Παρασκευή 26 Ιουνίου 2026 στις 19.00
Συγκέντρωση
ΟΤΑΝ Η «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ» ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΥΠΟΤΑΣΣΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΕΠΙΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΠΡΕΣΒΕΙΑΣ
Συγκέντρωση έξω από την Αμερικανική Πρεσβεία την Παρασκευή 26/6 στις 19:00.
ΟΤΑΝ Η «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ» ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΥΠΟΤΑΣΣΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΕΠΙΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΠΡΕΣΒΕΙΑΣ
Η αποφυλάκιση του επί 24 χρόνια κρατούμενου και καταδικασμένου με την ταμπέλα του αρχηγού για την υπόθεση της επαναστατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη Αλέξανδρου Γιωτόπουλου ανέδειξε για μια ακόμα φορά από τη μία τον ασυγκράτητο ρεβανσισμό του πολιτικού συστήματος και από την άλλη τα συνήθη διπλά κριτήρια μιας ταξικής και μεροληπτικής δικαιοσύνης.
Η κρατική αντιμετώπιση ένοπλων οργανώσεων στην μεταπολίτευση
Το 2026 συμπληρώνονται 52 χρόνια από την πτώση της εφταετούς δικτατορίας των συνταγματαρχών (1967-1974). Το ίδιο το τέλος της δικτατορίας σηματοδοτεί το τέλος ενός ιστορικού κύκλου, ειδικού καθεστώτος εξαίρεσης του εσωτερικού εχθρού, που δεν είναι άλλο από το ταξικό-ανταγωνιστικό κίνημα των δεκαετιών 1930-1970. Ενός ιστορικού κύκλου που συμπεριλαμβάνει ιδιώνυμα, δικτατορίες, εμφύλιες συγκρούσεις, στρατιωτική ανάμειξη ξένων παραγόντων (Μεγάλη Βρετανία κ΄ΗΠΑ), εξορίες και εκτοπίσεις, βασανιστήρια, Μακρόνησους, εκτελεστικά αποσπάσματα, φακέλους φρονημάτων, Λευκή Τρομοκρατία. Ένα από τα πιο εμβληματικά ιστορικά ορόσημα της περιόδου υπήρξε η εξέγερση του Πολυτεχνείου στην Αθήνα το 1973 που κατεστάλη αιματηρά από τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις του στρατού και της αστυνομίας στις 17 του Νοέμβρη της ίδιας χρονιάς.
Το Πολυτεχνείο του 1973 κατέστη εμβληματικό ορόσημο ακριβώς επειδή έμελε για διάφορους λόγους να συμβολίσει μια από τις πιο μαζικές κοινωνικές αντιστάσεις/εξεγέρσεις που συνέβαλλαν στο τερματιστεί ο ιστορικός χρόνος της εφτάχρονης δικτατορίας και του μεγαλύτερου ιστορικού κύκλου του ειδικού καθεστώτος εξαίρεσης απέναντι στον οργανωμένο ταξικό εχθρό των προηγουμένων δεκαετιών, όπως αυτός εκφράστηκε κυρίως μέσα από το κομμουνιστικό κόμμα και τους ευρύτερους σχηματισμούς τους. Το τέλος αυτής της ιστορικής περιόδου συμπίπτει με μια νέα αρχή. Την επανεκκίνηση της αστικής δημοκρατίας, της εθνικής συμφιλίωσης και του επίσημου τέλους του εθνικού διχασμού .
Συμπίπτει όμως και με την έναρξη ενός νέου κύκλου ένοπλης αντίστασης που αμφισβητεί πυρηνικά αυτή τη νέα αρχή, την ειρηνική μετάβαση δηλαδή σε μια πραγματικότητα ηπιότερης καταστολής και εκμετάλλευσης του πληθυσμού με αντάλλαγμα σχεδόν την πλήρη ατιμωρησία όλων όσων πρωταγωνίστησαν στα εφτά χρόνια τρομοκρατίας της Χούντας. Ενός ιστορικού κύκλου στον οποίο ξεχώρισαν για διαφορετικούς λόγους οι ένοπλες οργανώσεις 17 Νοέμβρη και ΈΛΑ ως δύο από τις δεκάδες πρωτοβουλίες άμεσης δράσης αυτών των δεκαετιών, γιατί αμφότερες είχαν μακρά διάρκεια, μεγάλο βεληνεκές δράσης και πλούτο ενεργειών αντίστασης συμπεριλαμβανομένων πολιτικών εκτελέσεων βασανιστών της χούντας, στρατιωτικών και πρακτόρων μυστικών υπηρεσιών ξένων χωρών ( ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία). Αυτός ο ιστορικός κύκλος ένοπλης αντίστασης δεν διακρίνεται όμως μόνο από την άρνηση ως προς την ειρηνική μετάβαση αλλά και για τη διαρκής εξακολουθητική προσπάθεια να μη χαθεί το νήμα της ένοπλης δράσης δίχως να αφήσει ανεξίτηλο σημάδι ανυπακοής και αξιοπρέπειας στο χρόνο.
Για αυτό ακριβώς λυσσομανούν όλες οι πλευρές του στρατοπέδου της εξουσίας: πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες , πρεσβείες, media και αρχές ασφαλείας που ξεσπούν με μανία και λύσσα ενάντια στην ιστορία αυτής της αντίστασης εφαρμόζοντας σε όσους κατηγορήθηκαν και κρατήθηκαν για τις υποθέσεις αυτές κάθε είδους κατασταλτική μεθόδευση και καθεστώς εξαίρεσης μετά την κατασταλτική επιχείρηση του 2002 μετά την πρόωρη έκρηξη στο λιμάνι του Πειραιά και του σοβαρού τραυματισμού του Σάββα Ξηρού. Ειδικές ανακριτικές διαδικασίες, ειδικές συνθήκες κράτησης, ειδικά δικαστήρια, ειδική έκτιση ποινών που συχνά σήμαινε καταστρατήγηση κεκτημένων κρατουμένων όπως οι άδειες και το δικαίωμα στην υφ όρων απόλυση. Ένα ειδικό καθεστώς στο οποίο κατά καιρούς υψώθηκαν οδοφράγματα από τους πολιτικούς κρατούμενους και το κίνημα αλληλεγγύης με πιο χαρακτηριστικό και πρόσφατο επεισόδιο την απεργία πείνας του Δημήτρη Κουφοντίνα ενάντια στην εκδικητική και καταχρηστική μεταγωγή του στις φυλακές Δομοκού το 2021.
Στο πέρασμα των χρόνων οι μηχανισμοί εξουσίας στη χώρα έχουν προσπαθήσει όχι απλώς να εκδικηθούν όσα πρόσωπα κατηγορήθηκαν για την εμπλοκή τους σε αυτό το κεφάλαιο ένοπλης αντίστασης αλλά και να επενδύσουν με κάθε τρόπο στην αποπολιτικοποίηση αυτής της κοινωνικής σύγκρουσης και των ιστορικών, πολιτικών, κοινωνικών αιτιών της και στην πλήρη αποπολιτικοποίηση του ίδιου της του περιεχομένου. Για 24 χρόνια έχει επιστρατευτεί κάθε μορφή ψυχολογικής και επικοινωνιακής καταστολής κατά της ίδιας της ιστορίας του ένοπλου φαινομένου των αρχών της μεταπολίτευσης που αναπαράγει και καλλιεργεί δεκάδες στερεότυπα ακόμα και αντιφατικά μεταξύ τους καθώς το μόνο που χρειάζεται είναι να βυθιστεί στη λάσπη της απαξίωσης και της λήθης η συγκεκριμένη ιστορία. Ανάλογα την αφήγηση πότε άλλοτε προκύπτουν στυγνοί ποινικοί εγκληματίες, κι άλλοτε ενεργούμενα μυστικών υπηρεσιών ή πλοκάμια της αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ).
Η υπόθεση του Α. Γιωτόπουλου
Την ίδια εκδικητικότητα βλέπουμε και τώρα να εξαντλείται στο πρόσωπο του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου με αφορμή την αποφυλάκιση του μετά από 24 χρόνια κράτησής του κατά τα οποία έχει αρνηθεί από την πρώτη στιγμή της σύλληψης του όλες τις κατηγορίες που του αποδόθηκαν. Η υπόθεση Γιωτόπουλου είναι σημαντική αυτή κάθ' αυτή γιατί δείχνει ακριβώς το βαθμό της έντασης του ρεβανσισμού της εξουσίας απέναντι σε μια ιστορία ένοπλης αμφισβήτησης που κράτησε 27 χρόνια. Το σκληρό πρόσωπο της δικαιοσύνης καλείται να φανεί άτεγκτο ακόμα και στην περίπτωση ενός κρατούμενου που υπερασπίζεται την αθωότητα του για 24 ολόκληρα χρόνια και να αναιρέσει την αποφυλάκιση του στέλνοντας τον πίσω στη φυλακή σε ηλικία άνω των 80 ετών. Κι αυτό τη στιγμή που το ίδιο πολιτικό σύστημα είχε φανεί αρκετά γενναιόδωρο αρκετά χρόνια πριν όταν αποφυλάκιζε το 1990 τους αμετανόητους πραξικοπηματίες Παττακό και Μακαρέζο λόγω ανήκεστου βλάβης της υγείας τους στα 16 χρόνια κράτησης τους. Μια διαφορά ποινικής αντιμετώπισης διόλου αμελητέα καθώς μέσα στον ταξικό κοινωνικό ανταγωνισμό έχει κι αυτή τη σημασία της καθώς στη γλώσσα των συμβόλων αυτό αυτομάτως συνεπάγεται ότι το δημοκρατικό καθεστώς θεωρεί ότι επλήγη περισσότερο από τη 17 Νοέμβρη παρά από την δικτατορία που το κατέλυσε.
