kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης στα Προσφυγικά

Ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης στα Προσφυγικά

Κάθε Τετάρτη στις 19:00, Infolibre

ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΠΕΙΝΑΣ

Πολλά πράγματα μπορείς να πεις για τους αγώνες που έδωσε η κοινότητα των Προσφυγικών όλα αυτά τα χρόνια τόσο για την υπεράσπιση της ίδια της ύπαρξής της όσο και ως ενεργό κομμάτι των κοινωνικών και ταξικών αγώνων.Ένα σημαντικό στοιχειο αυτού του τελευταίου μεγάλου κύκλου αγώνα υπεράσπισης της κοινότητας, είναι η επιλογή της απεργίας πείνας μέχρι θανάτου ως μέσου αγώνα, που με ανυποχώρητη δύναμη και αξιοπρέπεια έχουν αναλάβει ο σύντροφός Αριστοτέλης Χαντζής και η συντρόφισσα Suzon Doppagne.

Η απεργία πείνας διαχρονικά αποτελούσε ένα δυναμικό μέσο διεκδίκησης των αιτημάτων του/της εκάστοτε αγωνιστή/ριας απέναντι στην αδιαφορία και αδιαλλαξία της εξουσίας. Είτε μιλάμε για τους αδιάκοπους αγώνες φυλακισμένων αγωνιστ(ρι)ών για τη βελτίωση των συνθηκών εντός των καταστημάτων φυλάκισης και ενάντια στη βάναυση καταστολή και τις διώξεις του κράτους, είτε για μετανάστες/ριες που διεκδικούν αυτονόητα δικαιώματα, πάντα οι απεργίες πείνας έχουν ως κοινό στοιχείο την επιδίωξη της ορατότητας ενός ζητήματος. Δημιουργούν μια συνθήκη όπου πολιτικά κινήματα και το κάθε πρόσωπο ξεχωριστά, καλείται να πάρει έμπρακτα θέση και να μιλήσει για ζητήματα που το κράτος με τους μηχανισμούς του θέλει να κρατήσει στην αφάνεια. Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης οι απεργίες πείνας δημιούργησαν κύματα αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους, έντονες αναταράξεις για την εκάστοτε εξουσία και άνοιξαν αγώνες με σημαντικά κέρδη και αξιομνημόνευτη παρακαταθήκη.

Όσον αφορά την απεργία πείνας του Αρίστου και της Suzon εντοπίζονται κάποιες ιδιαιτερότητες άξιες αναφοράς. Πρόκειται για μια συλλογική απόφαση της κοινότητας ως ένα από τα πολύμορφα μέσα που επέλεξαν για να αντισταθούν, μια απόφαση την οποία υλοποίησαν με αποφασιστικότητα βάζοντας το κορμί τους σε μια πρωτοφανή δοκιμασία και τη ίδια τη ζωή τους σε άμεσο κίνδυνο. Είναι μια αποδειξη έντονης συλλογικής συνείδησης ένα παράδειγμα του πώς αξίζει να αγωνιστείς με αυταπάρνηση για ένα συλλογικό σκοπό. Ταυτόχρονα δείχνει πως δεν μιλάμε για ατομικό ηρωισμό αλλά πως μέσα από διαφορετικούς ρόλους, ομάδα ιατρικής υποστήριξης των απεργών, προπαγανδιση του αγώνα τους, συμμετοχή σε αμέτρητες δράσεις υπεράσπισης της κοινότητας, βαδίζουμε προς τον κοινό στόχο. Άλλωστε ένας στίχος του Λειβαδίτη που επανέρχεται συνεχώς στα κείμενα της συνέλευσης των προσφυγικών λέει πως "όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλο είμαστε κιόλας νεκροί". Μια δεύτερη ιδιαιτερότητα είναι ο τόπος και η συνθήκη μέσα στην οποία διεξάγεται η απεργία πείνας των δύο συντροφιών. Αντί για το γνώριμο για όλα μας σκηνικό ενός/μίας φυλακισμένου/ης αγωνιστή/ριας που μέσα από το εχθρικό έδαφος της φυλακής αποφασίζει να ανοίξει τον αγώνα του προς τον έξω αλληλέγγυο κόσμο, εδώ έχουμε δύο συντρόφια που μέσα από το απελευθερωμένο έδαφος των κατειλημμένων Προσφυγικών δίνουν αυτήν την μάχη περιτρυγιρισμένοι από ανθρώπους που σε τροφοδοτούν με δύναμη και έμπρακτη αλληλεγγύη.

Ενώ στην Ελλάδα επιβάλλεται αποσιώπηση του αγώνα της κοινότητας και της σοβαρής κατάστασης της υγείας των απεργών πείνας, στις Βρυξέλλες (μεγάλη συγκέντρωση αλληλεγγύης πραγματοποιήθηκε στην place de Lux) την προηγούμενη εβδομάδα έφτασε στο ευρωπαϊκό δικαστήριο δικαιωμάτων του ανθρώπου η υπόθεση των προσφυγικών για τις διάφορες παραβάσεις που εντοπίζονται ακόμη και στο θεσμικό - νομικό πλαίσιο. Αρχικά, είναι το άρθρο 11 του Διεθνούς Συμφώνου για την Αξιοπρεπή Κατοικία, που προστατεύει την κατοικία ως ένα αναφαίρετο δικαίωμα, ανεξάρτητα από τίτλους ιδιοκτησίας, σύμφωνα με την επιτροπή Save Prosfygika, που έτρεξε το θέμα. Μάλιστα, υπάρχουν και 13 ιδιοκτήτες ανάμεσα στους κατοίκους της κοινότητας, το οποίο σε θεσμικό επίπεδο καθιστά ακόμη πιο ολοφάνερο το μένος του ελληνικού κράτους και κεφαλαίου απέναντι στην οποιαδήποτε κοινότητα αλληλεγγύης, αυτοοργάνωσης και αγώνα. Ενώ στην Αθήνα υπολόγιζεται ότι υπάρχουν τουλάχιστον 80.000 άδεια διαμερίσματα, η περιφέρεια και το κράτος βάζουν στο μάτι τα Προσφυγικά. Η επιτροπή που πήγε στις Βρυξέλλες έχει ως σκοπό να εκπροσωπήσει θεσμικά τους ιδιοκτήτες, χρησιμοποιώντας και το νομικό τους δικαίωμα ως ένα ακόμη όπλο για την προστασία της κοινότητας.

Η Διεθνής Αμνηστία στην έκθεσή της, έκανε λόγο για εκτεταμένη αστυνομική βία, αυθαιρεσία και βάναυση καταστολή, κάτι που φυσικά δεν παρουσιάστηκε ποτέ από τα συστημικά ΜΜΕ, ενώ και στη βελγική βουλή συζητήθηκε το θέμα αναφορικά με την κατάσταση υγείας της απεργού πείνας Suzon, που έχει βελγική υπηκοότητα. Προφανώς και δεν τρέφουμε αυταπάτες για το ότι κρατικοί και διακρατικοί θεσμοί και φορείς μπορούν να μας "σώσουν", καθώς όμως η αστική δημοκρατία ευαγγελίζεται την "τήρηση της νομιμότητας", η πλήρης απαξίωσή τους από το κράτος αποτελεί δείγμα της αναλγησίας τους και της αίσθησης ότι μπορούν να σαρώσουν και να διαλύσουν τα πάντα.

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

Η συστηματική απουσία αναφοράς από τα ΜΜΕ για τις απεργίες πείνας στα Προσφυγικά και τον άμεσο κίνδυνο να χαθούν ζωές είναι ενδεικτική, παρά μόνο κάποιες αποσπασματικές αναφορές ανά καιρούς. Η λειτουργία των Μέσων ως μοχλών πίεσης εξυπηρέτησης συμφερόντων των επιχειρηματιών - ιδιοκτητών τους και αναπαραγωγής και επιβολής των καθεστωτικών αφηγημάτων μειώνει την ορατότητα ενός ζητήματος ζωής και θανάτου. Η χρόνια, συστηματική και πολυσύνθετη επίθεση στην κοινωνία έχει προκαλέσει των εξωραϊσμό των θανάτων (εργατικές δολοφονίες, αντιμεταναστευτική δολοφονική πολιτική, πόλεμοι, γενοκτονίες, εξαθλίωση) την απάθεια και τη φοβικότητα σε οποιαδήποτε συλλογική διεκδίκηση. Είναι τέτοια η ένταση της επέλασης του κεφαλαίου διεθνώς, όπου έχει "νομιμοποιηθεί" και αφομοιωθεί το δίκιο του ισχυρού και το κέρδος και η "ανάπτυξη" ως αδιαπραγμάτευτη πραγματικότητα. Ο αγώνας για την ύπαρξη των Προσφυγικών και για τις ζωές των συντρόφων μας είναι αγώνας για δημιουργία, ελευθερία, ισότητα, είναι αγώνας για ζωή.

Απέναντι στο ζόφο που μας περιβάλλει, την πλήρως ελεγχόμενη και επιτηρούμενη πραγματικότητα που μας επιβάλλεται από ένα ανάλγητο σύστημα που έχει κανονικοποιήσει την αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή μετατρέποντας την σε αριθμούς και στατιστική, αποτελεί ιστορική και ταξική ευθύνη η συγκροτημένη και συλλογική υπεράσπιση των δομών και των κοινοτήτων ελευθερίας, αλληλεγγύης και δημιουργίας. Απέναντι στη πολυεπίπεδη και ολοκληρωτική επίθεση κράτους και κεφαλαίου, η υπεράσπιση των συντρόφων μας και των ονείρων μας αποτελεί μονόδρομο, ας αναλάβουμε ως πολιτικά υποκείμενα τις ευθύνες μας, για να μην συνηθίσουμε το θάνατο. Το οφείλουμε σε εμάς και σε όλα όσα αγωνίστηκαν και συνεχίζουν να μάχονται για την ελευθερία και τη ζωή.

Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