μπει στο κρατικό στόχαστρο, με μεγαλεπίβολες επιχειρήσεις εκκένωσης , τραμπουκισμούς κι εκδιώξεις των κατοίκων , που ως τώρα έχουν πέσει στο κενό λόγω της αποφασιστικότητας και της ανυποχώρητης στάσης υπεράσπισης όλων των κατοίκων της κοινότητας. Δε θα μπορούσε άλλωστε ενα τόσο φωτεινό αυτοοργανωμένο εγχείρημα να μην αποτελεί ρωγμή στον κόσμο της εξουσίας και το κράτος να μην είχε κεφαλαϊκές ορέξεις για την αξιοποίηση αυτου του οικοπέδου. Έτσι, στις πιο πρόσφατες κρατικές προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει και να πολεμήσει η κοινότητα είναι το σχέδιο ανάπλασης που προτάθηκε το καλοκαίρι του 2025 απο την Περιφέρεια και τον Δήμο Αττικής αλλά και την ίδια την κυβέρνηση κι αφορά την αξιοποίηση των 4 οικοδομικών τετραγώνων, έργο που κοστολογείται στα 15 εκατομμύρια ευρώ με τη χρημοτοδοτηση του ΕΣΠΑ .

Γνωρίζουμε οτι τα Προσφυγικά αποτελούν την πιο κοινωνική κατοικία, είναι ανοιχτά για όλο τον κόσμο και καλύπτουν με αυτεπάρκεια τις ανάγκες όλων των κατοίκων. Είναι γελοίο κι υποκριτικό απο πλευράς του κράτους να προτείνει την "ανάπλαση" αυτού του κοινωνικού κέντρου και πως τάχα θα προκύψουν κοινωνικές κατοικίες απο την εκκένωση, ενώ το ίδιο το κράτος ευθύνεται για τη στεγαστική κρίση, για τα απλησίαστα ενοίκια και την εξαθλίωση. Η "αναπλαση" κι η "ανάπτυξη" που ονειρεύονται σημαίνει ακρίβεια, ξεσπίτωμα 400 κατοίκων, εντονότερη τουριστικοποίηση στο κέντρο και προσέλκυση των αυριανών τοπικών αφεντικών.

Για όλους αυτούς τους λόγους κι επειδή η κοινότητα των Προσφυγικών αποτελεί τη ζωή των κατοίκων της , ως ύστατο μεσο πάλης σε μια προσπάθεια παρεμπόδισης των κρατικών πλάνων εκκένωσης κι ανοικοδόμησης της γειτονιάς των Προσφυγικών δύο μέλη τους, βάζουν εμπόδιο το ίδιο τους το σώμα και τη ζωή, απέναντι στον κρατικό ζόφο, με απεργίες πείνας μέχρι θανάτου. Ο Αρίστος Χατζής απο 5/2 κι η Suzon D. απο 1/05 , ξεκίνησαν απεργίες πείνας μέχρι θανάτου ώσπου να ακυρωθεί η σύμβαση της Περιφέρειας. Η υγεία του Αρίστου έχει επιδεινωθεί και το σώμα του είναι καταβεβλημένο αφού πλέον μετράει 4 μήνες απεργίας κι εχει χρειαστεί να προσκομιστεί στο νοσοκομείο δυο φορές. Από μεριάς μας δε μπορούμε να αφήσουμε μόνα τα συντρόφια στον αγώνα για ζωή, αξιοπρέπεια, στέγαση, αδιαμεσολάβητες σχέσεις αλληλεγγύης και φροντιστικότητας που δίνουν. Η κοινότητά τους είναι η ίδια τους η ζωή κι οι σχέσεις και για αυτό βάζουν ανάχωμα τα ιδια τους τα σώματα. Τα Προσφυγικά αποτελούν πρότυπο για κάθε αντικαπιταλιστική, αντικρατική κίνηση κι είναι ευθύνη όλων μας να αναμετρηθούμε με την κρατικοκαπιταλιστική επέλαση.

Τα αιτήματα της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών:

1. Η άμεση ακύρωση της προηγούμενης απόφασης της Περιφέρειας Αττικής για σύναψη προγραμματικής σύμβασης με ΔΥΠΑ και ΥΠΠΟ και εκδίωξη των κατοίκων,

2. Η παραμονή όλων των κατοίκων των Προσφυγικών στα σπίτια που διαμένουν και στον τόπο με τον οποίο έχουν συνδεθεί κοινωνικά, πολιτισμικά και οργανικά,

3. Να δοθούν έμπρακτες εγγυήσεις ότι η εξωτερική αποκατάσταση των κτηρίων θα πραγματοποιηθεί από την Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία που σύστησαν οι κάτοικοι, με αυτοχρηματοδότηση και δική τους εργασία.

ΑΡΙΣΤΟ ΓΕΡΑ

SUZON ΓΕΡΑ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Μαρμάγκα, αντιπατριαρχική ομάδα