Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2026 στις 18.00
ΔΕΘ 2026: Ανεξάρτητη Ταξική Διαδήλωση
Διαδήλωση στα εγκαίνια της ΔΕΘ 2026. Αγωνιστικό κάλεσμα στην Καμάρα
Διαδήλωση στα εγκαίνια της ΔΕΘ 2026
Κάλεσμα στην ανεξάρτητη ταξική συγκέντρωση Σάββατο 5/9, 6μ.μ., ΚΑΜΑΡΑ
ΑΝΟΙΧΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ - ΚΕΙΜΕΝΟ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ
Τα εγκαίνια της φετινής ΔΕΘ θα είναι ταυτόχρονα και τα εγκαίνια της προεκλογικής περιόδου, καθώς η κυβέρνηση Μητσοτάκη και το κεφάλαιο επιχειρούν να παρουσιάσουν μια εικόνα «ανάπτυξης» και «σταθερότητας», δεμένης όμως με τον αυταρχισμό του «νόμου και της τάξης». Τα ψίχουλα και οι υποσχέσεις-«ακάλυπτες επιταγές» που μοιράζονται κάθε χρόνο δεν βγάζουν κανέναν από την φτώχεια και την ανασφάλεια για το αύριο. Οι μόνοι που περιμένουν να «ζεσταθεί η τσέπη τους» είναι τα μεγάλα συμφέροντα και οι ΟΠΕΚΕΠΕδες.
Στήνεται ένα προεκλογικό σκηνικό αντιπαράθεσης ανάμεσα στην επιθετική, αντιδραστική, ταξική και φιλοπόλεμη γραμμή της ΝΔ και της ακροδεξιάς από τη μια και τη «δημοκρατική ή πατριωτική ανακούφιση» που όμως δεν θίγει τα ιερά και όσια της αντιλαϊκής πολιτικής από την άλλη. Και οι δύο προτάσεις απέχουν από τα λαϊκά προβλήματα, είναι ορκισμένες στο ΝΑΤΟ, στην Ε.Ε., τις δεσμεύσεις και τις προτεραιότητές του πολέμου και της λιτότητας, ενσωματωμένες στην πολιτική του κεφαλαίου. Την ίδια στιγμή η κοινωνική πλειοψηφία βιώνει τη συνεχή υποβάθμιση της ζωής της. Οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι, η ακρίβεια εξανεμίζει το εισόδημα των εργατικών και λαϊκών νοικοκυριών, η στεγαστική κρίση εντείνεται, εργαζόμενοι χάνονται στη δουλειά σχεδόν καθημερινά, οι φτωχομεσαίοι αγροτοκτηνοτρόφοι εξοντώνονται, η περιβαλλοντική καταστροφή συνεχίζεται, ενώ οι ιδιωτικοποιήσεις και η εμπορευματοποίηση της υγείας, της παιδείας, της ενέργειας, των συγκοινωνιών και των δημόσιων αγαθών χτυπούν θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα κι αμφισβητούν την ίδια μας τη ζωή.
Απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης, Ε.Ε. και εργοδοσίας, οι εργαζόμενοι δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από τις υποσχέσεις και τις προεκλογικές επικοινωνιακές φιέστες που θα στηθούν στη ΔΕΘ. Η πραγματική διέξοδος βρίσκεται στο εργατικό-λαϊκό κίνημα και τους συλλογικούς αγώνες, τις απεργίες, τις μαζικές κινητοποιήσεις, την οργάνωση στους χώρους δουλειάς. Αυτό που απαιτείται είναι μια πρόταση καθημερινής μάχης με μπροστάρη το εργατικό κίνημα, με ανεξαρτησία από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ήττας. Χρειάζεται αγωνιστικός σχεδιασμός ώστε οι αγώνες να ξεπερνούν σε περιεχόμενο και μορφή τη διαμαρτυρία χωρίς κλιμάκωση και προοπτική που καταντά εκτόνωση, δεν εμπνέει και δεν συσπειρώνει. Με πλαίσιο διεκδικήσεων στη βάση των αναγκών και δικαιωμάτων μας και όχι στα όρια του «εφικτού» και των «αντοχών της οικονομίας», δηλαδή του σφαγείου της λιτότητας. Με τη δημοκρατία των Γενικών Συνελεύσεων και Επιτροπών Αγώνα των πρωτοβάθμιων Σωματείων, που είναι το οξυγόνο των μαχητικών και νικηφόρων αγώνων. Χωρίς τους περιορισμούς της θεσμικής «υγειονομικής ζώνης», της υπόκλισης στα «όρια του νόμου».
Η απονομιμοποίηση της αστικής πολιτικής, το ράγισμα της, το άνοιγμα του δρόμου για την ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής είναι ο δρόμος που βαδίζει το «μπλοκ της Καμάρας» κρατώντας το νήμα από τους μαχητικούς αγώνες, όπως το σπάσιμο της απαγόρευσης και την πορεία αλληλεγγύης στη δυναμική και νικηφόρα απεργία της ΕΑΣ το 1992. Η ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος απαιτεί ρήξη τόσο με τη γραμμή κοινωνικής συναίνεσης και υποταγής που εκφράζουν οι ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ όσο και με τις λογικές αποσπασματικών αγώνων στα όρια του «εφικτού» και της κομματικής καταγραφής και των «συμπερασμάτων» από ήττες του ΠΑΜΕ, που την είδαμε στην «απεργία που δεν έγινε» στις 50 μέρες των αγροτικών μπλόκων του Δεκέμβρη και στα Τέμπη. Οι ανάγκες της εποχής απαιτούν μια ανεξάρτητη ταξική δυναμική στο εργατικό κίνημα, με μαχητικότητα και ενότητα, στηριγμένη στη δράση των ίδιων των εργαζομένων, στον συντονισμό των πρωτοβάθμιων σωματείων και των αγωνιστικών συλλογικοτήτων, με προσανατολισμό τη νίκη των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων.
Η αντιλαϊκή πολιτική φθάνει στο αποκορύφωμά της με τους πολεμικούς ανταγωνισμούς και την απειλή μιας γενικευμένης σύγκρουσης, όπου η εργατική τάξη και η νεολαία θα γίνουν "κρέας για τα κανόνια" των πολυεθνικών.
Καταδικάζουμε την εμπλοκή της Ελλάδας στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε., τη διάθεση στρατιωτικών υποδομών/βάσεων και πόρων για πολεμικούς σκοπούς και τη μεταφορά τεράστιων κονδυλίων στους εξοπλισμούς, ενώ οι κοινωνικές ανάγκες παραμένουν ακάλυπτες. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στο δίκαιο αγώνα του παλαιστινιακού λαού και σε όλους τους λαούς που βρίσκονται αντιμέτωποι με τον πόλεμο, την κατοχή, τον ξεριζωμό και την προσφυγιά.
Διεκδικούμε:
• Αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις με βάση τις πραγματικές ανάγκες. Κανένας μισθός/σύνταξη κάτω από 1400 ευρώ, επαναφορά της 13ου-14ου μισθού/σύνταξης για όλους
• Συλλογικές συμβάσεις εργασίας με ουσιαστικές αυξήσεις και πλήρη εργασιακά δικαιώματα για όλους, κατάργηση του ν. 2738 που δεν τις επιτρέπει στο δημόσιο, κατάργηση όλων των ελαστικών μορφών εργασίας
• Μέτρα ενάντια στην ακρίβεια, τους πλειστηριασμούς λαϊκής κατοικίας και τη στεγαστική κρίση.
• Δημόσια και δωρεάν υγεία, παιδεία, κοινωνικές υπηρεσίες για όλους/ες. Όχι στα νέα σχέδια ιδιωτικοποίησης του νερού. Ακύρωση όλων των ιδιωτικοποιήσεων. Όλες οι κοινωνικές ανάγκες να καλύπτονται χωρίς κέρδος, με δημόσιο χαρακτήρα και εργατικό έλεγχο.
• Όχι στην συνταγματική αναθεώρηση των ιδιωτικοποιήσεων, της αξιολόγησης, της άρσης μονιμότητας, της μισθολογικής καθήλωσης και των ιδιωτικών ΑΕΙ
• Κατάργηση των αντεργατικών νόμων και της καταστολής απέναντι στους κοινωνικούς αγώνες. Όχι στο νέο πειθαρχικό του δημοσίου, απαλλαγή των διωκόμενων δημ. υπαλλήλων
• Να τιμωρηθούν οι αυτουργοί και οι πολιτικά υπεύθυνοι για το έγκλημα των Τεμπών και της κλοπής του ΟΠΕΚΕΠΕ. Πίσω στο δημόσιο οι σιδηρόδρομοι, πίσω τα κλεμμένα στους αγροτοκτηνοτρόφους
• Όχι στην καύση απορριμμάτων που προωθείται στη Θεσσαλονίκη και άλλες περιοχές και την περιβαλλοντική καταστροφή
• Καμία εμπλοκή της χώρας σε πολέμους και ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. 'Εξω η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ, έξω οι βάσεις του θανάτου. Λευτεριά στην Παλαιστίνη.
• Λεφτά για τις κοινωνικές ανάγκες και όχι για εξοπλισμούς και πολεμικές δαπάνες.
Καλούμε κάθε εργαζόμενο, άνεργο, νέο και νέα να δώσει το παρών στη διαδήλωση της ΔΕΘ και την ανεξάρτητη ταξική συγκέντρωση της Καμάρας το Σάββατο 5 Σεπτέμβρη, στις 6μμ. Να συμβάλουμε στην οικοδόμηση ενός μαχητικού κινήματος που θα συγκρούεται με την κυβερνητική πολιτική, την εργοδοσία και κάθε μορφή εκμετάλλευσης, τον πόλεμο, τον εθνικισμό, τον ρατσισμό, χωρίς καμιά αναμονή σε εκλογικούς «σωτήρες».
Καλούμε σε συνέλευση αγώνα την Κυριακή 6/9 στις 11πμ στην ΕΔΟΘ για να συζητήσουμε συγκεκριμένα βήματα για τους αγώνες που μπορούν να νικήσουν, για να ένα άμεσο αγωνιστικό απεργιακό πρόγραμμα πάλης.
πηγή : email που λάβαμε στις 5 Αυγούστου 00h
ΔΕΘ 2026 | ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ
ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ Ή ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
Άλλη μια χρονιά, το πανηγύρι των εγκαινίων της ΔΕΘ στήνεται με τα γνωστά
υλικά: κυβερνητικές φιέστες, παροχολογία επί χάρτου και υποσχέσεις για μια
«ευημερία» που ουδέποτε φτάνει σε όσους παράγουν τον πλούτο. Η εξουσία,
χρεοκοπημένη σε κάθε επίπεδο, πολιτικό, ηθικό, οικονομικό, και χωρίς να
έχει να προσφέρει τίποτε πέρα από πολέμους, φράχτες και εξαθλίωση,
οχυρώνεται μπροστά στο ενδεχόμενο η συσσωρευμένη κοινωνική οργή να βρει τον
δρόμο της. Πασχίζει να επιβάλει το αφήγημα πως η ιστορία τελείωσε εδώ, πως
πέρα από αυτόν τον κόσμο, όπου η πλειοψηφία θα ζει με τον φόβο της
στέρησης, της αρρώστιας, του πολέμου και της καταστροφής της φύσης, δεν
χωράει καμία άλλη προοπτική.
Στο διεθνές πεδίο, η εξόντωση του παλαιστινιακού λαού παραμένει η πιο
σκοτεινή απόδειξη του τι σημαίνει κρατική βαρβαρότητα. Τυπικά ισχύει μια
εύθραυστη εκεχειρία από τον Οκτώβρη του 2025, στην πράξη όμως τίποτα
ουσιαστικό δεν έχει αλλάξει. Το μέτρημα των νεκρών δεν σταμάτησε ποτέ: πάνω
από 73.000 Παλαιστίνιοι δολοφονημένοι από την έναρξη της γενοκτονίας, και
περισσότεροι από 1.250 ακόμη μέσα στους μήνες της λεγόμενης «κατάπαυσης του
πυρός», τη στιγμή που τα πλήγματα, οι εκτοπισμοί και οι συνθήκες πείνας
συνεχίζονται αδιάκοπα. Πίσω από τα διπλωματικά σχέδια των ΗΠΑ για
«αφοπλισμό» και «μεταβατική διοίκηση», το Ισραήλ επιδιώκει να παγιώσει με
τα όπλα αυτό που έχτισε επί δεκαετίες, ένα καθεστώς απαρτχάιντ, μια μηχανή
ελέγχου, στρατιωτικοποίησης και μόνιμου τρόμου που λειτουργεί ως εργαστήριο
κάθε σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Και σε όλα αυτά, το ελληνικό κράτος στέκεται
σταθερός συνένοχος, διαφημίζοντας ανοιχτά τη στρατηγική του συμμαχία με
τους σφαγείς.
Στον ελλαδικό χώρο, η επίθεση κράτους και κεφαλαίου κλιμακώνεται μεθοδικά.
Οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις γκρεμίζουν ό,τι έχει απομείνει από υγεία,
παιδεία, στέγη, τροφή και μετακίνηση, μετατρέποντας κάθε κοινωνική ανάγκη
σε εμπόρευμα. Το έγκλημα των Τεμπών, με τη δίκη του να εξελίσσεται από τον
Μάρτη του 2026 μέσα σε μια διαδικασία που οι ίδιοι οι συγγενείς των θυμάτων
καταγγέλλουν ως προσπάθεια συγκάλυψης, παραμένει η πιο ωμή απόδειξη του τι
κοστίζουν στα σώματά μας οι πολιτικές του κέρδους. Παράλληλα, η κρατική
καταστολή γίνεται διαρκώς πιο επιθετική: χτυπιούνται οι αγώνες από τα κάτω,
ποινικοποιείται η συνδικαλιστική δράση, δέχεται επίθεση το άσυλο και οι
καταλήψεις, με πιο πρόσφατα παραδείγματα τις εκκενώσεις του Αναρχικού
Στεκιού Φιλοσοφικής ΕΚΠΑ και του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού ΑΣΟΕΕ,
περιστέλλεται το δικαίωμα στη διαδήλωση και στοχοποιείται συστηματικά το
αναρχικό κίνημα.
Η κατασταλτική αυτή εκστρατεία και το αντιαναρχικό πογκρόμ που βρίσκεται εν
εξελίξει, βρίσκει την πιο προκλητική της έκφραση στο εκ νέου άνοιγμα της
υπόθεσης Marfin. Δεκαέξι χρόνια μετά, τον Ιούλη του 2026, το κράτος στήνει
ένα νέο σκηνικό διώξεων, επιδιώκοντας ταυτόχρονα την επικράτηση ενός
ευρύτερου κλίματος τρομοϋστερίας, που περιελαμβάνε συλλήψεις και
προφυλακίσεις, εισβολή σε σπίτια συντρόφων και μιντιακό διασυρμό, χτίζοντας
μια δικογραφία που ξεκίνησε από ένα ανώνυμο email και δεν στηρίζεται σε
καμία πραγματική ταυτοποίηση προσώπων, καταδικάζοντας ανθρώπους σε ένα
καθεστώς διαρκούς ομηρίας. Πρόκειται για στοιχεία που σε κάθε άλλη
περίπτωση δεν θα στοιχειοθετούσαν προφυλάκιση, μια κατασκευή που ποδοπατά
κάθε έννοια τεκμηρίου αθωότητας. Ο στόχος είναι ξεκάθαρος: να τρομοκρατηθεί
ο κόσμος του αγώνα, να στηθεί ένα παράδειγμα εκφοβισμού για όποιον τολμά να
σηκώνει κεφάλι.
Την πιο πρόσφατη σφραγίδα σε αυτή την κρατική εγκληματικότητα έβαλε η
δολοφονία του 20χρονου Θοδωρή Ζαβραδινού στο Άργος τον Ιούλη του 2026. Ένας
άοπλος νέος, στο φάσμα του αυτισμού και με αναπηρία 89%, πυροβολήθηκε στο
κεφάλι από αστυνομικούς της ΟΠΚΕ κατά τη διάρκεια καταδίωξης και υπέκυψε
λίγες μέρες αργότερα στα τραύματά του. Οι ένστολοι επικαλέστηκαν, ως
συνήθως, «προειδοποιητικά πυρά» και «εκφοβισμό», το ίδιο σκηνικό
δικαιολογιών που ξεδιπλώνεται μετά από κάθε δολοφονία με κρατική σφαίρα. Ο
Θοδωρής μπαίνει στη λίστα δίπλα στον Ζακ Κωστόπουλο, τον Κώστα Μανιουδάκη,
τον Βασίλη Μάγγο, το Νίκο Σαμπάνη, τον Χρήστο Μιχαλόπουλο και σε όλους
όσους πλήρωσαν με τη ζωή τους την ασυδοσία μιας αστυνομίας που εκπαιδεύεται
και εξοπλίζεται για να σκοτώνει τους από κάτω, με την κάλυψη ενός κράτους
που τη θωρακίζει και την ανταμείβει.
Το πεδίο της υγείας δέχεται νέο πλήγμα, καθώς η ιδιωτικοποίηση προχωρά
ολοταχώς. Η υποχρηματοδότηση, το κλείσιμο δομών και οι ατέλειωτες λίστες
αναμονής για χειρουργεία και θεραπείες οδηγούν στην αποσάθρωση του δημόσιου
συστήματος υγείας, ανοίγοντας την αγορά στους ιδιώτες κερδοσκόπους. Η
υποστελέχωση, η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων του υγειονομικού
προσωπικού και η εγκατάλειψη των νοσοκομείων αφαιρούν από τους πολλούς
ακόμη και τη στοιχειώδη πρόσβαση στη φροντίδα.
Η ίδια λογική κορυφώνεται με την ακρίβεια που τσακίζει τα λαϊκά νοικοκυριά
και με τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας που πετούν κόσμο στον δρόμο.
Την ίδια ώρα, μέσα σε σχολεία που καταρρέουν κυριολεκτικά και λειτουργούν
με ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς και υποδομές, το κράτος επιταχύνει την
ιδιωτικοποίηση της παιδείας. Οι αξιολογήσεις, τα πρότυπα σχολεία-βιτρίνες
και οι διαρκείς μηχανισμοί μέτρησης δεν στοχεύουν σε τίποτε άλλο πέρα από
τη βάθυνση των ταξικών φραγμών, την πειθάρχηση μαθητών και εκπαιδευτικών
και το τσάκισμα των εργασιακών δικαιωμάτων. Στα πανεπιστήμια, η επίθεση
συνεχίζεται με πειθαρχικές διώξεις και διαγραφές φοιτητών, με την αστυνομία
μέσα στις σχολές, με εκκενώσεις αυτοοργανωμένων χώρων, με τη σύνδεση των
ιδρυμάτων με το ιδιωτικό κεφάλαιο και την πολεμική βιομηχανία, και με το
διαρκές χτύπημα του κοινωνικού χαρακτήρα του ασύλου.
Στο εργασιακό πεδίο, ο κυνισμός έγινε νόμος. Το 13ωρο, που πέρσι ακόμη
διαφημιζόταν ως «σενάριο», είναι πλέον θεσμοθετημένη πραγματικότητα από τις
αρχές του 2026: με τον νόμο 5239/2025, το κράτος και τα αφεντικά
νομιμοποίησαν την εξόντωση, βαφτίζοντάς την «ευελιξία». Η δυνατότητα να
δουλεύει κανείς έως δεκατρείς ώρες σε έναν εργοδότη, με τη λεγόμενη
«συναίνεση» να μεταφράζεται στην πράξη σε εξαναγκασμό αφού η άρνηση πρέπει
να δικαιολογηθεί από τον ίδιο τον εργαζόμενο, σημαίνει έναν κόσμο όπου ο
ελεύθερος χρόνος εξαφανίζεται και ο άνθρωπος μετατρέπεται σε διαθέσιμο
εξάρτημα της παραγωγής. Είναι η κανονικοποίηση ενός εργασιακού μεσαίωνα που
θάβει κάθε κατάκτηση κερδισμένη με αίμα στους αγώνες του παρελθόντος, από
το οκτάωρο ως το δικαίωμα στην απεργία.
Και το τίμημα αυτού του καθεστώτος μετριέται σε νεκρούς. Μέσα στους πρώτους
μόλις μήνες του 2026, δεκάδες εργαζόμενοι, περίπου ένας θάνατος την ημέρα
σε ορισμένες περιόδους, άφησαν την τελευταία τους πνοή στα εργοτάξια και
τους χώρους δουλειάς, με εκατοντάδες ακόμη βαριά τραυματισμένους, θύματα
της εντατικοποίησης, της απουσίας μέτρων προστασίας και της αντιμετώπισης
της ανθρώπινης ζωής ως κόστους. Στην ίδια μακάβρια λίστα προστίθενται οι
νεκροί από την εγκληματική διαχείριση της πανδημίας, τα θύματα των Τεμπών,
οι δολοφονημένοι Ρομά από τα όργανα της καταστολής, και οι πνιγμένοι
μετανάστες και πρόσφυγες στα σύνορα της Ευρώπης-φρούριο. Το νέο
μεταναστευτικό πλαίσιο (Ν.5307/2026), που ενσωματώνει το ευρωπαϊκό Σύμφωνο
και ποινικοποιεί ακόμη και την ίδια την παραμονή χωρίς χαρτιά, εντείνει την
επιτήρηση, μπλοκάρει την πρόσβαση στο άσυλο και μετατρέπει τον εγκλεισμό σε
κανόνα για χιλιάδες ανθρώπους που το μόνο τους «έγκλημα» είναι ότι ζητούν
μια ζωή.
Στην ίδια λογική της αντιμετώπισης της ζωής ως κόστους εγγράφεται και η
κάθε περιβαλλοντική καταστροφή. Το φετινό καλοκαίρι η χώρα μετράει ξανά
στάχτες: πέντε νεκροί, κοντά στα 200.000 καμένα στρέμματα και πάνω από
εκατό ρημαγμένες κατοικίες, από την Κρήτη και τη Λέσβο μέχρι τη Λακωνία και
τη Δυτική Αττική. Στη μάχη με τις φλόγες στο Ρέθυμνο έχασαν τη ζωή τους δύο
πυροσβέστες, εγκλωβισμένοι σε δύσβατο σημείο, ενώ στην Ψάθα δύο ακόμη
άνθρωποι σκοτώθηκαν στη σύγκρουση δύο μισθωμένων πυροσβεστικών ελικοπτέρων.
Πίσω από τη ρητορική περί «κλιματικής κρίσης» και τα πυροτεχνήματα των
προγραμμάτων επίδειξης, η ουσία παραμένει σταθερή: η παντελής απουσία
πρόληψης, η εγκατάλειψη της υπαίθρου, η υποστελέχωση και η εξωτερίκευση της
δασοπυρόσβεσης σε ιδιώτες εργολάβους. Το κράτος αφήνει δάση, ζώα,
περιουσίες και ανθρώπινες ζωές να καίγονται, τη στιγμή που ρίχνει
δισεκατομμύρια σε εξοπλισμούς και επιτήρηση, φορτώνοντας ξανά το τίμημα
στους από κάτω και σε όσους στέλνει απροστάτευτους στην πρώτη γραμμή.
Απέναντι σε αυτόν τον παγκόσμιο ολοκληρωτισμό, εμείς ως αναρχικοί
αντιπαραθέτουμε το όπλο της κοινωνικής, ταξικής και διεθνιστικής
αλληλεγγύης. Ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο αναγκαία η οργάνωση των αναρχικών
και η δυναμική παρέμβαση σε όλα τα κοινωνικά πεδία. Σε κάθε ανοιχτό μέτωπο,
εκεί όπου εκδηλώνεται η επιθετικότητα κράτους και κεφαλαίου, παλεύουμε για
τη ριζοσπαστικοποίηση των αγώνων και τη σύνδεσή τους με το συνολικό ζήτημα
της κοινωνικής χειραφέτησης. Γιατί η μόνη ρεαλιστική διέξοδος για τους από
κάτω είναι η οργάνωση για την κοινωνική επανάσταση, την Αναρχία και τον
Ελευθεριακό Κομμουνισμό. Για έναν κόσμο θεμελιωμένο στην αξιοπρέπεια, τη
δικαιοσύνη, την ελευθερία και την αλληλεγγύη, έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση
και καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο.
ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ. ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ ΔΕΝ ΞΕΠΛΕΝΕΙ ΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ, ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΩΝ, ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ
ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
Αντικρατική - αντικαπιταλιστική διαδήλωση ΔΕΘ 2026
Σάββατο 5 Σεπτέμβρη | 18.00 | Καμάρα
Προσυγκέντρωση | 17.30 | ελευθεριακό κέντρο No Pasaran
Αναρχική Πολιτική Οργάνωση - Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων
ΔΕΘ 2026 | Οργάνωση & αγώνας
Κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα ή Κοινωνική Επανάσταση
Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό
Αντικρατική - αντικαπιταλιστική διαδήλωση
Σάββατο 5 Σεπτέμβρη | 18.00 | Καμάρα
Προσυγκέντρωση | 17.30 | ελευθεριακό κέντρο No Pasaran
Αναρχική Πολιτική Οργάνωση - Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων
ΔΕΘ 2026: Κυβέρνηση και δήθεν αντιπολίτευση χαράσσουν πορεία πολέμου, φτώχειας, εγκατάλειψης και φασιστικοποίησης
Ο ΛΑΟΣ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ!
ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ: ΣΑΒΒΑΤΟ 5/9, 6.00μμ, ΚΑΜΑΡΑ
Για ακόμα μία χρονιά με αφορμή την ΔΕΘ, ο πρωθυπουργός και οι αρχηγοί της δήθεν αντιπολίτευσης θα παρελάσουν και θα κάνουν δηλώσεις και εξαγγελίες. Παρά τους όποιους καυγάδες ενόψει εκλογών όμως, συμφωνούν στο εξής: ότι ο λαός πρέπει να αποδεχθεί την μεγαλύτερη και πιο βαθιά εμπλοκή της χώρας στους πολέμους και τις σφαγές των ιμπεριαλιστών, την ένταση της φτώχειας και της εγκατάλειψης του, την κλιμάκωση της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής και της καταστολής των αγώνων και των δικαιωμάτων του. Και φυσικά το μόνο που έχει να κάνει, είναι να διαλέξει το διαχειριστή της ίδιας πολιτικής.
Η κυβέρνηση της ΝΔ θα συνεχίσει την ίδια αντιλαϊκή πολιτική.
Παρά τα ψέματα για «παροχές» και «αυξήσεις» μισθών και συντάξεων, το πραγματικό λαϊκό εισόδημα μειώνεται συνεχώς και δεν μπορεί να καλύψει βασικές βιοτικές ανάγκες. Ένα ακόμα καλοκαίρι ο λαός έζησε τη φρίκη των εγκληματικών ελλείψεων στην αντιμετώπιση των πυρκαγιών, με τους εποχικούς πυροσβέστες να χρησιμοποιούνται ως αναλώσιμοι. Ένα ακόμα καλοκαίρι οι νέοι ξεζουμίστηκαν στη γαλέρα της σεζόν και οι εργάτες μακελεύτηκαν στα «εργατικά δυστυχήματα» (βλέπε εργοδοτικά εγκλήματα). Ένα ακόμα καλοκαίρι ο μισθός για εκατομμύρια εργαζομένους δεν φτάνει ούτε για μια βδομάδα διακοπές.
Πάνω 10 δισεκατομμύρια ευρώ πλεόνασμα βγήκαν από την φοροληστεία του λαού μας και δίνονται απ' ευθείας στους τόκους και τα χρέη προς τα κοράκια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την ίδια στιγμή που οι υποδομές σε περίθαλψη, εκπαίδευση, δασοπυρόσβεση, μεταφορές ρημάζουν και ξεπουλιούνται. Για να έχει εξασφαλισμένα τα κέρδη η ντόπια και ξένη πλουτοκρατία, ο λαός καλείται να ζει σε μόνιμη εξαθλίωση. Η κυβέρνηση της ΝΔ ετοιμάζει συνταγματική αναθεώρηση για κάνει μόνιμη τη λιτότητα στο Σύνταγμα (με βάση τις «αντοχές της οικονομίας»), να καταργήσει εντελώς την όποια δωρεάν παιδεία με την αναθεώρηση του άρθρου 16, να καταργήσει τη μονιμότητα στο δημόσιο για να απολύει μαζικά όποιον θέλει.
Την ίδια στιγμή, βαθαίνει η εμπλοκή της χώρας στους πολεμικούς ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.
Με πλήρη χρήση των βάσεων σε κάθε πόλεμο που υποκινούν ή ξεκινούν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, σε Ιράν, Ουκρανία. Με πλήρη συμμετοχή στη γενοκτονία της Γάζας και με ενεργή εμπλοκή με τους Patriot στη Σαουδική Αραβία. Οι ιμπεριαλιστές ΗΠΑ-ΕΕ-Ρωσία-Κίνα ξαναμοιράζουν με το αίμα των λαών τον πλανήτη και απειλούν την ανθρωπότητα με έναν γενικευμένο πόλεμο. Και η χώρα μετατρέπεται σε γρανάζι της μηχανής του πολέμου, με νέες βάσεις, με τα πανάκριβα εξοπλιστικά του ΝΑΤΟ και του ReArm Europe.
Η δήθεν αντιπολίτευση υπόσχεται μία άλλη διαχείριση της ίδιας πολιτικής
Τα κόμματα της δήθεν αντιπολίτευσης προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την οργή του λαού απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ εστιάζοντας μόνο στη «διαφθορά» και τη «δικαιοσύνη», όμως την ίδια στιγμή συμφωνούν σε όλα τα αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα. Θέλουν να πουλήσουν για ακόμα μια φορά ψεύτικα λόγια για δήθεν «αλλαγή», και να συνεχίσουν την ίδια πολιτική όταν γίνουν διαχειριστές της. Δεν διαφωνούν ούτε με τον εργασιακό μεσαίωνα, ούτε με τα εξοπλιστικά, ούτε με τους μισθούς πείνας, απλώς υπόσχονται μια άλλη διαχείριση της ίδιας πολιτικής.
Τα λαϊκά δικαιώματα, το 8ωρο και το πενθήμερο, οι καλύτεροι μισθοί, η υγεία και η παιδεία, δεν χαρίστηκαν αλλά κατακτήθηκαν με σκληρούς αγώνες, με απεργίες και διαδηλώσεις, με οργάνωση του λαού μέσα από τα όργανα πάλης του, τα σωματεία και τους συλλόγους. Η αντιλαϊκή πολιτική δεν μπορεί να ανατραπεί μέσα από τις εκλογές και τις προτάσεις νόμου στη Βουλή, όπως διαδίδουν οι δυνάμεις του συμβιβασμού με πρώτη την ηγεσία του ΚΚΕ. Χρειάζεται να οικοδομηθεί ένα ισχυρό λαϊκό κίνημα που να μπορεί στο δρόμο και στην πράξη να ανατρέπει την πολιτική αυτή και να ανοίξει το δρόμο για τις λαϊκές κατακτήσεις.
Μετατρέπουμε την μέρα της επίσκεψης του πρωθυπουργού στα εγκαίνια της ΔΕΘ, σε μέρα διαδήλωσης και αγώνα!
Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί το λαό, τους νέους και τις νέες της πόλης να συμμετέχουν μαζικά το Σάββατο 5 Σεπτέμβρη, με συγκέντρωση στην Καμάρα στις 6.00μμ. Εν όψει της κινητοποίησης, καλεί σε ανοιχτή συζήτηση, την Τετάρτη 2 Σεπτέμβρη, στο Χώρο Νεολαίας και Πολιτισμού Σφεντόνα (Συγγρού 24, 2ος όροφος).
πηγή : email που λάβαμε στις 23 Αυγούστου 19h
Η τυμβωρυχία ως αφετηρία μιας νέας επίθεσης στον αναρχικό χώρο: σύντομη ενημέρωση για τις υποθέσεις της 1/07 στη Θεσσαλονίκη και της Μαρφίν.
Τη 01//07/26 σημειώνονται τρεις εμπρησμοί σε σπίτια στελεχών της ΝΔ. Σε μία από αυτές, χάνει υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες τη ζωή της η Βάγια Νέστορα, μητέρα της πολιτεύτριας της Νέας Δημοκρατίας, Αφροδίτης Νέστορα. Η εργαλειοποίηση του συγκεκριμένου θανάτου από το κυβερνών κόμμα ήταν και παραμένει ενδεικτική του πολιτικού κλίματος που επικρατεί στον ελλαδικό χώρο εν έτει 2026. Σαν έτοιμοι από καιρό, οι αριστοί; της τυμβωρυχίας και της διαστρέβλωσης, ξεδίπλωσαν ένα κρεσέντο ιδεολογικής επίθεσης κατά του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου και της λεγόμενης "άκρας αριστεράς". Σύσσωμος ο κρατικός μηχανισμός εντάχθηκε σε μια πολύπλευρη καταδίκη της ίδιας της ύπαρξής του αναρχικού χώρου, εντείνοντας τη ρητορεία περί ποινικοποίησης και εξαπολύοντας χαρακτηρισμούς βγαλμένους από την πλούσια αντικομμουνιστική-αντεπαναστατική ιστορία του τόπου. Αρχικά οι διωκτικές αρχές με προμετωπίδα την αντιτρομοκρατική υπηρεσία διαμόρφωσαν ένα αφήγημα διαρκείας, μεταβιβάζοντας έπειτα στα δημοσιογραφικά μέσα την ευθύνη να λειτουργήσουν ως καθεστωτικό γραφείο τύπου και στους ρουφιάνους δημοσιογράφους ως δικαστές. Τα ΜΜΕ εν ολίγοις, ανέλαβαν να παγώσουν για σχεδόν έναν μήνα οποιοδήποτε άλλο ζήτημα κοινωνικής και πολιτικής επικαιρότητας υφίστατο, αναπαράγοντας δεκάδες καθημερινά άρθρα, διαρροές και εκτιμήσεις αναφορικά με τους εμπρησμούς και τις συλλήψεις των συντροφιών μας. Παράλληλα το πολιτικό προσωπικό ολόκληρου του κοινοβουλευτικού φάσματος κλήθηκε να καταδικάσει εις τη νιοστή την "τυφλή" πολιτική βία του αντιεξουσιαστικού χώρου πριν καν γίνουν συλλήψεις.
Όσον αφορά το κατασταλτικό σκέλος αυτό καθ'αυτό, η αντιτρομοκρατική πραγματοποιεί στις 10/07/26 ταυτόχρονες εισβολές σε σπίτια σε Θεσ/νίκη και Χανιά, προχωρώντας στις συλλήψεις ενός συντρόφου, μιας συντρόφισσας και ενός ακόμη ατόμου με πρόσχημα τον εμπρησμό στο σπίτι της Α. Νέστορα. Έχοντας μισή μέρα για να επεξεργαστούν μια ογκωδέστατη δικογραφία, τα συντρόφια προφυλακίζονται στις 14/07. Όσον αφορά το τρίτο άτομο, αυτό προφυλακίζεται στις 15/07/26, ενώ με βάση τη δική του ψευδή μαρτυρία ύστερα από πιέσεις της αντιτρομοκρατικής, συλλαμβάνεται στις 16/07/26 και τρίτος σύντροφος έξω από το σπίτι του. Με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς κανένα επιβαρυντικό στοιχείο και δίχως να εξεταστούν από ανακρίτρια και εισαγγελέα μάρτυρες υπεράσπισης, προφυλακίζεται και αυτός στις 20/07/26 με μοναδικό στοιχείο την ψευδή κατάθεση του τρίτου ατόμου. Οι κατηγορίες που βαραίνουν τους κατηγορούμενους είναι ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο -τετελεσμένη και σε απόπειρα-, εμπρησμός, έκρηξη, κατοχή εκρηκτικών, καθώς και συγκρότηση τρομοκρατικής οργάνωσης (υπό τον "αντι"τρομοκρατικό νόμο 187Α). Τη μέρα των πρώτων συλλήψεων το κράτος ξεδιπλώνει ένα κακοστημένο κυνήγι μαγισσών με αφορμή τον εμπρησμό της Μαρφίν 16 χρόνια πριν. Με μεθοδεύσεις της κρατικής ασφάλειας περί ανώνυμων email και ταυτοποίησης ατόμων μέσω σωματότυπων, τεχνητής νοημοσύνης και ιδιαίτερων αξεσουάρ, προχωρά στην προφυλάκιση δύο συντρόφων και μετέπειτα μιας συντρόφισσας. Η γελοιότητα τις δικογραφίας αυτή τη φορά κορυφώνεται, καθώς η συντρόφισσα που προφυλακίστηκε είχε εξεταστεί το 2022 για την ίδια υπόθεση, ενώ στο ανώνυμο mail αναφέρεται ως οργανωτής της "επίθεσης" σύντροφος που τότε ήταν έγκλειστος στις φυλακές Κορυδαλλού. Άλλη μία φορά που για την εκπλήρωση πολιτικών και επικοινωνιακών επιδιώξεων, η εκτελεστική και η δικαστική εξουσία καταστρέφουν ζωές και στιγματίζουν ανθρώπους, κατακρεουργώντας τεκμήρια αθωότητας και στήνοντας ρεβανσιστικές προαποφασισμένες τηλεδίκες.
Από την κρίση του καπιταλισμού στην πολεμική αναδιάρθρωση: διεθνής συγκυρία
Σε μια απόπειρα ερμηνείας του εγχώριου πολιτικού σκηνικού, χρεάζεται να κινηθούμε από το γενικό στο ειδικό, να αντιληφθούμε δηλαδή πρωτίστως το διεθνές πλαίσιο εντός του οποίου συντελείται η ταχεία μετάβαση στον κρατικό ολοκληρωτισμό και τον πολεμικό όλεθρο. Η καπιταλιστική αναπαραγωγή διέρχεται κρίση ιστορικών διαστάσεων, γεγονός που αποτυπώνεται στην ανάδυση πολιτικών πρακτικών με ολοένα εντονότερα αυταρχικά και πολεμικά χαρακτηριστικά. Για παραπάνω από δυο δεκαετίες, οι κυρίαρχες οικονομίες-ιδίως εκείνες του ευρωατλαντικού μπλοκ- μαστίζονται από τις δομικές τους αντιφάσεις. Η συσσώρευση του πλούτου καθίσταται ολοένα και πιο συγκεντρωτική ενώ οι κοινωνικές ανισότητες διογκώνονται δραστικά. Το παγκόσμιο εμπόριο αποδιοργανώνεται ως συνέπεια της απορρύθμισης της μαζικής βιομηχανικής παραγωγής των προηγούμενων δεκαετιών, ενώ νέοι θαλάσσιοι και χερσαίοι εμπορικοί δρόμοι αναδιαμορφώνουν τον παγκόσμιο γεωοικονομικό χάρτη και καθίστανται πεδία διαρκούς ανταγωνισμού για τον έλεγχο κρίσιμων κόμβων και περασμάτων. Αντίστοιχοι ανταγωνισμοί εκτυλίσσονται στο ενεργειακό πεδίο, με επίδικο τον έλεγχο ορυκτών καυσίμων, κρίσιμων πρώτων υλών και σπάνιων γαιών. Παράλληλα, η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης συνιστά νέο παράγοντα αναδιάρθρωσης της εργασίας, καθώς κράτη και επιχειρήσεις διερευνούν τους όρους σταδιακής ενσωμάτωσής της στην παραγωγή, προετοιμάζοντας μια εκτεταμένη αναδιάρθρωση της αγοράς εργασίας. Όσον αφορά τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της Δύσης, αδυνατούν να διαχειριστούν τις αλλεπάλληλες πληθωριστικές και ενεργειακές κρίσεις, ενώ το αυξανόμενο κόστος ασφάλειας και ενέργειας επιβαρύνει τις επενδύσεις και την επιχειρηματικότητα. Την ίδια στιγμή, η κλιματική κρίση επιδρά καταλυτικά στην κοινωνική/οικονομική/ενεργειακή ασφάλεια των λαών ανά την υφήλιο.
Οι εξελίξεις αυτές αποκρυσταλλώνονται στις κρατικές πολιτικές. Παρατηρούμε τα κράτη να στρέφονται στην οικονομία πολέμου, να επαναφέρουν μια μιλιταριστική-εθνικιστική στρατηγική και να εισέρχονται σε μια φάση πολεμικής προετοιμασίας/ετοιμότητας για να ξεπεράσουν την καπιταλιστική κρίση. Οι εμπορικές "εγγυήσεις ασφαλείας" υποχωρούν μπροστά στην επιβολή δασμών και την όξυνση των εμπορικών πολέμων. Η γενοκτονία στην Παλαιστίνη αποτελεί, από αυτήν την άποψη, τομή στη ανθρώπινη ιστορία, καθώς αποκαλύπτει με τον πλέον ωμό τρόπο τα όρια στα οποία δύναται να φτάσει η κρατική βία. Ένα κράτος απαρχάιντ που γενοκτονεί έναν ολόκληρο λαό, βιάζει, λιμοκτονεί και εκτελεί τους πολιτικούς του αντιπάλους. Ένα κράτος που σε συνεργασία με τις ΗΠΑ βομβαρδίζει δομές αφαλάτωσης, νηπιαγωγεία, νοσοκομεία, γέφυρες και ενεργειακές δομές. Εν κατακλείδι τα κράτη φτάνουν για ακόμα μια φορά ιστορικά στην τελική τους μορφή, να εκπληρώνουν τον ιστορικό ρόλο της επιβολής πλήρους κοινωνικού ελέγχου στα κατώτερα ταξικά στρώματα και της διεξαγωγής ανοιχτού πολέμου σε ιδεολογικούς αντιπάλους και θρησκευτικές/φυλετικές μειονότητες.
Η ελληνική εκδοχή της κρίσης: εργασία, πόλεμος και εκμετάλλευση
Η ευρύτερη κρίση του καπιταλιστικού συστήματος αποτυπώνεται στην ελλαδική πραγματικότητα μέσα από τις κρατικές πολιτικές και τις διαδοχικές αναδιαρθώσεις. Το κράτος επιχειρεί να μετακυλίσει το κόστος της κρίσης στην πλάτη της κοινωνικής βάσης, διατηρώντας αλώβητη την κυριαρχία του κεφαλαίου. Στο πεδίο της εργασίας λοιπόν, θεμελιώδη κοινωνικά και εργασιακά κεκτημένα υποχωρούν υπό την πίεση των εργοδοτικών συμφερόντων. Ο αντεργατικός νόμος του 2025 κατήργησε στην πράξη το οκτάωρο, επεκτείνοντας τον ημερήσιο χρόνο εργασίας έως και τις δεκατρείς ώρες, ενώ ήδη από το 2021 η απεργία υπήχθη σε ένα ολοένα ασφυκτικότερο καθεστώς περιορισμών, καθιστώντας την άσκησή της ολοένα δυσχερέστερη και ευκολότερα ελεγχόμενη από την εργοδοσία. Παράλληλα, η αποδυνάμωση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και η συστηματική στοχοποίηση των συλλογικών φορέων διαμορφώνουν ένα πεδίο εντατικοποιημένης εκμετάλλευσης, μέσα στο οποίο η εργοδοτική αυθαιρεσία μπορεί να λαμβάνει ακόμη και θανατηφόρες διαστάσεις. Ο θάνατος των πέντε εργατριών στη μπισκοτοβιομηχανία «Βιολάντα» στα Τρίκαλα αποτελεί χαρακτηριστική έκφανση αυτής της πραγματικότητας. Οι αλλεπάλληλες εργοδοτικές δολοφονίες δε μέσα σε αυτό το πλαίσιο, λογίζονται από τα αφεντικά ως "προβλεπόμενο ρίσκο" και ξεπλένονται επιμελώς από τα ΜΜΕ.
Η εντατικοποίηση της εργασίας, ωστόσο, δεν συνιστά αποκλειστικά οικονομική διαδικασία. Αποτελεί ταυτόχρονα μηχανισμό κοινωνικής πειθάρχησης, ιδίως σε μια συγκυρία κατά την οποία το κράτος επιδιώκει τη συγκρότηση κοινωνικής συναίνεσης γύρω από τις στρατηγικές του επιλογές στην εξωτερική πολιτική, την πολεμική προετοιμασία και τη διεθνή του θέση. Έτσι το ελληνικό κράτος εντός των διακρατικών συμμαχιών στις οποίες συμμετέχει, επιχειρεί να διατηρήσει και να διευρύνει τα πεδία οικονομικής και γεωπολιτικής του επιρροής. Τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου στην Ερυθρά Θάλασσα και την ευρύτερη περιοχή, ωθούν το ελληνικό κράτος να εμπλακεί άμεσα στον πολεμικό ανταγωνισμό της περιοχής, με αποστολη πολεμικών φρεγάτων, εγκατάσταση αντιπυραυλικών συστημάτων στη Σ. Αραβία, κ.ά. Την ίδια στιγμή, εν μέσω της συνεχιζόμενης γενοκτονίας στην Παλαιστίνη, το ελληνικό κράτος εμβαθύνει τη συνεργασία του με το Ισραήλ σε τεχνολογικό και αμυντικό και στρατιωτικό επίπεδο. Στην ίδια κατεύθυνση εντάσσεται η διεύρυνση της εγχώριας πολεμικής βιομηχανίας και το άνοιγμα έξι εργοστασίων παραγωγής πολεμικού εξοπλισμού από τον όμιλο Μυτιληναίου, στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος επανεξοπλισμού «ReArm Europe». Η πολεμική αναδιάρθρωση δεν αποτελεί, επομένως, αφηρημένη γεωπολιτική επιλογή· μετασχηματίζει την ίδια την κοινωνική και παραγωγική οργάνωση. Η γενιά που σήμερα επιτηρείται, χαρτογραφείται και περιορίζεται διαρκώς στους δημόσιους χώρους καλείται, αύριο, να στελεχώσει την πολεμική παραγωγή, κατασκευάζοντας drones, εξαρτήματα για Leopard και λοιπό στρατιωτικό υλικό.
Ο εθνικισμός ως κοινωνική διαχείριση της κρίσης και η αντιμεταναστευτική πολιτική
Η στρατιωτική εμπλοκή του ελληνικού κράτους και ο ανταγωνισμός με το τουρκικό κράτος στο Ανατολικό Αιγαίο προσδίδουν, παράλληλα, νέα ένταση στην εθνικιστική ρητορική που διαχέεται στον δημόσιο λόγο. Στο πλαίσιο του εντεινόμενου κοινωνικού εκφασισμού, οι μετανάστες και οι μετανάστριες μετατρέπονται σε αποδιοπομπαίους τράγους για τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης και της κρατικής πολιτικής: παρουσιάζονται ως «εισβολείς», ως οικονομικό βάρος ή ως απειλή για την κοινωνική συνοχή. Με τον τρόπο αυτό, η ευθύνη για τη διευρυνόμενη φτώχεια και την κοινωνική υποβάθμιση μετατοπίζεται από τις σχέσεις εκμετάλλευσης και τις πολιτικές που τις αναπαράγουν προς τα πλέον ευάλωτα τμήματα της κοινωνικής βάσης. Η συγκεκριμένη ιδεολογική κατασκευή συνοδεύεται από την υλική ενίσχυση του συνοριακού και αντιμεταναστευτικού καθεστώτος. Οι δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών στα σύνορα και οι επαναπροωθήσεις του λιμενικού που πνίγουν ανθρώπους βαφτίζονται "ασφάλεια". Άνθρωποι που διαφεύγουν από τον πόλεμο ή τη φτώχεια για εύρεση μίας καλύτερης ζωής βαφτίζονται εισβολείς. Το κράτος συνεχώς ποινικοποιεί τον μεταναστευτικό πληθυσμό, κλείνοντάς τον σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και σε κέντρα κράτησης, πολύ συχνά με τη μορφή "διοικητικής κράτησης", ενός ιδιότυπου νομικού καθεστώτος στο οποίο άνθρωποι μπορούν να στερούνται την ελευθερία τους επί μήνες χωρίς να τους αποδίδεται ποινική κατηγορία. Κάθε αντίδραση σε αυτή την πραγματικότητα, ακόμη και η στοιχειώδης διεκδίκηση αξιοπρεπών όρων διαβίωσης, αντιμετωπίζεται ως απειλή για τη δημόσια τάξη και καταστέλλεται. Χαρακτηριστική υπήρξε η αντιμετώπιση της μαζικής εξέγερσης στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Σιντικής Σερρών. Το μεταναστευτικό καθεστώς λειτουργεί, έτσι, ως πεδίο δοκιμής και εφαρμογής πρακτικών που στη συνέχεια επεκτείνονται στο σύνολο της κοινωνίας.
Από τα σύνορα στην κοινωνία: η γενίκευση του δόγματος «Νόμος και Τάξη»
Το δόγμα «Νόμος και Τάξη», όχι στην ίδια ένταση, εφαρμόζεται οριζοντίως για οποιονδήποτε προσπαθεί να σηκώσει ανάστημα απέναντι στις κρατικές πολιτικές.
Έτσι, βλέπουμε συχνές επιθέσεις των μπάτσων με κρατικές εντολές σε πορείες, παρακολουθήσεις πολιτικών χώρων και αγωνιστ(ρι)ών, απαγορεύσεις εκδηλώσεων και συναυλιών, τερατώδης κατηγορητηρια, στρατοπέδευση μπάτσων σε δημόσιους χώρους κ.ά. Ενώ, παράλληλα, πλέον το κράτος αξιοποιεί την παρακολούθηση με τεχνολογικά μέσα (κάμερες, drone, τεχνολογίες AI, κλπ) για να εντείνει την καταστολή και να κατασκευάσει δικογραφίες, όποτε τις θεωρεί πολιτικά αναγκαίες. Ο κατασταλτικός μηχανισμός διογκώνεται, συνεπώς, όχι μόνο προκειμένου να καταστείλει την κοινωνική σύγκρουση όταν αυτή εκδηλώνεται, αλλά και προκειμένου να προλαμβάνει την ίδια τη δυνατότητα εκδήλωσής της, εγκαθιδρύοντας μια πάγια συνθήκη αντιεξέγερσης. Οι κρατικές και αστυνομικές πρακτικές των τελευταίων ετών έχουν οδηγήσει στον θάνατο Ρομά, μεταναστ(ρι)ών, αγωνιστών και αναπήρων. Οι δολοφονίες του Νίκου Σαμπάνη, του Κώστα Φραγκούλη, του Χρήστου Μιχαλόπουλου, των εκατοντάδων μεταναστ(ρι)ών στο ναυάγιο της Πύλου, των ανθρώπων στη Χίο, των 57 νεκρών των Τεμπών, του Κωστή Μανιουδάκη, του Θοδωρή Ζαβραδινού και πολλών ακόμη ανθρώπων εγγράφονται σε ένα ευρύτερο πεδίο κρατικής βίας και ατιμωρησίας. Την ίδια στιγμή, καταγγελίες για βασανισμούς και βιασμούς σε αστυνομικά τμήματα, καθώς και για διασύνδεση αστυνομικών μηχανισμών με κυκλώματα προστασίας και trafficking, αναδεικνύουν την έκταση της ασυλίας που απολαμβάνει ο κατασταλτικός μηχανισμός.
Το ίδιο δόγμα συμπληρώνει η "επέκταση των ορίων" της φυλακής με την αυστηροποίηση του Ποινικού Κώδικα και Σωφρονιστικού Κώδικα, με τον πρώτο να σπρώχνει ολοένα περισσότερους ανθρώπους στη φυλακή. Οι φυλακές αποτελούν ένα ταξικό σύστημα, προέκταση της αστικής δικαιοσύνης, το οποίο ωθεί στον εγκλεισμό κατά κύριο λόγο τους φτωχούς, τους μικροπαραβάτες,τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες, τους πλεονάζοντες πληθυσμούς.
Πέρα από το άνοιγμα νέων φυλακών, βλέπουμε σχέδια για φυλακές ΣΔΙΤ (σύμπραξη δημοσίου και ιδιωτικου τομέα), όπως εν δυνάμει αυτές του Ασπρόπυργου. Η υπαγωγή του εγκλεισμού στη λογική της ιδιωτικής κερδοφορίας εγκυμονεί έναν ιδιαίτερα επικίνδυνο μετασχηματισμό: όσο αυξάνεται ο αριθμός των κρατουμένων και διευρύνεται το φάσμα των υπηρεσιών που αναλαμβάνει ο ιδιώτης -από τη σίτιση έως τη συντήρηση και τη διαχείριση των εγκαταστάσεων- τόσο διευρύνεται και το πεδίο της δυνητικής του κερδοφορίας. Υπό αυτή την έννοια, η εμπορευματοποίηση του εγκλεισμού δημιουργεί την απειλή συγκρότησης μιας αγοράς η οποία αποκτά υλικό συμφέρον από τη διαρκή παραγωγή και αναπαραγωγή κρατουμένων. Η πραγματικότητα των υφιστάμενων φυλακών καταδεικνύει, ήδη, τις συνέπειες αυτής της λογικής, όπως αναδεικνύεται από τους θανάτους 11 κρατουμένων μέσα σε λίγες εβδομάδες στις φυλακές του Αγίου Στέφανου ή από τις συνεχείς καταγγελίες των κρατουμένων για υπερπλυθησμό, ελλειπή ιατροφαρμακευτική φροντίδα, έλλειψη πόσιμου νερού. Αξίζει να σημειωθεί πως μέσα σε αυτή τη συγκυρία φτώχειας, ακρίβειας, πολεμικής προετοιμασίας, κοινωνικής πειθάρχησης και διευρυνόμενης καταστολής, φασιστικοί και εθνικιστικοί σχηματισμοί βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για να διεκδικήσουν δημόσιο χώρο και κοινωνική επιρροή. Πολλά από τα εθνικιστικά προτάγματα, όπως οι απελάσεις, οι επαναπροωθήσεις, οι δολοφονίες μεταναστών,οι βασανισμοί αντιφρονούντων και η συνολικότερη αύξηση της καταστολής, έχουν γίνει επίσημες κρατικές πολιτικές, ωστόσο οι φασίστες/εθνικιστές δεν παύουν να έχουν ως στόχο τη διάχυση του λόγου και των στόχων τους στο κοινωνικό σώμα και "από τα κάτω".
Να λάβουμε θέση μάχης στον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο που μαίνεται: ούτε βήμα πίσω
Η επίθεση λοιπόν που δέχεται ο αναρχικός χώρος και η προφυλάκιση των 3 συντροφιών μας λειτουργούν σαν μια υπενθύμιση πως είμαστε φορείς μιας ιστορικής παρακαταθήκης που μας υπενθυμίζει συνεχώς ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο και τίποτα δε κερδίθηκε δίχως αγώνα, δίχως αίμα, δίχως δάκρυ. Έχουμε να δηλώσουμε στους γδάρτες των ονείρων μας πως δεν θα λυγίσουμε. Η αναρχία δεν είναι μια ανάμνηση του παρελθόντος, είναι μια ζωντανή ιστορική συνέχεια αγώνων, εξεγέρσεων και αντιστάσεων. Ό,τι χτίστηκε μέσα από τις συλλογικές μας μάχες, ό,τι κερδήθηκε με αγώνες, δεν παραδίδεται στη λήθη ούτε υποτάσσεται στην κρατική και καπιταλιστική επέλαση. Απέναντι στην καταστολή, την εκμετάλλευση, τον πόλεμο και τον κοινωνικό εκφασισμό, εμείς αντιτάσσουμε την αλληλεγγύη και τον ανυποχώρητο αγώνα για αξιοπρεπή ζωή. Δεν αποδεχόμαστε τον κόσμο που μας επιβάλλουν. Δεν ξεχνάμε, δεν υποχωρούμε. Γι αυτό και στεκόμαστε αδιαπράγματευτα στο πλάι των 3 προφυλακισμένων συντροφιών καθώς και όλων των αιχμαλώτων του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Είναι καθήκον μας να επιστρέψουν εκεί που ανήκουν: στους δρόμους. Η μόνη τρομοκρατία που γνωρίζουμε είναι η κρατική και η μόνη δικαιοσύνη που ξέρουμε είναι αυτή του δρόμου. Να αντισταθούμε μέχρι τέλους.
ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ, ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΑΣ
ΧΑΡΗ, ΓΕΩΡΓΙΑ, ΑΙΜΟΝΑ ΓΕΡΑ
ΑΓΩΝΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ
Ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης στα 3 προφυλακισμένα συντρόφια για την υπόθεση της 01/07 στη Θεσσαλονίκη
Κάλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τη διαδήλωση στη ΔΕΘ
Όλοι και όλες στη διαδήλωση στα εγκαίνια της ΔΕΘ
Σάββατο 5 Σεπτέμβρη - 18:00 - Καμάρα
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη στην ΔΕΘ θέλει να εγκαινιάσει την προεκλογική περίοδο και να στήσει μια φιέστα ψεύτικων υποσχέσεων. Κυρίως όμως αυτό που υπόσχεται η κυβέρνηση είναι η πολιτική και οικονομική «σταθερότητα». Σταθερότητα στην πολεμική εμπλοκή, στην άνευ όρων στήριξη του κράτους δολοφόνου του Ισραήλ, στους θηριώδεις πολεμικούς εξοπλισμούς, στους αντιλαϊκούς όρους του «Συμφώνου Σταθερότητας», στην καταστολή.
Αυτή είναι η βασική γραμμή όχι μόνο της κυβέρνησης αλλά και όλων των συστημικών αστικών κομμάτων εν μέσω και της προεκλογικής αντιπαράθεσης.
Την ίδια ώρα η κοινωνία υποφέρει από την φτώχεια, την ανεργία, την ακρίβεια, την καταστολή, τις ιδιωτικοποιήσεις και τους εξοπλισμούς. Τα κάτεργα της «ανάπτυξης» και της καπιταλιστικής κερδοφορίας γίνονται βωμοί για τους εργάτες που οδηγούνται σαν πρόβατα επί σφαγής να δουλέψουν σε σκαλωσιές.
Το καλοκαίρι μας αποχαιρετά με μεγάλες πυρκαγιές, με νεκρούς πυροσβέστες και μεγάλες καταστροφές σε δάση και καλλιέργειες, σε ζώα και αγροτικές υποδομές.
Η κυβέρνηση έχει παραδοθεί πλήρως στις απαιτήσεις της «πολεμικής οικονομίας» και της τουριστικής βιομηχανίας χωρίς να δίνει δεκάρα για τις κοινωνικές ανάγκες.
Ωστόσο, μόνο το κόστος των μεγαλύτερων σκανδάλων των τελευταίων ετών φτάνει για να καλύψει την επαναφορά του 13ου-14ου μισθού και σύνταξης. Τεράστια είναι τα ποσά που χάνονται από την παιδεία, την υγεία, την δασοπροστασία και τις κοινωνικές υπηρεσίες λόγω των φοροελαφρύνσεων και της φοροδιαφυγής των μεγάλων επιχειρήσεων, τις σπατάλες για τα εξοπλιστικά προγράμματα, τις φρεγάτες, τα Ραφάλ, τις συστοιχίες Πάτριοτ, με τον κατάλογο να είναι ατελείωτος.
Η στρατηγική συμμαχία -πολιτική, στρατιωτική, οικονομική- με το Ισραήλ, καθιστά συνένοχο το ελληνικό κράτος στην γενοκτονία των Παλαιστινίων. Την απάντησή τους την πήραν με τις μαζικές, δυναμικές, πανελλαδικές κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη που έγιναν όλο το καλοκαίρι με αποκορύφωμα την 9η Αυγούστου.
Η κοινωνία δεν αντέχει άλλο τη βαρβαρότητα τους
Η εργατική τάξη, η νεολαία, οι συνταξιούχοι, όλος ο λαός δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από τις υποταγμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες.
Δεν υπάρχει περιθώριο προεκλογικής αναμονής. Η δική μας δύναμη βρίσκεται στους δρόμους, στους συλλογικούς αγώνες και στην ανυποχώρητη πάλη των εργαζομένων.
Για την ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ, της πολιτικής του κεφαλαίου της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, ενάντια στη συναινετική αντιπολίτευση.
Ο δικός μας δρόμος δεν είναι ο δρόμος της συναίνεσης, των κυβερνητικών αυταπατών, της ανάθεσης σε «σωτήρες». Είναι ο δρόμος του πολιτικού ανατρεπτικού εργατικού κινήματος και του επαναστατικού αγώνα.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παλεύει για τη συγκρότηση ενός εργατικού, λαϊκού, ανατρεπτικού πόλου κοινωνικής και πολιτικής αντιπολίτευσης. Στρατεύεται στον αγώνα για μια καλύτερη ζωή, για την ανατροπή, για να περάσει ο πλούτος και η εξουσία στα χέρια των εργαζομένων.
Το μέλλον ανήκει στον κόσμο της δουλειάς!
- Πραγματικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Κατώτατος μισθός και σύνταξη 1400 ευρώ. Επιστροφή 13ου και 14ου μισθού και σύνταξης. Γνήσιες ελεύθερες Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Μόνιμη και σταθερή δουλειά. Δραστική μείωση του εργάσιμου χρόνου -6ωρο 5νθήμερο 30ωρο.
- Μέτρα ενάντια στην ακρίβεια, την ενεργειακή και διατροφική φτώχεια, την στεγαστική κρίση.
- Απέναντι στις ιδιωτικοποιήσεις που δολοφονούν, παλεύουμε για κρατικοποιήσεις των επιχειρήσεων, χωρίς αποζημίωση για τα αφεντικά, με εργατικό έλεγχο.
- Παλεύουμε για να περάσουν αποκλειστικά στο Δημόσιο συγκοινωνίες, ρεύμα, νερό, Παιδεία, Υγεία, ασφάλιση και όλα τα κοινωνικά αγαθά. Λεφτά για τις κοινωνικές ανάγκες, όχι για το «χρέος», το σύμφωνο σταθερότητας της Ε.Ε. και τους πολεμικούς εξοπλισμούς.
- Να διατεθούν κονδύλια για προσωπικό, για εξοπλισμό δασικών υπηρεσιών και πυρόσβεσης. Για την πλήρη αποκατάσταση των ζημιών και των υποδομών από τις πυρκαγιές, για υπεράσπιση και αναδάσωση των καμένων ενάντια στην απειλή των κάθε τύπου «επενδυτών».
- Μέτρα ασφαλείας στους χώρους δουλειάς, που έχουν γίνει κάτεργα εκμετάλλευσης. Να μπει τέλος στα εργοδοτικά εγκλήματα.
- Κάτω οι αντεργατικοί νόμοι και η καταστολή. Κάτω τα χέρια από την απεργία. Κατάργηση των νόμων της αξιολόγησης.
- Ανοιχτά σύνορα. Άσυλο, στέγη, δικαιώματα και δουλειά για πρόσφυγες και μετανάστες.
- Ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ του κεφαλαίου και του πολέμου. Διαγραφή του χρέους
- Καμία εμπλοκή της χώρας σε πολέμους και ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Έξω η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ, να κλείσουν οι βάσεις.
- Λευτεριά στην Παλαιστίνη! Διακοπή κάθε είδους σχέσης με το κράτος τρομοκράτη του Ισραήλ. Αλληλεγγύη σε κάθε διωκόμενο/η αγωνιστή/ρια υπέρ του παλαιστινιακού λαού και κατά της γενοκτονίας!
πηγή : email που λάβαμε στις 29 Αυγούστου 12h
🚩 Ολοι-ες στην ταξική συγκέντρωση πρωτοβάθμιων σωματείων και εργατικών συλλογικοτήτων το Σάββατο 5 Σεπτέμβρη στην ΚΑΜΑΡΑ!
➡️ Mαύρο στη ΝΔ και στα κόμματα της συνένοχης/ανύπαρκτης αντιπολίτευσης.
➡️ Δεν υπάρχουν σωτήρες - Η ελπίδα στην ανατροπή!
➡️ Με ανατρεπτικό κίνημα και ισχυρή αντικαπιταλιστική αριστερά αλλάζουν τα πράγματα.
🟥 Και στη φετινή ΔΕΘ, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να παρουσιάσει νέα δέσμη δήθεν «παροχών», σκοπεύοντας με ψίχουλα να εξαπατήσει τον λαό. Από κοντά και τα κόμματα της συναινετικής αστικής αντιπολίτευσης, τα οποία θα παρουσιάσουν τα δικά τους «κοστολογημένα προγράμματα», ενταγμένα και αυτά στη λογική της «αντοχής» της εθνικής οικονομίας, δηλαδή με κριτήριο την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων και του κεφαλαίου, υποταγμένα και προσαρμοσμένα στο «Σύμφωνο Σταθερότητας» της Ε.Ε., στα δημοσιονομικά όρια της Ε.Ε., στις ανάγκες της πολεμικής οικονομίας του ΝΑΤΟ.
🟥 Παρά τις επιμέρους διαφορές τους, κυβέρνηση και συστημική αντιπολίτευση είναι σε κοινή γραμμή, πίνοντας νερό στο όνομα του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και της καπιταλιστικής κερδοφορίας.
Η εμπλοκή στα πολεμικά σχέδια συνδυάζεται με τον κοινωνικό «πόλεμο». Η ακρίβεια, τα απλησίαστα ενοίκια και οι λογαριασμοί εξανεμίζουν τους μισθούς. Όλα αυτά προς όφελος μιας χούφτας καπιταλιστών που κερδοφορούν όλο και υψηλότερα! Τα ματωμένα πλεονάσματα και οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί για τη «δημοσιονομική σταθερότητα» της Ε.Ε. και τις ανάγκες της πολεμικής οικονομίας ΝΑΤΟ-ΕΕ τσακίζουν τα απομεινάρια «κοινωνικού κράτους», ενώ φυσικά δεν υπάρχει «κόφτης» για τα δισεκατομμύρια για τα εξοπλιστικά προγράμματα. Η αντεργατική πολιτική πάει χέρι-χέρι με τα δεκάδες σκάνδαλα, τις υποκλοπές, τις μίζες και το πελατειακό κράτος. Η διαφθορά είναι οργανικό στοιχείο του αστικού πολιτικού συστήματος που είναι πλέον σε παρακμή.
🟥 Και όσο η επίθεση στις ζωές μας συνεχίζεται, το πολιτικό τοπίο αναδιατάσσεται ενόψει της εκλογικής κούρσας. Ιδιόκτητα πολιτικά κόμματα «ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια» για να ενσωματωθεί η λαϊκή αγανάκτηση, είτε στα ήρεμα συστημικά νερά του Τσίπρα, είτε στο εθνικο-πατριωτικό μόρφωμα της Μαρίας Καρυστιανού.
🟥 Συνολικά, αντιλαϊκή κυβέρνηση ΝΔ και τα κόμματα της συστημικής αντιπολίτευσης και όλο το μπλοκ εξουσίας προσπαθούν με κάθε τρόπο να ενσωματώσουν, καθηλώσουν και χειραγωγήσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια που οξύνεται, στην ανώδυνη και αδιέξοδη λογική της κυβερνητικής εναλλαγής και της ελπίδας ενός νέου «σωτήρα».
✊ Να απαντήσουμε με ανατρεπτικούς αγώνες!
✊ Το εργατικό - λαϊκό κίνημα και η νεολαία, κόντρα στον εφησυχασμό και την εκλογική αναμονή, μπορούν και πρέπει να κλιμακώσουν την πάλη τους για την ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ, της φτώχειας, του πολέμου, της συγκάλυψης!
Η ανατροπή της αντιλαϊκής επίθεσης δεν κρίνεται στην κυβερνητική εναλλαγή ή στους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς, αλλά στον μαζικό εργατικό και λαϊκό ξεσηκωμό με κέντρο ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό και λαϊκό κίνημα, για «ψωμί, δουλειά, ελευθερία, ειρήνη».
Απέναντι σε έναν κόσμο πολέμων, φτώχιας, αδικίας, καταστροφής του ανθρώπου και της φύσης, ο μόνος αποτελεσματικός δρόμος για τα δικά μας συμφέροντα είναι ο μαχητικός ανατρεπτικός αγώνας που θα διεκδικεί με βάση τις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνικής πλειονότητας και τα δικαιώματα που έχει ανάγκη η ζωή και η εποχή μας.
Στη φετινή ΔΕΘ δίνουμε αγωνιστικό παρόν και μήνυμα αγώνα, το οποίο πρέπει να έχει συνέχεια, κλιμάκωση και οργάνωση των εργαζομένων!
➡️ Επιλέγουμε το δρόμο της ανατροπής, της κυβέρνησης της ΝΔ και της πολιτικής κεφαλαίου και ΕΕ - ΝΑΤΟ
➡️ Ενάντια στη σταθεροποίηση των συστήματος και τη συναίνεση των ΕΛΑΣ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Καρυστιανού, ακροδεξιάς.
➡️ Ενισχύουμε τους μαχητικούς αγώνες και την αντικαπιταλιστική αριστερά, για να υπάρξουν εργατικές - λαϊκές κατακτήσεις, για να βαθύνει η κρίση του συστήματος, να οδηγήσει σε ρωγμή και ανατροπές, να ανοίξει ο δρόμος για τις επαναστατικές αλλαγές, για την εργατική εξουσία.
🚩ΔΙΝΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΗ ΔΕΘ
📍 Ολοι-ες στην ταξική συγκέντρωση πρωτοβάθμιων σωματείων και εργατικών συλλογικοτήτων το Σάββατο 5 Σεπτέμβρη στην Καμάρα, Θεσσαλονίκη, ώρα 6.00 μ.μ.
🚩Οι δυνάμεις της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης, η ν.Κ.Α. και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζουν και καλούν σε μαζική συμμετοχή στην ταξική συγκέντρωση της Καμάρας. Για να συντονιστούν οι δυνάμεις του ανυποχώρητου ταξικού αγώνα, για να δυναμώσει το ρεύμα ανυπακοής και ανατροπής, κόντρα στη λογική της αναμονής, ενάντια στην γραμμή υποταγής του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού που συναινεί στην πολιτικής της κυβέρνησης, ενάντια στη γραμμή των ανώδυνων «αγώνων διαμαρτυρίας» και χαμηλών πτήσεων για να βγάλουμε …συμπεράσματα και να αναθέσουμε την οργή και την πάλη μας σε κάποιον άλλο κοινοβουλευτικό παίχτη.
✊ Με οργάνωση και αγώνα, με ενίσχυση του ταξικού ρεύματος και της ανατρεπτικής αντικαπιταλιστικής αριστεράς, με συνέχεια και κλιμάκωση, ο κόσμος της δουλειάς, η νεολαία, τα φτωχά λαϊκά στρώματα να μπουν μπροστά, να γίνουν πρωταγωνιστές των εξελίξεων, να βάλουν τη σφραγίδα των λαϊκών αναγκών στο προσκήνιο.
πηγή : email που λάβαμε στις 29 Αυγούστου 19h
ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
Διαδήλωση ΔΕΘ
Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου, 2026
Συγκέντρωση: Καμάρα, 18:00
Ρουβίκωνας
ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΧΑΡΤΟΥ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ
ΟΛΟΙ-ΕΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΔΕΘ, ΣΑΒΒΑΤΟ 6/9, 6μμ ΚΑΜΑΡΑ
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,
μπροστά στην ανάγκη οι κινητοποιήσεις στη φετινή ΔΕΘ όχι μόνο να είναι μήνυμα μαζικού αγώνα και αποφασιστικότητας απέναντι στην προεκλογική φιέστα Μητσοτάκη και την πολιτική ΝΔ-ΕΕ-κεφαλαίου, αλλά και μπροστά στην ανάγκη για ένα εργατικό κίνημα που θα δώσει μάχη για να ανατρέψει την αντιλαϊκή πολιτική, σας καλούμε σε συγκέντρωση το Σάββατο 5/9, Καμάρα στις 6μμ, ενάντια στην κυβέρνηση, την εργοδοσία και κάθε μορφή εκμετάλλευσης, τον πόλεμο, τον ρατσισμό. Στον κλάδο μας, κεντρικός στόχος είναι η επαναφορά κλαδικής συλλογικής σύμβασης, καθώς αντιμετωπίζουμε εξαντλητικά ωράρια και ρυθμούς εργασίας, με την αξιοποίηση ρυθμίσεων όπως το 13ωρο του νόμου Κεραμέως, ενώ παράλληλα οι μισθοί μας συρρικνώνονται κάθε μήνα από την ακρίβεια, τις ανατιμήσεις σε βασικά αγαθά, καύσιμα, ενέργεια κτλ. Ολοένα και περισσότεροι συνάδελφοι εντάσσονται σε καθεστώς αυξημένης εργασιακής επισφάλειας με συμβάσεις ορισμένου χρόνου (ακόμα και με συμβάσεις διάρκειας 1 μήνα) ή συμβάσεις εργασίας μέσω ΔΥΠΑ με έμμεση κατάργηση βασικών δικαιωμάτων όπως η άδεια ασθενείας αλλά και η μη προσμέτρηση του εργασιακού αυτού χρόνου στα συντάξιμα έτη. Στη διαδήλωση της ΔΕΘ να διεκδικήσουμε:
*Αυξήσεις σεμισθούς και συντάξεις με βάση τις πραγματικές ανάγκες. Κανένας μισθός/σύνταξη κάτω από 1400 ευρώ
*Συλλογικές συμβάσεις εργασίας με ουσιαστικές αυξήσεις και πλήρη εργασιακά δικαιώματα για όλους, κατάργηση όλων των ελαστικών μορφών εργασίας
*Μέτρα ενάντια στην ακρίβεια, τους πλειστηριασμούς λαϊκής κατοικίας και τη στεγαστική κρίση
*Δημόσια και δωρεάν υγεία, παιδεία, κοινωνικές υπηρεσίες για όλους/ες. Όχι στα νέα σχέδια ιδιωτικοποίησης του νερού. Ακύρωση όλων των ιδιωτικοποιήσεων. Όλες οι κοινωνικές ανάγκες να καλύπτονται χωρίς κέρδος, με δημόσιο χαρακτήρα
*Όχι στην συνταγματική αναθεώρηση των ιδιωτικοποιήσεων, της αξιολόγησης, της άρσης μονιμότητας, της μισθολογικής καθήλωσης και των ιδιωτικών ΑΕΙ
*Κατάργηση των αντεργατικών νόμων και της καταστολής απέναντι στους κοινωνικούς αγώνες
*Να τιμωρηθούν αυτουργοί και πολιτικά υπεύθυνοι για το έγκλημα των Τεμπών και της κλοπής του ΟΠΕΚΕΠΕ. Πίσω στο δημόσιο οι σιδηρόδρομοι, πίσω τα κλεμμένα στους αγροτοκτηνοτρόφους
*Καμία εμπλοκή σε πολέμους και ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Λευτεριά στην Παλαιστίνη. Λεφτά για τις κοινωνικές ανάγκες και όχι για εξοπλισμούς και πολεμικές δαπάνες.
πηγή : email που λάβαμε στις 1 Σεπτεμβρίου 23h
Γ' ΕΛΜΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ στα ΕΓΚΑΙΝΙΑ της Δ.Ε.Θ.
ΣΑΒΒΑΤΟ 5/9, 6μ.μ., στην ΚΑΜΑΡΑ
ΔΕΝ ΖΟΥΜΕ ΜΕ ΚΟΥΦΙΕΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ - ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΟΣΑ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ!
ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ- ΚΑΜΙΑ ΥΠΟΤΑΓΗ!
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ- ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ- ΑΝΑΤΡΟΠΗ!
Για άλλη μια φορά η κυβέρνηση ετοιμάζεται να στήσει στη ΔΕΘ τη φιέστα των κούφιων «παροχών»
και υποσχέσεων -«ακάλυπτες επιταγές» στο δημοσιονομικό Προκρούστη που μοιράζει
δισεκατομμύρια, κλεμμένα από το μόχθο των εργαζομένων και συνταξιούχων, για να ενισχύει το
κεφάλαιο και τους ημετέρους.
Όμως οι εργαζόμενοι, οι εκπαιδευτικοί, η νεολαία και οι συνταξιούχοι γνωρίζουμε την
πραγματικότητα: ακρίβεια, μισθοί που δεν φτάνουν, πανάκριβα ενοίκια, διάλυση των δημόσιων
υπηρεσιών, εντατικοποίηση και χτύπημα των εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων. Την
ίδια στιγμή, δισεκατομμύρια κατευθύνονται σε επιχειρηματικούς ομίλους, ιδιωτικοποιήσεις και
εξοπλισμούς. Δεν είναι ότι «δεν υπάρχουν χρήματα». Είναι ότι τα χρήματα και ο πλούτος που
παράγουμε εμείς κατευθύνονται στους λίγους.
Παράλληλα, η χώρα εμπλέκεται όλο και περισσότερο στους πολεμικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ,
ενώ η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού συνεχίζεται. Λεφτά για τις ανάγκες μας και όχι για
πολέμους και εξοπλισμούς! Λευτεριά στην Παλαιστίνη! Καμία συνεργασία με το κράτος του
Ισραήλ!
Δεν ξεχνάμε τα Τέμπη και τα σκάνδαλα. Δεν αποδεχόμαστε τη συγκάλυψη και την ατιμωρησία.
ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ: ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ
Στο δημόσιο σχολείο η ίδια πολιτική μεταφράζεται σε υποχρηματοδότηση, συγχωνεύσεις,
κατηγοριοποίηση, αξιολόγηση, ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση :Ωνάσεια, ΙΒ, πολλαπλό
βιβλίο. Χορηγοί, πρόγραμμα Μ.Γιαννάκου, Εθνικό Απολυτήριο - ταξικότερη επιλογή του μαθητικού
πληθυσμού, μαζική στροφή στην κατάρτιση, που εμβαθύνουν τη μορφωτική και κοινωνική
περιθωριοποίηση των παιδιών των λαϊκών στρωμάτων. Και μαζί με αυτά αυταρχισμός, διώξεις και
σκληρά πειθαρχικά δίκαια, απαραίτητα στοιχεία για την εφαρμογή αυτής της πολιτικής. Θέλουν
εκπαιδευτικούς φοβισμένους και πειθαρχημένους, με τις διώξεις και τα πειθαρχικά να λειτουργούν
ως μηχανισμός τρομοκράτησης
❌ΤΟ «ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ» ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ
Με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, η κυβέρνηση θέλει να παρουσιάσει «το όραμά της για το
Νέο Σχολείο» με μια μεγάλη φιέστα για το «σχολείο της νέας δεκαετίας», το «Νέο Λύκειο» και το
«Εθνικό Απολυτήριο», δηλαδή για το υποβαθμισμένο σχολείο για λίγους κι εκλεκτούς, με τους ιδιώτες
να σουλατσάρουν, το κράτος να αποσύρεται ολοένα και περισσότερο από την χρηματοδότησή του.
Πίσω από μεγαλοστομίες και κούφιες διακηρύξεις θα προσπαθήσει να κρύψει τη βαθιά
αντιεκπαιδευτική πολιτική όχι μόνο της κυβέρνησης της ΝΔ αλλά συνολικά του κεφαλαίου και των
εκφραστών του - για το δημόσιο σχολείο και την εκπαίδευση: το φτηνό, ευέλικτο,
κατηγοριοποιημένο, αυταρχικό, ακόμα πιο ταξικό σχολείο της αγοράς. Ήδη όμως έχουμε πάρει μια
γεύση για το πώς θα ξεκινήσει στην πραγματικότητα η νέα σχολική χρονιά: οι πρόσφατοι διορισμοί
για ακόμη μια φορά αποτελούν ψίχουλα μπροστά στις πραγματικές ανάγκες των σχολείων - φέτος η
κυβέρνηση τούς μείωσε στο μισό από τα προηγούμενα χρόνια. Η πρόβλεψη για 30.000 αναπληρωτές
στην α' φάση τον Σεπτέμβριο, που θα αποτελούν το 80% των συνολικών προσλήψεων, σε συνδυασμό
με τις αποχωρήσεις, κάνουν ολοφάνερο ότι η νέα σχολική χρονιά θα ξεκινήσει με περίπου 20.000 κενά
και η υποχρηματοδότηση των σχολείων θα κάνει τη λειτουργία τους ακόμα πιο δύσκολη..
Δεν θα τους περάσει! Το σχολείο είναι δικαίωμα όλων των παιδιών και όχι πεδίο κερδοφορίας.
Η παιδεία, η υγεία, το ρεύμα, το νερό και οι συγκοινωνίες είναι κοινωνικά αγαθά και όχι
εμπορεύματα.
ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ! Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ!
Η συγκέντρωση στη φετινή ΔΕΘ και η παρουσία του Μητσοτάκη πρέπει να είναι ένα αγωνιστικό
ενωτικό κάλεσμα ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής και της κυβέρνησης που την υπηρετεί.
Η οργή που έχει εκφραστεί στους δρόμους πρέπει να γίνει οργάνωση, συντονισμός και αγώνας με
διάρκεια.
Η κυβέρνηση δεν είναι ανίκητη!
Στη διάρκεια του καλοκαιριού είχαμε σημαντικές δικαστικές αποφάσεις απαλλακτικές για τις/τους
διωκόμενες/ους απεργούς εκπαιδευτικούς (στην Ανατολική Μακεδονία - Θράκη, στην Α' Αθήνας,
στην Τρίπολη) και κυρίως τη μεγάλη νίκη του κινήματος της μαχητικότητας, της αποφασιστικότητας,
της επιμονής με την επιστροφή της Χρύσας Χοτζόγλου στο σχολείο.
Απέναντι στον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό της αναμονής και της υποταγής, τα
πρωτοβάθμια σωματεία μπορούν και πρέπει να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους, να ενώσουν
τους αγώνες και να οργανώσουν την αντεπίθεση.
Η ΔΕΘ να γίνει όχι φιέστα της κυβέρνησης, αλλά βήμα των εργατικών και κοινωνικών αγώνων.
ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:
• Αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις με βάση τις πραγματικές ανάγκες. Κανένας
μισθός/σύνταξη κάτω από 1.400 ευρώ, επαναφορά της 13ου-14ου μισθού/σύνταξης για
όλους. Άμεση αποκατάσταση των απωλειών των προηγούμενων 15ετών και κάλυψη του
πραγματικού πληθωρισμού στα βασικά είδη ανάγκης, για να ζούμε με αξιοπρέπεια.
• Μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους/ες - μαζικούς μόνιμους διορισμούς σε παιδεία,
υγεία και κοινωνικές υπηρεσίες. 20.000 διορισμοί στη β\θμια εκπαίδευση, μαζικές
προσλήψεις αναπληρωτών Να καλυφθούν άμεσα όλα τα κενά.
• Αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν παιδεία και υγεία. Έξω οι ιδιώτες και οι εργολάβοι από
τα κοινωνικά αγαθά.
• Αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση με όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα στο
πτυχίο. Να καταργηθεί ο νόμος για την ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων. Επιστροφή στο
δημόσιο των Ωνάσειων σχολείων. Κατάργηση αντιεκπαιδευτικών νόμων για την αξιολόγηση
(4692/20 και 4823/21), Εθνικό Απολυτήριο, Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής. Όχι διαγραφές και
διώξεις φοιτητών, αποκατάσταση του πανεπιστημιακού ασύλου. Κατάργηση της
αξιολόγησης-χειραγώγησης και του αυταρχικού πειθαρχικού πλαισίου. Καμία δίωξη
εκπαιδευτικού για συνδικαλιστική δράση και συμμετοχή στους αγώνες.
• Όχι στην ιδιωτικοποίηση και κατηγοριοποίηση του δημόσιου σχολείου. Όχι στα Ωνάσεια,
στις συγχωνεύσεις, Εθνικο Απολυτήριο και στους ταξικούς φραγμούς.
• Κατάργηση των απεργοκτόνων νόμων Χατζηδάκη, Γεωργιάδη .
• Κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης - πλαφόν στις τιμές και στα ενοίκια. Να
φορολογηθεί ο πλούτος, όχι ο λαός.
• Προστασία της λαϊκής κατοικίας - κανένας πλειστηριασμός λαϊκής κατοικίας.
• Καμία συγκάλυψη για τα Τέμπη και τα σκάνδαλα.
• Ανατροπή του πλαισίου της μεταμνημονιακής επιτροπείας της ΕΕ και του χρέους, Ρήξη και
αποδέσμευση από την ΕΕ του κεφαλαίου, του ρατσισμού, του φασισμού και του πολέμου.
• Απεμπλοκή από τους πολέμους - κλείσιμο των βάσεων - έξοδος από το ΝΑΤΟ. Λεφτά για
παιδεία, υγεία και κοινωνικές ανάγκες, όχι για εξοπλισμούς.
• Λευτεριά στην Παλαιστίνη - διακοπή κάθε συνεργασίας με το κράτος του Ισραήλ.
Δεν ζητάμε ψίχουλα. Διεκδικούμε τον πλούτο που παράγουμε και τη ζωή που μας ανήκει.
ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ, ΔΥΝΑΜΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ.
ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΓΙΑ ΨΩΜΙ - ΥΓΕΙΑ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!
ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΜΑΡΑ! Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ!
πηγή : email που λάβαμε στις 1 Σεπτεμβρίου 23h
Αντικρατική διαδήλωση ΔΕΘ
Κάλεσμα στην αντικρατική - αντικαπιταλιστική πορεία της ΔΕΘ
Σάββατο 5/9 | 18:00 | Καμάρα
Η κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα έχει πλέον αγγίξει κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής, με βαθύτατες συνέπειες στην καθημερινότητα του ατόμου, το οποίο παλεύει ασταμάτητα μπροστά σε ένα ολοένα και αυξανόμενο καταπιεστικό σύστημα. Οι βαθιές συνέπειες της κρατικής και καπιταλιστικής διαχείρισης της εξουσίας γίνονται εμφανείς σε διάφορα επίπεδα, από την κεντρική πολιτική σκηνή, την κοινωνία και το περιβάλλον, μέχρι την πολεμική προετοιμασία, την υποβάθμιση των βασικών αγαθών όπως παιδεία, υγεία, στέγαση, τη διαχείριση της μετανάστευσης και το έμφυλο ζήτημα μέχρι την καταστολή των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας, το αυξανόμενο κόστος διαβίωσης και την ακρίβεια, το δόγμα «νόμος και τάξη» σε συνδυασμό με το «δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική» μοιάζει να κερδίζουν όλο και μεγαλύτερο έδαφος.
Τα τελευταία χρόνια, η διαχείριση της εξουσίας έχει περάσει μια σειρά από αντεκπαιδευτικά νομοσχέδια στοχεύοντας στην υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας, με την είσοδο των ιδιωτικών πανεπιστημίων και την ίδρυση παραρτημάτων ιδρυμάτων του εξωτερικού στο εσωτερικό της χώρας. Οι αναδιαρθρώσεις που έχουν περάσει μέσα σε μια σειρά ετών, αποδεικνύουν την ανεπάρκεια του κρατικού μηχανισμού να παρέχει μια παιδεία στα μέτρα και τις ανάγκες των φοιτητών, των μαθητριών και των εργαζόμενων στην εκπαίδευση, καθώς η μόνη επιθυμία τους είναι η πειθάρχηση, η καταστολή, ο έλεγχος και το κέρδος.
Περνώντας στο κομμάτι της ακρίβειας, αναγνωρίζουμε τα τελευταία χρόνια μια μεγάλη αύξηση των τιμών σε βασικά αγαθά, από τρόφιμα, φάρμακα και καύσιμα μέχρι τα ενοίκια και τους λογαριασμούς που αφορούν ρεύμα και νερό. Γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο για τους ανθρώπους να ζουν μέσα σε αξιοπρεπείς συνθήκες, καθώς οι χαμηλοί μισθοί σε συνδυασμό με τους υψηλούς φόρους δεν επαρκούν για την κάλυψη των αναγκαίων για τη διαβίωση. Μιλάμε πλέον για απλή επιβίωση, για μεγάλη δυσκολία να βρεθούν σπίτια με χαμηλό ενοίκιο για οικογένειες ή για φοιτητές σε φοιτητικές πόλεις, το οποίο οδηγεί τους ανθρώπους στο να εργάζονται σε παραπάνω από μια δουλειές για να τα βγάλουν πέρα και να συμπληρώνουν κάθε τόσο αιτήσεις για voucher των ελάχιστων ευρώ που ανακοινώνει κάθε τόσο η εξουσία, για να καλυφθούν.
έστω και λίγο οι ανάγκες που δημιουργούνται.
Στο κομμάτι της εργασίας, οι διαχειριστές της εξουσίας δεν έχουν παραβλέψει να περάσουν αντεργατικά νομοσχέδια, προς όφελος του κεφαλαίου και των αφεντικών. Το είδαμε με την καθιέρωση και νομιμοποίηση της 13ωρης εργασίας, με την ελαστικοποίηση της εργασίας και την ουσιαστική κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων μέσω της ενίσχυσης της εξουσίας των εργοδοτών. Δεν μπορούμε φυσικά να μην αναφέρουμε τον τραγικό απολογισμό της χρονιάς που διανύουμε σε εργατικά δυστυχήματα, καθώς μέχρι και τον Αύγουστο του 2026 υπάρχουν 90 νεκροί εργάτες και 138 σοβαρά τραυματίες εν ώρα εργασίας. Αυτό εδράζεται στην αδιαφορία των εργοδοτών για την υγεία των εργαζομένων και στην πάγια αντίληψη πως το κέρδος υπερτερεί της ανθρώπινης ζωής.
Η μετανάστευση είναι ένα ακόμη πεδίο που πλήττεται από την κρατική διαχείριση. Οι δηλώσεις των κρατικών μηχανισμών, των ακροδεξιών κυβερνήσεων που χαϊδεύουν με τη σειρά τους τα ακροδεξιά ακροατήρια και τους μελλοντικούς ψηφοφόρους τους, για τη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών προκαλούν την απόλυτη οργή. Για χρόνια το ελληνικό λιμενικό έχει συμμετάσχει σε τεκμηριωμένες προσπάθειες για επαναπροωθήσεις μεταναστριών, τη γνωστή πλέον τακτική τους. Πρόκειται για τον τρόπο τους να παρουσιάζονται οι μετανάστριες ως απειλή για το έθνος, τη δημόσια τάξη και ασφάλεια και με αυτόν τον τρόπο να νομιμοποιείται κοινωνικά ο πνιγμός τους, ο πλήρης εξαφανισμός τους από τον χάρτη. Η νομιμοποίηση αυτή όμως πέρα από κοινωνική, με το πλασάρισμα των προσφύγων ως επικίνδυνων, έχει πάρει και νομική μορφή με το νομοσχέδιο που κατοχύρωσε την αντι-μεταναστευτική πολιτική ως νόμιμη και δικαιολογημένη. Παράλληλα, όσοι καταφέρνουν να περάσουν τα υδάτινα σύνορα βρίσκονται αντιμέτωποι με τα κλειστά κέντρα κράτησης, διαμένοντας σε άθλιες συνθήκες χωρίς πρόσβαση σε τροφή, ιατρική περίθαλψη και συνθήκες υγιεινής. Παράδειγμα αποτελεί η εξέγερση των μεταναστών στο camp της Σιντικής, οι οποίοι μη αντέχοντας τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης εξεγέρθηκαν και προσπάθησαν να αποδράσουν με 23 από αυτούς να οδηγούνται στα δικαστήρια με ποινικές διώξεις.
Συνεχίζοντας, δεν μπορούμε να αφήσουμε εκτός τον τρόπο με τον οποίο επανειλημμένα οι κυβερνήσεις έχουν αποδείξει την ανεπάρκειά τους στη διαχείριση των φυσικών καταστροφών. Επί σειρά ετών, η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη κάθε καλοκαίρι με αμέτρητες πυρκαγιές και πλημμύρες, σε βουνά, νησιά ακόμη και σε μεγάλες πόλεις. Κάθε χρόνο οι εθελοντές και οι πυροσβέστες κρίνονται αναγκαίοι για τη συνδρομή τους, όμως η εργασία τους υποβαθμίζεται μόλις ξεχαστούν οι πυρκαγιές, καθώς τα αιτήματά τους προς τις κυβερνήσεις δεν γίνονται αποδεκτά, ενώ οι απεργίες και οι συγκεντρώσεις τους καταστέλλονται βίαια. Είναι πλέον ανυπολόγιστη η καταστροφή σε πράσινο, σε δάση και εκτάσεις, με ανθρώπους να πλήττονται καθώς χάνουν την περιουσία και την εργασία τους, ενώ φέτος μετράμε 5 πυροσβέστες που έχασαν την ζωή τους εν ώρα εργασίας και 4 πολίτες που έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας των δασικών πυρκαγιών. Σπάνια δίνονται αποζημιώσεις και κρατική βοήθεια σε όσους έχουν πληγεί από την ανεπάρκεια του κρατικού μηχανισμού να προστατέψει τις περιοχές και τους ανθρώπους. Η μόνη ελπίδα που αναδύεται από αυτές τις καταστάσεις είναι η ανθρώπινη αλληλεγγύη και υποστήριξη, καθώς εθελοντές και αλληλέγγυοι σπεύδουν να βοηθήσουν είτε με αποστολή τροφίμων και φαρμάκων είτε με την κατάσβεση, την καθαριότητα των σπιτιών και την αποκατάσταση ορισμένων περιοχών με αναδασώσεις
Στο κομμάτι της υγείας, είναι κρίσιμο να αναφερθεί η μεγάλη εξαθλίωση που βιώνουν οι άνθρωποι, καθώς η δημόσια υγεία έχει υποβαθμιστεί σε εξοντωτικό βαθμό και για τους χρήστες των υπηρεσιών της αλλά και για τους εργαζόμενους. Η κυβέρνηση διαχρονικά κλείνει τα μάτια της μπροστά στις μεγάλες ανεπάρκειες του ΕΣΥ, δεν χρηματοδοτεί τα νοσοκομεία, δεν εγκρίνει προσλήψεις ιατρών αλλά αντίθετα τις μπλοκάρει. Οι απομακρυσμένες περιοχές της χώρας, τα νησιά και τα χωριά έχουν υποστελεχωμένες δομές που δεν επαρκούν, οι ασθενείς πεθαίνουν μέσα σε βάρκες και αγροτικά καθώς δεν υπάρχει καν η δυνατότητα να μεταφερθούν με ασθενοφόρα σε νοσοκομεία, οι εργαζόμενοι κάνουν συνεχείς υπερωρίες μέσα σε νοσοκομεία που δεν διαθέτουν τον κατάλληλο εξοπλισμό, με αποτέλεσμα να οδηγούνται σε φυσική και ψυχολογική εξόντωση και η παραίτηση να μοιάζει η μόνη λογική επιλογή.
Η διαφθορά της εξουσίας και η συγκάλυψη των κρατικών και καπιταλιστικών εγκλημάτων αποτελεί ένα ακόμη σημείο προς ανάλυση, καθώς διαρκώς έρχονται στην επιφάνεια πολλές υποθέσεις που αποδεικνύουν την εγκληματική φύση του κράτους και του κεφαλαίου. Οικονομικά σκάνδαλα, ψεύτικες επιδοτήσεις μέσω οργανισμών με πρωτεργάτες μέλη της δεξιάς κυβέρνησης με αποκορύφωμα το έγκλημα των Τεμπών που έχει κλονίσει τα θεμέλια της εξουσίας καθώς ανέδειξε με τον πλέον προφανή τρόπο πως η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμία αξία μπροστά στα κέρδη και την ασφάλεια των πολιτικών που εμπλέκονται σε αυτό. Μπροστά στο κεφάλαιο, την πλήρη ιδιωτικοποίηση των μεταφορών, τη συγκάλυψη με τη βοήθεια της δικαστικής εξουσίας τι είναι η υποτίμηση της νοημοσύνης των συγγενών των θυμάτων αλλά και μιας ολόκληρης κοινωνίας που αρνείται να αποδεχτεί πως ήταν απλώς ένα τραγικό γεγονός, ένα απλό ατύχημα;
Παράλληλα, αν είσαι επιφανής άνθρωπος, με διασυνδέσεις και χρήματα μπορείς πάντα να βγεις καθαρός, αν είσαι βιαστής και παιδοβιαστής υπάρχει ελπίδα, αν είσαι μέλος κυκλωμάτων trafficking και γνωρίζεις στελέχη της ΝΔ θα πέσεις στα μαλακά, γιατί η πολιτική και δικαστική εξουσία ξεπλένουν εγκλήματα και η πατριαρχία, ως άλλη μια μορφή εξουσίας είναι διάχυτη σε μια κοινωνία που μπορεί και μένει απαθής σε κάθε κακοποίηση, σε κάθε βιασμό και παρενόχληση. Μόνο το 2026 και μόνο μέχρι τον μήνα Αύγουστο, έχουν καταγραφεί 10 γυναικοκτονίες, με τις περισσότερες να αφορούν δράστες, οι οποίοι είχαν απασχολήσει και παλαιότερα τις αρχές αλλά αφέθηκαν ελεύθεροι να τελειώσουν την δουλειά τους. Αυτό είναι το σύστημα εξουσίας, η διαφθορά, η διαπλοκή και η υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής.
Η καταστολή των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας, το νομικό οπλοστάσιο του κράτους που όλο και αναβαθμίζεται αλλά στοχεύει τελικά μόνο στους απόκληρους και τους εξαθλιωμένους του κόσμου, οι εκκενώσεις καταλήψεων και οι διώξεις αγωνιστριών, τα κατασκευασμένα κατηγορητήρια, οι ξυλοδαρμοί διαδηλωτών και οι καταδικαστικές αποφάσεις σε πολιτικού τύπου διώξεις αγωνιστών συντελούν στην προσπάθεια του κράτους να εξαφανίσει κάθε μορφή αντίστασης και να εξαθλιώσει πολιτικά, ψυχολογικά και οικονομικά τους αγωνιζόμενους ανθρώπους. Κομμάτι των διώξεων αγωνιστών αποτελεί και η ανάσυρση της υπόθεσης της Μαρφίν για την οποία έχουν ήδη συλληφθεί και προφυλακιστεί 2 σύντροφοι και 1 συντρόφισσα. Τα στοιχεία για τις συγκεκριμένες διώξεις αποτελούν ένα «ανώνυμο» e-mail που υποτίθεται ότι έφτασε στα γραφεία της αστυνομίας και κατονομάζει 8 άτομα που συμμετείχαν στην επίθεση. Η διαχρονική προσπάθεια των ελληνικών κατασταλτικών μηχανισμών αλλά και του ίδιου του κράτους να συνδέσει και να καταδικάσει αγωνιστές και αγωνίστριες για τη συγκεκριμένη υπόθεση αποτελεί αφενός ένα τέχνασμα από τη μεριά της εκάστοτε κρατικής διαχείρισης προκειμένου να χαϊδέψει τα αυτιά ακροδεξιών ακροατηρίων και να δημιουργήσει ένα κλίμα τρομοϋστερίας με τη βοήθεια των ξεπουλημένων δημοσιογραφικών μέσων (ειδικά εν μέσω προεκλογικής περιόδου) και αφετέρου μια τιμωρητική ενέργεια ενάντια στα κινήματα μιας περιόδου εξεγερτικών γεγονότων, διαρκών συγκρούσεων και προσπαθειών αναχαίτισης της ολομέτωπης επίθεσης κράτους και κεφαλαίου απέναντι στην κοινωνική βάση.
Ο συμβολισμός της Marfin είναι ακριβώς ότι στόχος του κράτους και των εξουσιαστικών φορέων είναι η εξάλειψη κάθε είδους αντίστασης σε κάθε κοινωνικό πεδίο, η επιβολή ενός κλίματος καταστολής και τρομοκρατίας απέναντι στα δυναμικά κομμάτια της κοινωνικής βάσης, η πάταξη του εσωτερικού εχθρού που διαχρονικά ενσαρκώνεται στη μαχητική και ανυπότακτη κουλτούρα του ευρύτερου αναρχικού κινήματος και σε τελική ανάλυση, η απρόσκοπτη προετοιμασία του κοινωνικού συνόλου για τις επερχόμενες πολεμικές εμπλοκές. Γι' αυτό στοχοποιούνται αγωνιστές, αγωνίστριες και κατειλημμένοι χώροι αγώνα, γι' αυτό ποινικοποιείται κάθε είδους πολιτική και κοινωνική παρέμβαση (εξισώνοντας τα τρικάκια με τα γκαζάκια), γι' αυτό γίνεται προσπάθεια να τεθεί στο περιθώριο και να εγκληματοποιηθεί ο αναρχικός χώρος στο σύνολό του.
Τέλος, η ολοένα και μεγαλύτερη πολεμική προετοιμασία, τα χρήματα που δίνονται σε πολεμικό εξοπλισμό, στις έρευνες για τον στρατό, στη διαφήμιση του στρατού ως επικερδούς εργασίας για άνδρες και γυναίκες με εξασφάλιση για μια καλή ζωή με άνεση, η συνεργασία με το δολοφονικό κράτος του Ισραήλ και η απόλυτη αδιαφορία για τη γενοκτονία που συμβαίνει μπροστά μας είναι μια από τις πιο μελανές σελίδες στην ανθρωπότητα. Η εφαρμοζόμενη λιμοκτονία της Παλαιστίνης είναι ένα από τα μεγαλύτερα σύγχρονα εγκλήματα κατά της ανθρώπινης ζωής, ενώ η αδιαφορία απέναντι στους συνεχείς βομβαρδισμούς σπιτιών και νοσοκομείων αποτελεί την απόλυτη συνενοχή.
Απέναντι σε κράτος, καπιταλισμό, πατριαρχία, απέναντι σε κάθε εξουσία, χτίζουμε κοινότητες αλληλεγγύης και παλεύουμε για έναν κόσμο χωρίς κράτη, σύνορα, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Για έναν κόσμο ελευθερίας και ισότητας, που δεν θα κυριαρχείται από το κέρδος. Για έναν κόσμο, όπου θα είμαστε όλοι ελεύθεροι, χωρίς πόλεμο και εθνικισμό. Με τις αξίες της αλληλοβοήθειας και της συλλογικής ζωής, φωνάζουμε για κάθε καταπιεσμένο και ενώνουμε τις φωνές μας με τους αγωνιζόμενους λαούς. Γιατί ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός, γιατί υπάρχει εναλλακτική και φυτρώνει εδώ, στις καρδιές των αντιστεκόμενων ανθρώπων. Για την αναρχία, τον ελευθεριακό κομμουνισμό και την κοινωνική επανάσταση.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ - ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ
ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ - ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ - ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑΣ - ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ, ΣΕ ΟΣΕΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ - Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΛΥΓΙΣΕΙ
*Διαδηλώνουμε σε κοινό μπλοκ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες από την Αναρχική Ομάδα Πυρανθός και την Οριζόντια Κίνηση - για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό.
Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό
Διαρκής Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση | Κάλεσμα στην διαδήλωση της ΔΕΘ
Όλοι & όλες στη διαδήλωση εν όψει της ΔΕΘ | Σάββατο 5/9 στις 18:00 στην Καμάρα
Το λαϊκό-εργατικό κίνημα να χαλάσει την φιέστα κυβέρνησης - αστικής "συμπολίτευσης"!
Να ακουστούν πιο δυνατά οι κοινωνικές ανάγκες από τα τύμπανα του πολέμου!
Στη φετινή ΔΕΘ θα ακούσουμε για μία ακόμα χρονιά για φορολογικές ελαφρύνσεις, υποτιθέμενες αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις και φυσικά νέα μέτρα στήριξης και κρατικές ενισχύσεις, αφού η κυβέρνηση κάνει ό,τι μπορεί για να ρίξει στάχτη στα μάτια μας. Αποσπασματικές παροχές και ευκαιριακά επιδόματα που στην πραγματικότητα δεν προσφέρουν καμία ουσιαστική ανακούφιση στα νοικοκυριά και αυξήσεις γελοίες, ειδικά αν συγκριθούν με το υπεραυξημένο κόστος ζωής στη χώρα τα τελευταία χρόνια. Η κυβέρνηση μπορεί να αναφέρεται σε αυξήσεις του ονομαστικού μέσου και κατώτατου μισθού, όμως η πραγματικότητα που βιώνουν οι εργαζόμενοι είναι διαφορετική, καθώς οι διαρκώς αυξανόμενες τιμές σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες μειώνουν ουσιαστικά την αγοραστική δύναμη της εργατικής τάξης, η οποία παλεύει να βγάλει τον μήνα. Ο πληθωρισμός άλλωστε δεν αποτελεί αναπόφευκτο ή ταξικά ουδέτερο φαινόμενο, αλλά κομμάτι μιας συνειδητής πολιτικής ξεζουμίσματος του μισθού μας, την ώρα που πάνω από το μισό μηνιάτικο πηγαίνει στο νοίκι, ενώ τα κέρδη των σούπερ μάρκετ και των εταιρειών ενέργειας πολλαπλασιάζονται τα τελευταία χρόνια. Το κεφάλαιο και το αστικό κράτος του δεν δίνουν δεκάρα για τη διαβίωσή μας, αλλά προσπαθούν να κερδοφορήσουν στις πλάτες μας.
Την ίδια στιγμή που η καθημερινότητα γίνεται ολοένα και πιο ακριβή για τον ελληνικό λαό, που δεν μπορεί να καλύψει βασικές ανάγκες (το 2024 το 21,9% όσων στην Ελλάδα χρειάστηκαν ιατρική εξέταση ή θεραπεία δεν κατάφεραν να την λάβουν λόγω κόστους, αναμονής ή απόστασης - το υψηλότερο ποσοστό στην ΕΕ), την στιγμή που οι δημόσιες δαπάνες για την υγεία έχουν μειωθεί κατά 20% και για την παιδεία κατά 10% (περίοδος 2009-2023), οι δαπάνες για πολεμικό εξοπλισμό αναμένεται να αυξηθούν στο 3,6% του ΑΕΠ από 2,4% το 2025. Ταυτόχρονα, το ελληνικό κράτος δυναμώνει τις σχέσεις του σε στρατιωτικό, οικονομικο και ενεργειακό επίπεδο με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, υπεύθυνου για την γενοκτονία του λαού της Παλαιστίνης και την γενικότερη αστάθεια στην Μέση Ανατολή που οξύνθηκε μετά την συντονισμένη ιμπεριαλιστική επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν.ξεκίνησε με την επέμβαση ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν.
Σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης μας σέρνει στο πολεμικό σφαγείο για τα συμφέροντα των λίγων, απαξιώνοντας τις λαϊκές ανάγκες και την ίδια τη ζωή των εργαζόμενων. Η συμμετοχή της Ελλάδας στους μεγάλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, όπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ, ενισχύει και ανατροφοδοτεί την εξάρτηση της χώρας από αυτούς, κάτι που αντανακλάται στη δομή του ελληνικού καπιταλισμού. Η ελληνική αστική τάξη βλέπει την ανέλιξή της μέσα από τις γραμμές των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, διεκδικώντας τον δικό της ρόλο και μερίδιο μέσα στους αιματηρούς ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Για τα συμφέροντα αυτής και των ιμπεριαλιστών προτύπων της, η Ελλάδα μετατρέπεται σε ένα απέραντο ΝΑΤΟϊκό ορμητήριο, σε μια χώρα-βάση που ανοίγει τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις και την επικράτειά της για τις πολεμικές επιχειρήσεις και τους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Όσο η χώρα φορτώνεται με στρατιωτικές υποδομές και πολεμικό υλικό, τόσο γίνεται και πιο εκτεθειμένη, μετατρέπεται σε πιθανό στόχο αντιποίνων και βάζει τον ελληνικό λαό στη θέση του συνένοχου στους πολέμους που διεξάγονται στις πλάτες και στο όνομα του. Την ίδια ώρα, με εντολές και κατευθύνσεις της ΕΕ, η πολεμική οικονομία μπαίνει όλο και βαθύτερα στη ζωή μας μέσα από σχέδια όπως το ReArm Europe και το SAFE. Δισεκατομμύρια για όπλα, πυραύλους, πολεμικά πλοία και μαχητικά, την ώρα που για τις ανάγκες του λαού περισσεύουν η λιτότητα, η ακρίβεια και η ανασφάλεια. Η κούρσα των εξοπλισμών και οι ανταγωνισμοί για τον έλεγχο των αγορών, των δρόμων ενέργειας και των γεωπολιτικών ζωνών βαφτίζονται «εθνική ενότητα» και μετατρέπουν ολόκληρες κοινωνίες σε καύσιμη ύλη μιας μηχανής που δουλεύει για τα κέρδη του κεφαλαίου. Και τελικά, ο λογαριασμός αυτής της πολεμικής προετοιμασίας δεν πληρώνεται από αυτούς που αποφασίζουν και κερδίζουν, αλλά από τους εργαζόμενους, τη νεολαία και τον λαό, που καλούνται να πληρώσουν με το εισόδημά τους, με τον ιδρώτα τους και, αν χρειαστεί, ακόμα και με το αίμα τους.
Η ίδια πολιτική της υποβάθμισης των λαϊκών αναγκών και της λογικής του κέρδους αποτυπώνεται κι αυτό το καλοκαίρι με τον πιο τραγικό τρόπο, με τις καταστροφικές πυρκαγιές της χώρας. Η αιτία για την τραγική κατάσταση με τις πυρκαγιές, παρά τα όσα λέει με περίσσιο θράσος η κυβέρνηση περί της κλιματικής αλλαγής ή των εμπρηστών, είναι το ίδιο το αστικό κράτος που θυσιάζει τις ζωές των ανθρώπων και τον φυσικό πλούτο της χώρας στον βωμό της πολυπόθητης ανάπτυξης, που μεταφράζεται τελικά σε κέρδη για το κεφάλαιο και μεγαλύτερο κόστος για την εργατική τάξη. Οι πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων, η υποστελέχωση των δημόσιων υπηρεσιών δασοπυρόσβεσης, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, η ανυπαρξία αντιπυρικών ζωνών και τα ελάχιστα μέσα δασοπυρόσβεσης έχουν οδηγήσει σε αυτή την οικτρή κατάσταση. Σε Βοιωτία, Εύβοια, Κρήτη, Χαλκιδική, Σαλαμίνα και πολλές άλλες περιοχές η συνολική καμένη έκταση ανήλθε σε 306.240 στρέμματα με τραγικό απολογισμό τον θάνατο 5 πυροσβεστών και 3 συνανθρώπων μας στη Θεσσαλονίκη, τον αφανισμό ολόκληρων περιοχών και την καταστροφή κόπων μιας ζωής του βιοπαλαιστή λαού. Με την επιλεκτική ανικανότητα του αστικού κράτους και τα δασοκτόνα νομοσχέδια των τελευταίων χρόνων,τα βουνά και τα δάση αφήνονται στην τύχη τους απέναντι σε φωτιές και πλημμύρες, ενώ οι μεγάλες κατασκευαστικές και ενεργειακές εταιρίες είναι έτοιμες να πέσουν σαν κοράκια στο κουφάρι που έγινε η κατεστραμμένη γη.
Και η επίθεση στην εργατική τάξη και η υποβάθμιση της ζωής της συνεχίζεται. Ενώ στη φετινή ΔΕΘ η κυβέρνηση θα μιλήσει για «στήριξη των εργαζομένων» και ενίσχυση των εργασιακών δικαιωμάτων, η πραγματικότητα είναι αυτή της εντατικοποίησης με την θεσμοθέτηση και της 13ωρης εργασίας και της διαρκούς πίεσης για περισσότερη δουλειά, της ελαστικής εργασίας και φυσικά της εργοδοτικής αυθαιρεσίας.
Σε αυτό το θέατρο του παραλόγου, έρχονται να προστεθούν οι καθημερινοί τραυματισμοί και δολοφονίες εργατριών και εργατών στους χώρους δουλειάς. Από τις 5 εργάτριες που έχασαν τη ζωή τους στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα, μέχρι τον εργαζόμενο που σκοτώθηκε στον Ασπρόπυργο τον Ιούλιο μετά από έκρηξη, μαζί με 10 ακόμη εργαζόμενους που τραυματίστηκαν, η λίστα των νεκρών και σακατεμένων εργατών και εργατριών εξαιτίας ελλείψεων και παραλείψεων των εργοδοτών μεγαλώνει. Το πρώτο εξάμηνο του 2026 καταγράφηκαν πάνω από 80 δολοφονίες εργατών/-τριών και τουλάχιστον 138 τραυματισμοί. Δεν έχουμε αυταπάτες, δεν είναι ατυχήματα- είναι ξεκάθαρες δολοφονίες, αφού το ζύγι γέρνει πάντα προς τη μεριά του κέρδους παρά της ανθρώπινης ζωής.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η κυβέρνηση θα προσπαθήσει για άλλη μια φορά να παρουσιαστεί ως σύμμαχος και προστάτης του λαού, αποκρύπτοντας τον πραγματικό ρόλο του αστικού κράτους. Ενός κράτους που, με την καταστολή ενάντια σε όσους αγωνίζονται, την ποινικοποίηση των κοινωνικών, φοιτητικών και εργατικών αγώνων, τον περιορισμό της συνδικαλιστικής δράσης και την προστασία των συμφερόντων της αστικής τάξης, διαμορφώνει ενεργά και ξεκάθαρα τους όρους για την κερδοφορία του κεφαλαίου.
Απέναντι, λοιπόν, στην κλιμάκωση αυτής της ταξικής επίθεσης, δεν μπορούμε να μείνουμε θεατές. Απέναντι στις κυβερνητικές πολιτικές που υπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου, στην ακρίβεια, την εργασιακή εκμετάλλευση, την υποβάθμιση της δημόσιας υγείας και παιδείας, την καταστολή και την πολεμική εμπλοκή, είναι καθήκον μας να αντισταθούμε. Η πολιτική και ταξική ανασυγκρότηση των εργατικών και κοινωνικών αντιστάσεων, η οργάνωση στους χώρους δουλειάς, στις σχολές και στις γειτονιές και η σύνδεση των επιμέρους αγώνων σε ένα μαζικό, συλλογικό και ανυποχώρητο κίνημα αποτελούν αναγκαία προϋπόθεση για να αντιστρέψουμε την κατάσταση.
Να μετατρέψουμε την οργή και την αγανάκτηση σε συλλογική οργάνωση και αγώνα, απέναντι σε μια πολιτική που θέλει να μας πείσει πως δεν υπάρχει εναλλακτική.
Να μείνουμε μπροστά, να περάσουμε στην αντεπίθεση!
ΜΟΝΟ Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΝ ΛΑΟ ΜΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ ΤΑΞΙΚΟ!
Όλοι & όλες στη διαδήλωση εν όψει της ΔΕΘ | Σάββατο 5/9 στις 18:00 στην Καμάρα
Διαρκής Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση
ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΦΟΒΟ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ-ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΔΟΜΕΣ
Υποσχέσεις, μεγάλα λόγια που θα ξεχαστούν σε λίγους μόλις μήνες όπως τα σκάνδαλα, δωράκια σε εφοπλιστές και μπατζανάκια, πολεμολαγνεία, παντού πρωτιές και νίκες του έθνους και της οικονομίας. Μια από τα ίδια ξανά.
Η φετινή συγκυρία της ετήσιας εξαγγελίας-προεκλογικής καμπάνιας της ΔΕΘ εντάσσεται σε μία συνθήκη κοινωνικής κανονικοποίησης της υποτίμησης της καθημερινότητας αλλά και της ίδιας της αξίας της ζωής. Από τη μία μετράμε περισσότερους/ες από 10 νεκρούς/ές από τις πυρκαγιές του καλοκαιριού και από την άλλη ερχόμαστε ολοένα και πιο κοντά με τον ίδιο τον πόλεμο και τις συνέπειες του, όπως η αύξηση του κόστους βασικών αγαθών και της ενέργειας. Σε όλες τις περιπτώσεις, η κοινωνία είναι η μόνη χαμένη.
Η κοινωνία βιώνει μία μόνιμη συνθήκη ανασφάλειας, κρίσης και φόβου. Μία συνθήκη όπου καλείται να προσαρμοστεί στα απανωτά χτυπήματα που δέχεται, με μοναδικό στόχο να επιβιώσει. Ιδιαίτερα στην μετά-covid εποχή όλη η οικονομική, κοινωνική και πολιτική ζωή αποτελεί μία κατάσταση συνεχούς και έκτακτης ανάγκης και κρίσης. Η σταδιακά σταθερα αυξανόμενη υποτίμηση της ζωής (ακρίβεια, υγεία, κοινά αγαθά, εργασιακά, γυναικοκτονίες - έμφυλη βία, κρατικές δολοφονίες, καταστροφές) εισπράττεται με τη μορφή και τη δύναμη της συνηθειας. Βασικό εργαλείο σε αυτήν την εγκαθίδρυση παίζει και η θανατοπολιτική και ρατσιστική ρητορική μίσους της Κυριαρχίας ως προς κοινωνικές ομάδες όπως οι μετανάστ(ρι)ες και οι Ρομά.
Καταλήγοντας στην διαρκή άνοδο της Ακροδεξιάς και σε βίαιες καταστάσεις κοινωνικού κανιβαλισμού, όπως παρατηρείται τελευταία και στη νεολαία. Κι εκεί, όμως, η Εξουσία επιβάλει ένα πλαίσιο αποκλειστικά ποινικοποίησης και αυστηροποίησης. Χωρίς καμία μέριμνα και ενημέρωση, με μόνο στόχο την ενοχοποίηση της κοινωνικής ομάδας, ενώ από μόνο του το γεγονός πως μιλάμε για παιδιά το κάνει αρκετά επικίνδυνο.
Έτσι, δημιουργείται ένας ανθρωπότυπος γεμάτος φόβο και καταπίεση με την αφαίρεση της ικανότητας να φανταστεί μια καλύτερη ή άλλη πραγματικότητα με διαφορετικά νοήματα - η ικανότητα να φανταστεί ότι μπορεί να υπάρξει επιλογή. Ένας ιδιώτης αποκομμένος από κάθε τι συλλογικό μέσα στο συνεχές άγχος, στην απογοήτευση και στην απομόνωση, με έναν ατομικιστικό τρόπο σκέψης - ο/η καθένας/μια για την πάρτη του/ης κι εν τέλει στην ματαίωση, ενσωματώνοντας ακόμα και χαρακτηριστικά τραύματος με μία μόνιμη κατάσταση ήττας ως προετοιμασία για τα επόμενα χτυπήματα. Αυτή η εσωτερίκευση μιας ήττας αποτυπώνεται, επίσης, κι εντός του ευρύτερου "κινηματικού" χώρου, μιας και είναι, είτε το επιδιώκει είτε όχι, συνεχώς σε άρρηκτη σχέση με την κοινωνία.
Γι' αυτό οι απαντήσεις σε όλα όσα συμβαίνουν οφείλουν να παραμένουν συλλογικές. Η ίδια η ιδιώτευση και οι ατομικές λύσεις συμπαρασύρουν τον φόβο, την παραίτηση κι εν τέλει την απάθεια. Μπροστά στην εξατομίκευση της εποχής μας και του νεοφιλευθερισμού, να χτίσουμε τις συλλογικές διεκδικήσεις -ακηδεμόνευτες, χωρίς λογικές ανάθεσης και μαχητικές- και τις συλλογικές δομές -αυτοοργάνωσης, αλληλεγγύης, αντίστασης- στο εδώ και στο τώρα και πέρα από το υπάρχον. Για μία ζωή κι όχι επιβίωση που να αξίζει να βιωθεί. Γιατί ότι έχουμε είναι ο ένας την άλλη.
Κάλεσμα στη διαδήλωση της Δ.Ε.Θ.:
Σάββατο 05/09, 18:00, Καμάρα
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ,
ΑΣ ΓΙΝΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΩΤΗΡΕΣ
ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗ ΖΩΗ
ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Η δική μας υπόσχεση θα είναι η συνέχιση του αγώνα
Όλοι/ες στην αντικρατική-αντικαπιταλιστική πορεία της ΔΕΘ
Κάθε χρόνο η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης αποτελεί το μεγαλύτερο πανηγύρι της αστικής δημοκρατίας στην χώρα. Κυβέρνηση και "αντιπολίτευση", έρχονται με ένα τσουβάλι υποσχέσεις για να παρουσιάσουν το πολιτικό τους πρόγραμμα και το έργο τους. Μάλιστα, η φετινή ΔΕΘ σηματοδοτεί πρακτικά την έναρξη της προεκλογικής περιόδου, καθώς οι εκλογές αναμένονται έως την ερχόμενη άνοιξη. Σύντομα θα κληθούμε να κάνουμε την κρίσιμη επιλογή της επόμενης κυβέρνησης, δηλαδή των νέων (ή και των ίδιων) καταπιεστών μας. Πρέπει να επιλέξουμε ποια θα είναι η κυβέρνηση που θα ψηφίζει το ένα αντεργατικό νομοσχέδιο μετά το άλλο. Ποια θα μας πετάει έξω από τα σπίτια μας και θα τα χαρίζει στις τράπεζες. Ποια θα πνίγει μετανάστριες στην θάλασσα και ποια θα τις φυλακίζει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ποια θα αποτελεί έναν από τους βασικούς συμμάχους του Ισραήλ ενώ αυτό συνεχίζει την γενοκτονία στην Παλαιστίνη και σφαγιάζει τους λαούς της Μέσης Ανατολής. Ποια θα καταστρέφει την φύση και θα διαλύει την δημόσια παιδεία και υγεία. Και ποια θα στέλνει τα ένστολα τσιράκια της να μας σαπίσουν στο ξύλο επειδή βγήκαμε στον δρόμο για να διεκδικήσουμε μια ζωή με αξιοπρέπεια.
Όμως, όσες βαρύγδουπες υποσχέσεις και να ακούσουμε, όσους αριθμούς και γραφήματα και να μας δείξουν για την υποτιθέμενη ανάπτυξη, δεν μας πείθουν. Αρνούμαστε να επιλέξουμε ποιοι θα είναι οι εντολοδόχοι των συμφερόντων και των κερδών του κεφαλαίου. Ουσιαστική λύση στα προβλήματα μας μπορεί να έρθει μόνο αν δημιουργήσουμε σχέσεις αλληλεγγύης μεταξύ μας και αν οργανώσουμε και συλλογικοποιήσουμε τον αγώνα μας στον χώρο εργασίας μας, στις σχολές μας, στις γειτονιές μας και σε όλα τα πεδία που υπάρχουμε. Συμμετέχουμε εμείς οι ίδιες και οι ίδιοι άμεσα στην λήψη και εφαρμογή των αποφάσεων μας και στεκόμαστε μακριά από την ανάθεση των ζωών μας σε εκπροσώπους (έμμισθους ή άμισθους, πλούσιους και μη).
Ο πόλεμος μέσα και έξω από τα σύνορα
Όσο στήνονται οι κάμερες και τα μικρόφωνα για να ξεκινήσει η γιορτή, το ελληνικό κράτος έχει τα χέρια του βουτηγμένα στο αίμα, μέσα και έξω από τα σύνορα. Ως βασικός σύμμαχος του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ και μέλος του ΝΑΤΟ, προσφέρει συστηματική βοήθεια στα στρατεύματα του κατοχικού στρατού (IDF) παρέχοντας τους εφόδια, εξοπλισμό και στρατιωτικές βάσεις (Σούδα) ως ορμητήριο για τις επιθέσεις στις χώρες της Μέσης Ανατολής, και φυσικά με την γενοκτονία στην Παλαιστίνη να συνεχίζεται. Η συνενοχή του ελληνικού κράτους είναι δεδομένη, τόσο με την άμεση εμπλοκή του όσο και με το επικοινωνιακό ξέπλυμα που παρέχει στο Ισραήλ.
Το γενικότερο πολεμικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί, με τον πολυετή πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας, τον πόλεμο των ΗΠΑ στο Ιράν και τις επεμβάσεις στην Βενεζουέλα, ωφελεί μονάχα τα συμφέροντα του Κεφαλαίου. Κέρδη από την πολεμική βιομηχανία και την παραγωγή όπλων, κέρδη από την ενέργεια, κέρδη από την αύξηση τιμών, κέρδη από κατασκευαστικές και real estate στα ισοπεδωμένα εδάφη. Ταυτόχρονα, βλέπουμε διαρκή αύξηση των αμυντικών δαπανών, με το ελληνικό κράτος να δίνει απλόχερα δισεκατομμύρια για αγορά φρεγατών, μαχητικών αεροσκαφών κλπ, την εντατικοποίηση της στρατιωτικής θητείας και την επέκταση της στις γυναίκες. Οι ίδιοι που πλουτίζουν πάνω στα πτώματα, μας ζητάνε να θυσιαστούμε για χάρη τους, για την υπεράσπιση της "πατρίδας" με πρόσχημα την "εθνική ενότητα", την ενότητα δηλαδή μεταξύ των σφαγέων και των καταπιεσμένων. Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι ο ξεριζωμός των ανθρώπων από τα σπίτια τους στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν τον θάνατο και να καταφέρουν να επιβιώσουν.
Το ελληνικό κράτος, αφού πρώτα έχει συνδράμει και με το παραπάνω σε αυτήν την κατάσταση, όταν οι μετανάστες φτάνουν στα εδάφη του, είτε τους διώχνει πίσω (pushbacks), είτε τους δολοφονεί (π.χ. 600 νεκροί στην Πύλο) είτε τους φυλακίζει για μήνες σε κλειστές δομές (στρατόπεδα συγκέντρωσης). Πρόσφατο παράδειγμα η εξέγερση των μεταναστ(ρι)ών στην Σιντική Σερρών, που συγκρούονται επανειλημμένα με τους βασανιστές της αστυνομίας, στην προσπάθεια τους να αποδράσουν από το κολαστήριο. Κάποιοι το κατάφεραν, ενώ όσοι συνελήφθησαν καταδικάστηκαν σε 26 μήνες φυλάκισης.
Ταυτόχρονα, με οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όλα τα κράτη μέλη έχουν αυστηροποιήσει τις διαδικασίες χορήγησης ασύλου αλλά και την λειτουργία των δομών/φυλακών που παραμένουν οι αιτούντες άσυλο, ενώ σε περίπτωση απόρριψης προβλέπεται ακόμη και μεταφορά σε τρίτη χώρα (return hub - η Ελλάδα συμφώνησε με την Ουγκάντα), πιθανότατα με πολύ πιο σκληρούς νομικούς και φυσικούς όρους επιβίωσης για τους ίδιους.
Η επίθεση στην τάξη μας και την κοινωνική βάση εντείνεται
Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση αποφάσισε να δώσει ακόμη 3 δις ευρώ στο σιωνιστικό κράτος δολοφόνο του Ισραήλ για την αγορά της δήθεν αδιάτρητης "Ασπίδας του Αχιλλέα", για τον/την μέσο/η εργαζόμενο/η, ο μισθός δεν φτάνει να καλύψει ούτε τις βασικές ανάγκες, γίνεται καπνός πολύ πριν το τέλος του μήνα.
Η ακρίβεια, που προκαλείται και από την εμπλοκή του ελληνικού κράτους στους συνεχείς πολέμους γύρω μας, έχει χτυπήσει κόκκινο, το κόστος ζωής έχει εκτοξευθεί. Η στέγαση, οι τιμές των ενοικίων και οι λογαριασμοί, φτάνουν να καλύψουν ακόμη και το 60% του μισθού των εργαζομένων. Οι τιμές της ενέργειας έχουν σταθερά ανοδική πορεία και επηρεάζονται από το λεγόμενο "Χρηματιστήριο" που έχει χτιστεί από τους μεγαλοεπιχειρηματίες του κλάδου, με την βοήθεια του κράτους. Οι τιμές των προϊόντων στα σούπερ μάρκετ αυξάνονται ανεξέλεγκτα, όπως και ο πληθωρισμός. Κανένα "καλάθι του νοικοκυριού" δεν μπορεί να καλύψει αυτή την καλπάζουσα άνοδο.
Η κυβέρνηση προσπαθεί να κάνει το άσπρο μαύρο, μιλώντας για την αύξηση των μισθών και του ΑΕΠ, ξεχνάει όμως πολύ βολικά να αναφέρει πως αυτές οι αυξήσεις δεν επηρεάζουν ούτε στο ελάχιστο θετικά την μεγάλη κοινωνική βάση. Οι εικονικοί δείκτες της οικονομίας, προσεκτικά επιλεγμένοι για να κρύβουν την αλήθεια και να μην γίνονται κατανοητοί από τους απλούς ανθρώπους, δεν μπορούν ωστόσο να αντιστρέψουν την πραγματικότητα που βιώνει το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας: Αυτό που ονομάζεται "ανάπτυξη" δεν είναι παρά τα κέρδη του Κεφαλαίου που αυξάνονται, έναντι των συμφερόντων των εργαζομένων που συνθλίβονται.
Πράγματι όλοι οι τελευταίοι εργασιακοί νόμοι έχουν διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο, προκειμένου να απαντήσουν στις πιο σκληρές απαιτήσεις που θέτει το Κεφάλαιο διαχρονικά. Οι συλλογικές συμβάσεις, που δήθεν επέστρεψαν σε κάποιους κλάδους, λειτουργούν με τρόπο που ωφελεί αποκλειστικά τα αφεντικά και δεν έχουν καμία σχέση με την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Η απελευθέρωση του χρόνου εργασίας, τα 13ωρα, καθώς και το "δικαίωμα" απασχόλησης σε περισσότερους από έναν εργοδότες, είναι η ενσάρκωση της πλήρους ελαστικοποίησης της εργασίας. Κυριολεκτικά: Οι εργαζόμενοι/ες γίνονται λάστιχο, καθώς όλα τα παραπάνω συνοδεύονται από την εντατικοποίηση των ρυθμών στην δουλειά, υπό τον φόβο της απόλυσης, αφού η ανεργία παραμένει σε πολύ υψηλά επίπεδα και λειτουργεί ως εφεδρεία για τα αφεντικά. Αυτό που θεσμοθετείται πλέον και επίσημα είναι η εξάντληση των εργαζομένων.
Φυσικά, για να μπορέσει το Κεφάλαιο να λειτουργήσει απρόσκοπτα υπό αυτούς τους όρους, απαιτείται το τσάκισμα της οργανωμένης πάλης των εργαζομένων. Η επίθεση του Κράτους στο δικαίωμα της απεργίας και στον συνδικαλισμό, συνοδεύει τις οικονομικές χαρές προς το Κεφάλαιο.
Κάθε εβδομάδα τέσσερις νεκροί εργάτες
Όλα τα παραπάνω έχουν ως τραγικό αποτέλεσμα την ραγδαία αύξηση των θανάτων στους χώρους εργασίας, των εργοδοτικών δολοφονιών δηλαδή, που ονομάζονται "ατυχήματα" από κράτος και ΜΜΕ, αλλά μόνο τέτοια δεν είναι. Για να εξοικονομήσουν ακόμη περισσότερα χρήματα, μερικές πενταροδεκάρες δηλαδή σε σχέση με τα υπερκέρδη τους, τα αφεντικά πραγματοποιούν περικοπές στα κόστη ακόμη και για τα πιο βασικά μέτρα ασφάλειας και προστασίας των εργαζομένων. Σε αυτή την κατάσταση οφείλουμε να συνυπολογίσουμε τα στραβά μάτια και τις διαχρονικές πλάτες του κράτους στο Κεφάλαιο, μέσω της πλήρους υποβάθμισης και υποστελέχωσης των ελεγκτικών μηχανισμών, των σωμάτων επιθεώρησης εργασίας καθώς και της ασφάλειας στους εργασιακούς χώρους.
Τα τελευταία χρόνια η τάξη μας πληρώνει ιδιαίτερα βαρύ φόρο αίματος στα καπιταλιστικά κάτεργα. Χωρίς να υπολογίζουμε καν τα μη θανατηφόρα ατυχήματα, το 2025 ξεπεράσαμε τους 200 νεκρούς, ενώ το 2026 έχουμε μέχρι στιγμής περίπου 100 θανάτους σε χώρους εργασίας, με πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις αυτές σε Βιολάντα και Ασπρόπυργο. Η συντριπτική πλειοψηφία των θανάτων αυτών θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί, αν υπήρχαν τα κατάλληλα μέτρα ασφαλείας ή αν πραγματοποιούνταν οι απαραίτητοι έλεγχοι από τους αρμόδιους φορείς. Η κυβέρνηση, τα λοιπά κόμματα εξουσίας και οι επιχειρηματίες, όλοι όσοι καμώνονται πως κόπτονται για την ανθρώπινη ζωή, έχουν στα χέρια τους το αίμα εκατοντάδων εργαζομένων. Και είναι αμετανόητοι.
Η πατριαρχική βία ως δομικό συστατικό του συστήματος
Κάθε εβδομάδα βλέπουμε να έρχονται στο φως νέα περιστατικά γυναικοκτονιών και περιστατικών έμφυλης βίας ευρύτερα. Όλα αυτά τα περιστατικά δεν είναι βέβαια «μεμονωμένα παραδείγματα», ούτε αποτελέσματα ψυχικών νόσων μεμονωμένων ανδρών, όπως θέλει να τα παρουσιάζει το κυρίαρχο αφήγημα. Είναι η ακραία έκφραση της Πατριαρχίας, η οποία αποτελεί πυλώνα του καπιταλιστικού συστήματος. Το πατριαρχικό μοντέλο διαπαιδαγωγεί τον άνδρα να αντιλαμβάνεται τη γυναίκα ως ιδιοκτησία του. Το κράτος, από τη μεριά του, όχι απλά δεν προστατεύει ουσιαστικά τα θύματα έμφυλης βίας, αλλά αντίθετα, όλοι οι θεσμοί του (αστυνομία, δικαστήρια κλπ) συστηματικά υποβαθμίζουν, αγνοούν και χλευάζουν τις καταγγελίες, και στην ουσία οπλίζουν το χέρι του κάθε γυναικοκτόνου.
Τα παραδείγματα που επιβεβαιώνουν τον ισχυρισμό αυτό είναι δεκάδες, γι' αυτό και θα αναφέρουμε μόνο 2 που θεωρούμε ενδεικτικά: To πρώτο αφορά το γνωστό σκουπίδι που εμφανίζεται σε τηλεοπτικά πάνελ ως συνδικαλιστής της αστυνομίας και έφτασε μέχρι και να δίνει συμβουλές σε γυναικοκτόνους για να πέσουν στα μαλακά. Το δεύτερο αφορά την δολοφονία της Κ. Γρίβα έξω από το ΑΤ Αγίων Αναργύρων, η οποία προσπάθησε να καταγγείλει πως φοβόταν για την ζωή της λόγω της βίαιης συμπεριφοράς του συντρόφου της και οι αστυνομικοί την απαξίωσαν πλήρως με αποτέλεσμα, λίγες στιγμές μετά, να δολοφονηθεί στο σημείο εκείνο.
Παράλληλα, θύματα της γενικευμένης συντηρητικοποίησης και της επίδρασης που ασκεί η πατριαρχία σε μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, εγχώρια αλλά και διεθνώς, γίνονται καθημερινά και τα μέλη της lgbtqi+ κοινότητας, των οποίων η ίδια η υπόσταση έρχεται σε αντίθεση με τα πατριαρχικά πρότυπα περί οικογένειας και διαιώνισης του έθνους. Η επιείκεια που δείχνουν αστυνομία και δικαστικές αρχές απέναντι σε τέτοιες επιθέσεις, καθώς και η εξάπλωση της ομοτρανσφοβικής προπαγάνδας σε ΜΜΕ και διαδίκτυο, δίνουν θάρρος στους επίδοξους δράστες και πολλαπλασιάζουν τα περιστατικά.
Η απάντηση, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι απλώς περισσότερη αστυνόμευση ή αυστηρότερη νομοθεσία. Χρειάζεται να αντιληφθούμε ότι ο αγώνας ενάντια στην Πατριαρχία οφείλει να είναι μέρος ενός ευρύτερου αγώνα που αμφισβητεί και πολεμά τα κράτη και το υπάρχον οικονομικό σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση και στην επιβολή της εξουσίας του ισχυρότερου στον πιο αδύναμο. Η γυναικεία χειραφέτηση και η απελευθέρωση των lgbtqi+ ατόμων δεν είναι ξεχωριστή υπόθεση από αυτήν της κοινωνικής επανάστασης.
Το ζήτημα όμως δεν μπορεί να μετατεθεί στις μετεπαναστατικές "καλένδες". Παράλληλα, με όπλο την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση πρέπει να δυναμώνουμε τις διεκδικήσεις και να χτίσουμε δίκτυα υποστήριξης, τα οποία θα στηρίζουν με όποιον τρόπο μπορούν γυναίκες και θηλυκότητες που βάλλονται από τέτοιες καταστάσεις. Είναι φανερό ότι μόνο αν βασιστούμε στις δικές μας δυνάμεις μπορούμε να φτάσουμε πιο κοντά σε έναν διαφορετικό κόσμο , απελευθερωμένο από την έμφυλη -καθώς και από κάθε είδους άλλη- καταπίεση.
Η επίθεση στο αναρχικό κίνημα και σε όσους/ες αντιστέκονται
Βιώνουμε σήμερα μια ολοένα και πιο στοχευμένη επίθεση απέναντι στο αναρχικό κίνημα και συνολικά απέναντι σε όσους αντιστέκονται στη δυστοπική πολιτική που επιβάλλεται. Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα στη Θεσσαλονίκη και τη σκευωρία γύρω από την υπόθεση της Marfin, η επίθεση αυτή εντείνεται μέσα από το διαχρονικό αφήγημα της «πάταξης της τρομοκρατίας». ΜΜΕ, αστυνομία και δικαιοσύνη λειτουργούν ως μηχανισμοί καταστολής, στοχοποιώντας μετανάστριες, φοιτητές, εργαζόμενες και αγωνιστές, επιχειρώντας να διασπάσουν την κοινωνική βάση και να ποινικοποιήσουν κάθε μορφή αντίστασης.
Δεν είναι τυχαίο φυσικά πως στο στόχαστρο βρίσκεται το αναρχικό κίνημα, καθώς αποτελεί ένα από τα πιο μαχητικά και συνεπή κομμάτια της τάξης μας, με σταθερή θέση απέναντι σε κάθε μορφή καταπίεσης και εκμετάλλευσης και με αδιαπραγμάτευτη εναντίωση στην εξουσία, το κράτος και το κεφάλαιο. Δεν ξεχνάμε πως, οι ίδιοι μηχανισμοί καταστολής που σήμερα στοχοποιούν τους αγωνιστές, είναι εκείνοι που ευθύνονται για την κρατική βία και τις δολοφονίες, όπως στην πρόσφατη περίπτωση του 20χρονου στο Άργος και εκατοντάδες ακόμη παρόμοια περιστατικά. Είναι γνωστό πως το αναρχικό κίνημα βρίσκεται διαχρονικά αντιμέτωπο με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Όσο κι αν επιχειρούν όμως να το φιμώσουν, να το απομονώσουν και να το λυγίσουν, να είναι βέβαιοι πως δεν θα τα καταφέρουν. Η απάντηση μας παραμένει συλλογική: αλληλεγγύη, οργάνωση και αντίσταση.
Η υποχώρηση και η παραίτηση ποτέ δεν ήταν επιλογή
Όλοι/ες εμείς οι καταπιεσμένοι και οι εκμεταλλευόμενες, η πολυεθνική εργατική τάξη, δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα που στήνουν για άλλη μια φορά οι κάθε είδους "σωτήρες", ό,τι χρώμα μανδύα κι αν φορέσουν. Ξέρουμε πια πολύ καλά με τι μοιάζουν οι "ελπίδες" που μας πουλάνε, ενώ παράλληλα υποφέρουμε από τον "ρεαλισμό" του "There is no Alternative", της δήθεν απουσίας εναλλακτικής στον καπιταλισμό. Οφείλουμε όλοι/ες μας -όσοι και όσες δηλαδή έχουμε πραγματικό συμφέρον, αλλά και την επιθυμία να αλλάξει αυτός ο κόσμος- να αποτινάξουμε από πάνω μας το πέπλο της παραίτησης και της υποχώρησης, όσο σκληρή και αν μοιάζει η καθημερινότητα, όσο παντοδύναμος κι αν φαντάζει ο εχθρός.
Δεν πρέπει να λησμονούμε ποτέ πως η μοναδική προοπτική, η μοναδική πραγματική ελπίδα, βρίσκεται στην συνέχιση των κοινωνικών και ταξικών αγώνων, των αντιστάσεων και των οδοφραγμάτων που στήνουμε απέναντι στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα, καθώς και της επαναστατικής εναλλακτικής που εμείς οι ίδιοι/ες θα χτίσουμε, όλοι/ες μαζί, συλλογικά και από τα κάτω. Μπορεί σήμερα ένας κόσμος ισότητας, ελευθερίας, αλληλεγγύης να μοιάζει μακρινός και ουτοπικός, όμως, αν για εμάς δεν υπάρχει εναλλακτική, αυτή αφορά την συνέχιση του αγώνα. Του αγώνα για την κατάκτηση αυτού που θέλουν να μας πείσουν πως φαντάζει "αδύνατο". Όλοι αυτοί οι "ρεαλιστές", που επικαλούνται το "εφικτό" και εννοούν την συνέχιση της καταπίεσης και την εκμετάλλευσης.
Όλοι και όλες στους δρόμους!
Όλοι και όλες στην αντικρατική και αντικαπιταλιστική διαδήλωση για την ΔΕΘ: Σάββατο 5/9, 6μμ, Καμάρα.
Σχηματίζουμε κοινό μπλοκ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της Libertatia-συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό και της Αναρχικής Ομάδας Πυρανθός.
Οριζόντια Κίνηση - Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό
H ΔΕΘ φέτος μας βρίσκει στην έναρξη μιας -άτυπης ακόμη- προεκλογικής περιόδου. Η κυβέρνηση βρίσκεται σε διαδικασία πολυεπίπεδης πόλωσης στην κοινωνία με στόχο τη συσπείρωση του ακροδεξιού ακροατηρίου, διεξάγοντας την πιο επιθετική μορφή πολιτικής στους καταπιεσμένους. Μία ακόμη χρονιά η πόλη θα γεμίσει με χιλιάδες μπάτσους προς υλοποίηση του δόγματος «νόμος και τάξη» των κυβερνώντων.
Οι πλασματικές κυβερνητικές εξαγγελίες που αναμένονται από την κυβέρνηση στη ΔΕΘ φέτος δεν πρόκειται να βελτιώσουν τη διαβίωση μας ούτε στο ελάχιστο. Η κοινωνία ρημάζεται από τη φτώχεια και την αυξανόμενη εργασιακή καταπίεση με τις επιπτώσεις στην τάξη μας να είναι πολλαπλάσιες. Διανύουμε άλλη μια χρονιά με ακόμη μεγαλύτερη «απελευθέρωση» των εργασιακών σχέσεων και με σωρεία εργατικών ατυχημάτων και δυστυχημάτων ως αποτέλεσμα των πολιτικών κράτους και κεφαλαίου. Ταυτόχρονα, η ακρίβεια από το κόστος στέγασης μέχρι και τα βασικά αγαθά επιβίωσης δυσχεραίνουν τις συνθήκες ζωής της πλειοψηφίας με τους μισθούς να μην φθάνουν ούτε για τα βασικά.
Την ίδια στιγμή, ο πλανήτης φλέγεται από τους πολέμους, τις γενοκτονίες και τις συρράξεις. Ο πόλεμος, τόσο ως απειλή όσο και ως προετοιμασία, αποτελεί δομικό συστατικό των σύγχρονων κρατών. Παρά τη φαινομενική παύση των εχθροπραξιών στην Παλαιστίνη, οι βομβαρδισμοί, οι καταστροφές, οι δολοφονίες πολλών χιλιάδων ανθρώπων, ο αποκλεισμός της Γάζας και η απαγόρευση ανθρωπιστικής βοήθειας που πραγματοποιούνται τα τελευταία τρία χρόνια από το Ισραήλ συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό. Το ελληνικό κράτος συμμετέχει ενεργά στις πολεμικές συρράξεις ανά την υφήλιο, αποτελώντας ένα από τα πιο ενεργά μέλη της δολοφονικής συμμαχίας του ΝΑΤΟ και συνδράμει με στρατό και πολεμικό υλικό τους δολοφόνους της συμμαχίας ΗΠΑ - Ισραήλ. Παρά την σφοδρή οικονομική κρίση που ταλανίζει την κοινωνία τις τελευταίες δύο δεκαετίες, το ελληνικό κράτος είναι διαχρονικά από τους ισχυρότερους οικονομικά συνεισφέροντες στο ΝΑΤΟ. Αντίθετα, στα πεδία της κοινωνικής πρόνοιας, της εκπαίδευσης και της περίθαλψης τα ποσά που επενδύονται είναι μηδαμινά.
Συνυφασμένη με τη στρατιωτικοποίηση και την ανύψωση του εθνικισμού εντός του κοινωνικού ιστού που επιχειρείται από τους εξουσιαστές είναι και η άνοδος της ακροδεξιάς τόσο σε τοπικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Σύσσωμη η ακροδεξιά, παρόλη την πολυδιάσπαση της, αποτελεί την πιο επιθετική μορφή επιβολής στο κοινωνικό σώμα των πολιτικών του (μεγάλου) κεφαλαίου καθώς και της πειθάρχησης και καταστολής κάθε αγωνιζόμενης κίνησης.
To κράτος επενδύει αδιάλειπτα στο φόβο και στην καταστολή. Τόσο σε θεσμικό πλαίσιο με συνεχείς νόμους και διατάξεις όσο και στο επίπεδο των αυθαιρεσιών, οι εξουσιαστές επιχειρούν να εξαλείψουν κάθε μορφή αντίστασης. Από τις επιθέσεις σε συγκεντρώσεις και πορείες, τις εκκενώσεις χώρων αγώνα μέχρι τις συλλήψεις και φυλακίσεις αγωνιστών και τις γελοία κακοστημένες σκευωρίες τύπου Marfin, το κράτος είναι εδώ για να επιβεβαιώσει ότι είναι ο μόνος τρομοκράτης. Επιπλέον, ο άνευ όρων και χρονικού ορίου εγκλεισμός των μεταναστ(ρι)ών στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και το τσάκισμα των εξεγέρσεων που εκδηλώνονται (Σιντική) αλλά και οι σφαίρες στο ψαχνό που έχουν γίνει συνήθεια των μπάτσων, όπως η δολοφονία του Θοδωρή στο Άργος, επικυρώνουν την πιο βάναυση και σαδιστική μορφή της βίας των εξουσιαστών.
Το ξεπέρασμα της θανατοπολιτικής που επιβάλλουν πολυεπίπεδα κράτος και κεφάλαιο περνάει μέσα από το δρόμο, με στόχο την υπεράσπιση των κεκτημένων μας και τη συλλογική αναβάθμιση των ζωών μας. Σύσσωμο το "δημοκρατικό τόξο" καλλιεργεί τις εκλογικές αυταπάτες. Η μεν αριστερά για να αναπαράγει την ύπαρξή της. Η δε αντιπολιτευόμενη δεξιά και η σοσιαλδημοκρατία για να αποτελέσουν τη συνέχεια της διαχείρισης του κράτους προς όφελος του κεφαλαίου. Μέσα από την αυτοοργάνωση της κοινωνίας και τους συλλογικούς ακηδεμόνευτους αγώνες των καταπιεζόμενων να μπλοκάρουμε την εργασιακή επισφάλεια, τη περαιτέρω υποβάθμιση των ζωών μας, την πολεμική απειλή και προετοιμασία, τη γενοκτονία των Παλαιστινίων και να τσακίσουμε την κρατική και παρακρατική καταστολή.
ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ - ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
Σάββατο 05/09/2026
Καμάρα στις 18:00 μμ
pyranthos.org
Αναρχική ομάδα Θεσ/νικης Πυρανθός
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ - ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΕΝΟΨΕΙ ΤΗΣ ΔΕΘ /
ΣΑΒΒΑΤΟ 5/09 18.00 ΚΑΜΑΡΑ
Για ακόμα μια χρονιά, το επιχειρηματικό και πολιτικό πανηγύρι της ΔΕΘ βρίσκεται προ των πυλών. Η πόλη μπαίνει σε γιορτινούς ρυθμούς για χάρη των τουριστών και των «επισήμων», τα άρθρα και οι αναλύσεις περί επιχειρηματικής καινοτομίας και άλλες φιλελεύθερες παπάτζες πληθαίνουν και, φυσικά, πολιτικοί όλων των κομματικών μπαντών εξαγγέλουν υποσχέσεις, οι οποίες μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου θα έχουν ξεχαστεί. Η ιδιαιτερότητα της φετινής ΔΕΘ είναι ότι αποτελεί για όλα τα αστικά κόμματα μια μεγάλη, άτυπη, προεκλογική ευκαιρία εξασφάλισης της μέγιστης δυνατής πολιτικής υπεραξίας. Και ταυτόχρονα, η ελληνική κοινωνία κοιτάει κατάματα την άβυσσο, την οποία της προσφέρει απλόχερα η αδιάκοπη επέλαση του κεφαλαίου και του κρατικού αυταρχισμού.
Είναι γνωστό τοις πάσι ότι ένα μεγάλο κομμάτι των πρωθυπουργικών εξαγγελιών θα αφορά μία σειρά από φορολογικές και λοιπές οικονομικές ελαφρύνσεις και ανοίγματα, ύψους 1,5 δισεκατομμυρίων ευρώ για το κοιμό καλό. Μερικές από αυτές τις εξαγγελίες αφορούν μειώσεις στον ΕΝΦΙΑ, αυξήσεις σε κατώτατους μισθούς και συντάξεις (της τάξεως των 30-40 ευρώ), αυξήσεις στους μισθούς των ένστολων) κ.ά.. Όλα αυτά ως μια απέλπιδα προσπάθεια μιας κυβέρνησης, που έχει λεηλατήσει όλες τις κοινωνικά αγαθά και ακολουθεί το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού με τρόπο που θα ζήλευε μέχρι και η Θάτσερ. Αλήθεια, αυτές οι κάλπικες υποσχέσεις είναι αρκετές για να βελτιώσουν την καθημερινότητα μας; Και μπορούν να αντισταθμίσουν, έστω στο ελάχιστο, το οικονομικό και ανθρώπινο κόστος των πολιτικών του κράτους και των καπιταλιστών; Το ανεξέλεγκτο ξεπούλημα δημοσίων αγαθών, όπως την παιδεία, την υγεία (βλέπε ΕΣΥ) και τον ΟΣΕ που οδήγησε στο κρατικοκαπιταλιστικό έγκλημα των τεμπών με 57 ανθρώπους νεκρούς στον βωμό του κέρδους; Τον θάνατο του 20χρονου Θοδωρή Ζαβραδινού που δέχτηκε 20 σφαίρες μπάτσων επειδή δε σταμάτησε με το αμάξι σε έλεγχό τους; Τους αντεργατικούς νόμους, όπως την θεσμοποίηση του 13ώρου, τα εργατικά ατυχήματα και τις εργοδοτικές δολοφονίες (ελεύθερος ο εργοστασιάρχης της ΒΙΟΛΑΝΤΑ που πήρε στον λαιμό του 5 εργάτριες); Τα οικονομικά σκάνδαλα, με πιο πρόσφατο αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ; Την ανεργία, την αβεβαιότητα για το μέλλον και το άγχος της επιβίωσης; Ή την στεγαστική κρίση που ολοένα οξύνεται και μέσω των ανοιγμάτων με τις Golden Visa, κυρίως σε ισραηλινά κεφάλαια, δημιουργούνται νέα, ακόμα πιο ισχυρά εταιρικά μονοπώλια στον χώρο του real estate;
Η πιο σκληρή έκφανση της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας, αυτού του απάνθρωπου και καταπιεστικού συστήματος, καθίσταται κάτι παραπάνω από αντιληπτή στο διεθνές πεδίο με τις πολεμικές συγκρούσεις ανά τον κόσμο να πληθαίνουν και να φέρνουν την κοινωνική βάση αντιμέτωπη με την φτώχεια, την εξαθλίωση, τον τρόμο, τον θάνατο. Με τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού να βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη και να μετράει πλέον πάνω από 70.000 νεκρούς, με τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων σε Ιράν, Λίβανο, Σουδάν και Ουκρανία, με την αιματηρή καταστολή των εξεγερμένων σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, γίνεται σαφές πως το κρατικοκαπιταλιστικό σύστημα εξακολουθεί να υπάρχει και να αναπαράγεται πάνω στο αίμα των χιλιάδων ανθρώπων που θυσιάζονται από την άρχουσα τάξη στο βωμό του κέρδους και του παγκόσμιου οικονομικού ανταγωνισμού. Το ελληνικό κράτος, μάλιστα, αποτελώντας σημαντικό κρίκο της δολοφονικής συμμαχίας ΝΑΤΟ-ΗΠΑ-Ισραήλ, λειτουργεί νομοτελειακά ως αρωγός στην όξυνση του παγκόσμιου ανταγωνισμού και συμβάλλει έμπρακτα στην εντατικοποίηση και τη γενίκευση των πολεμικών συρράξεων. Ένας απ'τους τρόπους με τους οποίους κινείται προς αυτήν την κατεύθυνση είναι η ολοένα και βαθύτερη σύνδεση του ιδιωτικού κεφαλαίου με την τριτοβάθμια εκπαίδευση και πιο συγκεκριμένα με τη λειτουργία ερευνητικών προγραμμάτων στα πανεπιστήμια τα οποία αφορούν την πολεμική βιομηχανία. Πληθώρα ερευνητικών προγραμμάτων σε ιδρύματα όπως το ΕΜΠ, το ΑΠΘ και το ΠΑΜΑΚ στοχεύουν στην ανάπτυξη συστημάτων επιτήρησης συνόρων, τεχνολογιών για αμυντικούς εξοπλισμούς, σχεδιασμό drones για τη διαφύλαξη θαλάσσιων συνόρων, ενώ παράλληλα λαμβάνει χώρα η σύναψη δεκάδων μνημονίων συνεργασίας των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων με τον στρατό, μετατρέποντας με αυτόν τον τρόπο την εκπαίδευση σε έναν ακόμη χώρο παραγωγής τεχνογνωσίας προς όφελος των κρατικών και πολεμικών σχεδιασμών.
Η επίθεση στην Παιδεία εντείνεται χρονιά με τη χρονιά στα πλαίσια της συνολικής αναδιάρθρωσης της εκπαίδευσης η οποία και επιτάσσει την μετατροπή της σε ένα εργαλείο αναπαραγωγής του συστήματος, των υπαρχουσών σχέσεων εξουσίας και των ταξικών φραγμών. Σε μια γενικότερη προσπάθεια εκποίησης των κοινωνικών αγαθών, η εκπαίδευση, συνιστώντας τον ακρογωνιαίο λίθο, τείνει να αποτελεί ολοένα και περισσότερο προνόμιο λίγων, το κοινωνικό της πρόσημο αλλοιώνεται και ο χαρακτήρας που λαμβάνει βρίσκεται σε ευθυγράμμιση με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας και της οικονομικο-πολιτικής ελίτ, με τα συμφέροντα δηλαδή του Κράτους και του Κεφαλαίου. Πιο συγκεκριμένα, από τα σχολεία μέχρι τα Πανεπιστήμια, οι αποκλεισμοί γιγαντώνονται με την εφαρμογή νόμων που λειτουργούν εις βάρος της ταξικής πλειοψηφίας, ιδρυματοποιώντας την εκπαίδευση στον βαθμό που θα μπορέσει να επιτελέσει τον αναγκαίο οικονομικό ρόλο που απαιτεί το κρατικο-καπιταλιστικό σύστημα και η αγορά. Η επιχειρηματική αυτή λογική αναδύεται στην επιφάνεια πολύ πριν την ένταξη στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με τα σχολεία να συντάσσονται με τον ιδιωτικό τομέα και να μεταλλάσσονται σε στείρα εξεταστικά κέντρα με ΕΒΕ, τράπεζες θεμάτων, εθνικά απολυτήρια, πολυδάπανα φροντιστήρια, ίδρυση ωνάσειων σχολείων, αξιολογήσεις και αυτονομήσεις σχολικών μονάδων κ.ο.κ. Οι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας διέπουν και την τριτοβάθμια εκπαίδευση όπου και ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι/ες με διαρκή και χρόνια υποβάθμιση και υποστελέχωση, εργολαβίες στη σίτιση, ευτελιστικές συνθήκες διαβίωσης στις εστίες, θεμελίωση των σπουδών και των ερευνητικών προγραμμάτων σε λογικές κόστους- κέρδους, με την έρευνα να εργαλειοποιείται προς όφελος των ιδιωτών, των επιχειρήσεων και, πλέον, της πολεμικής βιομηχανίας. Επιπλέον, στον άξονα των αναδιαρθρώσεων και της εμπορευματοποίησης της παιδείας, κορωνίδα αποτέλεσε και η νομιμοποίηση από το κράτος της ίδρυσης και λειτουργίας μη κρατικών πανεπιστημίων με την αναθεώρηση του άρθρου 16, νόμος που έρχεται σαν επιστέγασμα των πολιτικών προηγούμενων δεκαετιών -και από διαδοχικές κυβερνήσεις-, αποτελώντας μέρος ενός ευρύτερου κρατικού σχεδιασμού: τηναναδιάρθρωση του συνόλου των σχέσεων που διέπουν την κοινωνική πραγματικότητα, εργασιακών και κοινωνικών, προς το νεοφιλελευθερισμό, την εξατομίκευση, την εντατικοποίηση, τον ανταγωνισμό και την ανισότητα, εγκαινιάζοντας μια νέα πραγματικότητα, πρωτόγνωρη μεταπολιτευτικά.
Ταυτόχρονα, από την νέα ακαδημαϊκή χρονιά (2026-2027) αναμένεται να ξεκινήσει και ο δεύτερος κύκλος διαγραφών που θα αφορά τις πενταετείς σχολές. Αξίζει να αναφερθεί ότι πέρυσι διαγράφηκαν πάνω από 300.000 φοιτητές και φοιτήτριες. Το κυρίαρχο και χρόνιο αφήγημα περί «οικονομικής επιβάρυνσης» των τμημάτων από τους «αιώνιους φοιτητές» αναιρείται από την πραγματικότητα, αφού μετά το πέρας των ν+2 ετών σπουδών παύουν να ισχύουν τα "προνόμια" της φοιτητικής ιδιότητας. Ακόμη, μέσω των διαγραφών αποσκοπείται η θετική αξιολόγηση του εκάστοτε τμήματος καθώς βασικό κριτήριο αυτής αποτελεί ο αριθμός των εγγεγραμμένων φοιτητών και με βάση αυτόν καθορίζεται και η χρηματοδότησή του, μείωση της οποίας θα οδηγήσει είτε σε συγχώνευση ή ακόμα και σε οριστικό κλείσιμο του. Η αυτόματη διαγραφή φοιτητών που έχουν ξεπεράσει το ανώτατο όριο φοίτησης πέρα από την προφανή συνέπεια που επιφέρει, δηλαδή το πλήγμα στα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα που αναγκάζονται να δουλεύουν παράλληλα με τις σπουδές τους για να βιοποριστούν, έχει και μία άλλη στόχευση στρατηγικής σημασίας για τα σχέδια του κράτους. Αυτή δεν είναι άλλη παρά την επιβολή των διαγραφών ως μέσο πειθάρχησης των φοιτητών. Ουσιαστικά, μέσω των διαγραφών επιτυγχάνεται η διαμόρφωση και θεμελίωση ενός περιβάλλοντος γνώσης, μάθησης και έρευνας εντατικοποιημένου, πλήρως ευθυγραμμισμένου με τα συμφέροντα των ιδιωτών και τις ανάγκες του κεφαλαίου που ουδεμία σχέση έχει με την κοινωνία και τις ανάγκες της και εκθειάζει τον ατομικισμό, τον ανταγωνισμό και τον στείρο καριερισμό.
Στις συνθήκες αυτές όπου τα πανεπιστήμια και ευρύτερα η κοινωνία εισέρχονται σταδιακά σε έναν σύγχρονο ολοκληρωτισμό όπου οι ζωές των ασθενέστερων παρασιτούν και περισσεύουν, ο κρατικός μηχανισμός πασχίζει να περιφρουρήσει τα σχέδια του επιστρατεύοντας κάθε λογής κατασταλτικούς μηχανισμούς προκειμένου να πατάξει οτιδήποτε θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στην εφαρμογή των πολιτικών αυτών που εφαρμόζονται εις βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Προβάλλοντας μια βιτρίνα εξευγενισμού και κάνοντας λόγο για καθαρά πανεπιστήμια με περισσότερο "νόμο, τάξη και ασφάλεια", αποσκοπείται στη πραγματικότητα μια μεταβολή του συσχετισμού δυνάμεων προκειμένου να περιοριστεί το έδαφος από κάθε συλλογικό πυρήνα που αντιστέκεται στην νέα κανονικότητα της κρατικο-καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Με πογκρόμ μαζικών συλλήψεων, εκκενώσεις στεκιών και δομών αγώνα (με πιο πρόσφατη την εκκένωση του Αναρχικού Στεκιού Φιλοσοφικής στο ΕΚΠΑ), εφαρμογή πειθαρχικών διώξεων σε φοιτητές/τριες και σε μέλη ΔΕΠ, τοποθέτηση καμερών στον εντός του campus χώρο και βλέψεις για ελεγχόμενες εισόδους, το κράτος αποσκοπεί αφενός στην τρομοκράτηση και αφετέρου στην παραδειγματική τιμωρία κάθε κεφαλιού που αποφασίζει να μη σκύψει στο έδαφος. Εγκαθιδρύει λοιπόν με αυτόν τον τρόπο μια μορφή σύγχρονου ολοκληρωτισμού που εμπεδώνεται μέσα από την επιβολή της εξατομίκευσης, την επίθεση σε κάθε δυνατότητα συλλογικοποίησης έξω από τα όρια και τον έλεγχο του κράτους και την παγίωση του δόγματος περί μη ύπαρξης οποιασδήποτε εναλλακτικής από την τωρινή κατάσταση, καταστέλλοντας εν τη γεννέσει κάθε κοινωνική ανταρσία.
Ο έλεγχος και η καταστολή οποιασδήποτε αντίδρασης και αντισυστημικής κινητοποίησης της κοινωνικής βάσης αξιολογείται ψηλά στις προτεραιότητες του κράτους: διώξεις και εκδικητικές απολύσεις αγωνιστών, επιθέσεις και διάλυση διαδηλώσεων με χρήση χημικών, απαγορεύσεις συγκεντρώσεων σε συγκεκριμένους χώρους, ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης. Υπενθυμίζουμε πως δύο μέλη του ΕΣΔΕΠ ΑΠΘ αντιμετωπίζουν πειθαρχικές διώξεις έπειτα από παρέμβαση στον υπεύθυνο των εστιών Μιχαηλίδη για τις συζητήσεις περί του νέου κανονισμού που, μεταξύ άλλων, απαγορεύει τη φιλοξενία κοντινού/συγγενικού ατόμου και επισκέψεων εν γένει, μετατρέποντας τον χώρο των εστιών σε στρατόπεδο, ενώ πετάει έξω όσους δεν συμφωνήσουν στους παράνοϊκούς κανόνες. Διαχρονικά, ο αποδιοπομπαίος τράγος της κατασταλτικής πολιτικής του κράτους υπήρξε ο αντιεξουσιαστικός χώρος, που φαίνεται να έχει προτεραιότητα στην ατζέντα της κυβέρνησης. Επιθέσεις σε στέκια και εκκενώσεις καταλήψεων, συλλήψεις άνευ λόγου και αιτίας, επιδρομές σε σπίτια συντρόφων, στοχοποίηση, δικογραφίες από το πουθενά… Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το άνοιγμα (για τρίτη φορά) της υπόθεσης Marfin, 16 χρόνια μετά, με όρους ξεκάθαρης σκευωρίας: «αποκαλυπτικά» mail άγνωστης προέλευσης, «μαρτυρίες» που ξεπερνούν κάθε όριο λογικής, υποτιθέμενη αναγνώριση προσώπων με βάση το ΑΙ, μια εξωφρενική δικογραφία, εισβολές σε σπίτια συντρόφων, σύλληψη και προφυλάκιση τριών άλλων με εντελώς αβάσιμα στοιχεία σε ένα κλίμα τρομοκράτησης και εκδικητικότητας εναντίον των αναρχικών. Ένα ζήτημα στο οποίο αξίζει να δοθεί σημασία, είναι η χρήση νέων τεχνολογιών και της τεχνητής νοημοσύνης για την παρακολούθηση και το φακέλωμα των πολιτών. Εδώ και πολλά χρόνια είμαστε συνηθισμένοι στην πανταχού παρουσία καμερών και συστημάτων παρακολούθησης, έχοντας συνηθίσει τη διαρκή παρουσία ενός μεγάλου αδερφού στους χώρους εργασίας μας, διασκέδασης, ακόμα και στον δρόμο. Η πρόοδος (εάν μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε με τόσο θετικό πρόσημο) της τεχνολογίας επαναπροσδιορίζει την έννοια της παρακολούθησης και της καταστολής, με τα νέα «επιτεύγματα» να φαντάζουν οργουελιανά: Η τεχνολογία παρακολούθησης έχει εξελιχθεί απότομα, με κάμερες ΑΙ να εγκαθίστανται σε κεντρικά σημεία της πόλης με αναγνώριση προσώπων βάσει βιομετρικών στοιχείων, ενώ αναμένεται και η χρήση «αόρατων» καμερών και καμερών τύπου Flock, που μπορούν να διαβάσουν καλυμμένες πινακίδες αυτοκινήτων, να αναγνωρίζουν οχήματα ακόμη και με ελλείπουσες πινακίδες ακόμα και σε πλήρες σκοτάδι, αρχειοθετώντας προφανώς τα δεδομένα που συλλέγουν. Η παρακολούθηση επεκτείνεται και στις ηλεκτρονικές μας επικοινωνίες, με τον νέο κανονισμό της ΕΕ περί Chat Control που εγκρίθηκε στις 9 Ιουλίου να επιτρέπει τον έλεγχο και τη σάρωση μηνυμάτων και φωτογραφιών προτού καν σταλούν (η πληκτρολόγηση και μόνο είναι αρκετή). Τα δεδομένα αυτά θα χρησιμοποιηθούν για το φακέλωμα και τη στοχοποίηση όσων κρίνονται ύποπτοι και επικίνδυνοι για το σύστημα. Την ίδια στιγμή που οι νέες τεχνολογίες και τα κέντρα συλλογής πληροφοριών εκμεταλλεύονται αυθαίρετα φυσικούς πόρους και συμβάλλουν στην άνευ προηγουμένου καταστροφή του περιβάλλοντος, στην Ελλάδα το φετινό καλοκαίρι - όπως και κάθε άλλο - την άφησε καμένη, με καμμένα σπίτια, χαμένες ανθρώπινες ζώες λόγω απουσίας πρόληψης και σωστής διαχείρισης και απέραντες φυσικές εκτάσεις να έχουν γίνει στάχτες και αποκαΐδια, με την υπογραφή της κυβέρνησης, που, αδιάφορη σφύριζε κλέφτικα για ακομα μια χρονιά.
Κόντρα στις λασπολογίες κράτους και παρακράτους εναντίον των αναρχικών, ενάντια σε κομματικές υποσχέσεις και ψεύδη για δήθεν βελτίωση με την ψήφιση άλλων προσώπων στην εξουσία, η πραγματικότητα επιβεβαιώνει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο την πλήρη χρεοκόπηση του κρατικοκαπιταλιστικού συστήματος: πόλεμοι, φτώχεια, ακρίβεια, ανεργία, δυστυχία, καταστροφή του φυσικού οικοσυστήματος, έλεγχος, καταστολή, κατακρεούργηση των κοινωνικών αγαθών. Εμείς, ως αναρχική φοιτητική συνέλευση, προτάσσουμε την οργάνωση στη βάση σε σχολεία, σχολές, χώρους εργασίας και γειτονιές όπου οριζόντια λαμβάνουμε από κοινού αποφάσεις για τις ζωές μας, τη συλλογικοποίηση και την συνεχή ύψωση των αντιστάσεων μας σε κάθε κοινωνικό πεδίο, ώστε με αδιαμεσολάβητο αγώνα, αλληλέγγυα και συντροφικά να διεκδικήσουμε τη ζωή που μας αξίζει, μια ζωή με αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη, ισότητα και ελευθερία.
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΕΣΤΙΕΣ ΑΓΩΝΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΣΧΟΛΕΣ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
Αναρχική Συνέλευση Φοιτητ(ρι)ών Quieta Movere
Κάλεσμα στην αντικρατική αντικαπιταλιστική πορεία της ΔΕΘ, Σάββατο 5/9, Καμαρα, στις 18:00
Συμμετέχουμε στο μπλοκ της ανοιχτής συνέλευσης αλληλεγγύης στα 3 προφυλακισμενα συντροφια
Σε μία περίοδο που το βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης αποτυπώνεται σε κάθε πτυχή των ζωών μας, η φιέστα της ΔΕΘ, που οργανώνεται κάθε χρόνο στη Θεσσαλονίκη, έρχεται να μας υπενθυμίσει ξανά το ίδιο πράγμα. Ο διαρκής ταξικός πόλεμος στον οποίο βρισκόμαστε οξύνεται και γιορτάζεται μέσα από την εξαγγελία νέων μέτρων από την εκάστοτε κυβέρνηση και, φέτος -ενόψει των εκλογών-, μέσα από τη διεξαγωγή ενός προεκλογικού σόου από τα συμμετέχοντα κόμματα. Η απόσταση ανάμεσα στην πραγματική προλεταριακή αντεπίθεση και στην προσδοκία ότι η κάλπη είναι το μόνο που αρκεί ενάντια στις καταπιέσεις που μας βάλλουν είναι τόσο μεγάλη, που φαίνεται μέσα από τις διαρκείς κατασταλτικές προσπάθειες του κράτους απέναντι σε οποιαδήποτε ουσιαστική συλλογική δράση στους χώρους εργασίας, στον δρόμο, στις γειτονιές.
Η ΔΕΘ ως θέαμα
Η πορεία της ΔΕΘ αποτελεί διαχρονικά, με ελάχιστες εξαιρέσεις, μία θεαματική έκθεση ιδεών. Κάθε χρόνο ο κόσμος των κινημάτων καλεί στη συγκεκριμένη πορεία και, ανεξαρτήτως ειλικρινούς ή μη πολιτικής πρόθεσης, καταλήγει συχνά να κάνει μια περιφορά του επιταφείου των απολεσθέντων κοινωνικών κεκτημένων της χρονιάς, υπό την ασφυκτική επίβλεψη αμέτρητων μπάτσων. Από την πλευρά του κράτους στήνεται ένα show στα πρότυπα των μεγάλων expo του εξωτερικού, μία επίδειξη οικονομικής, πολιτικής και κατασταλτικής ισχύος. Απέναντι σε αυτό, η πορεία έχει νόημα μόνο στον βαθμό που παύει να αποτελεί μία ακόμη θεαματική καταγραφή της ήττας μας και γίνεται πεδίο συνάντησης και σύνδεσης των κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Δεν έχουμε ανάγκη από ένα εναλλακτικό πλάνο διακυβέρνησης, αλλά από την ανάδειξη εκείνων των προταγμάτων που διαρρηγνύουν τη μιζέρια και την πολιτική της διαπραγμάτευσης με το κράτος. Αποφεύγοντας την παγίδα του να απαντάμε σε ερωτήματα τα οποία θέτουν οι εξουσιαστές μας σαν να ήμασταν ισότιμοι συνομιλητές, θέλουμε να αναδείξουμε ότι διαπραγμάτευση μεταξύ κυρίαρχων και καταπιεσμένων δεν υφίσταται. Η άρνηση αυτής της σχέσης και των πυλώνων που τη διαιωνίζουν είναι το επίδικο. Μόνο με τη σύνδεση των επιμέρους κοινωνικών αγώνων των κολασμένων προς μία εξεγερσιακή προοπτική μπορούμε να κάνουμε το πέρασμα από την άμυνα στην επίθεση.
Διανύσαμε μία (ακόμα) χρονιά περαιτέρω εξαθλίωσης για την κοινωνική βάση Πολεμική προετοιμασία και καπιταλιστική κερδοφορία.
Ένα πρώτο κομμάτι, στο οποίο θα θέλαμε να σταθούμε, είναι η πολεμική προετοιμασία των κρατών γενικά, και δη του ελληνικού, αλλά και η ενεργή συμμετοχή του σε ενεργά μέτωπα και γενοκτονίες. Το ελληνικό κράτος, λοιπόν, έχει μπει σκόπιμα σε μια περίοδο όπου σπαταλάει μεγάλο μέρος του οικονομικού του προϋπολογισμού σε πολεμικά προγράμματα, τα οποία παρουσιάζει, μάλιστα, ως αναγκαία για τη διασφάλιση της εθνικής άμυνας και των συμφερόντων του. Τους προηγούμενους μήνες, για παράδειγμα, μάθαμε για το πρόγραμμα ReArm Europe, ένα συνολικό στρατηγικό σχέδιο των χωρών της ΕΕ, η αρχική εκτίμηση για τον προϋπολογισμό του οποίου αγγίζει τα 800 δισεκατομμύρια ευρώ. Λίγες μέρες πριν, υπογράφηκε η συμφωνία «Ασπίδα του Αχιλλέα» μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ για την ανάπτυξη του αντιαεροπορικού, αντιβαλλιστικού και αντί-drone Θόλου.
Όλα αυτά εξυπηρετούν διπλό ρόλο στη διαμόρφωση της κοινωνικής πραγματικότητας. Αφενός, τα κράτη επιλέγουν αυτόν τον τομέα παραγωγής, ώστε να διοχετεύσουν τεράστια ποσά εκεί, αφού η πολεμική βιομηχανία αποτελεί ένα τεράστιο πεδίο κερδοφορίας για το ίδιο το κεφάλαιο. Συνεπώς, με όρους καπιταλιστικούς και μεγέθυνσης των κερδών της αστικής τάξης, η πολεμική βιομηχανία είναι ένα «λουκούμι» στα χέρια της κυριαρχίας, που τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, παρουσιάζει ραγδαία ανάπτυξη. Αφετέρου, το κλίμα που καλλιεργείται πάνω σε όλα αυτά από τα κράτη συμβάλλει πάρα πολύ στην καλλιέργεια ενός εθνικού αφηγήματος και στην ανύψωση του εθνικού φρονήματος στο κοινωνικό στρώμαπου τελικά είναι το μόνο που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο όλα αυτά τα πλάνα της αστικής τάξης: το σύγχρονο
προλεταριάτο.
Οι κρίσεις ως όψεις της ίδιας σχέσης
Η πολεμική προετοιμασία, ωστόσο, δεν εμφανίζεται αποκομμένη από τις υπόλοιπες πλευρές της κοινωνικής
πραγματικότητας. Η τελευταία περίοδος έχει παρουσιαστεί ως μία διαδοχή διαφορετικών «κρίσεων»:
οικονομική, υγειονομική, ενεργειακή, επισιτιστική, στεγαστική, κλιματική, πολεμική. Παρότι καθεμία έχει
τη δική της υλικότητα και τις δικές της ιδιαίτερες συνέπειες, δεν μπορούμε να τις αντιλαμβανόμαστε ως
εντελώς ανεξάρτητα γεγονότα. Αποτελούν διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας κοινωνικής σχέσης, της σχέσης
κεφαλαίου-εργασίας και του τρόπου με τον οποίο αυτή αναπαράγεται μέσα από την κρίση. Η κάθε
επιμέρους κρίση γίνεται ταυτόχρονα αφορμή για νέα αναδιάρθρωση, νέα πεδία συσσώρευσης και νέα
μέτρα πειθάρχησης της κοινωνικής βάσης. Η υπόσχεση της «επιστροφής στην κανονικότητα» επανέρχεται
κάθε φορά, μόνο και μόνο για να αντικατασταθεί από την επόμενη κρίση.
Πόλεμος, σύνορα και κρατική πειθάρχηση
Στο ελληνικό κράτος, η κουβέντα που πυροδοτείται στον δημόσιο διάλογο με αφορμή τα παραπάνω αφορά
τη διασφάλιση της εθνικής άμυνας και την ακεραιότητα των συνόρων του, ενάντια σε έναν υποτιθέμενο
κίνδυνο από την Τουρκία ή άλλες γειτονικές χώρες. Το αφήγημα αυτό εύκολα καταρρέει, αν κανείς ρίξει μια
ματιά στα ενεργά μέτωπα στα οποία το ελληνικό κράτος συμμετέχει ήδη κανονικά και παίζει, μάλιστα, και
σημαίνοντα ρόλο. Αποτελεί τον νούμερο ένα ευρωπαϊκό σύμμαχο του κράτους του Ισραήλ στη γενοκτονία
των Παλαιστινίων, συμμετέχοντας σε φρικαλεότητες και βάζοντας την υπογραφή του σε δολοφονίες,
βομβαρδισμούς και εκτοπισμούς χιλιάδων ανθρώπων. Αντίστοιχα, μέσω της στρατιωτικής συμμαχίας του
ΝΑΤΟ, συμμετέχει σταθερά και σημαντικά στον πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, εφοδιάζοντας με
όπλα και εξοπλισμό το ουκρανικό κράτος. Επιπλέον, έχει πολύ σημαντική παρουσία και σε άλλα ενεργά
μέτωπα στην ευρύτερη περιοχή της, όπως, για παράδειγμα, η συμβολή του σε επιχειρήσεις κατά των Χούθι
στην Υεμένη, μέσω της ευρωπαϊκής επιχείρησης ASPIDES και των ελληνικών Patriot.
Η στάση του ελληνικού κράτους στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα δεν μας εκπλήσσει, εφόσον ο
πόλεμος δεν αποτελεί καθεστώς εξαίρεσης, αλλά βασικό στοιχείο για την καπιταλιστική αναπαραγωγή,
μέσω της δημιουργίας νέων πεδίων κερδοφορίας. Για τη διεξαγωγή των πολέμων και την περαιτέρω
ενίσχυση της πολεμικής βιομηχανίας, όμως, είναι απαραίτητη η επιβολή σιγής νεκροταφείου στο εσωτερικό
των κρατών, με σκοπό την πειθάρχηση της κοινωνικής βάσης και τη σύνταξή της με τις κρατικές-
καπιταλιστικές βλέψεις. Η πειθάρχηση έχει προεκτάσεις σε όλα τα κομμάτια της ζωής μας. Από την
τρομοκρατία στους χώρους εργασίας και την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης, έως την
καταστολή των πορειών, των πολιτικών δράσεων, την αυστηροποίηση των ποινικών μέτρων και την
επιτήρηση και πειθάρχηση της κοινωνικής μας ζωής.
Το κράτος έχει συνέχεια
Δεν πρόκειται, λοιπόν, απλώς για μία κυβέρνηση που επιλέγει μία συγκεκριμένη πολιτική και ένα
συγκεκριμένο κόμμα που την εφαρμόζει. Το κράτος έχει συνέχεια. Αλλάζει το πολιτικό προσωπικό, αλλά οι
βασικές λειτουργίες του, οι μηχανισμοί του και οι ανάγκες της καπιταλιστικής αναπαραγωγής παραμένουν.
Γι' αυτό και η προσωποποίηση του κράτους στο εκάστοτε κυβερνητικό πρόσωπο ή κόμμα συσκοτίζει
περισσότερο απ' όσο εξηγεί τη συνθήκη που βιώνουμε. Η εκάστοτε κυβέρνηση διαχειρίζεται, τροποποιεί και
επιταχύνει πλευρές αυτής της διαδικασίας, αλλά δεν την παράγει από το μηδέν. Η κοινωνική μας απάντηση,
συνεπώς, δεν μπορεί να εξαντλείται στην αλλαγή του διαχειριστή, αλλά πρέπει να στρέφεται απέναντι στις
ίδιες τις σχέσεις που παράγουν την εκμετάλλευση, την καταπίεση και την πειθάρχηση. Μέσω τουσυστήματος διακυβέρνησης της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, η εξουσία δημιουργεί και διαιωνίζει το
ψευδεπίγραφο της ελεύθερης επιλογής και βούλησης για το ποιον θα ορίσουμε διαχειριστή της ζωής μας.
Πολλές φορές, αυτό το ψευδεπίγραφο μετατρέπεται μάλιστα σε ψευτοδίλημμα ανάμεσα στο «μεγαλύτερο
ή μικρότερο κακό» και οι εκλογές αποτελούν τελικά ένα παζάρι του ποιος υπόσχεται περισσότερα, ποιος
έχει καλύτερους επικοινωνιακούς παίκτες στο παιχνίδι, ποιος κάνει περισσότερα ρουσφέτια. Είναι λοιπόν
ολοφάνερο ότι με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο ότι κανένας εξουσιαστής δεν ενδιαφέρεται να βελτιώσει τη
ζωή των από τα κάτω, παρά μόνο την δική του, να πετύχει μια θέση στη βουλευτική ή υπουργική καρέκλα, να
ικανοποιήσει τα συμφέροντα των αφεντικών και πάει λέγοντας. Ενάντια στη λογική της ανάθεσης, ενάντια
στη λογική του ατομισμού που αναρωτιέται «ποιος θα μου προσφέρει περισσότερα», επιδιώκουμε και
παλεύουμε για την συλλογική αυτοθέσμιση και αυτοδιαχείρηση των ζωών μας βασισμένες στις αξίες της
ισότητας, της ελευθερίας και της αλληλεγγύης.
Η καταστολή ως μήνυμα
Χαρακτηριστικό παράδειγμα της σύγχρονης αντιεξεγερτικής διαχείρισης αποτελούν οι πρόσφατες διώξεις
συντρόφων στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα. Με αφορμή την υπόθεση της Θεσσαλονίκης στη 01/07 και την
επίθεση στη τράπεζα της Marfin τον Μάϊο 2010, το κράτος μέσω της γνωστής «αντι»τρομοκρατικής
υπηρεσίας προχώρησε σε 6 συλλήψεις συντροφιών (3 για την κάθε υπόθεση), ενώ η δικαστική εξουσία
ακολουθώντας σαφώς την αστυνομική γραμμή αποφάσισε την προφυλάκιση για όλους. Παράλληλα, τα
ΜΜΕ ανέλαβαν για ακόμη μία φορά να κατασκευάσουν το κατάλληλο αφήγημα, αναπαράγοντας ψευδείς
πληροφορίες και παρουσιάζοντας τους διωκόμενους ως «τρομοκράτες» και επικίνδυνα υποκείμενα, ενώ
μέσω των ίδιων, όσων και των κυβερνητικών εκπροσώπων και διαφόρων πολιτικών προσώπων επιχειρείται
η στυγνή εργαλειοποίηση των γεγονότων με σκοπό τη συνολική επίθεση στον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό
χώρο και τους κοινωνικούς αγώνες συνολικά. Δεν πρόκειται για μεμονωμένη πρακτική, αλλά για μέρος μιας
ευρύτερης στρατηγικής ποινικοποίησης της ριζοσπαστικής δράσης και πειθάρχησης του κοινωνικού
σώματος. Αυτό επιτυγχάνεται με διάφορους τρόπους και σε όλα τα πεδία στα οποία διαχρονικά
ξετρυπώνουν αντιστάσεις. Μέσω των αλλεπάλληλων αυστηροποιήσεων του ποινικού και σωφρονιστικού
κώδικα, την εντεινόμενη καταστολή στις πορείες, τα ιδιώνυμα στα πανεπιστήμια και την προσπάθεια
ερημοποίησης τους από τους αγώνες, τις εκτεταμένες εκκενώσεις καταλήψεων τα τελευταία χρόνια ,αλλά
και την επιβολή μεγάλων ποινών σε κάποιες περιπτώσεις (πχ. Κουκάκι Αθήνα και Χημικό ΑΠΘ), την
ποινικοποίηση της απεργίας και του συνδικαλισμού ευρύτερα, την αστυνομική κατοχή σε κάθε γειτονιά
(ιδιαίτερα σε ιστορικά σημεία όπως τα Εξάρχεια) την υποτιθέμενη ανάδειξη «της παραβατικότητας» των
ανηλίκων ως μέσο μόχλευσης φόβου και τρομολαγνείας, το δόγμα νόμος και τάξη κυριαρχεί προσπαθώντας
να καθιερώσει την προληπτική αντιεξέγερση σε μια κοινωνία που βράζει από τη φτώχεια και την αδικία. Η
καταστολή, η μιντιακή προπαγάνδα και η δικαστική διαχείριση λειτουργούν συμπληρωματικά,
επιχειρώντας να απονομιμοποιήσουν τους αγώνες και να αποκόψουν τη σημερινή αντίσταση από την
ιστορική συνέχεια της ταξικής και εξεγερσιακής πάλης.
Τους τελευταίους μήνες μόνο, το κράτος απείλησε να εκκενώσει την κοινότητα των κατειλημμένων
Προσφυγικών, βάζοντας σε κίνδυνο τις ζωές των απεργών πείνας Αρίστου και Suzon, δολοφόνησε εν ψυχρώ
τον 20χρονο Θοδωρή Ζαβριαδινό στο Άργος, σημείωσε δεκάδες εργατικές δολοφονίες, ανάμεσά τους τις
εργάτριες στη Βιολάντα, καθώς και χιλιάδες δολοφονίες μεταναστών/τριών στα σύνορα, στη θάλασσα, στα
κέντρα κράτησης, στα εργασιακά κάτεργα. Το κράτος και το κεφάλαιο μετράνε τις ζωές μας σε καμπύλες
παραγωγικότητας, προετοιμάζοντάς μας ταυτόχρονα να δώσουμε τις ζωές μας σε πολέμους για τα
συμφέροντά τους. Όσο η εργατική τάξη έρχεται αντιμέτωπη με περαιτέρω φτωχοποίηση, εργασιακή
επισφάλεια, ακρίβεια, εξώσεις και πλειστηριασμούς, τόσο οι κρατικοί μηχανισμοί αναπαράγουν τοαφήγημα της εθνικής ενότητας, φροντίζοντας για τη θωράκιση του κράτους απέναντι σε έναν φαντασιακό
εξωτερικό και εσωτερικό εχθρό.
Η επιλεκτική αποτελεσματικότητα του κράτους
Το κράτος, βέβαια, δεν είναι απλώς ένας μηχανισμός που «αποτυγχάνει» όταν δεν προστατεύει τη ζωή μας.
Είναι επιλεκτικά αποτελεσματικό. Είναι εξαιρετικά ικανό να κινητοποιεί μηχανισμούς όταν πρόκειται να
καταστείλει μία απεργία, να εκκενώσει μία κατάληψη, να επιτηρήσει τα σύνορα, να εξοπλίσει την
αστυνομία και τον στρατό, να προστατεύσει τις επενδύσεις και να ανοίξει νέα πεδία κερδοφορίας. Η
επίκληση της «ετοιμότητας» του κρατικού μηχανισμού αποκτά έτσι ένα διαφορετικό περιεχόμενο: το
κράτος είναι έτοιμο, ακριβώς για όσα χρειάζεται η δική του αναπαραγωγή. Εκεί που η κοινωνική βάση
χρειάζεται προστασία, περίθαλψη, στέγαση, ασφάλεια στους χώρους εργασίας και πρόσβαση σε κοινωνικά
αγαθά, η κρατική ετοιμότητα παρουσιάζει ασυνέχειες, καθυστερήσεις και «αντικειμενικές δυσκολίες». Εκεί
όμως που διακυβεύονται η τάξη, η ιδιοκτησία, τα σύνορα και η καπιταλιστική κερδοφορία, οι μηχανισμοί
του κράτους εμφανίζονται πλήρως εξοπλισμένοι.
Μετανάστευση και κρατικός ρατσισμός
Έτσι, οι μετανάστες/ριες τοποθετούνται στη θέση του εσωτερικού εχθρού, ενώ στην πραγματικότητα
αποτελούν το πιο εξαθλιωμένο κομμάτι του προλεταριάτου, ως το πιο φθηνό, ευέλικτο εργατικό δυναμικό,
που ζει σε καθεστώς αορατότητας υπό τον φόβο απέλασης, ρατσιστικών επιθέσεων και δολοφονιών. Ο
ρατσισμός εδώ δεν αποτελεί απλώς ένα σύνολο κοινωνικών προκαταλήψεων που υπάρχουν ανεξάρτητα
από το κράτος. Αποτελεί υλική και πολιτική σχέση, οργανωμένη και αναπαραγόμενη από το ίδιο το κράτος,
η οποία καθορίζει ποιο κομμάτι του πολυεθνικού προλεταριάτου θα τοποθετηθεί στον ταξικό πάτο και ποια
αφεντικά θα αντλήσουν κέρδος από αυτή την υποτίμηση. Η παρανομοποίηση, η συνοριακή βία, τα
στρατόπεδα συγκέντρωσης, η εργασιακή εκμετάλλευση και η κοινωνική αορατότητα δεν είναι διαφορετικά
και ασύνδετα φαινόμενα. Αποτελούν πλευρές της ίδιας διαδικασίας.
Μέσα από αυτή τη διαδικασία, η εθνική ενότητα αποκτά υλικό περιεχόμενο. Η κοινωνική βάση καλείται να
ταυτιστεί με το κράτος απέναντι στον «ξένο», την ίδια στιγμή που ντόπιοι και μετανάστες/ριες βρίσκονται
στην ίδια σχέση εκμετάλλευσης απέναντι στο κεφάλαιο. Η υποτίμηση της εργασίας των μεταναστών/ριών
λειτουργεί ταυτόχρονα ως εργαλείο υποτίμησης της εργασίας συνολικά. Αξίζει να σημειώσουμε ότι η διεκδίκηση καλύτερων μισθών δεν αναιρεί το γεγονός ότι η εργασία δεν έχει αυταξία, αλλά είναι η παραγωγική σχέση μεταξύ ανθρώπου και κεφαλαίου. Η ύπαρξη ενός ακόμη πιο φθηνού
και αναλώσιμου εργατικού δυναμικού, δεν ρίχνει τα μεροκάματα των ντόπιων, όπως βροντοφωνάζουν οι
φασίστες ως πιστοί συνεργάτες των αφεντικών, αλλά τα μεροκάματα πέφτουν ούτως ή άλλως για όλους,
λόγω της φύσης της λειτουργίας του κεφαλαίου, του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος στο οποίο οι από
πάνω κερδοφορούν όλο και περισσότερο στις πλάτες μας, όσο εμείς εξαθλιωνόμαστε. Αυτή λοιπόν η
καλλιέργεια του ρατσιστικού διαχωρισμού εμποδίζει την ταξική συνάντηση εκεί ακριβώς όπου αυτή θα
μπορούσε να γίνει επικίνδυνη για τα αφεντικά, είναι πλήρως συνυφασμένη με τις επιδιώξεις κράτους
κεφαλαίου και φασισμού.
Η Σιντική ως εικόνα της κρατικής διαχείρισης
Το παράδειγμα του καμπ στη Σιντική Σερρών είναι ένα από τα χειρότερα κέντρα κράτησης μεταναστ(ρι)ών
στην Ελλάδα, με συνθήκες που ξεπερνάνε τα όρια της φαντασίας. Από την έλλειψη τροφής και γευμάτων,
την ολοκληρωτική απαγόρευση εξόδου, τη διαρκή αστυνόμευση, τη μηδενική επικοινωνία με τον «έξω
κόσμο», έως την έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και ρουχισμού, τους ξυλοδαρμούς και
βασανισμούς από τους φύλακες σε δωμάτια απομόνωσης και την εξαφάνιση κρατούμενων. Από τον Μάιο
του 2026, οι μετανάστες έχουν επιχειρήσει πολλάκις να αντισταθούν στην απανθρωποποίησή τους, μεαπόπειρες απόδρασης και σύγκρουσης με τις αστυνομικές δυνάμεις. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη δίωξη
πολλών από τους κρατούμενους, με ποινές φυλάκισης έως και 3 έτη.
Η κρατική διαχείριση της μετανάστευσης, επομένως, δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από τη συνολικότερη
πολεμική και κατασταλτική λειτουργία του κράτους. Τα σύνορα αποτελούν ταυτόχρονα στρατιωτικές ζώνες,
χώρους εργασιακής και κοινωνικής εκμετάλλευσης και πεδία άσκησης κρατικής βίας. Ο «εσωτερικός
εχθρός» και ο «εξωτερικός εχθρός» αλληλοσυμπληρώνονται: ο ένας βρίσκεται στα σύνορα και ο άλλος στο
εσωτερικό, και η ύπαρξή τους επιτρέπει στο κράτος να παρουσιάζεται ως ο απαραίτητος προστάτης μιας
υποτιθέμενης εθνικής κοινότητας.
Η έμφυλη διάσταση της κατασκευής του «άλλου»
Η κατασκευή των μεταναστών/ριών ως εισβολείς και εγκληματίες που αποτελούν κίνδυνο για την κοινωνική
ειρήνη είναι συνήθης πρακτική των εθνών- κρατών για την κατασκευή του "άλλου" και την ενίσχυση της
εθνικής ενότητας. Πέρα από το παράδειγμα των μεταναστών της Σιντικής, οι οποίοι παρουσιάστηκαν ως
επικίνδυνοι κρατούμενοι από τα ελληνικά ΜΜΕ, γινόμαστε συχνά μάρτυρες μιας προσπάθειας
εγκληματοποίησης τους, κατηγορώντας τους για περιστατικά έμφυλης βίας. Το ίδιο το κράτος και οι
μηχανισμοί του, που αναπαράγουν τις κοινωνικές πατριαρχικές δομές, εργαλειοποιούν τους φεμινιστικούς
αγώνες με σκοπό την νομιμοποίηση των αντιμεταναστευτικών πολιτικών που επιλέγονται, έχοντας όμως
ένα φιλελεύθερο πρόσωπο. Την στιγμή που τα ΜΜΕ πλάθουν τον μύθο του <<μετανάστη-βιαστή>>, τα
περιστατικά έμφυλης βίας και γυναικοκτονιών από Έλληνες αποτελούν καθημερινή πραγματικότητα. Έτσι η
πατριαρχία, παρά το γεγονός ότι αποτελεί συστατικό στοιχείο των σύγχρονων κοινωνιών, παρουσιάζεται ως
ένα χαρακτηριστικό των ξένων και τα δυτικά κράτη ως ο "θεματοφύλακας" των γυναικείων δικαιωμάτων. Η
έμφυλη βία όμως, δεν αποτελεί χαρακτηριστικό κάποιας εθνικότητας, αλλά έκφραση των πατριαρχικών
κοινωνικών σχέσεων. Ο βιασμός στο Α.Τ. Ομόνοιας, η συγκάλυψη των βιαστών της 12χρονης στον Κολωνό ,
τα κυκλώματα trafficking μέσα στα οποίο εμπλέκεται το ελληνικό κράτος-μαφία, οι παρενοχλήσεις στους
χώρους δουλειάς, στο σχολείο, στα μέσα μεταφοράς, οι τρανσφοβικές επιθέσεις, είναι όψεις της έμφυλης
καταπίεσης, ενάντια στις οποίες θα στραφούμε μόνο μέσα από αντιπατριαρχικούς, αντικαπιταλιστικούς και
αντικρατικούς αγώνες, η μία δίπλα στην άλλη.
Εκφασισμός της κοινωνίας, antiwoke κουλτούρα και ακροδεξιά
Σε αυτή τη συνθήκη, η ακροδεξιά και ο φασισμός δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως κάτι απολύτως
εξωτερικό προς τη δημοκρατική κανονικότητα. Ο φασισμός υπήρχε πριν από συγκεκριμένα κόμματα και
οργανώσεις, όπως αυτές του Βελόπουλου, του Κασιδιάρη και των λοιπών σκουπιδιών, και θα συνεχίσει να
υπάρχει μετά από αυτά. Η άνοδος της ακροδεξιάς δεν είναι απλώς αποτέλεσμα μιας ξαφνικής
«συντηρητικοποίησης» της κοινωνίας, αλλά συνδέεται με την ίδια τη διαδικασία μέσα από την οποία το
κράτος παράγει και νομιμοποιεί τον ρατσισμό, την εθνική ενότητα, την πειθάρχηση και τον κοινωνικό
κανιβαλισμό. Ταυτόχρονα, αυτός ο εκφασισμός της κοινωνίας δεν εκφράζεται μόνο μέσα από
οργανωμένους φασιστικούς σχηματισμούς, αλλά διαχέεται στην καθημερινότητα: από τις τρανσφοβικές
επιθέσεις και την κανονικοποίηση της βίας απέναντι στα κουίρ άτομα, μέχρι την απάθεια απέναντι στις
απάνθρωπες συνθήκες κράτησης στη Σιντική, την αντιμετώπιση των γεγονότων στη Θέουτα ως «εισβολής
μεταναστών» στην Ευρώπη φρούριο και την απαίτηση για ακόμη σκληρότερες τιμωρίες. Εκφράζεται επίσης
μέσα από την ολοένα και πιο δημοφιλή, ιδιαίτερα σε κομμάτια της νεολαίας, «αντι-woke» κουλτούρα, η
οποία εμφανίζεται ως αντισυστημική αντίδραση απέναντι στους τεχνοκράτες κυβερνόντες που δήθεν
επιτίθενται στα ήθη, τα έθιμα, την παράδοση, τους στερεοτυπικούς ρόλους των βιολογικών φύλων και ενγένει στη παλαιότερη "κανονικότητα". Στην πραγματικότητα, οι δύο υποτιθέμενα αντιμαχόμενες πλευρές αποτελούν διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος: πρόκειται για τάσεις που στηρίζονται, ενίοτε, από διαφορετικές μερίδες του κεφαλαίου και, παρά τη μεταξύ τους σύγκρουση, υπηρετούν την καπιταλιστική αναπαραγωγή χωρίς να αμφισβητούν ούτε στο ελάχιστο την εξουσία των κυρίαρχων. Όσο η κρατική πολιτική μετατοπίζει συστηματικά τις ευθύνες για την κοινωνική εξαθλίωση στους μετανάστες/ριες, στους Ρομά, στους αποκλεισμένους και στους «περιττούς» πληθυσμούς, τόσο δημιουργεί το έδαφος πάνω στο οποίο μπορούν να αναπτυχθούν ακροδεξιά και φασιστικά αφηγήματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι κράτος και φασισμός ταυτίζονται ή ότι οι οργανωμένοι φασίστες δεν αποτελούν αυτόνομο κοινωνικό και πολιτικό κίνδυνο. Σημαίνει όμως ότι πρέπει να βλέπουμε τη σχέση τους μέσα στο ίδιο πεδίο εξουσίας: ο κρατικός ρατσισμός μπορεί να κάνει καθημερινά και σε μαζική κλίμακα αυτό που οι φασιστικές ομάδες επιχειρούν να κάνουν στον δρόμο, ενώ οι τελευταίες μπορούν να λειτουργήσουν ως κοινωνική και παρακρατική εφεδρεία εκεί όπου η επίσημη κρατική βία χρειάζεται συμπλήρωμα. Η αντιφασιστική και ταξική αντίσταση, επομένως, δεν μπορεί να περιορίζεται στην αντιμετώπιση κάποιων οργανώσεων ή προσώπων, αλλά οφείλει να συγκρούεται με τις κοινωνικές σχέσεις και τα κρατικά αφηγήματα που τους δίνουν χώρο να αναπαράγονται.
Από την άμυνα στην επίθεση
Δεν είναι λοιπόν ζήτημα να λειάνουμε τις αιχμές μας ή να αναζητήσουμε έναν καλύτερο διαχειριστή της ίδιας συνθήκης. Απέναντι στην επιβολή ενός αέναου και αποσπασματικού παρόντος, που μας επιβάλλει ο λόγος της κρατικής εξουσίας και μας κρατά συγχυσμένους και φοβισμένες, προβάλλουμε την ανάγκη για συστηματικότερη κατανόηση τόσο των περασμένων κύκλων αγώνων όσο και των νέων που γεννιούνται. Η πραγματική απάντηση βρίσκεται στη σύνδεση των επιμέρους αντιστάσεων, στη συλλογικοποίηση των αναγκών και στην άρνηση της σχέσης που θέλει το κράτος και το κεφάλαιο να καθορίζουν τους όρους της ζωής μας.
Γιατί οι κρίσεις μπορεί να εμφανίζονται κάθε φορά με διαφορετικό όνομα, οι κυβερνήσεις μπορεί να εναλλάσσονται, οι εχθροί μπορεί να αλλάζουν πρόσωπο και τα κρατικά αφηγήματα να προσαρμόζονται στις ανάγκες της συγκυρίας. Αυτό που παραμένει είναι η ίδια κοινωνική σχέση εκμετάλλευσης και η ανάγκη της κυριαρχίας να τη διατηρήσει. Και απέναντι σε αυτήν, το μόνο πραγματικό αντίβαρο παραμένει η οργάνωση, η αλληλεγγύη και η συλλογική μας δυνατότητα να μετατρέψουμε την άμυνα σε επίθεση.
Μπορεί να φαίνεται ότι βιώνουμε δύσκολους καιρούς, σε μία εικόνα υποχώρησης των κοινωνικών- ταξικών αγώνων από τη μία, και στην παγκόσμια πολεμική προετοιμασία και άνοδο του φασισμού από την άλλη. Μπορεί οι εξουσιαστές να μιλάνε για το λεγόμενο «τέλος της ιστορίας» αλλά η ιστορία δεν έχει την γραμμικότητα που νομίζουν. Τα φωτεινά παραδείγματα της αντίστασης μας δείχνουν τον δρόμο και τη συνέχεια του αγώνα. Από την μαχόμενη Παλαιστίνη που δεν υποκύπτει μπροστά στο τέρας των αποικιοκρατών, στους εξεγερμένους λαούς στη Βολιβία, στις συγκρούσεις μεταναστών στις ΗΠΑ με τον στρατό κατοχής του ICE, στις αδιάκοπες μεγαλειώδεις πορείες στη Σερβία, μέχρι τους εξεγερμένους μετανάστες στη Σιντική και τις πορείες εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων για τα Τέμπη, η φλόγα της αντίστασης καίει ακόμα. Με φαντασία, ρίσκο και αισιοδοξία, κοιτάμε μπροστά , αγωνιζόμαστε καθημερινά από την πιο μικρή δράση μέχρι οι από τα κάτω να πάρουμε πίσω όσα μας ανήκουν και να ζήσουμε μια ζωή με ελευθερία και αξιοπρέπεια.
Αδιαμεσολαβητοι ριζοσπαστικοί αγώνες απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο
Ενάντια στις αυταπάτες της καλπης, να πάρουμε την ζωή μας στα χέρια μας και να οργανώσουμε την προλεταριακη αντεπίθεση
Λευτεριά στα συντροφιά που διώκονται για τις υποθέσεις Θεσσαλονίκης και Μαρφιν
Λευτεριά στους / στις μετανάστριες που καταδικάστηκαν για την εξέγερση στο καμπ - κολαστήριο της Σιντικής
Ανάρες, ομάδα δράσης και αλληλεγγύης.
