Κυριακή 12 Ιουλίου 2026 στις 19.00
Πορεια προς ΓΑΔΑ: Δολοφονοι και τρομοκρατες ειναι τα κρατη και το κεφαλαιο
Ο πόλεμος που διεξάγει το κράτος εναντίον μας ραγδαία εντείνεται. Η βαναυσότητα που επιβάλλει στις ζωές μας, στις ζωές των απο τα κάτω, κορυφώνεται, όμως σε καμία περίπτωση δεν έχει φτάσει στο τέλος της. Το κράτος μας δολοφονεί. Δολοφονεί νέο με πισώπλατους πυροβολισμούς στο κεφάλι, δολοφονεί εργάτες στο πλαίσιο της μισθωτής σκλαβιάς, βιάζει και δολοφονεί γυναίκες και θηλυκότητες, και δολοφονεί απεργούς πείνας αφήνοντας τους να φτάσουν στο χείλος του θανάτου.Την ίδια ώρα δολοφονεί μεταναστά στα σύνορα, ενεργά συμμετέχει στη διεξαγωγή γενοκτονίας στην Παλαιστίνη, τροφοδοτεί και πρωτοστατεί στην βιομηχανία του πολέμου, πολέμου εναντίον των απο τα κάτω.
Παρόλο που υπάρχουν πολλά, δεν χρειάζεται να πούμε άλλα για να προκύψει το αυτονόητο: το κράτος και το κεφάλαιο είναι οι δολοφόνοι, ειναι οι τρομοκράτες.
Σε αυτό το πλαίσιο, διεξάγει διευρυμένη επίθεση εναντίον του αγωνιζόμενου κόσμου, με συντονισμένες επιχειρήσεις μπάτσων στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τα Χανιά για δύο διαφορετικές υποθέσεις με απόσταση 16 χρόνων μεταξύ τους. Εισβάλλει σε σπίτια, απαγάγει άτομα, εκ των οποίων αναρχικά συντρόφια και μη, τα φέρνει αντιμέτωπα με σαθρά κατηγορητήρια με σκοπό να υποστηρίξει την προπαγάνδα της αντιεξέγερσης.
Προσπαθεί να απονομιμοποιήσει τον αγώνα και τα μέσα του, να ωθήσει την κοινωνία να αφορίσει τα μέσα που με τόση προθυμία οικειοποιήθηκε και οικειοποιείται δεκαετίες τώρα, τόσο στο πλαίσιο της αναρχίας αλλά και φυσικά εκτός. Ο αγώνας των απο τα κατω δεν καταστέλλεται, συνεχίζεται. Η βία επιστρέφεται όπως επιβάλλεται στις ζωές μας και με το παραπάνω.
ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗ ΓΑΔΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 12/7 ΣΤΙΣ 19:00 ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΙΓΥΠΤΟΥ (Αλεξάνδρας και Πατησίων)
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΒΙΑΙΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟ ΚΟΣΜΟ.
Συνέλευση Αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες
Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΜΑΣ
Η 5η Μάη 2010, έχει χαραχθεί στη μνήμη της κοινωνίας, ως μέρα γενικευμένης κοινωνικής ανταρσίας, ως μέρα που συμπυκνώνει ένα τεράστιο κύμα αντίστασης και αμφισβήτησης του μνημονιακού καθεστώτος. Είναι η μέρα στην οποία τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά, το κράτος και το κεφάλαιο, προσπαθούν να βάλουν ταφόπλακα και να ξεγραφτεί από την ιστορική μνήμη του κινήματος. 16 χρόνια μετά, η κρατική συμμορία των αμετανόητων ανασύρει από το συρτάρι μια δικασμένη υπόθεση (η οποία κατέληξε στην καταδίκη της εργοδοσίας), επιδιδόμενη σε ένα ακόμη κυνήγι μαγισσών. Εκμεταλλευόμενη, επιλεκτικά και υποκριτικά την τρέχουσα συγκυρία, μετά και από τις πρόσφατες εξελίξεις στην Θεσσαλονίκη, προσπαθεί να συμψηφίσει ασύνδετα γεγονότα -με απόσταση 16 χρόνων μεταξύ τους- με κοινό παρονομαστή την αναρχική δράση. Έτσι, στις 10/7 ξεκινάει ένα ακόμη πογκρόμ, με εισβολές σε σπίτια συντρόφων, συλλαμβάνοντας δύο από αυτούς, ενώ εκδίδεται ένταλμα σύλληψης για ένα ακόμη άτομο, που κατοικεί για χρόνια στο εξωτερικό. Επαναφέρουν το αφήγημα της τρομοκρατίας, με σκοπό να αλλάξει η ατζέντα, μετά και από τις κυβερνητικές διαβουλεύσεις για πρόωρες εκλογές, σε μιαπροσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινωνίας. Μιλάνε για την αξία της ανθρώπινης ζωής. Μετράνε όμως όλες οι ζωές το ίδιο;
Την ίδια στιγμή ένας άνθρωπος 20 χρονών θεωρείται εγκεφαλικά νεκρός από τις σφαίρες της ΕΛΑΣ μετά από καταδίωξη, ενώ 11 εργάτες νοσηλεύονται με βαριά εγκαύματα, 3 εκ των οποίων διασωληνωμένοι μετά από έκρηξη σε βιομηχανία στον Ασπρόπυργο. Δύο ακόμα στιγμές ενός κοινωνικούκαι ταξικού πόλεμου που μαίνεται. Δύο ακόμα γραμμές στο μακρύ κατάλογο της βίας του κράτους και των αφεντικών. Της ασύμμετρης βίας ενός συστήματος, που όσο και να ευαγγελίζεται ότι προασπίζεται τηζωή, στην πραγματικότητα είναι αυτό που διαχρονικά σκορπά τον αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση, την ανέχεια και τη φτώχεια, τη δυστυχία και την εκμετάλλευση, τη μετανάστευση και την προσφυγιά, τον πόλεμο και το θάνατο.
Και η αλήθεια είναι ότι κοιτάζοντας πίσω, ο κατάλογος είναι βαρύς: από τις δολοφονημένες εργάτριεςτης ΒΙΟΛΑΝΤΑ, τους 57 δολοφονημένους των Τεμπών, τους 500+ (πόσοι και πόσες ήταν αυτοί και αυτέςάραγε;) στο ναυάγιο της Πύλου, τους εκατοντάδες δολοφονημένους σε εργατικά δυστυχήματα τον τελευταίο μόλις χρόνο. Και κοιτάζοντας και δίπλα ο κατάλογος είναι και ασήκωτος… Πώς να συμψηφιστούν οι χιλιάδες δολοφονημένοι στη γενοκτονία που συντελείται στην Παλαιστίνη, οι δολοφονημένοι από τους πολέμους που ματώνουν για ακόμα μια φορά της γειτονιάς το χάρτη; Αυτό δεν γίνεται. Δεν θα συνηθίσουμε το θάνατο.
Όσα κροκοδείλια δάκρυα και αν χύνουν δεν μπορούν να ξεπλύνουν το αίμα από τα εγκλήματα τους. Όσες φυλακίσεις, σκευωρίες, βασανιστήρια και κρατική εκδικητικότητα και αν εξαπολύσουν στο κίνημα και τους αγωνιστές, η ζωή και η αντίσταση θα συνεχίσει να αναπνέει στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες κάθε εποχής, σε κάθε μετερίζι. Στους αγώνες αυτούς είναι που η κοινωνία μένει ακόμα ζωντανή, ορθώνοντας ανάστημα απέναντι σε αυτή τη δυστοπία.
Τόσες μέρες ακούσαμε πολλά. Θα πρέπει να μιλήσουμε και εμείς. Ενάντια στην μονοφωνία της κρατικής προπαγάνδας και την λάσπη των ρουφιάνων τους, είμαστε οι πλέον κατάλληλοι για να μιλήσουμε για την πολιτική διαδρομή των συντρόφων μας. Μια διαδρομή πλούσια σε συλλογικούς αγώνες και ανιδιοτελή δράση για την ανατροπή της κρατικής-καπιταλιστικής βαρβαρότητας: μαθητικοί αγώνες ενάντια στο νόμο Αρσένη, κινητοποιήσεις ενάντια στο πόλεμο του Ιράκ, φοιτητικό κίνημα του 2006-7, καταληψιακά εγχειρήματα και πολιτική δράση στις γειτονιές, αγώνες για την υπεράσπιση της φύσης, εργατική οργάνωση και διεκδικήσεις. Ανήκουμε στην ίδια πολιτική γενιά, μεγαλώσαμε μαζί και δεν επιθυμήσαμε να γίνουμε ούτε αφεντικά και golden boys, ούτε και κομματικά στελέχη. Ούτε στιγμή δεν αποδεχτήκαμε την καταδίκη μας σε μία ζωή λιτότητας των από τα κάτω για να πλουτίζουν οι λίγοι. Σ' αυτήν την διαδρομή, βρεθήκαμε αμέτρητες φορές δίπλα δίπλα και μια από αυτές ήταν και η μαζική ανταρσία μισού εκατομμυρίου διαδηλωτών στο κέντρο της Αθήνας στις 5 Μάη του 2010 ενάντια στην επιβολή των αντικοινωνικών μνημονίων τους.
Δηλώνουμε αμετανόητα δίπλα στους φίλους και συντρόφους μας που έχουν όνομα και διαδρομή, ζωή και όνειρα και σε κάθε στιγμή υπήρξαν πολύτιμοι συνοδοιπόροι μας. Μια ζωή εμπνεόμενη από τις αξίεςτης αλληλεγγύης, της αντίστασης και της αυτοοργάνωσης για την οποία είμαστε περήφανες όπως και για τους συντρόφους μας. Το ήθος, η αγωνιστική στόφα και η πολιτική συγκρότηση των ανθρώπων μαςέρχονται σε απόλυτη ρήξη με τις κατηγορίες που τους αποδίδονται και σχετίζονται με την αδιαφορία γύρω από την αξία της ανθρώπινης ζωής.
Όσοι τόλμησαν να ενοχλήσουν και να τρομοκρατήσουν τις οικογένειες των συντρόφων μας, θα πληρώσουν. Τα αρρωστημένα κυβερνητικά και μιντιακά επιτελεία που επιχειρούν να στήσουν την προεκλογική τους ατζέντα περί νόμου και τάξης πάνω στις ζωές των συντρόφων μας, πάνω στην εγκληματοποίηση ενός ολόκληρου κινήματος αντίστασης, θα ηττηθούν.
Ανήκουμε στο κίνημα που έχει «πληρώσει» με κάθε τρόπο την επιλογή του να επιμένει, να αντιστέκεται, να αγωνίζεται, να πολεμά: απίθανες 18μηνες προφυλακίσεις, πολύχρονες ομηρίες και φυλακίσεις, βασανιστήρια και διώξεις, ακόμα και με το ίδιο το αίμα των συντρόφων μας. Οι λογαριασμοί μας με το σύστημα της αδικίας και της βαρβαρότητας, παραμένουν ανοιχτοί.
Ήμασταν, είμαστε και θα συνεχίσουμε να είμαστε ένα τεράστιο αγκάθι στα πλευρά κάθε εξουσίας.
ΜΟΝΟ ΑΜΑ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΣΑΙ, ΑΓΩΝΙΖΕΣΑΙ, ΠΟΛΕΜΑΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΛΠΙΖΕΙΣ
Συγκέντρωση : Σάββατο 11 Ιουλίου | 20.00 | Πλατεία Συντάγματος
Πορεία : Κυριακή 12 Ιουλίου | 19.00 | Πλατεία Αιγύπτου
Συγκέντρωση : Τρίτη 14 Ιουλίου | 09.30 | Δικαστήρια Ευέλπιδων
Αναρχικές/οι & σύντροφοι/ισσες των κατηγορούμενων μιας ακόμα κρατικής σκευωρίας