Έχει αξία μάλιστα, να τονιστεί ότι ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου που παρήγγειλε την εκ νέου εξέταση της αποδοχής των δικαστών για αποφυλάκιση του Γιωτόπουλου, είναι ο Κωνσταντίνος Τζαβέλλας, σημαίνον πρόσωπο στο σκάνδαλο των υποκλοπών. Ο Τζαβέλλας πριν γίνει εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, είχε την εποπτεία της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και υπέγραψε 11 παρακολουθήσεις πολιτικών, δημοσιογράφων και επιχειρηματιών από την ΕΥΠ ταυτόχρονα με την παρακολούθηση των συγκεκριμένων ατόμων από το ισραηλινό σύστημα Predator, ενώ έδωσε εντολή για να καταχωνιαστεί στο αρχείο το εν λόγω σκάνδαλο μόλις ανέλαβε τον ρόλο του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Την βρώμικη δουλειά με το να κρίνει εν τέλει ως άκυρη την αποφυλάκιση του Γιωτόπουλου και άρα να δώσει την εντολή για την επιστροφή του στον Κορυδαλλό, ολοκλήρωσε ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Σοφοκλής Λογοθέτης, που έκρινε πως η αποφυλάκιση δεν ήταν νομικά ορθή μετά από 24 χρόνια εγκλεισμού του 82χρονου κρατούμενου.
Στο ίδιο μήκος κύματος και η επιθετική ανακοίνωση της πρεσβείας των ΗΠΑ που καλούσε και εν τέλει επέβαλε στις ελληνικές αρχές να κάνουν ότι μπορούν για να ξαναγυρίσει ο Γιωτόπουλος στη φυλακή, ανακοίνωση τόσο απροκάλυπτα παρεμβατική που έφτασε μέχρι και η Ένωση δικαστών και εισαγγελέων να την καταδικάσει θεωρώντας ότι εξευτελίζει το ρόλο της ξεπερνώντας κάθε επιβεβλημένο τυπικό πρόσχημα διάκρισης εξουσιών και δικαιοδοσιών. Είναι δεδομένη ωστόσο, η ενόχληση του καθεστώτος των ΗΠΑ, για την αποφυλάκιση ενός ανθρώπου που του έχει αποδοθεί ο ρόλος του ηγέτη της 17 Νοέμβρη ακόμα κι αν ο ίδιος αρνείται, καθώς η πρώτη επίθεση της οργάνωσης αφορούσε σταθμάρχη της CIA για να ακολουθήσουν κι άλλες αντίστοιχες σε στρατιωτικούς ακόλουθους των ΗΠΑ. Και είναι τέτοια αυτή η ενόχληση που ακόμα και τη στιγμή που το εσωτερικό της επικράτειας των ΗΠΑ είναι βαθιά πολωμένο και διχασμένο με διαρκείς ταραχές και συγκρούσεις να σημειώνονται σχετικά με τη δράση της υπηρεσίας δίωξης μεταναστών (ICE), που δε διστάζει να δολοφονήσει και Αμερικάνους πολίτες σε κοινή θέα αλλά και με μια απεργία πείνας 300 κρατούμενων μεταναστών στο κέντρο κράτησης μεταναστών Delaney Hall, στο Νιου Τζέρσεϊ, που έχει αναδειχθεί σε νέο επίκεντρο της εκεί εγχώριας αναστάτωσης, ασχολείται με ζητήματα δικαιοσύνης και αποφυλακίσεις πολιτικών κρατουμένων στην Ελλάδα.
Πέρα από την ευθεία και ωμή παρέμβαση των ΗΠΑ και της Αμερικανικής Πρεσβείας στον κατά τα άλλα ανεξάρτητο και αδιάβλητο θεσμό της ελληνικής δικαιοσύνης, μια απροκάλυπτη και άθλια προσπάθεια παρέμβασης υπήρξε στη συνέχεια και από τα καθεστωτικά ΜΜΕ.
Από την πρώτη στιγμή της είδησης της αποφυλάκισης του Α. Γιωτόπουλου τηλεοπτικά κανάλια, ειδησεογραφικά site, ραδιόφωνα και εφημερίδες επιδόθηκαν σε έναν άνευ προηγουμένου «αγώνα» τρομοϋστερίας με φανταχτερούς τίτλους και ακόμη πιο τρανταχτά ρεπορτάζ. «Ο αρχηγός της 17Ν κυκλοφορεί ελεύθερος», «τι έκανε σήμερα και πού έφαγε ο Α. Γιωτόπουλος» και άλλα παρόμοια μονοπώλησαν την επικαιρότητα, την ίδια στιγμή, που το ένα σκάνδαλο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, διαδεχόταν τις παραδοχές για τον συντονισμό των υποκλοπών από ανώτατα κυβερνητικά στελέχη και η διαρκώς εξελισσόμενη γενοκτονία στην Παλαιστίνη βρισκόταν εκεί σε live μετάδοση.
Όταν στις 15/6 δημοσιεύτηκε η απόφαση του Άρειου Πάγου για επιστροφή του Γιωτόπουλου στις φυλακές Κορυδαλλού, δεκάδες δημοσιογράφοι και τηλεοπτικές κάμερες κατέκλισαν το σπίτι του περιμένοντας την εκ νέου σύλληψη του, προσπαθώντας μάλιστα να του αποσπάσουν και κάποια δήλωση για να διανθίσουν τα δελτία των 8. Η γελοιότητα του μιντιακού-κατασταλτικού συστήματος βέβαια δεν σταμάτησε εκεί, καθώς ενώ ο Γιωτόπουλος προσπάθησε να φτάσει μόνος του με ταξί στις φυλακές Κορυδαλλού, λίγα μετά την επιβίβασή του σε αυτό, τον σταμάτησε μια κουστωδία μπάτσων της ΟΠΚΕ που τον ακολουθούσε ούτως ή άλλως για να τον συλλάβει, να τον οδηγήσει πρώτα στην Κορυδαλλό, έπειτα στη ΓΑΔΑ και στη συνέχεια στα δικαστήρια του Πειραιά για να καταλήξει και πάλι στις φυλακές Κορυδαλλού μετά από 1,5 μέρα και μια όσο το δυνατόν πιο έντονη προσπάθεια για προβολή του ως τρόπαιο που το περιφέρουν στα λημέρια τους.
Δεν είναι η μοναδική φορά βέβαια που τα συστημικά media δείχνουν το μένος τους κατά αγωνιστριών, διωκόμενων και καταδικασθέντων για ένοπλες οργανώσεις. Συνεχώς και συντονισμένα προκαταβάλουν τις αποφάσεις δικαστηρίων, «προφυλακίζουν» διωκόμενους πριν καν τους ανακριτές και τους εισαγγελείς, δυσφημούν πολιτικές δράσεις, αποπολιτικοποιούν ενέργειες και άτομα, κανιβαλίζουν τις μνήμες νεκρών συντρόφων, αναπαράγουν άκριτα τα δελτία τύπου των μπάτσων, διανθίζουν με ποταπές λεπτομέρειες διογκωμένα και κατασκευασμένα κατηγορητήρια, δίνουν στην δημοσιότητα φωτογραφίες και στοιχεία συντρόφων και συντροφισσών προσπαθώντας να δημιουργήσουν κλίμα και προσβάλλοντας ευθέως τα προσωπικά τους δεδομένα.
Τα ΜΜΕ ανέκαθεν αποτελούσαν και συνεχίζουν να αποτελούν έφορο έδαφος αλλά και μέσο προπαγάνδας και ξεπλύματος των εκάστοτε πολιτικών προϊσταμένων και συνεργατών των καναλαρχών-εκδοτών και οργανώσεις και αγωνιστές ή οργανώσεις που έχουν χτυπήσει αυτά ακριβώς τα συμφέροντα θα βρίσκονται για πάντα στο στόχαστρό τους,
Ακόμη και σε ολιγοήμερες άδειες από την φυλακή, μελών της 17 Νοέμβρη όπως ο Δημήτρης Κουφοντίνας, κανάλια τους περίμεναν έξω από την πύλη των φυλακών ή ακόμη και έξω από τα σπίτια τους καταγράφοντας τις ιδιωτικές τους στιγμές. Εκεί ήταν και στις μεταγωγές συντρόφων σε αγροτικές φυλακές που ενώ το δικαιούνταν με βάση τον σωφρονιστικό κώδικα που οι ίδιοι υπερασπίζονται, προπαγάνδιζαν με μανία την «ευνοϊκή μεταχείριση» από πλευράς κράτους. Παρόντα, βέβαια δεν ήταν στις δεκάδες κρατικές δολοφονίες εντός των ελληνικών κολαστηρίων, ούτε και για να καταγράψουν και να αναδείξουν τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης μέσα στις ελληνικές φυλακές ή την εκδικητική μεταχείριση αναρχικών και αγωνιστών του ευρύτερου κινήματος, μέσα σε αυτές.
Η προσπάθεια για αφανισμό των κεκτημένων εντός των τοιχών
Η δυστοπία και η εξαφάνιση κάθε αντίστασης, που προσπαθούν να επιβάλλουν. γίνεται και μέσω της αναθεώρησης τόσο του Ποινικού Κώδικα και του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, όσο και του Σωφρονιστικού Κώδικα, φέρνοντάς τους στην πιο σκληρή και ακραία τους μορφή μεταπολιτευτικά. Ακόμη και αυτή η ακραία μορφή όμως φαίνεται πως δεν ικανοποίησε πλήρως τις ορέξεις του υπουργού Δικαιοσύνης.
Ο Γιώργος Φλωρίδης, μετά την αποφυλάκιση του Γιωτόπουλου άνοιξε τη συζήτηση για την αύξηση των ισοβίων από τα 25 στα 30 χρόνιας κάθειρξης. Ο ίδιος, μάλιστα παινεύτηκε πως με τον νέο Ποινικό Κώδικα, ήδη μία φορά, αύξησε τα ισόβια από 20 σε 25 χρόνια και δυσχέραινε σε μεγάλο βαθμό την διαδικασία των ολιγοήμερων τακτικών αδειών για τους ισοβίτες, ενώ έφτασε μέχρι και να δηλώσει ότι λυπάται που «δεν μπορεί να μιλήσει για την απόφαση αποφυλάκισης του Αλ. Γιωτόπουλου, καθώς η ευρωπαϊκή σύμβαση δικαιωμάτων του ανθρώπου δεν επιτρέπει τα ισόβια να είναι εφ' όρου ζωής».
Θα αποτελέσει μια συνέχεια άλλων αντιμεταρρυθμίσεων που έχουν προηγηθεί τα τελευταία χρόνια-όλες τους στον πνεύμα εκμηδενισμού των δικαιωμάτων των κρατουμένων- και έχει ως βασικό επικοινωνιακό της όπλο προς τα ακροατήρια που ενδιαφέρουν την κυβέρνηση τον «περιορισμό της ατιμωρησίας».
Το ελληνικό κράτος στοχεύει, πέραν όλων των άλλων, και στην εξόντωση των αγωνιζομένων κοινωνικών κομματιών, του ριζοσπαστικού κινήματος ειδικότερα. Να εξαφανίσει από τον ορίζοντα του κοινωνικού και ταξικού ανταγωνισμού την πολιτική βία σε κάθε της μορφή. Ένα νέο, ακόμα πιο σκληρό, καθεστώς εξαίρεσης επιχειρείται να στηθεί και εις βάρος των πολιτικών κρατουμένων, των αιχμαλώτων του κοινωνικού πολέμου. Ένα καθεστώς που θα επιχειρήσει να τους/τις αποκόψει ακόμα περισσότερο από τον «έξω» κόσμο, από τις κοινότητες αγώνα από τις οποίες προέρχονται και να τους θάψει στη λήθη, εξοντώνοντας τους υλικά και ηθικά. Ένα πεδίο στο οποίο οφείλουμε να αντισταθούμε θέτοντας συλλογικά αναχώματα.
Καλούμε σε συγκέντρωση έξω από την Αμερικανική Πρεσβεία την Παρασκευή 26/6 στις 19:00.
ΜΠΑΤΣΟΙ, TV, ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΡΧΗ, ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΔΟΥΛΕΥΕΤΕ ΜΑΖΙ
Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΓΙΑΦΚΑ ΤΩΝ ΣΥΓΚΑΛΥΠΤΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΦΩΛΙΑ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ
Συνέλευση Αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες