kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Τρανσφεμινιστική Πορεία Γειτονιάς

ΚΑΜΙΑ ΤΡΑΝΣΦΟΒΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ

Οι επιθέσεις απέναντι σε τρανς, κουήρ, μεταναστά, άστεγα και γενικότερα αποκλίνοντα από την επιβεβλημένη κανονικότητα σώματα πληθαίνουν. Από τις τρανσφοβικές επιθέσεις στην Καλλιθέα και το Κουκάκι, η αύξηση τρανς και cis γυναικοκτονιών, τα τρανσφοβικά περιστατικά σε νοσοκομεία της Αθήνας και σε κομμωτήριο της γειτονιάς των Εξαρχείων, το τραμπούκισμα,τα τρανσφοβικά σχόλια και επιθέσεις προς συντρόφια στην Αλεξανδρούπολη μέχρι την ομοφοβική επίθεση στο Ζάππειο, τη ρατσιστική επίθεση απέναντι σε Αιγυπτίους και τόσα ακόμα περιστατικά, βλέπουμε να ξεδιπλώνεται η ίδια κοινωνική συνθήκη: η προσπάθεια επιβολής φόβου σε όσα περισσεύουν από το εθνικό, πατριαρχικό και ετεροκανονικό αφήγημα. Τα περιστατικά αυτά δεν αποτελούν εξαιρέσεις, αλλά την καθημερινή έκφραση ενός συστήματος που στοχοποιεί όσες υπάρξεις αρνούνται να χωρέσουν στα έμφυλα, φυλετικά και κοινωνικά του καλούπια.

Η καθημερινότητα των τρανς ατόμων διαμορφώνεται μέσα από μια σειρά αποκλεισμών που εκτείνονται πέρα από την σωματική ή λεκτική βία. Η πρόσβαση στη στέγαση, την εργασία και τις υπηρεσίες υγείας είναι εξαιρετικά επισφαλής, ειδικά σε ένα πλαίσιο οικονομικής και πολιτικής κρίσης, όπου οι μισθοί είναι πενιχροί, τα ενοίκια υψηλά, και η δημόσια υγεία υπονομεύεται διαρκώς. Η παρουσία των τρανς ατόμων στον δημόσιο χώρο συνοδεύεται από τον κίνδυνο παρενόχλησης, φετιχοποίησης, χλευασμού ή και σωματικής επίθεσης. Η μετακίνηση με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, η επίσκεψη σε μία δημόσια υπηρεσία ή ακόμη και η συμμετοχή σε χώρους ψυχαγωγίας αποτελούν εμπειρίες που συχνά συνοδεύονται από την αμφισβήτηση της ταυτότητας των τρανς ατόμων.

Η εμπειρία αυτής της βίας δεν είναι ενιαία. Για τρανς άτομα που είναι ταυτόχρονα μεταναστά, φτωχά ή άστεγα, η τρανσφοβία διαπλέκεται με τον ρατσισμό, την ταξική εκμετάλλευση και τον κοινωνικό αποκλεισμό, παράγοντας πολλαπλές μορφές καταπίεσης. Η τάξη, η φυλή, η καταγωγή, το καθεστώς παραμονής σε μία χώρα, η αναπηρία κτλ. συνθέτουν διαφορετικές συνθήκες έκθεσης στη βία και τον αποκλεισμό. Πρόκειται για αλληλοσυνδεόμενες μορφές καταπίεσης που ενισχύουν η μία την άλλη. Η πρόσβαση στη στέγαση, την εργασία, την υγεία και τον δημόσιο χώρο γίνεται ακόμα πιο δύσκολη, ενώ οξύνεται η έκθεση στη βία.
Η τρανσφοβία, η ομοφοβία και ο ρατσισμός δεν αναπτύσσονται στο κενό. Τρέφονται από τον εθνικισμό, τα σύνορα, την κρατική καταστολή και τις πολιτικές αποκλεισμού που διαχωρίζουν τις ζωές σε άξιες και ανάξιες να βιωθούν. Η εκφασιστική άνοδος που παρατηρείται διεθνώς και τοπικά βρίσκει πρόσφορο έδαφος πάνω σε αυτές τις διαχωριστικές γραμμές, κατασκευάζοντας διαρκώς εσωτερικούς εχθρούς και μετατρέποντας τα τρανς, κουήρ και λοιπά καταπιεσμένα σώματα σε στόχους κοινωνικού ελέγχου. Η προβολή της ετεροκανονικής, πατριαρχικής οικογένειας, η εθνική καθαρότητα, η βιολογική ουσιοκρατία είναι στοιχεία που ο φασισμός επιδιώκει να επιβάλλει θέτοντας αυστηρές έμφυλες και κοινωνικές ιεραρχίες. Για αυτό, τρανς υποκείμενα, μεταναστά και κάθε σώμα που αμφισβητεί την εδραιωμένη "κανονικότητα" μετατρέπονται σε στόχους ηθικού πανικού και πολιτικής στοχοποίησης.

Η πραγματικότητα αυτή δεν είναι αποκλειστικό προϊόν ατομικών προκαταλήψεων, αλλά συγκροτείται και αναπαράγεται από κρατικούς και κοινωνικούς θεσμούς. Η αναγνώριση των τρανς ατόμων εξακολουθεί να εξαρτάται από δυσκίνητες γραφειοκρατικές διαδικασίες, εξαντλητικούς ελέγχους χαρτιών και διασταύρωσης στοιχείων και κανονιστικά πλαίσια που επιβεβαιώνουν το δικαίωμα του κράτους να ορίζει, να καταγράφει και να ταξινομεί τα έμφυλα υποκείμενα. Το δικαίωμα στο όνομα, στα κρατικά έγγραφα, στην ιατρική φυλομετάβαση και στην γενικότερη ιατρική υποστήριξη μετατρέπεται σε μια επίπονη διαδικασία γραφειοκρατίας και ελέγχου. Ο τρανσφοβικός λόγος λοιπόν αναπαράγεται θεσμικά, μέσα από κρατικές πολιτικές και νομικά πλαίσια που συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν τα τρανς άτομα ως εξαιρέσεις προς διαχείριση και όχι ως υποκείμενα με ελευθερίες και αυτοδιάθεση.Η θεσμική τρανσφοβία δεν βρίσκεται σε αντίθεση με τη βία του δρόμου. Τη συμπληρώνει, τη νομιμοποιεί και τη διευκολύνει.

Η τρανσφοβία είναι άλλος ένας μηχανισμός κοινωνικής πειθάρχησης που προσπαθεί να ορίσει ποια σώματα, ποιες ταυτότητες και ποιοι τρόποι ζωής είναι αποδεκτοί. Η σύνδεση της με τον σεξισμό, τον μισογυνισμό, τον ρατσισμό και τον φασισμό γίνεται ιδιαίτερα εμφανής στην περίπτωση του τρανσμισογυνισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι τόσες πολλές τρανσφοβικές επιθέσεις στρέφονται σε τρανς γυναίκες και τρανς θηλυκότητες. Δεν πρόκειται για ένα άθροισμα καταπιέσεων, αλλά για μια συνθήκη που παράγεται από την πατριαρχία και την επιβολή ενός δυαδικού συστήματος φύλου. Στο πλαίσιο αυτό, οι τρανς θηλυκότητες δεν στοχοποιούνται μόνο επειδή είναι τρανς, αλλά και επειδή είναι γυναίκες. Η κοινωνία εκπαιδεύεται να βλέπει τις τρανς γυναίκες ως αναλώσιμες, γελοιοποιήσιμες, σεξουαλικοποιημένες, διαθέσιμες για επίθεση. Η επιθυμία έκφρασης της θηλυκότητας αντιμετωπίζεται ως απειλή για την κυρίαρχη, πατριαρχική, ετεροκανονική δομή. Σε μία φάση που η αρρενωπότητα και ό,τι τη συνοδεύει εξακολουθεί να συνδέεται με το κύρος, τη δύναμη, την εξουσία, η μετάβαση σε κάτι πιο "θηλυκό" παρουσιάζεται ως κάτι "αφύσικο" και επικίνδυνο. Η πατριαρχική εξουσία επιτίθεται λυσσαλέα σε ό,τι θηλυκοποιείται και ταυτόχρονα ξεφεύγει από τον έλεγχό της, σε ό,τι αποδεικνύει ότι το φύλο δεν είναι φυσική αλήθεια αλλά πεδίο κοινωνικής επιβολής και σύγκρουσης. Η βία απέναντι στα τρανς σώματα είναι η ίδια βία που γεννά γυναικοκτονίες, βιασμούς, κακοποιήσεις, ομοφοβικές επιθέσεις και κάθε μορφή έμφυλης καταπίεσης.

Ένα μεγάλο μέρος αυτής της βίας εκφράζεται σήμερα από ομάδες ατόμων νεαρής ηλικίας. Δεν πρόκειται για κάποιο ακατανόητο φαινόμενο, αλλά για αποτέλεσμα μιας συστηματικής κοινωνικής καλλιέργειας μίσους. Μέσα από τα ΜΜΕ, τα social media, τις διαδικτυακές κοινότητες της ακροδεξιάς και τη συνεχή παραγωγή αντιδραστικού περιεχομένου, ο σεξισμός, η τρανσφοβία, η ομοφοβία και ο ρατσισμός παρουσιάζονται ως κάτι "φυσιολογικό" ή αστείο. Ο φασιστικός λόγος αναδύεται μεταμφιεσμένος σε χιούμορ, memes ή edgy περιεχόμενο, ενώ η στοχοποίηση τρανς και κουήρ ατόμων μετατρέπεται σε καθημερινή διασκέδαση και μέσο κοινωνικής επιβεβαίωσης.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η απάντηση δε μπορεί να βρεθεί στους ίδιους τους θεσμούς που τη συντηρούν. Δεν σκοπεύουμε να συνηθίσουμε τέτοιου είδους επιθέσεις ούτε να αποδεχτούμε καμία γειτονιά, κανέναν δρόμο και κανέναν δημόσιο χώρο ως πεδίο δράσης τρανσφοβικών, σεξιστών, φασιστών και ρατσιστών. Απέναντι στην κανονικοποίηση του μίσους, αντιπαραθέτουμε τη συλλογική παρουσία, την αυτοοργάνωση και τη δημιουργία κοινοτήτων αλληλεγγύης και αντίστασης. Απέναντι σε πατριαρχία, φασισμό και κράτος, υφαίνουμε σχέσεις αλληλεγγύης, κοινότητες αγώνα και δομές αυτοάμυνας, κατακτώντας τον δημόσιο χώρο με τις παρουσίες, τις επιθυμίες και τους αγώνες μας. Οι δρόμοι μας ανήκουν και καμία τρανς, κούηρ, ή άλλη καταπιεσμένη ύπαρξη δεν είναι μόνη απέναντι στις επιθέσεις τους.

Οι δρόμοι μας ανήκουν και κάνουμε σαφές ότι καμία τρανς, κουήρ, μεταναστευτική ή άλλη καταπιεσμένη ύπαρξη δεν είναι μόνη απέναντι στις επιθέσεις τους. Απέναντι στην πατριαρχία, τον φασισμό και το κράτος, να υφάνουμε σχέσεις αλληλεγγύης, κοινότητες αγώνα και δομές αυτοάμυνας. Κατακτάμε το δημόσιο χώρο με τις παρουσίες, τις επιθυμίες και τους αγώνες μας.

ΟΥΤΕ ΣΠΙΘΑΜΗ ΓΗΣ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ, ΤΡΑΝΣΦΟΒΙΚΟΥΣ, ΣΕΞΙΣΤΕΣ, ΒΙΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΛΟΓΗΣ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ

Το Σπίτι για την Ενδυνάμωση & τη Χειραφέτηση

Φεμινιστική Συλλογικότητα από τα Κάτω

πηγή : email που λάβαμε στις 17 Ιουνίου 17h