Δευτέρα 13 Ιουλίου 2026 στις 19.00
Αντικατασταλτικη συγκέντρωση για την δολοφονία 20χρονου στο Άργος
Αντικατασταλτικη συγκέντρωση για την δολοφονία 20χρονου που πυροβολήθηκε πισώπλατα από αστυνομικούς της ΟΠΚΕ στο Άργος, σήμερα 13/7, 19:00, στην Καμάρα |
ΜΠΑΤΣΟΙ ΔΟΥΛΟΙ ΤΩΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ: ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ - ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ - ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ
Ο 20χρονος που είχε δεχθεί πυροβολισμό στο πίσω μέρος του κεφαλιού από αστυνομικούς της ΟΠΚΕ στο Άργος υπέκυψε τελικά στα τραύματά του, λίγες ημέρες μετά τη νοσηλεία του σε κρίσιμη κατάσταση στο Θριάσιο Νοσοκομείο.
Δεν πρόκειται για μια «κακιά στιγμή», ούτε για ένα μεμονωμένο περιστατικό. Η κρατική καταστολή δεν είναι παρέκκλιση από τη λειτουργία του αστικού κράτους αλλά οργανικό στοιχείο της ύπαρξής του. Η αστυνομία δεν συγκροτήθηκε για να προστατεύει τον λαό, αλλά για να υπερασπίζεται την κυριαρχία του κεφαλαίου, την ιδιοκτησία των λίγων και την εξουσία της άρχουσας τάξης. Είναι ο ένοπλος βραχίονας ενός κράτους που απαιτεί πειθαρχία, φόβο και υποταγή από όσους αγωνίζονται, αντιστέκονται ή απλώς περισσεύουν.
Από τον Μιχάλη Καλτεζά μέχρι τον Αλέξη Γρηγορόπουλο. Από τον Βασίλη Μάγγο μέχρι τον Νίκο Σαμπάνη και τον Κώστα Μανιουδάκη. Από τις γειτονιές, τις πορείες και τα μπλόκα μέχρι τα κρατητήρια και τις καταδιώξεις, η κρατική βία δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά σταθερό χαρακτηριστικό ενός μηχανισμού που στρέφεται διαχρονικά απέναντι στη νεολαία, τους εργαζόμενους, τους φτωχούς, τους μετανάστες και κάθε άνθρωπο που βρίσκεται στο στόχαστρο της κρατικής εξουσίας.
Την ίδια στιγμή, μάλιστα, που η εργατική τάξη πεθαίνει στους χώρους εργασίας, στις πυρκαγιές που ξεσπούν σε εργοστάσια από αμέλεια της εργοδοσίας, στις σκαλωσιές όταν δεν παρέχονται μέτρα και μέσα προστασίας, στους καύσωνες όταν δεν υπάρχει πρόβλεψη για υποχρεωτική παύση βαριών υπαίθριων εργασιών. Την ιδια μέρα που κατέληξε ο 20χρονος στο Άργος από την δολοφονική επίθεση των μπάτσων, άφησε την πνοή του και ο 54χρονος πολυεγκαυματίας μετά την μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε σε επιχείρηση ανταλλακτικών στον Ασπρόπυργο, προκαλώντας τον τραυματισμό συνολικά δέκα εργαζομένων και τον θάνατο ενός. Ο θάνατος του εργάτη φυσικά αποτελεί την συνέχεια μιας πραγματικότητας όπου η εντατικοποίηση της εργασίας, η υποβάθμιση των μέτρων υγείας και ασφάλειας και η λογική του «κόστους» μετατρέπουν καθημερινά το μεροκάματο σε ρίσκο για τη ζωή.
Όμως, αυτοί οι όροι της βαθιάς ταξικής υποτίμησης της ζωής της εργατικής τάξης και παράλληλα της κοινωνικής τρομοκράτησης και υποταγής και δεν συμβαίνουν σε «ιστορικό κενό». Ιδιαίτερα σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης και όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, τα αστικά κράτη οχυρώνονται και δείχνουν τα δόντια τους. Η αστυνομική δολοφονική βία, όπως και μια σειρά κατασταλτικών νομοσχεδίων και μέτρων, αποτελεί αντανάκλαση της διεθνώς εμπόλεμης κατάστασης του καπιταλιστικού κόσμου. Με την διαχείριση της μη αναστρέψιμης καπιταλιστικής κρίσης να έχει περάσει στην φάση της «εξωτερίκευσης» της και στην επέκταση των εστιών πολέμου, οδηγώντας σταδιακά την ανθρωπότητα στην «τελική λύση» ενός Γ' παγκοσμίου πολέμου, η στρατιωτικοποίηση της πάλαι ποτέ ηγεμονικής «φιλελεύθερης δημοκρατικής Δύσης», άρα και της Ελλάδας, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της αστικής στρατηγικής.
Στην εγχώρια εκδοχή της, η στρατιωτικοποιημένη διαχείριση της κρίσης αφορά δύο μέτωπα. Από τη μία το εξωτερικό, με τις «έξωθεν απειλές» που καταδεικνύουν τα ιμπεριαλιστικά -Νατοϊκά διευθυντήρια των «συμμάχων μας», και από την άλλη το εσωτερικό μέτωπο ενάντια στον «εχθρό λαό». Αυτές οι δύο αλληλοσυμπληρούμενες εκφάνσεις επίθεσης στον «εξωτερικό» και «εσωτερικό» εχθρό αποτυπώνονται στην σπατάλη δισεκατομμυρίων για την απόκτηση ολοένα και μεγαλύτερου όγκου πολεμικού εξοπλισμού, στην μετατροπή της χώρας σε Νατοϊκό πεδίο εγκατάστασης, εκπαίδευσης και εφόρμησης πολεμικών δυνάμεων, αλλά και την άμεση εμπλοκή στα ενεργά πολεμικά μέτωπα. Ταυτόχρονα, αποτυπώνονται και στο «εσωτερικό μέτωπο» μέσω τις εγκαθίδρυσης ενός κατασταλτικού κράτους, με αθρόες προσλήψεις μπάτσων, εν ψυχρώ δολοφονίες, ποινικοποίηση και καταστολή διαδηλώσεων και απεργιών, φίμωση της δημοσιογραφίας και αναβάθμιση του νομικού οπλοστασίου έτσι ώστε να επιταχυνθεί η καπιταλιστική «ανάπτυξη» και να επιβληθούν τα συμφέροντα της αστικής τάξης.
Η αστυνομική βία και συνολικά η κρατική καταστολή, δεν στοχεύει μονάχα τα πιο πρωτοπόρα αγωνιζόμενα κομμάτια της εργατικής τάξης αλλά αποτελεί τροχιοδεικτική βολή για την επιβολή του κοινωνικού εκφοβισμού και της αδράνειας. Πρώτα απειλεί τις οργανωμένες δυνάμεις του λαού και ύστερα θα εφαρμοστεί σε στιγμές όπου ο λαός θα βγει μαζικά στον δρόμο, θα απεργήσει και θα απαιτήσει το δίκιο του ενάντια στην φτώχεια, την αρπαγή της λαϊκής κατοικίας, τις ιδιωτικοποιήσεις, την επιλεκτική κρατική ανεπάρκεια, τα εργασιακά κάτεργα, τους πολέμους και τους ενστόλους δολοφόνους.
Κόντρα στα δεινά που φορτώνει ο καπιταλισμός στις πλάτες της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, η απάντηση μπορεί να δωθεί από τις απεργίες και τους ξεσηκωμούς, όπως αυτές για τη δολοφονία των Τεμπών, από τους αγώνες των εργαζομένων σε μια σειρά από κλάδους, μεταξύ αυτών στη δημόσια υγεία και εκπαίδευση, από τις κινήσεις ενάντια στην γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, από την μοριακή δουλειά και οργάνωση στους χώρους εργασίας και φοίτησης, με σκοπό την μαζικοποίηση και την ταξική κατεύθυνση των συλλογικών φορέων, αλλά και στις γειτονιές μας στα πλαίσια συλλογικοποίησης των αναγκών μας.
Μόνο μέσα από την οργανωμένη ταξική πάλη ενάντια στο κεφάλαιο, το κράτος του και τους ένστολους δολοφόνους τους, μέσω της ταξικής οργάνωσης και της μαζικής λαϊκής αυτοάμυνας, οι αγώνες της τάξης μας θα καταστούν νικηφόροι.
ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΜΟΝΟΠΩΛΙΟ ΒΙΑΣ ΤΟΥ ΑΣΤΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
ΜΟΝΟ Η ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΠΑΛΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΕΙ ΤΗΝ ΛΥΣΣΑΛΕΑ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ ΤΟΥ
Η ΟΡΓΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΟΡΓΑΝΩΣΗ - ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΝΕΚΡΟ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΕΚΔΙΚΗΣΗ
Διαρκής Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση
