kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Κάλεσμα στην αντικρατική - αντικαπιταλιστική πορεία της ΔΕΘ

Η τυμβωρυχία ως αφετηρία μιας νέας επίθεσης στον αναρχικό χώρο: σύντομη ενημέρωση για τις υποθέσεις της 1/07 στη Θεσσαλονίκη και της Μαρφίν.

Τη 01//07/26 σημειώνονται τρεις εμπρησμοί σε σπίτια στελεχών της ΝΔ. Σε μία από αυτές, χάνει υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες τη ζωή της η Βάγια Νέστορα, μητέρα της πολιτεύτριας της Νέας Δημοκρατίας, Αφροδίτης Νέστορα. Η εργαλειοποίηση του συγκεκριμένου θανάτου από το κυβερνών κόμμα ήταν και παραμένει ενδεικτική του πολιτικού κλίματος που επικρατεί στον ελλαδικό χώρο εν έτει 2026. Σαν έτοιμοι από καιρό, οι αριστοί; της τυμβωρυχίας και της διαστρέβλωσης, ξεδίπλωσαν ένα κρεσέντο ιδεολογικής επίθεσης κατά του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου και της λεγόμενης "άκρας αριστεράς". Σύσσωμος ο κρατικός μηχανισμός εντάχθηκε σε μια πολύπλευρη καταδίκη της ίδιας της ύπαρξής του αναρχικού χώρου, εντείνοντας τη ρητορεία περί ποινικοποίησης και εξαπολύοντας χαρακτηρισμούς βγαλμένους από την πλούσια αντικομμουνιστική-αντεπαναστατική ιστορία του τόπου. Αρχικά οι διωκτικές αρχές με προμετωπίδα την αντιτρομοκρατική υπηρεσία διαμόρφωσαν ένα αφήγημα διαρκείας, μεταβιβάζοντας έπειτα στα δημοσιογραφικά μέσα την ευθύνη να λειτουργήσουν ως καθεστωτικό γραφείο τύπου και στους ρουφιάνους δημοσιογράφους ως δικαστές. Τα ΜΜΕ εν ολίγοις, ανέλαβαν να παγώσουν για σχεδόν έναν μήνα οποιοδήποτε άλλο ζήτημα κοινωνικής και πολιτικής επικαιρότητας υφίστατο, αναπαράγοντας δεκάδες καθημερινά άρθρα, διαρροές και εκτιμήσεις αναφορικά με τους εμπρησμούς και τις συλλήψεις των συντροφιών μας. Παράλληλα το πολιτικό προσωπικό ολόκληρου του κοινοβουλευτικού φάσματος κλήθηκε να καταδικάσει εις τη νιοστή την "τυφλή" πολιτική βία του αντιεξουσιαστικού χώρου πριν καν γίνουν συλλήψεις.

Όσον αφορά το κατασταλτικό σκέλος αυτό καθ'αυτό, η αντιτρομοκρατική πραγματοποιεί στις 10/07/26 ταυτόχρονες εισβολές σε σπίτια σε Θεσ/νίκη και Χανιά, προχωρώντας στις συλλήψεις ενός συντρόφου, μιας συντρόφισσας και ενός ακόμη ατόμου με πρόσχημα τον εμπρησμό στο σπίτι της Α. Νέστορα. Έχοντας μισή μέρα για να επεξεργαστούν μια ογκωδέστατη δικογραφία, τα συντρόφια προφυλακίζονται στις 14/07. Όσον αφορά το τρίτο άτομο, αυτό προφυλακίζεται στις 15/07/26, ενώ με βάση τη δική του ψευδή μαρτυρία ύστερα από πιέσεις της αντιτρομοκρατικής, συλλαμβάνεται στις 16/07/26 και τρίτος σύντροφος έξω από το σπίτι του. Με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς κανένα επιβαρυντικό στοιχείο και δίχως να εξεταστούν από ανακρίτρια και εισαγγελέα μάρτυρες υπεράσπισης, προφυλακίζεται και αυτός στις 20/07/26 με μοναδικό στοιχείο την ψευδή κατάθεση του τρίτου ατόμου. Οι κατηγορίες που βαραίνουν τους κατηγορούμενους είναι ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο -τετελεσμένη και σε απόπειρα-, εμπρησμός, έκρηξη, κατοχή εκρηκτικών, καθώς και συγκρότηση τρομοκρατικής οργάνωσης (υπό τον "αντι"τρομοκρατικό νόμο 187Α). Τη μέρα των πρώτων συλλήψεων το κράτος ξεδιπλώνει ένα κακοστημένο κυνήγι μαγισσών με αφορμή τον εμπρησμό της Μαρφίν 16 χρόνια πριν. Με μεθοδεύσεις της κρατικής ασφάλειας περί ανώνυμων email και ταυτοποίησης ατόμων μέσω σωματότυπων, τεχνητής νοημοσύνης και ιδιαίτερων αξεσουάρ, προχωρά στην προφυλάκιση δύο συντρόφων και μετέπειτα μιας συντρόφισσας. Η γελοιότητα τις δικογραφίας αυτή τη φορά κορυφώνεται, καθώς η συντρόφισσα που προφυλακίστηκε είχε εξεταστεί το 2022 για την ίδια υπόθεση, ενώ στο ανώνυμο mail αναφέρεται ως οργανωτής της "επίθεσης" σύντροφος που τότε ήταν έγκλειστος στις φυλακές Κορυδαλλού. Άλλη μία φορά που για την εκπλήρωση πολιτικών και επικοινωνιακών επιδιώξεων, η εκτελεστική και η δικαστική εξουσία καταστρέφουν ζωές και στιγματίζουν ανθρώπους, κατακρεουργώντας τεκμήρια αθωότητας και στήνοντας ρεβανσιστικές προαποφασισμένες τηλεδίκες.

Από την κρίση του καπιταλισμού στην πολεμική αναδιάρθρωση: διεθνής συγκυρία

Σε μια απόπειρα ερμηνείας του εγχώριου πολιτικού σκηνικού, χρεάζεται να κινηθούμε από το γενικό στο ειδικό, να αντιληφθούμε δηλαδή πρωτίστως το διεθνές πλαίσιο εντός του οποίου συντελείται η ταχεία μετάβαση στον κρατικό ολοκληρωτισμό και τον πολεμικό όλεθρο. Η καπιταλιστική αναπαραγωγή διέρχεται κρίση ιστορικών διαστάσεων, γεγονός που αποτυπώνεται στην ανάδυση πολιτικών πρακτικών με ολοένα εντονότερα αυταρχικά και πολεμικά χαρακτηριστικά. Για παραπάνω από δυο δεκαετίες, οι κυρίαρχες οικονομίες-ιδίως εκείνες του ευρωατλαντικού μπλοκ- μαστίζονται από τις δομικές τους αντιφάσεις. Η συσσώρευση του πλούτου καθίσταται ολοένα και πιο συγκεντρωτική ενώ οι κοινωνικές ανισότητες διογκώνονται δραστικά. Το παγκόσμιο εμπόριο αποδιοργανώνεται ως συνέπεια της απορρύθμισης της μαζικής βιομηχανικής παραγωγής των προηγούμενων δεκαετιών, ενώ νέοι θαλάσσιοι και χερσαίοι εμπορικοί δρόμοι αναδιαμορφώνουν τον παγκόσμιο γεωοικονομικό χάρτη και καθίστανται πεδία διαρκούς ανταγωνισμού για τον έλεγχο κρίσιμων κόμβων και περασμάτων. Αντίστοιχοι ανταγωνισμοί εκτυλίσσονται στο ενεργειακό πεδίο, με επίδικο τον έλεγχο ορυκτών καυσίμων, κρίσιμων πρώτων υλών και σπάνιων γαιών. Παράλληλα, η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης συνιστά νέο παράγοντα αναδιάρθρωσης της εργασίας, καθώς κράτη και επιχειρήσεις διερευνούν τους όρους σταδιακής ενσωμάτωσής της στην παραγωγή, προετοιμάζοντας μια εκτεταμένη αναδιάρθρωση της αγοράς εργασίας. Όσον αφορά τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της Δύσης, αδυνατούν να διαχειριστούν τις αλλεπάλληλες πληθωριστικές και ενεργειακές κρίσεις, ενώ το αυξανόμενο κόστος ασφάλειας και ενέργειας επιβαρύνει τις επενδύσεις και την επιχειρηματικότητα. Την ίδια στιγμή, η κλιματική κρίση επιδρά καταλυτικά στην κοινωνική/οικονομική/ενεργειακή ασφάλεια των λαών ανά την υφήλιο.

Οι εξελίξεις αυτές αποκρυσταλλώνονται στις κρατικές πολιτικές. Παρατηρούμε τα κράτη να στρέφονται στην οικονομία πολέμου, να επαναφέρουν μια μιλιταριστική-εθνικιστική στρατηγική και να εισέρχονται σε μια φάση πολεμικής προετοιμασίας/ετοιμότητας για να ξεπεράσουν την καπιταλιστική κρίση. Οι εμπορικές "εγγυήσεις ασφαλείας" υποχωρούν μπροστά στην επιβολή δασμών και την όξυνση των εμπορικών πολέμων. Η γενοκτονία στην Παλαιστίνη αποτελεί, από αυτήν την άποψη, τομή στη ανθρώπινη ιστορία, καθώς αποκαλύπτει με τον πλέον ωμό τρόπο τα όρια στα οποία δύναται να φτάσει η κρατική βία. Ένα κράτος απαρχάιντ που γενοκτονεί έναν ολόκληρο λαό, βιάζει, λιμοκτονεί και εκτελεί τους πολιτικούς του αντιπάλους. Ένα κράτος που σε συνεργασία με τις ΗΠΑ βομβαρδίζει δομές αφαλάτωσης, νηπιαγωγεία, νοσοκομεία, γέφυρες και ενεργειακές δομές. Εν κατακλείδι τα κράτη φτάνουν για ακόμα μια φορά ιστορικά στην τελική τους μορφή, να εκπληρώνουν τον ιστορικό ρόλο της επιβολής πλήρους κοινωνικού ελέγχου στα κατώτερα ταξικά στρώματα και της διεξαγωγής ανοιχτού πολέμου σε ιδεολογικούς αντιπάλους και θρησκευτικές/φυλετικές μειονότητες.

Η ελληνική εκδοχή της κρίσης: εργασία, πόλεμος και εκμετάλλευση

Η ευρύτερη κρίση του καπιταλιστικού συστήματος αποτυπώνεται στην ελλαδική πραγματικότητα μέσα από τις κρατικές πολιτικές και τις διαδοχικές αναδιαρθώσεις. Το κράτος επιχειρεί να μετακυλίσει το κόστος της κρίσης στην πλάτη της κοινωνικής βάσης, διατηρώντας αλώβητη την κυριαρχία του κεφαλαίου. Στο πεδίο της εργασίας λοιπόν, θεμελιώδη κοινωνικά και εργασιακά κεκτημένα υποχωρούν υπό την πίεση των εργοδοτικών συμφερόντων. Ο αντεργατικός νόμος του 2025 κατήργησε στην πράξη το οκτάωρο, επεκτείνοντας τον ημερήσιο χρόνο εργασίας έως και τις δεκατρείς ώρες, ενώ ήδη από το 2021 η απεργία υπήχθη σε ένα ολοένα ασφυκτικότερο καθεστώς περιορισμών, καθιστώντας την άσκησή της ολοένα δυσχερέστερη και ευκολότερα ελεγχόμενη από την εργοδοσία. Παράλληλα, η αποδυνάμωση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και η συστηματική στοχοποίηση των συλλογικών φορέων διαμορφώνουν ένα πεδίο εντατικοποιημένης εκμετάλλευσης, μέσα στο οποίο η εργοδοτική αυθαιρεσία μπορεί να λαμβάνει ακόμη και θανατηφόρες διαστάσεις. Ο θάνατος των πέντε εργατριών στη μπισκοτοβιομηχανία «Βιολάντα» στα Τρίκαλα αποτελεί χαρακτηριστική έκφανση αυτής της πραγματικότητας. Οι αλλεπάλληλες εργοδοτικές δολοφονίες δε μέσα σε αυτό το πλαίσιο, λογίζονται από τα αφεντικά ως "προβλεπόμενο ρίσκο" και ξεπλένονται επιμελώς από τα ΜΜΕ.

Η εντατικοποίηση της εργασίας, ωστόσο, δεν συνιστά αποκλειστικά οικονομική διαδικασία. Αποτελεί ταυτόχρονα μηχανισμό κοινωνικής πειθάρχησης, ιδίως σε μια συγκυρία κατά την οποία το κράτος επιδιώκει τη συγκρότηση κοινωνικής συναίνεσης γύρω από τις στρατηγικές του επιλογές στην εξωτερική πολιτική, την πολεμική προετοιμασία και τη διεθνή του θέση. Έτσι το ελληνικό κράτος εντός των διακρατικών συμμαχιών στις οποίες συμμετέχει, επιχειρεί να διατηρήσει και να διευρύνει τα πεδία οικονομικής και γεωπολιτικής του επιρροής. Τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου στην Ερυθρά Θάλασσα και την ευρύτερη περιοχή, ωθούν το ελληνικό κράτος να εμπλακεί άμεσα στον πολεμικό ανταγωνισμό της περιοχής, με αποστολη πολεμικών φρεγάτων, εγκατάσταση αντιπυραυλικών συστημάτων στη Σ. Αραβία, κ.ά. Την ίδια στιγμή, εν μέσω της συνεχιζόμενης γενοκτονίας στην Παλαιστίνη, το ελληνικό κράτος εμβαθύνει τη συνεργασία του με το Ισραήλ σε τεχνολογικό και αμυντικό και στρατιωτικό επίπεδο. Στην ίδια κατεύθυνση εντάσσεται η διεύρυνση της εγχώριας πολεμικής βιομηχανίας και το άνοιγμα έξι εργοστασίων παραγωγής πολεμικού εξοπλισμού από τον όμιλο Μυτιληναίου, στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος επανεξοπλισμού «ReArm Europe». Η πολεμική αναδιάρθρωση δεν αποτελεί, επομένως, αφηρημένη γεωπολιτική επιλογή· μετασχηματίζει την ίδια την κοινωνική και παραγωγική οργάνωση. Η γενιά που σήμερα επιτηρείται, χαρτογραφείται και περιορίζεται διαρκώς στους δημόσιους χώρους καλείται, αύριο, να στελεχώσει την πολεμική παραγωγή, κατασκευάζοντας drones, εξαρτήματα για Leopard και λοιπό στρατιωτικό υλικό.

Ο εθνικισμός ως κοινωνική διαχείριση της κρίσης και η αντιμεταναστευτική πολιτική

Η στρατιωτική εμπλοκή του ελληνικού κράτους και ο ανταγωνισμός με το τουρκικό κράτος στο Ανατολικό Αιγαίο προσδίδουν, παράλληλα, νέα ένταση στην εθνικιστική ρητορική που διαχέεται στον δημόσιο λόγο. Στο πλαίσιο του εντεινόμενου κοινωνικού εκφασισμού, οι μετανάστες και οι μετανάστριες μετατρέπονται σε αποδιοπομπαίους τράγους για τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης και της κρατικής πολιτικής: παρουσιάζονται ως «εισβολείς», ως οικονομικό βάρος ή ως απειλή για την κοινωνική συνοχή. Με τον τρόπο αυτό, η ευθύνη για τη διευρυνόμενη φτώχεια και την κοινωνική υποβάθμιση μετατοπίζεται από τις σχέσεις εκμετάλλευσης και τις πολιτικές που τις αναπαράγουν προς τα πλέον ευάλωτα τμήματα της κοινωνικής βάσης. Η συγκεκριμένη ιδεολογική κατασκευή συνοδεύεται από την υλική ενίσχυση του συνοριακού και αντιμεταναστευτικού καθεστώτος. Οι δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών στα σύνορα και οι επαναπροωθήσεις του λιμενικού που πνίγουν ανθρώπους βαφτίζονται "ασφάλεια". Άνθρωποι που διαφεύγουν από τον πόλεμο ή τη φτώχεια για εύρεση μίας καλύτερης ζωής βαφτίζονται εισβολείς. Το κράτος συνεχώς ποινικοποιεί τον μεταναστευτικό πληθυσμό, κλείνοντάς τον σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και σε κέντρα κράτησης, πολύ συχνά με τη μορφή "διοικητικής κράτησης", ενός ιδιότυπου νομικού καθεστώτος στο οποίο άνθρωποι μπορούν να στερούνται την ελευθερία τους επί μήνες χωρίς να τους αποδίδεται ποινική κατηγορία. Κάθε αντίδραση σε αυτή την πραγματικότητα, ακόμη και η στοιχειώδης διεκδίκηση αξιοπρεπών όρων διαβίωσης, αντιμετωπίζεται ως απειλή για τη δημόσια τάξη και καταστέλλεται. Χαρακτηριστική υπήρξε η αντιμετώπιση της μαζικής εξέγερσης στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Σιντικής Σερρών. Το μεταναστευτικό καθεστώς λειτουργεί, έτσι, ως πεδίο δοκιμής και εφαρμογής πρακτικών που στη συνέχεια επεκτείνονται στο σύνολο της κοινωνίας.

Από τα σύνορα στην κοινωνία: η γενίκευση του δόγματος «Νόμος και Τάξη»

Το δόγμα «Νόμος και Τάξη», όχι στην ίδια ένταση, εφαρμόζεται οριζοντίως για οποιονδήποτε προσπαθεί να σηκώσει ανάστημα απέναντι στις κρατικές πολιτικές.

Έτσι, βλέπουμε συχνές επιθέσεις των μπάτσων με κρατικές εντολές σε πορείες, παρακολουθήσεις πολιτικών χώρων και αγωνιστ(ρι)ών, απαγορεύσεις εκδηλώσεων και συναυλιών, τερατώδης κατηγορητηρια, στρατοπέδευση μπάτσων σε δημόσιους χώρους κ.ά. Ενώ, παράλληλα, πλέον το κράτος αξιοποιεί την παρακολούθηση με τεχνολογικά μέσα (κάμερες, drone, τεχνολογίες AI, κλπ) για να εντείνει την καταστολή και να κατασκευάσει δικογραφίες, όποτε τις θεωρεί πολιτικά αναγκαίες. Ο κατασταλτικός μηχανισμός διογκώνεται, συνεπώς, όχι μόνο προκειμένου να καταστείλει την κοινωνική σύγκρουση όταν αυτή εκδηλώνεται, αλλά και προκειμένου να προλαμβάνει την ίδια τη δυνατότητα εκδήλωσής της, εγκαθιδρύοντας μια πάγια συνθήκη αντιεξέγερσης. Οι κρατικές και αστυνομικές πρακτικές των τελευταίων ετών έχουν οδηγήσει στον θάνατο Ρομά, μεταναστ(ρι)ών, αγωνιστών και αναπήρων. Οι δολοφονίες του Νίκου Σαμπάνη, του Κώστα Φραγκούλη, του Χρήστου Μιχαλόπουλου, των εκατοντάδων μεταναστ(ρι)ών στο ναυάγιο της Πύλου, των ανθρώπων στη Χίο, των 57 νεκρών των Τεμπών, του Κωστή Μανιουδάκη, του Θοδωρή Ζαβραδινού και πολλών ακόμη ανθρώπων εγγράφονται σε ένα ευρύτερο πεδίο κρατικής βίας και ατιμωρησίας. Την ίδια στιγμή, καταγγελίες για βασανισμούς και βιασμούς σε αστυνομικά τμήματα, καθώς και για διασύνδεση αστυνομικών μηχανισμών με κυκλώματα προστασίας και trafficking, αναδεικνύουν την έκταση της ασυλίας που απολαμβάνει ο κατασταλτικός μηχανισμός.

Το ίδιο δόγμα συμπληρώνει η "επέκταση των ορίων" της φυλακής με την αυστηροποίηση του Ποινικού Κώδικα και Σωφρονιστικού Κώδικα, με τον πρώτο να σπρώχνει ολοένα περισσότερους ανθρώπους στη φυλακή. Οι φυλακές αποτελούν ένα ταξικό σύστημα, προέκταση της αστικής δικαιοσύνης, το οποίο ωθεί στον εγκλεισμό κατά κύριο λόγο τους φτωχούς, τους μικροπαραβάτες,τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες, τους πλεονάζοντες πληθυσμούς.

Πέρα από το άνοιγμα νέων φυλακών, βλέπουμε σχέδια για φυλακές ΣΔΙΤ (σύμπραξη δημοσίου και ιδιωτικου τομέα), όπως εν δυνάμει αυτές του Ασπρόπυργου. Η υπαγωγή του εγκλεισμού στη λογική της ιδιωτικής κερδοφορίας εγκυμονεί έναν ιδιαίτερα επικίνδυνο μετασχηματισμό: όσο αυξάνεται ο αριθμός των κρατουμένων και διευρύνεται το φάσμα των υπηρεσιών που αναλαμβάνει ο ιδιώτης -από τη σίτιση έως τη συντήρηση και τη διαχείριση των εγκαταστάσεων- τόσο διευρύνεται και το πεδίο της δυνητικής του κερδοφορίας. Υπό αυτή την έννοια, η εμπορευματοποίηση του εγκλεισμού δημιουργεί την απειλή συγκρότησης μιας αγοράς η οποία αποκτά υλικό συμφέρον από τη διαρκή παραγωγή και αναπαραγωγή κρατουμένων. Η πραγματικότητα των υφιστάμενων φυλακών καταδεικνύει, ήδη, τις συνέπειες αυτής της λογικής, όπως αναδεικνύεται από τους θανάτους 11 κρατουμένων μέσα σε λίγες εβδομάδες στις φυλακές του Αγίου Στέφανου ή από τις συνεχείς καταγγελίες των κρατουμένων για υπερπλυθησμό, ελλειπή ιατροφαρμακευτική φροντίδα, έλλειψη πόσιμου νερού. Αξίζει να σημειωθεί πως μέσα σε αυτή τη συγκυρία φτώχειας, ακρίβειας, πολεμικής προετοιμασίας, κοινωνικής πειθάρχησης και διευρυνόμενης καταστολής, φασιστικοί και εθνικιστικοί σχηματισμοί βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για να διεκδικήσουν δημόσιο χώρο και κοινωνική επιρροή. Πολλά από τα εθνικιστικά προτάγματα, όπως οι απελάσεις, οι επαναπροωθήσεις, οι δολοφονίες μεταναστών,οι βασανισμοί αντιφρονούντων και η συνολικότερη αύξηση της καταστολής, έχουν γίνει επίσημες κρατικές πολιτικές, ωστόσο οι φασίστες/εθνικιστές δεν παύουν να έχουν ως στόχο τη διάχυση του λόγου και των στόχων τους στο κοινωνικό σώμα και "από τα κάτω".

Να λάβουμε θέση μάχης στον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο που μαίνεται: ούτε βήμα πίσω

Η επίθεση λοιπόν που δέχεται ο αναρχικός χώρος και η προφυλάκιση των 3 συντροφιών μας λειτουργούν σαν μια υπενθύμιση πως είμαστε φορείς μιας ιστορικής παρακαταθήκης που μας υπενθυμίζει συνεχώς ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο και τίποτα δε κερδίθηκε δίχως αγώνα, δίχως αίμα, δίχως δάκρυ. Έχουμε να δηλώσουμε στους γδάρτες των ονείρων μας πως δεν θα λυγίσουμε. Η αναρχία δεν είναι μια ανάμνηση του παρελθόντος, είναι μια ζωντανή ιστορική συνέχεια αγώνων, εξεγέρσεων και αντιστάσεων. Ό,τι χτίστηκε μέσα από τις συλλογικές μας μάχες, ό,τι κερδήθηκε με αγώνες, δεν παραδίδεται στη λήθη ούτε υποτάσσεται στην κρατική και καπιταλιστική επέλαση. Απέναντι στην καταστολή, την εκμετάλλευση, τον πόλεμο και τον κοινωνικό εκφασισμό, εμείς αντιτάσσουμε την αλληλεγγύη και τον ανυποχώρητο αγώνα για αξιοπρεπή ζωή. Δεν αποδεχόμαστε τον κόσμο που μας επιβάλλουν. Δεν ξεχνάμε, δεν υποχωρούμε. Γι αυτό και στεκόμαστε αδιαπράγματευτα στο πλάι των 3 προφυλακισμένων συντροφιών καθώς και όλων των αιχμαλώτων του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Είναι καθήκον μας να επιστρέψουν εκεί που ανήκουν: στους δρόμους. Η μόνη τρομοκρατία που γνωρίζουμε είναι η κρατική και η μόνη δικαιοσύνη που ξέρουμε είναι αυτή του δρόμου. Να αντισταθούμε μέχρι τέλους.

ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ, ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΑΣ

ΧΑΡΗ, ΓΕΩΡΓΙΑ, ΑΙΜΟΝΑ ΓΕΡΑ

ΑΓΩΝΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

Ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης στα 3 προφυλακισμένα συντρόφια για την υπόθεση της 01/07 στη Θεσσαλονίκη