Σάββατο 20 Ιουνίου 2026 στις 19.00
Εκδήλωση: Αναπάντητες κρίσεις παντού, ουουού ουουού
Αντιπαραδείγματα στα κυρίαρχα μοντέλα διαχείρισης του ψυχικού πόνου και τη βιωμένη εμπειρία των εγχειρημάτων αυτών για την έμπνευση και τη δημιουργία εργαλείων στους χώρους μας
Πώς φροντίζουμε χωρίς να ελέγχουμε; Πώς στεκόμαστε δίπλα σε ένα άτομο που βρίσκεται σε κρίση χωρίς να το πνίγουμε και χωρίς να αναπαράγουμε σχέσεις εξάρτησης; Πώς μοιράζεται η φροντίδα ώστε να μην πέφτει πάντα στα ίδια άτομα; Πώς διατηρείται η συναίνεση, η αυτοδιάθεση και η εμπιστοσύνη μέσα σε μια συνθήκη που συχνά είναι έντονη, κουραστική και ασαφής;
Ορμώμενα από αυτά και άλλα ερωτήματα, θα θέλαμε να συζητήσουμε τί σημαίνει στην πράξη να επιχειρείται μια άλλη (από την κυρίαρχη) μορφή στήριξης: πώς οργανώνεται η φροντίδα γύρω από ένα άτομο σε κρίση, πώς μοιράζεται η ευθύνη, πώς μπαίνουν όρια, πότε η εμπλοκή των θεσμών εμφανίζεται ως αναγκαστική ή βίαιη, πότε η μη εμπλοκή τους γίνεται δύσκολη, ποιά εργαλεία δημιουργήθηκαν μέσα από τα ίδια τα εγχειρήματα και ποιές αντιφάσεις εμφανίστηκαν. Όχι για να βρούμε ένα σωστό μοντέλο, αλλά για να δημιουργηθεί μια κοινή δεξαμενή εμπειριών που μπορεί να φανεί χρήσιμη στους χώρους μας.
Δεν ερχόμαστε να παρουσιάσουμε μια έτοιμη λύση. Ερχόμαστε για να ακούσουμε, να μοιραστούμε, να μάθουμε από άλλα εγχειρήματα, να δούμε τί δοκιμάστηκε, τί απέτυχε, τί άντεξε, τί χρειάζεται προσοχή.
Αν κάτι μας ενδιαφέρει, δεν είναι να φτιάξουμε μια ρομαντική αφήγηση ότι οι κοινότητες μπορούν απλώς να αντικαταστήσουν τους θεσμούς. Μας ενδιαφέρει να αρνηθούμε την ιδέα ότι ο ψυχικός πόνος είναι ατομικό πρόβλημα, ατομική ευθύνη και ατομική αποτυχία. Να αρνηθούμε ότι η μόνη απάντηση είναι η φαρμακολογική ρύθμιση, η θεραπευτική ανάθεση, η προσαρμογή ή ο εγκλεισμός.
Απέναντι στην ιδιωτικοποίηση της δυσφορίας, επιθυμούμε να αναζητήσουμε τρόπους συλλογικοποίησης της εμπειρίας. Όχι για να εξαφανίσουμε τη δυσκολία, ούτε για να υποσχεθούμε εύκολες λύσεις, αλλά για να μη μένει η καθεμία και το καθένα μόνο απέναντι σε αυτό που το διαλύει. Για να μπορέσει η ατομική οδύνη να γίνει κοινή γλώσσα, η μοναξιά να γίνει συνάντηση και ίσως η ιδιωτικοποιημένη δυσφορία να μετατραπεί σε πολιτικοποιημένη οργή και συλλογική φροντίδα ή στ(οργή).
Η εκδήλωση θα περιλαμβάνει εισήγηση από τη συνέλευσή ενάντια στην ψυχιατρική βία και για την κοινοτική διαχείριση του ψυχικού πόνου, καθώς και παρουσίαση του μοντέλου της συνοδείας στην κρίση που αναπτύχθηκε από το Παρατηρητήριο για τα Δικαιώματα στην ψυχική υγεία και γίνεται πράξη στη Θεσσαλονίκη. Ακόμα θα παρουσιαστούν δομές όμως οι ομάδες αυτοβοήθειας του Παρατηρητηρίου.
Έπειτα, θα ανοίξει μια ελεύθερη συζήτηση όπου θα δοθεί χώρος για μοιράσματα βιωμάτων και θα ακολουθήσει μπαρ.
(19:00-01:00)
πηγή : email που λάβαμε στις 14 Ιουνίου 18h