Παρασκευή 24 Ιουλίου 2026 στις 19.00
Καλεσμα Σε Αλληλεγγυη Με Τα Διωκομενα Συντροφια στη Θεσσαλονίκη
Καλούμε αύριο, Παρασκευή 24/7 στις 19:00, σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, με αφορμή την μεταγωγή της συντρόφισσά μας που έχει προφυλακιστεί από τις 14/7 για την υπόθεση της Θεσσαλονίκης.
Λευτεριά στα 3 προφυλακισμενα συντρόφια για την υπόθεση της Θεσσαλονίκης
Αλληλεγγύη στα προφυλακισμένα και διωκόμενα συντρόφια για την απαλλοτρίωση τράπεζας στην Κάτω Τιθορέα.
Ακολουθεί το κείμενο της συνέλευσης.
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΑΣ
Στις 10 Ιουλίου, το κράτος εξαπολύει μία ευρείας κλίμακας επίθεση στον α/α-χώρο, πραγματοποιώντας μπούκες σε σπίτια και συλλήψεις συντροφιών σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Χανιά. Όπως προκύπτει στην συνέχεια, η κατασταλτική αυτή επίθεση αφορά δύο υποθέσεις: τις εκρήξεις με γκαζάκια στην Θεσσαλονίκη την 1η Ιουλίου του 2026 και τον εμπρησμό της τράπεζας Marfin στην Αθήνα στις 5 Μαΐου του… 2010! Μέχρι στιγμής έχουν προφυλακιστεί 3 συντρόφια για την υπόθεση της Θεσσαλονίκης και 2 για της Αθήνας, ενώ αναμένεται και η έκδοση άλλης μίας συντρόφισσας που έχει συλληφθεί στην Αγγλία τις επόμενες μέρες.
Θεσσαλονίκη
Τα ξημερώματα της 1ης Ιουλίου πραγματοποιείται τριπλή επίθεση με γκαζάκια σε σπίτια που διαμένουν πολιτευτές της ΝΔ στην Θεσσαλονίκη. Η μία από αυτές οδηγεί, υπό μέχρι στιγμής αδιευκρίνιστες συνθήκες, στον θάνατο της Βάγιας Νέστορα, μητέρας της πολιτεύτριας με την ΝΔ Αφροδίτης Νέστορα. Η κυβέρνηση και τα μίντια, χωρίς να διστάσουν ούτε δευτερόλεπτο, αρπάζουν την ευκαιρία και εργαλειοποιούν τον θάνατο αυτόν για να μεταφέρουν την δημόσια πολιτική ατζέντα στο πεδίο που θέλουν: νόμος, τάξη και καταστολή. Παρά το ότι δεν υπάρχει κάποια ανάληψη ευθύνης της επίθεσης αυτής, από την πρώτη στιγμή η συνήθης δεξαμενή υπόπτων για το κράτος, ο α/α-χώρος δηλαδή, παρουσιάζεται ως αυτονόητα υπεύθυνος για το συμβάν. Τα μίντια επιδίδονται στην άθλια δουλειά τους, εμφανίζοντας νέες "πληροφορίες" και σενάρια για το τι έγινε κάθε μέρα, αντιμετωπίζοντας και αυτό το συμβάν με όρους σόου.
Τελικά, 9 μέρες μετά το γεγονός, το κράτος προχωράει στην σύλληψη ενός συντρόφου, μιας συντρόφισσας (που βρισκόταν εκείνη την μέρα στα Χανιά) κι ενός ακόμη ατόμου. Στις 16/7 η αντιτρομοκρατική συλλαμβάνει κάτω από το σπίτι του έναν ακόμη σύντροφο και προσάγει μια συντρόφισσα η οποία και αφήνεται ελεύθερη μερικές ώρες αργότερα. Το μόνο στοιχείο που εμπλέκει τον σύντροφο με την υπόθεση, είναι η ψευδομαρτυρία του τρίτου ατόμου που είχε συλληφθεί την πρώτη ημέρα της επιχείρησης, που τον κατονομάζει πρώτα στην αντιτρομοκρατική και έπειτα στην ανακρίτρια. Οι ψευδείς πληροφορίες που έδωσε το εν λόγω άτομο υπό την πίεση και τις απειλές της αντιτρομοκρατικής, ήρθαν να κουμπώσουν στο "αναγκαίο" αφήγημα της, για την ύπαρξη τριών τουλάχιστον ατόμων που συνιστούν οργάνωση και να ποινικοποίησουν την πολιτική ταυτότητα και τις φιλικές και συντροφικές σχέσεις του συντρόφου. Παρά την άρνηση των κατηγοριών και από τους τέσσερεις συλληφθέντες, κυβέρνηση και κανάλια τους εμφανίζουν ως καταφανώς ενόχους, με το μόνο ερώτημα που αφήνουν ανοιχτό να είναι πόσα ακόμη άτομα θα βαφτιστούν υπεύθυνα για τα χτυπήματα αυτά στην συνέχεια. Ακολουθώντας ως συνήθως την κατεύθυνση του κράτους και της αντιτρομοκρατικής, εισαγγελέας και ανακριτής αποφασίζουν την προφυλάκιση και των τεσσάρων.
Προφανώς, δεν περιμέναμε από μπάτσους, δικαστές και δημοσιογράφους να περιοριστούν από νομικές έννοιες όπως το "τεκμήριο της αθωότητας", ούτε να περιοριστούν από ζητήματα ευθιξίας μπροστά στον θάνατο ενός "δικού τους" ανθρώπου. Τα υποκριτικά άθλια σόου έδωσαν κυβερνητικά στελέχη μπροστά στις κάμερες κατά την κηδεία της Β.Ν. εντάχθηκαν φυσιολογικά στο μιντιακό χυδαίο χειρισμό της υπόθεσης, με προφανή στόχο την προσπάθεια συναισθηματικού εκβιασμού της κοινωνίας σε συναίνεση με τα κυβερνητικά σχέδια.
Πλην όμως της συνήθους διαχείρισης που κάνει το ελληνικό κράτος σε ανάλογα περιστατικά, στην συγκεκριμένη υπόθεση φάνηκε και μία πιθανώς σοβαρότερη πραγματικότητα που αφορά τα δυτικά κράτη ευρύτερα και τις πολεμικές και κατασταλτικές ανακατατάξεις/θωρακίσεις που κάνουν όλο και πιο έντονα. Στις 17/7, σε διεθνή διάσκεψη που διοργάνωσε το State Department των ΗΠΑ με κεντρικό θέμα την "επιστροφή της πολιτικής τρομοκρατίας", ο υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Marco Rubio έφερε την συγκεκριμένη υπόθεση ως πρώτο παράδειγμα που δικαιολογεί την συγκεκριμένη θεματική. Αναμφίβολα, όπως το ελληνικό κράτος, έτσι και η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει την δική της μικροπολιτική ατζέντα να διαχειριστεί, στην οποία το αφήγημα περί εσωτερικού εχθρού και ανάγκης καταστολής του δεσπόζει σε εξέχουσα θέση, όπως άλλωστε έδειξε ο πρόσφατος χαρακτηρισμός των Antifa ως τρομοκρατική οργάνωση. Η συγκεκριμένη κίνηση των ΗΠΑ λοιπόν δεν μπορεί να θεωρηθεί αδιάφορη δεδομένης της θέσης της στην παγκόσμια οικονομική-στρατιωτική σκακιέρα και του πλήθους παρεμβάσεων που κάνει ιστορικά στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα, με πιο πρόσφατη την απαίτηση να ξαναφυλακιστεί ο Γιωτόπουλος κάτι το οποίο βρήκε για άλλη μια φορά πρόθυμα αυτιά στους Αρειοπαγίτες δικαστές.
Marfin
Την ίδια ακριβώς μέρα με τις συλλήψεις στην Θεσσαλονίκη το κράτος επιλέγει να προχωρήσει και στο άνοιγμα ακόμη μίας υπόθεσης που έρχεται από το μακρινό 2010 και τις τεράστιες κινητοποιήσεις που γινόντουσαν τότε ενάντια στην λιτότητα. Λιτότητα που προέκυπτε από τα άγρια μνημονιακά μέτρα που επέβαλαν ΔΝΤ, Ε.Ε. (οι λεγόμενοι "θεσμοί") στην πλάτη ευρέων κοινωνικών στρωμάτων, ώστε να προστατεύσουν και να ενισχύσουν την κερδοφορία των από τα πάνω. Μέτρα που μέχρι και σήμερα εφαρμόζουν με αμείωτη ένταση οι κυβερνήσεις όλων των ιδεολογικών αποχρώσεων που έχουν βρεθεί στην εξουσία.
Στις 5 Μάη του 2010 λοιπόν, εν μέσω μιας τεράστιας απεργιακής κινητοποίησης και δυναμικών συγκρούσεων με τις δυνάμεις καταστολής, πραγματοποιείται εμπρησμός της τράπεζας Marfin επί της οδού Σταδίου. Με τον ιδιοκτήτη της τράπεζας Βγενόπουλο να έχει υποχρεώσει τους υπαλλήλους του σε απεργοσπασία, η μέρα καταλήγει με τον τραγικό απολογισμό τριών νεκρών εργαζομένων, που εγκλωβίστηκαν στο κτήριο. Η κυβέρνηση φυσικά δεν δίστασε να εργαλειοποιήσει το συμβάν για να ανακόψει την διάχυτη κοινωνική οργή. Έβαλε τα μίντια να μιλάνε για στυγερούς δολοφόνους και έσυρε δικαστικά συντρόφους και συντρόφισσες του α/α-χώρου, λοιδορώντας τους και ταλαιπωρώντας τους με περιοριστικούς όρους, έως ότου οι υποθέσεις αυτές κατέπεσαν στα δικαστήρια μερικά χρόνια αργότερα.
Το ότι το κράτος, και ειδικά οι δεξιοί εκφραστές του, δεν είχαν πει την τελευταία τους λέξη για την συγκεκριμένη υπόθεση, ήταν εμφανές τα επόμενα χρόνια. Παρά και την καταδίκη του ίδιου του Βγενόπουλου, μαζί με άλλα μέλη της διοίκησης της τράπεζας, το 2013 για το συμβάν, η υπόθεση της Marfin κατασκευάστηκε μιντιακά ως ένα "έγκλημα της αριστεράς". Η απαίτηση ηθικής καταδίκης του συμβάντος επανέρχεται έκτοτε συνεχώς (μαζί με την... δολοφονία του Μπακογιάννη από την 17Ν) προς όλων των ειδών τους αριστερούς δημοσιολογούντες, στοχεύοντας σε δημόσιες δηλώσεις νομιμοφροσύνης. Ακόμη περισσότερο, η υπόθεση της Marfin χρησιμοποιήθηκε και για την ποινικοποίηση και την ηθική απαξίωση ολόκληρου του α/α-χώρου, σε μια εποχή όπου η κοινωνική επιδραστικότητά του ήταν μεγάλη, αριθμώντας πλήθος καταλήψεων, αυτοοργανωμένων χώρων και στεκιών σε πανεπιστήμια και γειτονιές, με παρουσία σε σωματεία, απεργίες και πορείες, καθώς και με πλήθος δράσεων που έφταναν και σε αναβαθμισμένα μέσα αγώνα.
Έτσι λοιπόν 16 χρόνια μετά, στις 10/7/26, οι μπάτσοι και συγκεκριμένα η νέα υπηρεσία με το γελοίο προσωνύμιο "ελληνικό FBI", πραγματοποιεί τέσσερεις εφόδους σε σπίτια συντροφιών στην Αθήνα, κατάσχοντας ηλεκτρονικά αντικείμενα. Οι δύο εκ των τεσσάρων θα συλληφθούν και θα προφυλακιστούν, ενώ ένταλμα σύλληψης έχει εκδοθεί και για συντρόφισσα που διαμένει χρόνια στο εξωτερικό και αναμένεται να εκδοθεί τις επόμενες μέρες στην ελλάδα. Η χυδαιότητα κράτους, μίντια και δικαστικών αρχών σε αυτήν την υπόθεση χτυπάει επίπεδα ρεκόρ. Μετά την δεύτερη αποτυχημένη τους απόπειρα να στήσουν δικογραφία το 2021 και προχωρώντας από τα παραδοσιακά "ανώνυμα τηλεφωνήματα" που δεχόταν η κρατική και η αντιτρομοκρατική όταν ήθελε να εμπλέξει κάποιον σε μια υπόθεση, εμφάνισε τώρα ένα ανώνυμο... e-mail (!!), γραμμένο από κάποιον υποτιθέμενο τύπο που 16 χρόνια τώρα δεν κοιμάται τα βράδια από τις τύψεις που δεν μιλάει γι αυτά που ξέρει. E-mail που περιέχει σειρά ονομάτων που υποτίθεται ότι πραγματοποίησαν σχεδιασμένα τον εμπρησμό αυτό και που, για άλλη μια φορά, είναι τόσο πρόχειρα στημένο που περιέχει όνομα ανθρώπου που βρισκόταν τότε στην φυλακή. Το με πόση ένταση ήθελε το κράτος να εκμεταλλευτεί μιντιακά την υπόθεση φαίνεται και από το ότι ενεργοποίησε την Interpol για να συλλάβει την συντρόφισσα στην Αγγλία, την ώρα που η ίδια βρισκόταν στο αεροδρόμιο με προορισμό την Αθήνα έχοντας ήδη ειδοποιήσει τις αρχές ότι επιστρέφει στην χώρα λόγω του εντάλματος εναντίον της, μπλοκάροντας έτσι και για λόγους γραφειοκρατίας την επιστροφή της για μέρες.
Τι συνδέει τις δύο υποθέσεις;
Δύο φαινομενικά ασύνδετες υποθέσεις στον χώρο και τον χρόνο, με μόνο συνδετικό κρίκο το γεγονός ότι πρόκειται περί εμπρησμών σε κτιριακές υποδομές ως αποτέλεσμα των οποίων άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, μετατρέπονται ξαφνικά ως το κύριο επικοινωνιακό όπλο της κρατικής εξουσίας απέναντι στον εσωτερικό εχθρό και συγκεκριμένα το αντι-εξουσιαστικό/αναρχικό κίνημα. Συναντιούνται επομένως σε μια κοινή αφήγηση από την πλευρά της κρατικής προπαγάνδας, που παίρνει υπόσταση είτε μέσα από τις επίσημες πολιτικές δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών είτε από τον φιλοκυβερνητικό μιντιακό στρατό, μια προπαγάνδα που βαφτίζει το αναρχικό κίνημα ως μήτρα εγκληματικών οργανώσεων και τους αναρχικούς/ες ως αδίστακτους δολοφόνους.
Στην υπόθεση της Θεσσαλονίκης και στην για πολλοστή φορά ανασυρμένη υπόθεση της Marfin από τα υπόγεια της κρατικής ασφάλειας ενώνεται η μανία της κρατικής εκδικητικότητας ενάντια σε έναν χώρο που από τις αρχές της μεταπολίτευσης μέχρι σήμερα μάχεται και αγωνίζεται για ελευθερία και ισότητα ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση κράτους και κεφαλαίου. Οι δύο αυτές διαφορετικές υποθέσεις έρχονται ως συνέχεια μιας λυσσαλέας επίθεσης που η εξουσία έχει εξαπολύσει ευρύτερα στην κοινωνία, αλλά και ειδικότερα στον αναρχικό χώρο. Από τις επαναλαμβανόμενες εκκενώσεις καταλήψεων και την απόπειρα εξαφάνισης των κινημάτων στα πανεπιστήμια με την ποινικοποίηση των συντρόφων/ισσών μας που δρουν σε αυτά, έως τις προφυλακίσεις των συντροφιών για την υπόθεση της απαλλοτρίωσης της τράπεζας στην Κάτω Τιθορέα και τις εξοντωτικές ποινές στις συντρόφισσες για την υπόθεση των Αμπελοκήπων, οι διαστάσεις της επίθεσης αυτής ίσως δεν έχουν φανεί καν ακόμα. Και αυτό από μόνο του είναι κάτι που απαιτεί συλλογική επαγρύπνηση και αφύπνιση. Γιατί κι αυτή η προσπάθεια των κρατικών αρχών να απαγάγει συντρόφια μας και να τα θέσει σε μια πολύχρονη ομηρία που θα τους καταστρέψει τη ζωή, πρέπει να ανακοπεί πάνω στα οδοφράγματα της αναρχικής αντίστασης και αξιοπρέπειας.
Είναι σαφές πως η κυβέρνηση έχει πολλούς λόγους να θέλει να αλλάξει την επικοινωνιακή της ατζέντα, ειδικά εφόσον όπως όλα δείχνουν μπαίνουμε σε προεκλογική περίοδο. Δεν είναι απλό να απορροφηθεί η κοινωνική κατακραυγή από την οικονομική διάλυση ευρύτερων στρωμάτων, την ίδια ώρα που σκάνδαλα όπως αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ επαναφέρουν στο προσκήνιο το πόσο ασύδοτα και απενοχοποιημένα κλέβουν οι από τα πάνω, απολαμβάνοντας στην συνέχεια όλες τις δικαστικές και πολιτικές προστασίες που έχουν στηθεί γι αυτούς. Δεν είναι εύκολο να κρυφτούν οι νεκροί που συνεχίζουν να συσσωρεύονται από αδιαφορία και αισχροκέρδεια, όπως στην περίπτωση των Τεμπών που έδειξε τα αποτελέσματα του να μην υπάρχει καμία πρόνοια για τις υποδομές, αλλά και στο πλήθος εργατικών δολοφονιών τα τελευταία χρόνια, με πιο πρόσφατες στον Ασπρόπυργο, που δείχνουν με τον πιο βάναυσο τρόπο τις συνθήκες υπό τις οποίες προσπαθεί να επιβιώσει το προλεταριάτο. Ούτε είναι προφανής ο τρόπος να καλυφθούν τα εγκλήματα των ένστολων δολοφόνων και βιαστών, που βασανίζουν κόσμο στα Α.Τ. και στοιβάζουν πτώματα ανώνυμων μεταναστ(ρι)ών στα χερσαία και υδάτινα σύνορα και εκτελούν κόσμο στους δρόμους των πόλεων, με πιο πρόσφατη την εκτέλεση του νευροδιαφορετικού 20χρονου στο Άργος από τους δολοφόνους με στολή. Εκτέλεση που πρόσθεσε άλλο ένα όνομα, αυτό του Θοδωρή Ζαβραδινού Καραμπαμπά, στην λίστα που όλο και μεγαλώνει: Κουμής, Κανελλοπούλου, Καλτεζάς, Αλέξης Γρηγορόπουλος, Νίκος Σαμπάνης, Κώστας Φραγκούλης, Χρήστος Μιχαλόπουλος, Βασίλης Μάγγος, Κώστας Μανιουδάκης…
Πέραν όμως των μικροκομματικών και επικοινωνιακών οφελών, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η μάχη του κράτους με τον εσωτερικό του εχθρό αποκτάει αναβαθμισμένη σημασία σε μια περίοδο παγκόσμιων οικονομικών και γεωπολιτικών ανακατατάξεων. Περίοδο στην οποία το ελληνικό κράτος συμμετέχει ενεργά στις πολεμικές επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ και του Ισραήλ, τόσο στην γενοκτονία στην Παλαιστίνη, αλλά και στα μέτωπα με το Ιράν στα στενά του Ορμούζ και σε χώρες της περιοχής που υποστηρίζουν περισσότερο ή λιγότερο τα αμερικανικά συμφέροντα. Το μήνυμα που προσπαθεί απεγνωσμένα να περάσει το κράτος είναι ότι οι αγώνες του παρελθόντος τελείωσαν. Η κοινωνική ειρήνη επιβάλλεται στο τώρα, καθώς τα κράτη ετοιμάζονται για ακόμη σκληρότερες εποχές και συγκρούσεις. Συγκρούσεις το κόστος των οποίων θα πρέπει προφανώς να πληρώσουν τα χαμηλότερα κοινωνικά και ταξικά στρώματα, με το επιχείρημα του πολιτικού μονόδρομου να χει πια κακοφορμίσει, ενώ οι υποσχέσεις τις ανάπτυξης να ακούγονται ως κακόγουστα ανέκδοτα.
Ως εκ τούτου, επιχειρεί να απονομιμοποιήσει τους αγώνες που έχουν δοθεί τις τελευταίες δεκαετίες και να στιγματίσει όσους και όσες επιμένουν διαχρονικά να παίρνουν θέσεις μάχης στον κοινωνικό πόλεμο. Και φυσικά να διασπείρει τον φόβο και την απελπισία. Τολμούν να μας κατηγορούν για δολοφόνους (ή/και φίλους/ες δολοφόνων), αυτοί που η μόνη αξία που δίνουν στην ανθρώπινη ζωή είναι η δυνατότητα παραγωγής κέρδους. Αυτοί που δε διστάζουν να συμμετέχουν σε σφαγές ανθρώπων για κάθε πιθανό πολιτικό και οικονομικό όφελος. Μας αποκαλούν επικίνδυνους για την κοινωνία αυτοί που συνεχίζουν αμετανόητα να συντρίβουν κάθε ελάχιστο απομεινάρι κοινωνικής πρόνοιας που έχει απομείνει, διαλύοντας τις σχέσεις εργασίας προς όφελος των αφεντικών, αφήνοντας νοσοκομεία χωρίς προσωπικό και εξοπλισμό, αφήνοντας την "ελεύθερη αγορά" να "αυτορρυθμίζεται", δηλαδή να οργανώνεται σε καρτέλ ενέργειας και τεράστια funds που κατέχουν πλήθος ακινήτων, καθιστώντας την δυνατότητα ενός ατόμου να τρέφεται, να έχει ρεύμα και νερό και να κατοικεί ταυτόχρονα σε κάποια πόλη, προνόμιο.
Πέρα από όλα αυτά όμως με τη διπλή επιχείρηση σε Αθήνα-Θεσσαλονίκη η κρατική εξουσία προσπαθεί κάτι ακόμα πιο ύπουλο. Προσπαθεί να χαρίσει στον εαυτό της κάποιο είδους ηθικό πλεονέκτημα που θα τη νομιμοποιεί στο να εξαπολύσει αυτή τη νέα κατασταλτική επιδρομή απέναντι στην Αναρχία, απέναντι σε όλους/ες/α μας. Ένα ηθικό πλεονέκτημα με το οποίο επιχειρεί όχι μόνο την υλική του υπεροχή πάνω μας και τη συντριβή μας, αλλά και έναν ηθικό θρίαμβο ταυτόχρονα με τη δική μας ψυχολογική, οικονομική και φυσική μας εξόντωση.
Τόσο εμείς όμως, όσο και τα συντρόφια μας που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στα χέρια των μπάτσων ξέρουμε πολύ καλά την θέση μας σε όλα τα παραπάνω. Δεν ξεχνάμε τους αγώνες που δώσαμε μαζί στον δρόμο, σε εργασιακούς χώρους, σε πανεπιστήμια. Αγώνες διεκδικητικούς, αγώνες για την προστασία των κατακτήσεων των κινημάτων προηγούμενων ιστορικών περιόδων. Αγώνες ενάντια στην οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση, ενάντια στην συμμορία των ένστολων δολοφόνων. Αγώνες συγκρουσιακούς, αντιλαμβανόμενοι/ες ότι το κρατικό μονοπώλιο στην βία δεν μπορεί να σπάσει παρά μόνο έμπρακτα. Αγώνες που όχι μόνο απορρίπτουν λογικές "παράπλευρων απωλειών", αλλά αντιθέτως εφορμούνται και διακατέχονται από έννοιες κοινωνικής αλληλεγγύης και συλλογικής αυτοπροστασίας.
Δεν ξεχνάμε ότι όσο οι συνθήκες δυσκολεύουν, τόσο αυξάνεται η αναγκαιότητα να βρούμε ξανά τον βηματισμό μας και να διεκδικήσουμε τον ζωτικό χώρο που μας έχουν περιορίσει καθοριστικά. Και φυσικά, δεν ξεχνάμε ότι όσοι και όσες βρίσκονται στα χέρια μπάτσων και δικαστών, είναι κρίσιμο μέρος αυτής της σύγκρουσης με το κράτος.
Για άλλη μια φορά λοιπόν βγαίνουμε μπροστά για να φωνάξουμε πως:
ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΕΙΣΤΕ ΕΣΕΙΣ
που βασανίζετε, βιάζετε, δολοφονείτε κατά συρροή και κατ' εξακολούθηση
Στους δρόμους, στα σύνορα, στα τμήματα, στις φυλακές
Στα εργασιακά κάτεργα, στα υποστελεχωμένα δημόσια νοσοκομεία, στις δημόσιες συγκοινωνίες
Στις μπίζνες και τις γεωπολιτικές συμμαχίες που διαπράττουν γενοκτονίες.
ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΕΙΣΤΕ ΕΣΕΙΣ
ΚΑΙ ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΕΤΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΑΣ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ
ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΘΑ ΖΗΣΕΙ, Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΔΙΩΚΟΜΕΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΣΕ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΘΕΣ/ΚΗ
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ
ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ, ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ
Συνέλευση αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους
και διωκόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες