kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Αλληλεγγύη στα συντροφια που διώκονται για την ανακατάληψη των Ζιζανίων

Τη Δευτέρα 15/6 καλούμε στις 9 π.μ. στο εφετείο των δυο συντροφιών που συνελήφθησαν κατά την πρώτη ανακατάληψη του Κατειλημμένου Κοινωνικού Κέντρου Ζιζάνια, στις 14/10/2023.

Τα Ζιζάνια είχαν εκκενωθεί τον Αύγουστο του 2023, στο πλαίσιο συντονισμένης κρατικής επιχείρησης που στόχευσε ταυτόχρονα και το στέκι Άνω Κάτω Πατησίων. Ωστόσο, λίγους μήνες αργότερα, με τη στήριξη δεκάδων αλληλέγγυων και ανθρώπων της γειτονιάς, ο χώρος άνοιξε ξανά και επέστρεψε ως σημείο συνάντησης, διεκδικήσεων, αγώνα και κοινότητας. Κατά τη διάρκεια της ανακατάληψης, η συγκέντρωση αλληλεγγύης που βρισκόταν έξω από το κτίριο δέχθηκε βίαιη επίθεση από δυνάμεις της ΔΡΑΣΗ. Ακολούθησε καταδίωξη στους γύρω δρόμους της πλατείας Βικτωρίας, με τους μπάτσους να προχωρούν σε τυχαίες και εκδικητικές συλλήψεις ανθρώπων που βρίσκονταν στην περιοχή ή προσέγγιζαν εκείνη την ώρα τη συγκέντρωση αλληλεγγύης. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο συνελήφθησαν δύο συντρόφια, στα οποία αποδόθηκαν οι κατηγορίες της διατάραξης κοινής ειρήνης, της απόπειρας επικίνδυνης σωματικής βλάβης σε βάρος αστυνομικών, της κατ' εξακολούθηση εξύβρισης, της φθοράς ξένης ιδιοκτησίας και της οπλοκατοχής. Πρωτόδικα, ο ένας σύντροφος καταδικάστηκε για διατάραξη κοινής ειρήνης, απόπειρα επικίνδυνης σωματικής βλάβης σε βάρος αστυνομικών και βία κατά υπαλλήλων και του επιβλήθηκε ποινή 21 μηνών. Το άλλο συντρόφι καταδικάστηκε για διατάραξη κοινής ειρήνης και οπλοφορία με ποινή 11 μηνών.

Το άνοιγμα ενός εγκαταλελειμμένου κτιρίου δεν αφορά απλώς μια κλειδαριά που κόβεται ή έναν τοίχο που γκρεμίζεται. Είναι μια πράξη που αμφισβητεί έμπρακτα την εγκατάλειψη, την ιδιοκτησία και τη λογική του κέρδους, είναι το προχώρημα προς έναν απελευθερωμένο κόσμο, προς την αναρχία. Είναι η επιλογή να δημιουργούμε εδώ και τώρα σχέσεις αλληλεγγύης, δομές αυτοοργάνωσης και τόπους όπου η ζωή δεν μετριέται με όρους αγοράς και κέρδους. Είναι η προσπάθεια να ανοίγουμε περάσματα προς έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας και αυτοδιάθεσης. Απέναντι στην κρατική βία που επιχειρεί να εξαφανίσει κάθε κοινωνικό χώρο αντίστασης και να παρουσιάσει την καταστολή ως προϋπόθεση της «κοινωνικής ειρήνης», υπερασπιζόμαστε τη δυνατότητα να οργανώνουμε συλλογικά τις ζωές μας. Αρνούμαστε την ιδέα ότι η ύπαρξή μας πρέπει να καθορίζεται από την παραγωγικότητα, την αναπαραγωγικότητα, την κατανάλωση, τον ανταγωνισμό και την πειθαρχία. Επιμένουμε να φανταζόμαστε και να χτίζουμε έναν κόσμο χωρίς καπιταλισμό, πατριαρχία, κράτος, σύνορα, ρατσισμό, τρανσφοβία, ομοφοβία, σπισισμό και κάθε μορφή εξουσίας.

Τα Ζιζάνια βρίσκονται σε μια περιοχή που μετασχηματίζεται βίαια από τις διαδικασίες εξευγενισμού. Τα βραχυχρόνια μισθωμένα διαμερίσματα και οι τουριστικές επενδύσεις εκτοπίζουν σταδιακά τους ανθρώπους που κατοικούν και δίνουν ζωή στη γειτονιά. Την ίδια στιγμή, οι κρατικοί θεσμοί και η αστυνομική παρουσία αναπαράγουν καθημερινά τον ρατσισμό, τις διακρίσεις και την περιθωριοποίηση απέναντι σε μεταναστά, φτωχά και όσα περισσεύουν από το κυρίαρχο μοντέλο πόλης που σχεδιάζεται για επενδυτές και τουρίστες. Πρόκειται για μια γειτονιά εργατριών, εργατών και μεταναστευτικών κοινοτήτων που βρίσκονται αντιμέτωπα με χαμηλούς μισθούς, εργασιακή εκμετάλλευση, ακριβή στέγαση και διαρκώς αυξανόμενο κόστος ζωής. Ακόμη και για όσα ακολουθούν το δρόμο που επιβάλλει η κανονικότητα της μισθωτής εργασίας, η απειλή της έξωσης και του εκτοπισμού παραμένει πάντα παρούσα, όταν το κέρδος από τον τουρισμό υπερισχύει της ανάγκης για κατοικία.

Οι (ανα)καταλήψεις και οι αυτοοργανωμένοι χώροι αποτελούν έμπρακτες απαντήσεις σε αυτήν την πραγματικότητα. Μέσα από δομές αλληλοβοήθειας, συλλογικής φροντίδας, κοινής χρήσης των πόρων και πολιτικής οργάνωσης, δημιουργούνται δυνατότητες που υπερβαίνουν την απομόνωση και τον ατομισμό που μας επιβάλλονται από τα πάνω μέσω του καπιταλιστικού μοντέλου. Δημιουργούνται κοινότητες που αντιστέκονται, αγωνίζονται και οραματίζονται διαφορετικούς τρόπους ύπαρξης. Οι σχέσεις που χτίζουμε μέσα στους αγώνες, στις γειτονιές και στους χώρους μας δεν εκκενώνονται. Δεν καταστρέφονται με λουκέτα, δικαστήρια ή αστυνομικές επιχειρήσεις. Παραμένουν ζωντανές και συνεχίζουν να γεννούν νέες εστίες αντίστασης.

Τη Δευτέρα 15/6 τα συντρόφια μας θα βρεθούν ξανά στις δικαστικές αίθουσες, αντιμέτωπα με μια εκδικητική δίωξη που επιδιώκει να ποινικοποιήσει την αλληλεγγύη, την αντίσταση και τη συμμετοχή στους κοινωνικούς αγώνες. Σε μια περίοδο όπου ο νέος ποινικός κώδικας αξιοποιείται για την αυστηροποίηση των ποινών και την ενίσχυση της καταστολής απέναντι στα φτωχά, τα αποκλεισμένα και όσα αντιστέκονται, οι διώξεις αυτές θέλουν να λειτουργούν ως μήνυμα παραδειγματισμού προς κάθε άτομο που επιλέγει να εξεγείρεται.

Δεν θα τα αφήσουμε μόνα.

Θα βρισκόμαστε δίπλα στα συντρόφια μας, στους δρόμους και στα δικαστήρια. Θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε τους χώρους, τις κοινότητες και τις σχέσεις που δημιουργούμε. Γιατί η αλληλεγγύη είναι ο τρόπος με τον οποίο επιλέγουμε να ζούμε.

10 - 100 - 1000 (ΑΝΑ)ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ

ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Κοινότητα Κατειλημμένου Κοινωνικού Κέντρου Ζιζανίων

πηγή : email που λάβαμε στις 8 Ιουνίου 11h