Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2026 στις 19.00
Ανοιχτή συνέλευση για τη συγκρότηση μπλοκ στην αντιφασιστική πορεία στο Κερατσίνι
Κάλεσμα σε ανοιχτή συνέλευση για τη συγκρότηση μπλοκ στην αντιφασιστική πορεία στο Κερατσίνι για τα 13 χρόνια από τη φασιστική δολοφονία του Παύλου Φύσσα.
Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου, 19.00, Κατειλλημένα Προσφυγικά (Λεωφ.Αλεξάνδρας)
Δεκατρία χρόνια από την δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι από τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής, η φασιστική βία δεν έπαψε να λειτουργεί ως οργανικό στοιχείο του καπιταλισμού, ειδικά σε περιόδους κρίσης. Ως παραπληρωματική δράση και χρήσιμη εφεδρεία του κράτους απέναντι στην αντιμετώπιση του «εσωτερικού εχθρού», ως εμπροσθοφυλακή τρομοκρατίας και πειθάρχησης των μεταναστευτικών ροών, ως απεργοσπαστικός μηχανισμός του κεφαλαίου για την καταστολή απεργιών και ταξικών αγώνων. Ειδικά σήμερα, η επικείμενη αποφυλάκιση του νεοναζί Κασιδιάρη και οι εξαγγελίες περί δημιουργίας νέου κόμματος επιχειρεί να λειτουργήσει ως σημείο αναφοράς των διασκορπισμένων σε ακροδεξιά κόμματα ορφανών της φασιστικής χρυσής αυγής.
Η επανασυσπείρωση των φασιστών, ειδικά με αιχμή το «αντιμεταναστευτικό», συμβαίνει σε μια συγκυρία που η ίδια η κυβέρνηση με την ακροδεξιά και νεοφιλελεύθερη πολιτική της έχει επιλέξει να βάλει στο τιμόνι του υπουργείου μετανάστευσης τον Θάνο Πλεύρη, έναν ανοιχτά ακροδεξιό πολιτικό. Ο νέος νόμος Πλεύρη για τη μετανάστευση αφενός καταργεί σχεδόν σε απόλυτο βαθμό τα δικαιώματα των προσφύγων και των μεταναστριών, εισάγοντας το φασιστικής έμπνευσης δόγμα «φυλακή ή επιστροφή», και αφετέρου πριμοδοτεί συνωμοσιολογικά θεωρήματα που στοχοποιούν τους μετανάστες σε έναν εσμό παρακρατικών και κρατικών κύκλων, ενώ προωθεί και συγκαλύπτει τη φασιστική δράση καλλιεργώντας ένα δίχτυ προστασίας και υποστήριξης των φασιστών στις τοπικές κοινωνίες. Είναι η ίδια η κυβέρνηση που στοχοποιεί τους μετανάστες ως αποδιοπομπαίους τράγους ώστε πάνω τους να ξεσπάσει η συσσωρευμένη κοινωνική οργή απέναντι στην ανθρωπιστική και οικολογική καταστροφή που βιώνει ο πλανήτης εξαιτίας των πολιτικών κράτους και κεφαλαίου.
Οι φράχτες της Ευρώπης-φρούριο, τα δολοφονικά pushbacks του λιμενικού και της Frontex που οδήγησαν μεταξύ άλλων στο κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στην Πύλο, οι κατασταλτικές επιχειρήσεις εναντίον μεταναστριών στα κέντρα των μητροπόλεων, τα πολεμικά όπλα του ΝΑΤΟ και τα στρατόπεδα εξόντωσης μεταναστών (μόλις πριν έναν μήνα, στο καμπ μεταναστών Σιντικής Σερρών, οι κρατούμενοι εξεγέρθηκαν ενάντια στις άθλιες συνθήκες, ενώ κάποιοι κατάφεραν να αποδράσουν) λειτουργούν σε πλήρη αρμονία με τα μαχαίρια των φασιστών και τα πογκρόμ ενάντια στις εξαθλιωμένες του καπιταλιστικού κόσμου. Η ίδια η κυβέρνηση επιλέγει τους φασίστες ως το μακρύ της χέρι φροντίζοντας παράλληλα να τους οριοθετεί όταν εκείνοι την εκθέτουν στα μάτια της κοινής γνώμης ή αναλαμβάνουν πιο αναβαθμισμένη δράση από εκείνη που το σύστημα επιλέγει.
Ο φασισμός όμως στις μέρες μας δεν εκφράζεται μόνο οργανωμένα αλλά αποτελεί μια συνθήκη κοινωνικά διάχυτη μέσα σε ένα περιβάλλον κοινωνικού εκφασισμού, έντασης της έμφυλης βίας και γενικευμένης σήψης που οι αξίες της αλληλεγγύης δοκιμάζονται και οι ταξικές και κοινωνικές διεκδικήσεις βρίσκονται σε ύφεση. Το κράτος επενδύει συστηματικά και με σχεδιασμό στην συνθήκη αυτή ώστε οι φτωχοί να κυνηγάνε τους φτωχότερους, ώστε οι εκμεταλλευόμενοι να εξοντώνονται στα πέταλα των γηπέδων, στις πλατείες και στους δρόμους.
Ως αντικρατιστές, αντικαπιταλιστές και αντιφασίστριες μαχόμαστε επίμονα τον φασισμό, τον εθνικισμό και τη μισαλλοδοξία σε μια μάχη που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτή κατά των πολέμων, του μιλιταρισμού, του εθνικισμού, της έμφυλης βίας και υποτίμησης, της φτώχειας, της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης
Ο αγώνας αυτός είναι πιο αναγκαίος από ποτέ σήμερα, σε μια περίοδο που οι ισχυροί ξαναμοιράζουν τη γη, αμφισβητώντας τις μέχρι τώρα συμφωνίες και, σε κάποιες περιπτώσεις, συμμαχίες τους. Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι, σε τέτοιους καιρούς, ο νέος κόσμος που μας ετοιμάζουν δεν θα είναι προϊόν αμοιβαίων συμβιβασμών και παραχωρήσεων, αλλά το αιματηρό αποτέλεσμα ενός μεγάλου και γενικευμένου πολέμου. Ήδη, σε πολλά μέρη του κόσμου, ο πόλεμος και οι επεμβάσεις αποσταθεροποίησης δεν αποτελούν απειλή, αλλά σκληρή πραγματικότητα. Από τον πόλεμο στην Ουκρανία μέχρι τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, από την αιματηρή εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του Μαδούρο και της συζύγου του μέχρι τον πόλεμο που Ισραήλ και Αμερική εξαπέλυσαν ενάντια σε Ιράν και Λίβανο, μία σειρά «περιφερειακών» πολέμων και συγκρούσεων φαίνεται να στρώνουν τον δρόμο σε μια σύρραξη γενικευμένη και καταστροφική.
Οι πόλεμοι όμως, ακόμα και σήμερα, την εποχή των υπερανεπτυγμένων πολεμικών τεχνολογιών, δεν γίνονται από μόνοι τους. Είναι οι λαοί, οι κοινωνίες των εκάστοτε χωρών, που θα κληθούν να αναγνωρίσουν αυτόν που θα τους παρουσιάσουν ως εχθρό, να συναινέσουν κι εντέλει να πολεμήσουν, να θυσιάσουν την ίδια τους τη ζωή. Σε αυτή ακριβώς τη διαδικασία, ο μιλιταρισμός, ο εθνικισμός και ο φασισμός αποτελούν απαραίτητα ιδεολογικά όπλα στη φαρέτρα του κράτους και του κεφαλαίου και η διάχυσή τους στην κοινωνία δεν υπακούει σε κάποια διαταξική μόδα, αλλά στην οργανωμένη προσπάθεια των εξουσιών, χωρίς να παραβλέπουμε τις μεταξύ τους συγκρούσεις, προκειμένου να μας μετατρέψουν σε κρέας για τα κανόνια τους.
Σε αυτή την παγκόσμια συνθήκη, ο αντιφασιστικός αγώνας πρέπει να συνδέεται άμεσα με τα αντιπολεμικά προτάγματα της εποχής μας, χωρίς να αφήνει σπιθαμή γης στους φασίστες να παίζουν τον βρώμικο -ή σε περιπτώσεις δηλωμένο κι επίσημο- ρόλο του κράτους και του κεφαλαίου. Οι συνθήκες πόλωσης που τείνουν να διαμορφωθούν τόσο σε θεσμικό επίπεδο (πολιτική και ποινική στοχοποίηση τουAntifaκινήματος καθώς και του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, διευρυμένη ενσωμάτωση φασιστικού-ακροδεξιού λόγου στον κυρίαρχο), όσο και σε επίπεδο δρόμου (με πιο πρόσφατο παράδειγμα τα φασιστικά πογκρόμ στο Μπέλφαστ) δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για εφησυχασμό και μας καλούν να πάρουμε θέση.
Ο Παύλος Φύσσας, δεκατρία χρόνια πριν, ήταν από αυτούς που πήραν θέση και έπεσε από τα μαχαίρια των φασιστών στο Κερατσίνι στον αγώνα για να μην περάσει ο φασισμός. Και ο καλύτερος τρόπος για να κρατηθεί φωτεινή η μνήμη ενός αντιφασίστα που έπεσε νεκρός στη μάχη απέναντι στον φασισμό δεν μπορεί να είναι άλλος από τη συνέχεια της μαχητικής αντιφασιστικής παράδοσης, εκείνης που μέσα σε διαφορετικές εποχές και ιστορικούς χωροχρόνους καταφέρνει να πλέκει το νήμα που συνδέει τις καταπιεσμένες και τους καταπιεσμένους ενάντια στο τέρας τους φασισμού και μας βγάζει στον δρόμο για να το πολεμήσουμε.
ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΣΤΟΥ ΠΗΓΑΔΙΟΥ ΤΟΝ ΠΑΤΟ, ΖΗΤΩ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ
ΠΟΛΕΜΟ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ
Αντιφασίστες/Αντιφασίστριες από το κέντρο και τις γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά